အခန်း ၃၁၁

အခန်း (၃၁၁) အချပ်ပို (၉) နောက်ဆုံးအခန်း (ပြီးဆုံးခြင်း)

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ...

ယွင်ဟွားနှင့် နန်ကုန်းယွမ်တို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် လောကီအရေးတို့မှ ဝေးကွာစွာဖြင့် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်အခါကမျှ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ကြပေ။

ဤအချိန်တွင် ယွင်ဟွားတို့က နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်သွားကြလေသည်။ နှင်းပွင့်လေးပင်လျှင် မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှစ၍ နတ်ဘုရားတို့၏ အရည်အချင်းများ ပါရှိနေခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် ဖုန်းတုဧကရာဇ်ဖြစ်နေခြင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

နန်းစွန့်ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီးသားဖြစ်သော ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် မင်းသားစုတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နံ့သာတိုင်များ ထွန်းညှိကာ ဘိုးဘွားများအား ပူဇော်ပသခဲ့ကြလေသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နှင့်ပင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် ထိုအဘိုးကြီး ယွင်ရှောင်ထျန်းကို မနာလိုတော့ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားတို့သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးအကြီးအကဲကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ငရဲပြည်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ လူ့ပြည်ရှိ မျိုးဆက်သစ်များမှာမူ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို စတင်ကြရပေမည်။

ယွင်ဟွားနှင့် နန်ကုန်းယွမ်တို့ ငရဲပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် တစ္ဆေသံတမန်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က တစ္ဆေတစ်ကောင်အား လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပြန်လာခဲ့ခြင်း... ဤအရာက အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသလို ခံစားရသည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း... ငါ့ကို လွှတ်ပေးကြစမ်း... မင်းတို့ တစ္ဆေတွေ... ငါ့မှာ သခင်မတစ်ယောက် ရှိတယ်... ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုက လနတ်သမီးပဲ... သူမက ငါ့ကို နတ်ဘုရားကမ္ဘာဆီ ပြန်ခေါ်သွားဖို့ လာတာ... ငရဲပြည်မှာ ပိတ်လှောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ္ဆေသံတမန်က သူ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းတောင်ဝှေးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"လနတ်သမီးဆိုတာ နတ်ဘုရားကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူမှ မကြားဖူးဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ့သခင်မက အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားလို့ ငါ့ကို လာခေါ်ဖို့ မေ့သွားတာဖြစ်ရမယ်... မင်းတို့က ငါ့ကို ခုလို ဆက်ဆံတာအတွက် ငါ ပြန်ပြီး လက်စားချေမှာပဲ..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီက ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ငရဲပြည်ဆယ့်ရှစ်ထပ်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေခဲ့ရလေသည်။ သူသည် အသက်ရှင်စဉ်ကာလက ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားမလည်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောရန် နှစ်ပေါင်းသုံးရာ အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆက်၍ မခံနိုင်တော့သဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှမြန်ဆန်စွာ အဖမ်းခံရပြီး ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခံရမည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ..."

တစ္ဆေသံတမန်က မည်သို့မျှ မညှာမတာဘဲ ဧကရာဇ်ဝူကျီကို အော်ဟစ်ငိုညည်းသည်အထိ ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝူကျီမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် အခြားရင်းနှီးသူတစ်ဦးကိုလည်း တစ္ဆေသံတမန်များက ဖမ်းဆီးထားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရက်တာလဲ... ငါက ယမမင်းရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းပဲ... မင်းတို့က ငါ့ကို မရိုမသေ လုပ်ရဲသလား... သတိထားကြ... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဝိညာဉ်တွေကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ တစ္ဆေသံတမန်များကမူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။ ဤလူမှာ အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နားများမှာပင် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အော်ဟစ်သံများကြောင့် ထုံကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ထိုစဉ်က အလွန်တရာ အလိမ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ စွဲလမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်ဆိုးလေးတွေ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ဇနီးငယ်လေး ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေပြီး သူမကို အချစ်ပိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ငရဲပြည်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီး အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကြလေသည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော နှင်းပွင့်လေးမှာမူ အချစ်ဇာတ်လမ်းများကြားတွင် အငတ်ခံနေရရှာသည်။ သူမ၏ မိဘများမှာ စစ်မှန်သောအချစ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူမကမူ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

"နှင်းပွင့်လေး... လာခဲ့... အဒေါ်ရှူးရှူးက မင်းကို ငရဲပြည်တစ်လျှောက် ပတ်ခေါ်သွားမယ်... ပြောပြရဦးမယ်... ဒီနေရာက တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတာ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ရင်းနှီးသော နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူမ၏ စိတ်မငြိမ်သက်သော အချက်များမှာ ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြန်လေသည်။

"နှင်းပွင့်လေး... ယမမင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေက ရတနာတွေ အများကြီး ထပ်စုဆောင်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ဦးလေးပေပေ့က မင်းကို သူတို့ကို သွားလုဖို့ ခေါ်သွားမယ်..."

တရားသူကြီးပေပေ့မှာ တံတွေးပင် တဒေါက်ဒေါက် ကျနေလေသည်။ သူသည် ယခင်က ပန်းကလေးအတွက် ရတနာများ ရှာပေးခဲ့သလို ယခုတွင်လည်း နှင်းပွင့်လေးအတွက် ရှာဖွေပေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ငရဲပြည်တင် မဟုတ်ဘူး..."

ငရဲလကျောက်က လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နှင်းပွင့်လေး... မင်းရဲ့ ဦးလေးယိုယိုက မင်းအဖေရဲ့ ဘေးမှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီနေခဲ့တာ... သူက နတ်ဘုရားကမ္ဘာက လူအများကြီးနဲ့ ရင်းနှီးတယ်... ဥပမာ- ကောင်းကင်တာအို၊ စစ်နတ်ဘုရားနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်တို့ပေါ့..."

"မကြောက်နဲ့... သူ မင်းကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အကြီးကြီးတစ်ခုလုပ်ပြီး သုံးလောကလုံးကို တုန်လှုပ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

နှင်းပွင့်လေး၏ မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေသည်။

"သမီး လုပ်မယ်..."

ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းတွင် နန်ကုန်းယွမ်နှင့် ယွင်ဟွားတို့သည် ထိုကလေးမလေးအတွက် ပြဿနာများကို အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းလင်းပေးခဲ့ကြရလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌ နှင်းပွင့်လေးသည် ငိုယိုလျက် ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။

"အဖေ... အမေ... တစ်ခုခုတော့ မှားသွားပြီ... သမီး ဝိညာဉ်မှားပြီး ယူမိလိုက်တယ်..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ အခွံ့ခံနေရချိန်တွင် ကလေးမလေးကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပေါ့..."

နှင်းပွင့်လေးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ အလွန်တရာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

"သမီး... သမီး ပြန်ပို့လို့ မရတော့ဘူး... သူမကို မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ယွင်ဟွားမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ရှောင်နှင်းပွင့်လေးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လှည့်ပတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အမေ... သမီးမှာ နောက်ထပ် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်... သူမမှာ အမေ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ နာမည်မျိုး ရှိတယ်... သူမနာမည်က ယွင်ရှောင်ရှောင်တဲ့..."

ယွင်ဟွား "..."

သူမတွင် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"အမေ... တိုက်ဆိုင်တာ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်... သမီး သွေးကြောတွေကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့ အမှားမရှိဘူးဆိုရင် သူတို့က အမေ့ဦးလေးရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ဖြစ်ရမယ်..."

ယွင်ဟွား "...."

"နင့်ကို ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... ပြဿနာကောင်လေး..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နှင်းပွင့်လေး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သူမသည် ဤတစ်ခါလည်း ပြဿနာရှာမိပြန်လျှင် ဇနီးငယ်လေးကိုပဲ တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်တော့မည်။

ငရဲပြည်ကိုးထပ်မှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေလေတော့သည်။