အခန်း ၃၀၇

အခန်း (၃၀၇) အချပ်ပို (၅) ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မင်္ဂလာပွဲ (၁)

ရွှမ်ကျင်းစိုးစံမှု ၂၄ နှစ်မြောက်၊ ဆဋ္ဌမလ၏ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မင်းသားစုအိမ်တော်သည် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ လက်မပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဇနီးသည်လေးထံမှ လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်၏။ မနေ့က သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စာဖတ်နေခဲ့ပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုကြောင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

"သခင်လေး... စိတ်မပူပါနဲ့... ရှောင်လီဟွာက အရာအားလုံးကို သေချာပေါက် ဂရုတစိုက် မှတ်တမ်းတင်ထားပါ့မယ်..."

ရှောင်လီဟွာ၏ စုတ်တံမှာ အလွန်အမင်း ရေးမှတ်နေရသဖြင့် မီးခိုးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် သခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသေးငယ်ဆုံးသော အမူအရာကိုပင် အမိအရ မှတ်တမ်းတင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

စာရေးသူက ဤသို့ မှတ်တမ်းတင်ထား၏။

"ငါ၏ သခင်သည် လက်ထပ်တော့မည်... သူသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ဖိနပ်ကို ခြေထောက်မှားစီးခြင်း၊ အဝတ်အစားများကို မကြာခဏ ပြင်ဆင်နေခြင်း၊ ကောင်းကင်ကို အခါအားလျော်စွာ မော့ကြည့်နေခြင်းစသည့် အမှားများစွာကို ပြုလုပ်နေပြီး သူ၏ ကော့တက်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ပြုံးရယ်နေခြင်းမှ မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ..."

ယနေ့တွင် နန်ကုန်းယွမ်သည် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေသဖြင့် သူ့အား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ရှင်းဟွာက ပုံဆောင်ခဲဘောလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရှောင်လီဟွာမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားပြီး မလိုလားသောဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်ကနေရလာတာလဲ..."

"ရှောင်ယိုယိုက ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ... သူက ဒီနေ့ဟာကို မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်လို့ ပြောတယ်... ကြည့်ပါဦး... လက်နဲ့ရေးတာထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား..."

ရှောင်ရှင်းဟွာက သူ့အား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသလိုက်လေသည်။

ရှောင်လီဟွာသည် မကျေမနပ်ဖြင့် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်... ဘာတွေဂုဏ်ယူစရာရှိလို့လဲ... ငါရေးခဲ့တဲ့အရာကမှ တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တာပါနော်..."

ယွင်အိမ်တော်။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် မီးပုံးများနှင့် အလှဆင်ထားမှုများဖြင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်အတွက် မိုးမလင်းမီကတည်းက ထလာခဲ့လေသည်။

အကောင်းဆုံး ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံများသည် ခြံဝင်းများနှင့် စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် အလျင်စလို သွားလာနေကြပြီး အနီရောင် မီးပုံးများ သို့မဟုတ် အသစ်စက်စက် ဖြတ်တောက်ထားသော အနီရောင် မင်္ဂလာပိုးထည်ကြီးများကို သယ်ဆောင်ကာ နေရာအသီးသီးကို အလှဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည်လည်း ရှောင်ယွမ်ယွမ်က သူမကို လာရောက်လက်ထပ်တော့မည်ဟုတွေးကာ တစ်ညလုံး တန်းတူပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ သူမသည် စောင်ကိုခြုံလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ညလုံး ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေခဲ့သဖြင့် ရလဒ်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် အလောတကြီး အိပ်ရေးဝအောင် ပြန်အိပ်နေရလေတော့သည်။

အစေခံတစ်စုသည် သူမအား မျက်နှာသစ်ပေးရန်နှင့် အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပေးရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြလေသည်။

ကလေးငယ်သုံးဦးက သူမကို အသည်းအသန် အော်ခေါ်နေကြသော်လည်း သူမကမူ စောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ ဆွဲခြုံထားလိုက်လေသည်။

"ဒီကလေးဆိုးမလေး..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အစေခံ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ လက်မှိုင်ချသွားရပြီး သူမအနေဖြင့် တင်းကျပ်သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် ထပ်မံသရုပ်ဆောင်ကာ ပြဿနာကောင် သမီးဖြစ်သူအား ကုတင်ပေါ်မှ အတင်းဆွဲခေါ်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...

သူမသည် အခြားသူများ၏ မိသားစုထံသို့ ဒုက္ခများ ယူဆောင်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အောင်သွယ်တော်တို့ လုပ်ချင်ရာလုပ်စေရန် ငြိမ်ခံနေလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့က ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းတဲ့နေ့လေ..ထပေးလို့ မရဘူးလား..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေဆံထိုးဖြင့် ထိုကလေးမအား နိုးထလာစေရန် ထိုးဆွချင်စိတ်များ ပေါက်သွားလေသည်။ နောက်ဆုံးနေ့လေးမှာတောင်မှ သူမသည် အနားပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"သမီး လုပ်လိုက်မယ်..."

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ ဒန်တျန်ထဲသို့ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယွင်ဟွားထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

တတိယအစ်မဖြစ်သူ၏ ဩဇာပါသော အသံကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ဟွားမှာ ချက်ချင်းပင် အသိဝင်သွားပြီး လိမ္မာစွာ ထိုင်လိုက်ကာ အလွန်အမင်း နာကြည်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တတိယအစ်မ… ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့လေ... ငါ့ကို မျက်နှာလေး ဘာလေး မထောက်တော့ဘူးလား..."

သူမ၏ တတိယအစ်မသည် လက်ထပ်ပြီးသွားသော်လည်း အရင်လိုပင် ကြမ်းတမ်းနေဆဲဖြစ်၏။

ယွင်ဝေက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ နင်ပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ..."

ယွင်ဟွား "..."

လူတိုင်းက ရယ်မောလိုက်ကြရာ ပွဲတော်၏ လေထုထဲတွင် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အငွေ့အသက်ကို ပိုမိုတိုးပွားလာစေလေသည်။ ထို့နောက် သခင်မကွမ်ဖူအား သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ဖြီးသင်ပေးရန် ဖိတ်ကြားလိုက်လေသည်။

"အမေ... အမေ့ဘဝကလည်း သာယာပျော်ရွှင်ခဲ့တာပဲ... သမီးက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အမေလည်း သိတာပဲ... သမီးက အဲ့လိုကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါကြောင့် အမေ့ကိုပဲ သမီးဆံပင်တွေ ဖြီးသင်ပေးစေချင်တယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ ငြင်းဆန်ချင်သော စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ချက်ချင်း တစ်ဆို့သွားစေလေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သခင်မကွမ်ဖူထံမှ မက်မွန်သစ်သားဘီးကို ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ပထမတစ်ချက် ဖြီးသင်ခြင်းဖြင့် သက်ဆုံးတိုင်ထိ ပေါင်းဖက်ရပါစေ... ဒုတိယတစ်ချက် ဖြီးသင်ခြင်းဖြင့် မျက်ခုံးမွေး ဖြူသည့်တိုင်အောင် အိုမင်းသည်အထိ အတူတကွ ရှိနေပါစေ... တတိယတစ်ချက် ဖြီးသင်ခြင်းဖြင့် သားစဉ်မြေးဆက်များဖြင့် အိမ်အပြည့် စည်ကားပါစေ..."

"ငါ့ရဲ့ ဟွားအာလေးက နောက်ဆုံးတော့ အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာ ဇနီးသည်နဲ့ မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မယ်... နောင်အနာဂတ်မှာ သူမ သာယာပျော်ရွှင်ပါစေ..."

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီးနောက် တောက်ပသော အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယွင်ဟွား၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး မြင်ရသူအပေါင်းအား ငေးမောသွားစေလောက်အောင် လှပနေလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာလေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး သူ၏ အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက်နိုင်လှသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါတွင်မူ နူးညံ့သွားခဲ့ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားကြပြီး စစ်ဆေးရေးဂိတ်များ အထပ်ထပ် ချထားလေသည်။

"ဝမ်းကွဲညီလေး... ဒီနေ့ သတို့သမီးကိုရယူဖို့က အဲ့လောက်တော့ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

တတိယမင်းသားသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သူ့အပေါ် သူပြုလုပ်ခဲ့သော အမှားများအတွက် နောက်ဆုံးတွင် လက်စားချေနိုင်ရန် အကြံအစည်တစ်ခုရရန် ဦးနှောက်စားမတတ် တွေးတောရင်း လက်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည်လည်း ဝင်ရောက်ပါဝင်လာပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ဝမ်းကွဲညီ... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... အဲ့တာအားလုံးက တံခါးပိတ်အရက်ပဲ... မင်း အားလုံးကို ကုန်အောင်သောက်ရမယ်နော်..."

နန်ကုန်းယွမ်က ထိုအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

ပန်းကန်လုံး တစ်ရာတိတိပင်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို လက်မထပ်စေချင်ဘူးလား..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က သူ၏ လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒီအကြံက ငါ့အကြံ မဟုတ်ဘူး... အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အကြံပါ... ရှောင်ဟိုင်ထန်က သူ့အိမ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး သူရဲ့ရတနာတွေ အားလုံးကို အစ်မကြီးဆီ ပေးလိုက်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်... ရတနာတွေဆိုတာ ယူဖို့ အဲ့လောက် မလွယ်ကူဘူးလို့လည်း သူက ပြောသေးတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ် "..."

သူသည် လူတိုင်းကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိနေကြလေသည်။ သူ၏ ဇနီးသည်လေးမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် အခက်အခဲများစွာကို တကယ်ပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နန်ကုန်းယွမ်က ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ အံ့သြမှင်သက်နေသော မျက်နှာထားများကြားတွင် သူသည် ရုတ်တရက် စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ လူတွေကို ဖမ်းဖို့ ငါ့ကို ကူညီတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ စာရင်းသွင်းပေးပြီး စာအုပ်လေးကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းမယ်..."

ခဏအကြာတွင် တတိယမင်းသားနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"တံခါးပိတ်အရက်ကို သောက်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ သခင်လေးက ရှောင်ပေပေ့ကို မင်းတို့ရဲ့ သက်တမ်းမှာ နှစ်အနည်းငယ် ထပ်တိုးပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်မယ်..."

အရက်သောက်ရန် အလုအယက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသဖြင့် နောက်ထပ် လူတစ်စု ပျောက်ကွယ်သွားပြန်လေသည်။

"စကားမစပ်... ငါ့အတွက် လမ်းရှင်းပေးတဲ့သူ ရှိနေသရွေ့ ငါ ရှောင်ယိုယိုကို ခွင့်ပြုပေးမယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် လှုပ်စရာမလိုဘဲ လူအုပ်ကြီးက သူ၏ ရှေ့မှ အတားအဆီးမြောက်မြားစွာကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သဖြင့် ယွင်ဟွား၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဒေါသထွက်နေသော တတိယမင်းသားနှင့် အိမ်ရှေ့စံတို့သည် အထက်အောက် ခုန်ပေါက်နေကြပြီး သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲနေကြလေသည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ... အရှက်မရှိဘူး... သိုင်းလောကရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ မရှိဘူး... အောက်တန်းကျတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို သုံးတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ သူ၌ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

သတို့သမီးငယ်လေးကို လက်ထပ်ရန်ပင်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက သမက်ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ မှင်သက်သွားလေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။

ထိုမျှလောက်တောင် မြန်သလား။

သူသည် နောက်ဆုံး အတားအဆီးဖြစ်ပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမ၏ သမက်ကို အခက်တွေ့စေရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း သူ စကားပင် မပြောရသေးမီ…

သူသည် လူအုပ်ကြီး၏ မတင်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ရပ်လိုက်... ရပ်လိုက်... ယောက္ခမကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လိုတယ်..."