အခန်း ၃၁၀

အခန်း (၃၁၀) အချပ်ပို (၈) နောက်ဆုံးအခန်း (၁)

ယွင်ဟွား ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း သတိထားနေကြပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော်လည်း ယွင်ဟွားမှာမူ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်နေကာ သဘောထားကွဲလွဲမှု အနည်းငယ်ရှိသည်နှင့် ရန်ဖြစ်ရန် အသင့်ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ သူမအား အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်ရလောက်အောင် ထိတ်လန့်နေကြလေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်… နင် ငါ့ကို တားမယ်ဆိုရင် နင့်ကို ငါ ရိုက်ပစ်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်သီးများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူမသည် ထိုမျှလောက် အားနည်းသူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

သို့သော် နန်ကုန်းယွမ်ကမူ နားမထောင်ပေ။ သူသည် သူမ၏ ဘေးတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ပြီး တစ်ခဏမျှပင် ခွဲခွာရန် ငြင်းဆန်ကာ သူမကို ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် ဦးနှောက်စားမတတ် တွေးတောနေလေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမ၏ ကလေးငယ်များမှာ ထပ်မံ အနိုင်ကျင့်ခံရပြန်ရာ ယွင်ဟွားက သူတို့ကို ကူညီရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် နန်ကုန်းယွမ်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်အား ချက်ချင်း အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဇနီးလေး... သည်းခံပါဦး... နောက်ထပ် တစ်လပဲ လိုပါတော့တယ်..."

"ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... နင် ဒီနေရာမှာပဲ လိမ္မာပါးနပ်စွာ နေခဲ့ပါ... ငါတို့ ရှိတယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တရားသူကြီးစုတ်တံ၊ ရှောင်ယိုယိုတို့နှင့်အတူ မြို့တော်ကို ထပ်မံကြီးစိုးရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လဟူသော အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ယွင်ဟွား ကလေးမွေးဖွားခြင်းသည် တစ်ခုလုံးသော တော်ဝင်မိသားစုနှင့် နန်းတွင်းအား တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။

"အဲ့ကလေးရဲ့ နာမည်ကို ငါကိုယ်တော် ပေးမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် စားပွဲကို ရိုက်ချကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အမည်များကို ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေရာ ယောကျ်ားလေးတစ်မည်နှင့် မိန်းကလေးတစ်မည် ပါဝင်လေသည်။

"လုံးဝ မရဘူး... ငါက အဘိုးဖြစ်တယ်... ဒါကြောင့် နာမည်ကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ်..."

မင်းက ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မင်းသားစုသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ဆုတ်ပေးရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ထားပေ။

"ငါကိုယ်တော်က လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဖြစ်တယ်... မင်းက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ဘယ်လိုများ ဖီဆန်ရဲရတာလဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ဧကရာဇ်အာဏာစက်ကို ပြသလိုက်လေသည်။

မင်းသားစုက ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ခုတ်လိုက်... ရဲရင် ငါ့ကို ခုတ်လိုက်စမ်းပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ ငါ့ချွေးမရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဆုံးမရှိ ငြင်းခုံနေကြစဉ် မယ်တော်ကြီးသည် အမည်များ ရေးသားထားသော စက္ကူပိုင်းလေးတစ်ခုကို သူတို့ကြားသို့ အောင်ပွဲခံဟန်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆက်မငြင်းကြနဲ့တော့... ငါ နာမည်တွေကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ... ငါ့ညီမလေးကလည်း သဘောတူတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် မင်းသားစုတို့မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

မင်းသားစုသည် စက္ကူပေါ်ရှိ အမည်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"နန်ကုန်းကျင်းရှီး... ချစ်စနိုးအမည်က နှင်းပွင့်လေး..."

"မယ်တော်... မယ်တော်... ဘာလို့ နာမည်တစ်ခုတည်း ရှိရတာလဲ... ဘာလို့ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ပိုပြီး မပြင်ဆင်ရတာလဲ..."

မယ်တော်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ငါ့ညီမလေး ပြောခဲ့တာလေ... ဒီတစ်ကြိမ် သူမက မိန်းကလေး မွေးမှာတဲ့... အရာအားလုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်လို့ သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တာပေါ့… ဒါက ငါ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ... ဘယ်လိုထင်လဲ... ကောင်းတယ် မဟုတ်လား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် မင်းသားစုတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေလေသည်။ သူ့အတွက်မူ စက္ကန့်တိုင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"အား..."

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါ နောက်ထပ် ကလေး လုံးဝ ထပ်မမွေးတော့ဘူး..."

သူ၏ ဇနီးငယ်လေး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နန်ကုန်းယွမ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်ကာ သူမ၏ နာကျင်မှုကို မျှဝေခံစားပေးချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

"သမက်... မင်းက တည်ငြိမ်မှုမရှိသေးဘူးပဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ့အား မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်မူကား...

သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေသော တတိယမင်းသားနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့မှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ တုန်ယင်နေလျက် ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ယောက္ခမကြီး... ယောက္ခမကြီး... ခင်ဗျား လွှတ်ပေးလို့... ရမလား... ကျွန်တော့်အသားကလည်း အသားပါပဲနော်..."

"ယောက္ခမကြီး... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်ဖို့ တခြားနေရာကို သွားလို့ရမလား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"အား..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ သူမသည် တစ်ချိန်လုံး သည်းခံနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်ကို အောင်မြင်စွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဝါး..."

ကလေးငယ်၏ ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နန်ကုန်းယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ယွင်ဟွား၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို တုန်ယင်စွာ သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"နာနေလား..."

မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့သော်လည်း ယွင်ဟွားမှာမူ ဤအရာကို ထပ်မံ မကြုံတွေ့ရစေရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပြီးဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း နာကြည်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နာတယ်... ငါ နောက်ထပ် လုံးဝ ထပ်မမွေးတော့ဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ... ငါတို့ နောက်ထပ် ကလေး ထပ်မယူကြတော့ဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွား၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ နှင်းပွင့်လေးကို ကြည့်ချင်တယ်..."

ယွင်ဟွားက သူမမွေးဖွားထားသော ကလေးငယ်ကို မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် အထိန်းတော်၏ လက်ထဲမှ ပျော့ခွေနေသော အရာလေးကို လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ရာ ၎င်းက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို တောင့်တင်းသွားစေလေသည်။

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းငယ်လေး၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရင်း ငိုတော့မည့်အသွင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အိုး ဘုရားရေ... အပေါင်းနှစ်ခုပေါင်းရင် အနုတ်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း... ငါတို့ရဲ့ ကလေးလေးက အရမ်းအရုပ်ဆိုးတာပဲ..."

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

"ဘယ်နေရာက အရုပ်ဆိုးနေလို့လဲ... သူမက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

ကြင်ယာတော်စုသည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ သူမ၏ မြေးမလေးကို လွှဲယူလိုက်လေသည်။ သူမက သူမ၏ မွေးကင်းစ မြေးမလေးကို အားပါးတရ ဖက်မိပြီး အမှတ်တမဲ့ ညှစ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အို... နှင်းပွင့်လေး... မင်းက အရုပ်မဆိုးဘူးလို့ မင်းအမေကို ပြောလိုက်စမ်းပါ... နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းအမေလို သေချာပေါက် လှပလာမှာပါ... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား..."

ကြင်ယာတော်စုသည် ကလေးဆိုးတစ်ယောက်ကို လုံးဝ မလိုချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မွှေးပျံ့နေသော မြေးမလေးက သူမ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားသွားလေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ နှင်းပွင့်လေးသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲလာခဲ့လေသည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာသောအခါ ယွင်ဟွားနှင့်တူသော မျက်လုံးများမှလွဲ၍ သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ နန်ကုန်းယွမ်နှင့် အလွန်အမင်း တူညီနေလေသည်။

ကလေးငယ်များသည် နေ့စဉ် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ရှောင်ဟွားဟွား၏ ပုံစံငယ်လေးကိုသာ လိုချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းက ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ ပုံစံငယ်လေး ဖြစ်လာမည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

နှင်းပွင့်လေးသည် ခဲယဉ်းစွာမှသာ ငိုကြွေးခြင်း သို့မဟုတ် ဂျီကျခြင်း ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် နေ့စဉ် လူတိုင်းကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်တတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် အုပ်စု၏ အချစ်တော်လေး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ယခင်က ယွင်ဟွား၏ ဘေးတွင် အမြဲကပ်နေလေ့ရှိသော ကလေးငယ်များနှင့် သားရဲပေါက်စလေးများသည် ယခုအခါတွင်မူ နှင်းပွင့်လေး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌သာ အမြဲတမ်း ရှိနေကြလေတော့သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်းသားစုအိမ်တော်၌ အနားယူရန် သူမ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် သူမ၏ နေ့ရက်များကို ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ဖရဲသီးစားခြင်းတို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးစေကာ တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်နေလေသည်။

ဧကရီနှင့် အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်တို့သည် မင်းသားစု၏ အိမ်တော်သို့ မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်လည်ပတ်ကာ ခေတ္တတည်းခိုလေ့ရှိပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာလည်း ထိုကလေးငယ်ကို ခိုးယူရန် မကြာခဏ အကြံအစည်များ ကြံစည်ကာ မင်းသားစုနှင့် ဉာဏ်စမ်းတိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲလေ့ရှိလေသည်။

အို... ယွင်ရှောင်ထျန်းလည်း ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

နှင်းပွင့်လေးသည် လူတိုင်း၏ အလိုလိုက်ခံရမှုများဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ ယွင်ဟွားနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေလေသည်။ သူမနှင့် ရှောင်ဟိုင်ထန်တို့သည် ပြဿနာကောင်ကြီး နှစ်ဦးပါဝင်သော အဖွဲ့အသစ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နောက်တွင် နောက်လိုက်များစွာ ရှိနေလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ဇနီးငယ်လေးကို သိုင်းလောကထဲတွင် စွန့်စားခန်းများဖွင့်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟူသော သူ၏ ကတိကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေလေသည်။

နှင်းပွင့်လေးသည် အသက်ငါးနှစ် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်းကို ချန်ရစ်ခဲ့ကာ သူ၏ ဇနီးသည်အား ခရီးရှည်တစ်ခုသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သမီးငယ်လေးမှာ သတင်းပေးလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်းကို သူ အနည်းငယ်မျှပင်မသိရှိခဲ့ပေ။

သူတို့ ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ရထားလုံးအချို့သည် မြို့တံခါးဝ၌ သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။ နှင်းပွင့်လေးက သူတို့ဆီသို့ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလာကာ သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို စူလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ... အံ့ဩမသွားဘူးလား... အဖေက အမေ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်သွားဖို့ လုပ်နေတာလေ... သမီးက အဖေ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ကောင်းပြီလေ... လူနှစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားရန် စတင်ခဲ့သည့်အရာက ယခုအခါ မိသားစုခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို မှီလိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါကတော့ ငါ့အမေရယ်... ငါ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေရယ်နဲ့အတူ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာဦးမှာပဲ..."

မြို့တော်။

မိသားစုအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့၏ ချွေးမများ ချန်ရစ်ထားခဲ့သော စာတိုလေးကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်နှစ်ပေါက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီပဲ။

ယွင်ဟွားသည် ပြဿနာကောင်များကို ဦးဆောင်ကာ သိုင်းလောကကို ရှင်းလင်းရေးပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်အကြာတွင် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အရှေ့ဘက်ဆီသို့။

ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် သာယာဝပြောမှုများ လွှမ်းမိုးနေလေတော့သည်။