အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)
Vol. 17 Ch. 169-170
အခန်း(၁၆၉)
“ကလပ်အသင်းအတွက် စိတ်ဝင်စားရင် လက်မြှောက်ပေးကြပါ”
စီနီယာရဲ့ စကားအပြီးမှာ ကျောင်းသားအများစုက လက်မြှောက်လိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း ကတော့ နောက်မကျရအောင် လက်ကို အမြန်မြှောက်လိုက်တာပေါ့။
“၁၅ ယောက်လောက် ရှိတာလား။ လာကြလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိတ်ပူနေခဲ့တာ”
စီနီယာက နောက်ဆုတ်သွားပြီး လက်ထဲမှာ ရာကွတ်ဒိန်ချဉ်ပုလင်းတွေကို ကိုင်လာတယ်။ သူက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်ပုလင်းစီ ဝေပေးလိုက်တယ်။
“အခန်းထဲကို ဝင်ပေးကြပါဦး။ နည်းနည်း ကျဉ်းလို့ နားလည်ပေးကြပါ”
ကလပ်ခန်း တံခါးပွင့်သွားတဲ့အခါ အထဲက ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဂျီယွန်း အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာက သံမဏိစင်ကြီးတစ်ခုပါ။ အဲဒီပေါ်မှာ ပစ္စည်းမျိုးစုံ တင်ထားတယ်။ လှပတဲ့ မီးအိမ်တစ်ခု၊ အန်စာတုံးကြီး၊ ဓားအစုံ... နောက်ပြီး ပုလင်းတစ်လုံးလား။ ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုပုံထားတာပါ။
“တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မနင်းမိအောင် သတိထားကြပါ”
စီနီယာရဲ့ လက်ဟန်နဲ့ ဂျီယွန်း အထဲကို ဝင်သွားတယ်။ တကယ်လည်း ကျဉ်းပါတယ်။ ၁၅ ယောက်တောင် ဝင်ဖို့ဆိုတာ မနည်းပါဘူး။ ဂျီယွန်း ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ပလတ်စတစ်နဲ့ ပတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အပုံလိုက် ရှိနေတယ်။ အဝတ်တိုင်ဘေးမှာလည်း အဝတ်အစားတွေ ချိတ်ထားတဲ့ စင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ခုနက ကြည့်လိုက်တာ အဝတ်အစားက အစုံတစ်ရာတောင် ကျော်မယ်ထင်တယ်။ ဟန်ဘော့ဝတ်စုံတွေ၊ ဂါဝန်တွေ၊ တရုတ်ဝတ်စုံတောင် ပါသေးတယ်။
“အနည်းဆုံးတော့ နွေရာသီ မဟုတ်လို့ ကံကောင်းတာပေါ့။ ကဲ... ဒီကလပ်က ဘာလုပ်ရတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြမယ်။ ပြဇာတ်အကြောင်းဆိုတာ သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား”
စီနီယာက စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ထုတ်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီးပဲ။
“ပြဇာတ်ကလပ်က ၁၃ နှစ် ရှိပြီ။ စီနီယာတွေ အများကြီး ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီကလပ်ကို ဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့က ၁၄ မျိုးဆက်မြောက် ဖြစ်လာမှာပေါ့”
စီနီယာက နောက်ထပ် အယ်လ်ဘမ်တစ်ခု ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီအထဲမှာတော့ သူလည်း ပါနေတယ်။ တူတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ စီနီယာတွေ၊ မိတ်ကပ်လိမ်းထားတဲ့သူတွေ၊ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့သူတွေ စသဖြင့်ပေါ့။ သူက အယ်လ်ဘမ်တွေကို ကျောင်းသားသစ်တွေဆီ တစ်အုပ်စီ ဝေပေးလိုက်တယ်။
“နားထောင်ရင်းနဲ့ ကြည့်ကြပါ။ ပြဇာတ်ကလပ်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းရာသီ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ အနိုင်ရဖို့ပဲ”
“ပြိုင်ပွဲတွေ ရှိတာလား”
စီနီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“မင်းတို့ မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ပြဇာတ်ပြိုင်ပွဲတွေက အများကြီး ရှိတယ်။ ငါပြောသလို အကြီးဆုံးက နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းရာသီ ပြိုင်ပွဲတွေပေါ့။ ပြည်နယ်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းစစ်ပွဲတွေ ရှိပြီး အနိုင်ရတဲ့သူတွေက ပြိုင်ကြရတာ။ ဆိုးလ် အနုပညာစင်တာ ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဂျီယွန်း လည်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“အဲဒါက နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲအတွက် စင်မြင့်ပဲ။ မနှစ်ကလည်း ငါတို့ အဲဒီကို သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းတာက ငါတော့ ပါဝင်ခွင့် မရခဲ့ဘူး”
စီနီယာက မနှစ်က ပြိုင်ပွဲတုန်းက ပုံတွေကို ပြတယ်။ ဆိုးလ် အနုပညာစင်တာမှာ ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေ အများကြီးပဲ။ မိတ်ကပ်လိမ်းထားတဲ့ စီနီယာတွေကြားထဲမှာ ဂျီယွန်း တစ်ယောက် ခြေထောက်မှာ အင်္ဂတေပတ်ထားတဲ့သူကို သတိထားမိတယ်။ အခု စကားပြောနေတဲ့သူပဲ။ ထိခိုက်မိလို့ ပြိုင်ပွဲ မပါနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။
“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ရည်မှန်းထားတာဆိုတော့ တခြားကလပ်တွေလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့မရဘူး။ တခြားကလပ်တွေက တစ်ပတ် နှစ်ကြိမ်လောက်ပဲ တွေ့ကြပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် နေ့တိုင်း တွေ့ကြရမှာ”
“နေ့တိုင်းလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို စနေ၊ တနင်္ဂနွေ…”
“ပြိုင်ပွဲနီးလာရင်တော့ အဲဒီရက်တွေ မရှိတော့သလိုပါပဲ။ မနက်ကစပြီး ညအထိတောင် လေ့ကျင့်ရတတ်တယ်”
အခန်းထဲ အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း နည်းနည်း အံ့ဩသွားတယ်။ ကလပ်အတွက် အချိန်အများကြီး ပေးရမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေပါလား။
“စနေ၊ တနင်္ဂနွေကတော့ နည်းနည်း…”
“ဟုတ်တယ်မလား”
နောက်ဘက်က သူငယ်ချင်းတွေ တိုးတိုးလေး ပြောနေတာ ကြားရတယ်။ ဂျီယွန်း စီနီယာကို ခဏ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စီနီယာက ဒီလောက်တော့ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့အကြည့်နဲ့ ပြုံးနေတယ်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ပြဇာတ်ဆိုတာ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့တင် မပြီးပါဘူး။ ပစ္စည်းတွေ လုပ်ပေးမယ့်သူတွေ လိုအပ်တာပေါ့။ အချိန် မပေးနိုင်ရင် စင်မြင့်မန်နေဂျာအနေနဲ့ ဝင်ကူတာလည်း ရပါတယ်။ အချိန် မရှိတဲ့အခါ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့။ ငါလည်း မဆောင်းရာသီ မတိုင်ခင်က စင်မြင့်မန်နေဂျာပဲ။ အဲဒီလိုဆို ကိုယ့်အတွက် အချိန် ပိုရတယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေလည်း မလာလို့ ရတယ်လေ”
“ဒါပေမဲ့ အမ်… သရုပ်ဆောင်ဖို့ဆိုရင် လေ့ကျင့်မှုတွေ အများကြီး လိုမှာပေါ့နော်” ကောင်မလေး တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
ဂျီယွန်း လည်း အဲဒီအဖြေကို သိချင်နေတာပဲ။
“သရုပ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ချင်ရင်တော့ ငါပြောသလို အချိန်အများကြီး ရင်းနှီးရမှာပဲ။ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့ရပေမဲ့ ပြဇာတ်မှာတော့ တစ်ယောက်တည်း သရုပ်ဆောင်လို့ မရဘူးလေ။ အချိန်ပေးဖို့ကတော့ လိုအပ်ပါတယ်”
စီနီယာက လက်ပိုက်ပြီး သက်ပြင်းအသာလေး ချလိုက်တယ်။
“အခုကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သင်ကြားပေးမယ့် ဆရာ မရှိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာရင်တော့ အချိန် ပိုနည်းသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်ဆရာလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်ပြီး စိတ်ရော လူရော ပင်ပန်းရနိုင်တယ်။ မနှစ်က ဆရာမဆိုရင် လေ့ကျင့်မှု မစခင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် အကြောဆန့် ခိုင်းတယ်။ လေ့ကျင့်ခန်းတွေလည်း အများကြီး လုပ်ခိုင်းတယ်။ အဲဒီအတွက် ခန္ဓာကိုယ်တော့ လှသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လွယ်တော့ မလွယ်ဘူး”
စီနီယာက မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခပ်ရယ်ရယ် ပြုံးလိုက်တယ်။
“မင်းတို့အားလုံး ဝင်ရင်တော့ တကယ် ကောင်းမှာပေါ့။ ကလပ်ဆိုတာ လူလိုတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မထင်ထားတာတွေ လုပ်ရတဲ့အခါ လူတွေ စိတ်ဖိစီးတတ်ကြတယ်။ ပြဇာတ်ဆိုတာ ပရိသတ်အမြင်မှာတော့ ပျော်စရာ ကောင်းတာပေါ့။ ဒီထဲမှာ ပြဇာတ် ကြည့်ဖူးတဲ့သူ ရှိလား”
ကျောင်းသားသစ် အနည်းငယ် လက်မြှောက်လိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း ခဏတွေဝေပြီးမှ လက်မြှောက်လိုက်တယ်။
“တော်တော်များသားပဲ။ ဘယ်လိုနေလဲ”
စီနီယာက ရှေ့ဆုံးက ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်တယ်။ ကောင်လေးက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ‘ပျော်စရာကောင်းတယ်’ လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
“ရုတ်တရက် မေးလိုက်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ လိုချင်တဲ့ အဖြေတော့ ရလိုက်ပြီ။ ပြဇာတ်ဆိုတာ ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ မတူဘဲ ပြဇာတ်မှာဆိုရင် သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ နီးကပ်နေလို့ပါ။ ရုပ်ရှင်ကြည့်တဲ့အခါ သရုပ်ဆောင်တွေ အမှားလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတော့ လက်ရှိအခြေအနေကို သိပ် ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာပဲ တွေးနေကြတာ။ ရုပ်ရှင်ဆိုတာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိ တည်းဖြတ်ထားတာကိုး”
စီနီယာက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်။
“ပြဇာတ်တွေက ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ငါ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ မတူဘဲ ပြဇာတ်တွေက အချိန်နဲ့တပြေးညီ ဖြစ်ပျက်တာပါ။ သရုပ်ဆောင်တွေ အမှားလုပ်မိဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ အဲဒါက ပြဇာတ်ကို ပျော်စရာ ကောင်းစေတာပေါ့။ ကြည့်နေရင်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်ခုန်ရတာမျိုးပေါ့”
ဂျီယွန်း လည်း ခေါင်းညိတ်မိသွားတယ်။ သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ အရင်တုန်းက ပြဇာတ်ကြည့်တုန်းက ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး ခံစားခဲ့ရတာကို သတိရသွားတယ်။
“အာရုံစိုက်မှု ဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေကို ဒါရိုက်တာရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ကြတာ။ ကိုယ်ကြည့်ချင်တာကို ကြည့်တာ မဟုတ်ဘဲ ပြထားတာကိုပဲ ကြည့်နေရတာ။ ပြဇာတ်က မတူဘူး။ ပြဇာတ်ထဲမှာ ဘာကို ကြည့်မလဲဆိုတာ ပရိသတ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ မီးရောင်က အဓိကဇာတ်ကောင်ဆီမှာ ရှိနေနိုင်ပေမဲ့ ပရိသတ်ကတော့ အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူဆိုးကိုပဲ အာရုံစိုက်နေချင် စိတ်ရှိနေနိုင်တာပဲ”
“အာ”
သူတို့အားလုံး နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။
“ပြဇာတ်တွေက အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေဆိုတာ တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိတတ်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ စိုက်ထုတ်တာပေါ့။ တစ်ခါလောက် ထပ်ပြောမယ်။ ကြိုးစားနိုင်တဲ့သူတွေ လိုအပ်တယ်။ ရလဒ်က ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်တာ”
စီနီယာက အမြဲတမ်းလိုပဲ ကြင်နာပြီး သဘောကောင်းသလို ပြောနေပေမဲ့ သူ့စကားတွေမှာ အလေးချိန် ရှိနေတယ်။ ကျောင်းသားသစ်တွေအားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ပြီး စီနီယာကို ကြည့်နေကြတယ်။ အခုကြည့်လိုက်တော့ သူက တင်းကျပ်တဲ့သူလိုပဲ။ သဘောကောင်းသလို ပြောနေပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက နည်းနည်း ကြောက်စရာ ကောင်းနေတယ်။
“ကလပ်ဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေရင် ဒါကို နားလည်ပေးပါ။ ဒီကလပ်က ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ပျော်စရာလည်း ကောင်းချင်မှ ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သေချာ စဉ်းစားပါ။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော် ပြဿနာ များလိမ့်မယ်”
စီနီယာက လက်ခုပ်တီးပြီး သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို နည်းနည်း ဖြေလျှော့လိုက်တယ်။ အဲဒီလုပ်ရပ်လေးတစ်ခုတင်နဲ့တင် သူက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ ခုနကထက်စာရင် ပိုပြီး သဘောကောင်းသွားပြီ။
“ဒီလို ပြောနေပေမဲ့ ငါကတော့ စိတ်ပူနေတာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ထဲက အချို့တော့ ဝင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကလပ်ခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး တခြားစီနီယာတွေ ဝင်လာကြတယ်။ အရပ်ရှည်ပြီး ချောတဲ့သူနဲ့ ဝဝတုတ်တုတ်နဲ့ သူပေါ့။
“နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ။ ဟယ်လို ဟယ်လို”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ ဂျီယွန်း အတွက်တော့ အစကတည်းက သူက အေးစက်တဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ။ သူ့အပြုံးကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပုံပဲ။ ဝဝတုတ်တုတ်နဲ့ စီနီယာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ၊ အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာနောက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ပြုံးနေတယ်။
“ကလပ်အကြောင်းသိ ပြီးသွားပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျောင်းသားတွေက ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စပြောကြတယ်။
“အင်း… ပျော်စရာကောင်းမလားလို့”
“ခက်ခဲမလားပဲ”
“တကယ်ပဲ အချိန်အများကြီး လိုတာလား”
“ဘယ်လို လေ့ကျင့်ကြလဲဆိုတာ သိချင်တယ်”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်၊ သူက မုန့်အိတ်ကြီး ကိုင်ထားတယ်။ စတိုးဆိုင်သွားရင်း နောက်ကျသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။
“မုန့်စားရင်း စကားပြောကြမလား”
မုန့်အိတ်သံ ကြားတော့ အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်၊ သူလည်း မေးခွန်းလေးတွေ မေးခွင့် ရကောင်း ရနိုင်တာပဲ။
“ဒါဆို ဒီအခန်းဘေးက အတန်းထဲ သွားကြရအောင်”
သူတို့တွေ ကလပ်ခန်းအနီးက တတိယနှစ် အတန်းတစ်ခုဆီ သွားကြတယ်။ ကျောင်းဆင်းချိန် ဖြစ်လို့ အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ စားပွဲခုံတွေနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကို အတန်းနောက်ဘက်ကို ရွှေ့ထားလိုက်တယ်။ စီနီယာတွေက ကြိုပြီး စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်မှာပါ။
“မေးချင်တာ ရှိရင် မေးကြပါ။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလား၊ အများဆိုင်လား၊ ကြိုက်တာ မေးနိုင်တယ်”
စောစောကတည်းက စကားပြောနေတဲ့ စီနီယာက အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာ ဝင်လာတော့ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တယ်။ အရပ်ရှည်တဲ့သူက ကလပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ရမယ်။
“သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ခက်လား”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေတယ်။
“တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မခက်ပါဘူး။ စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်တဲ့အခါ စာအုပ်ကို အလွတ်ကျက်ရတာ သိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီထက်နည်းနည်းပဲ လျော့ကျက်ရမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က စီနီယာက ခက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်…”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက အေးအေးဆေးဆေး စီနီယာကို ကြည့်ပြီး လျှာသပ်လိုက်တယ်။ ဂျီယွန်း နားနားမှာ ရှိနေလို့ပဲ ကြားလိုက်ရတာပါ။
“သူ့အတွက်တော့ အရမ်း ခက်နေမှာပေါ့။ ငါပြောသလိုပဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူဘူး”
“ဒါဆို အဲဒီလိုလား”
“ဟုတ်တာပေါ့”
“အမ်… စီနီယာ။ ကလပ်ကို မကြာခဏ တွေ့ကြရမယ်လို့ ကြားတယ်။ တစ်ပတ်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက်လဲ”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက မေးခွန်းကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖြေတယ်။
“မနှစ်ကတော့ နေ့တိုင်းလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တွေးကြည့်လေ။ လက်တွေ့မှာ ဘယ်လောက်ထိ ထိရောက်မှု ရှိမလဲ။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက လေ့ကျင့်မှု နည်းနည်းပဲ လိုပြီး အရည်အချင်း မရှိတဲ့သူတွေက အများကြီး လေ့ကျင့်ရတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ အချိန်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ လေ့ကျင့်ချိန်ကို အများကြီး လျှော့ချဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်”
စောစောက စီနီယာ ပြောသွားတာနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေလို့ ဂျီယွန်း နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ တကယ်တော့ ဝဝတုတ်တုတ်စီနီယာက အဆင်မပြေတဲ့ အမူအရာ လုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရပေမဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စီနီယာက တားထားတယ်။
“ပြဇာတ်ဆိုတာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေက ဦးဆောင်တာပါ။ တခြားသူတွေကတော့ စင်မြင့်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရင် ရပါပြီ။ လေ့ကျင့်မှု နည်းနည်းလေးနဲ့တင် ပြဇာတ်ကို ကပြနိုင်မှာပါ။ အဲဒီအတွက် အရမ်း စိတ်မပူကြပါနဲ့”
“ကျွန်မလည်း အဓိကဇာတ်ကောင် လုပ်လို့ရမလား”
ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ကောင်လို ကလေးတစ်ယောက်က ပြုံးပြီး လက်မြှောက်လိုက်တယ်။ အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာကတော့ ‘အရည်အချင်း ရှိရင်ပေါ့’ လို့ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ ဂျီယွန်း သူ့ဆီကနေ ဂုဏ်ယူမှုတွေ အများကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက ကလပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာလား။
“မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက သရုပ်ဆောင် အတော်ဆုံးလဲ”
ဂျီယွန်း ပါးတွေ ရဲလာတာ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးနိုင်တာ မယုံနိုင်ဘူး။
“အမ်… ငါကိုယ်တိုင် ဖြေချင်မှ ဖြေချင်မှာပေါ့”
အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက အနောက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စီနီယာကို ပြောဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။
“ဂွန်ဆော့ လေ။ ဒီအရပ်ရှည်တဲ့သူက ငါတို့အားလုံးထဲမှာ သရုပ်ဆောင် အတော်ဆုံးပဲ။ သူ့ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
“ဝါး”
အားလုံး အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာ၊ မဟုတ်ဘူး ဂွန်ဆော့ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း ဒီဇင်ဘာလက ကြည့်ခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းက စင်မြင့်အလယ်မှာ ရှိနေတဲ့သူ… အဲဒါ သူ ဖြစ်ရမယ်။
‘ဒါဆို ဒါပေါ့…’
ဂျီယွန်း ဂွန်ဆော့ ကို သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြတယ်။
“မေးစရာ ရှိလို့လား”
“ဟင်”
ရုတ်တရက် အာရုံစိုက်ခံလိုက်ရလို့ ဂျီယွန်း အံ့ဩသွားတယ်၊ အားလုံးက သူမကို ကြည့်နေကြပြီ။ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေတောင် မြန်လာသလိုပဲ၊ ငြင်းလို့ မရတော့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“အမ်… ဟို”
“ပြောလေ”
“အမ်… ကျွန်မက စိတ်မတည်ငြိမ်တဲ့သူဆိုရင်တောင် သရုပ်ဆောင်လို့ ရမလားဟင်”
သူမ ချက်ချင်းပဲ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်၊ မျက်နှာက အရမ်း ပူလာတယ်။
“အမ်… ယုတ္တိရှိရှိ ပြောရရင်တော့ သရုပ်ဆောင်အဖြစ် အောင်မြင်ဖို့က ခက်လိမ့်မယ်”
ဂွန်ဆော့ ဘာမှမထိမ်မချန်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ ဂျီယွန်း နားလည်သွားတယ်ဆိုတဲ့ ‘အာ’ ဆိုတဲ့ အသံ ထွက်လိုက်တယ်။ သူမ မေးခွန်း မိုက်လိုက်တာ။
“နောက်တစ်ယောက်”
အားလုံးက သူမဆီကနေ အာရုံလွှဲသွားကြတယ်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ၊ သရုပ်ဆောင်ဖို့တောင် မတွေးသင့်တာ။ သူမ အရင်ဆုံး ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်၊ နည်းနည်းလောက် သတ္တိရှိရင် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမ လေရှူဖို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အထဲကို ပြန်မဝင်ခင်လေးမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး စီနီယာ အပြင်ကို ထွက်လာတယ်။
“စိတ်မတည်ငြိမ်ဘူးဆိုတာ မင်းက ပိုပြီး အာရုံခံစားမှု ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး နူးညံ့တဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ ရှိတယ်ဆိုတာပေါ့”
“...”
“အဲဒါက မင်းရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သရုပ်ဆောင်တဲ့အခါ စရိုက်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အလိုဆန္ဒပါ။ စိတ်မတည်ငြိမ်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး”
စီနီယာက အဲဒီစကားပြောပြီး လှည့်သွားတယ်။ သူ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုတာ ခဏနေမှ သိလိုက်ရတယ်၊ သူ့စကားတွေက သူမကို နည်းနည်းလောက်တော့ တည်ငြိမ်စေတယ်။
“ဒါဆို… ကျွန်မ လုပ်လို့ ရမလား”
“သရုပ်ဆောင်ဖို့ အလိုဆန္ဒရှိနေသရွေ့တော့ ရပါတယ်။ ဘဝဆိုတာ သည်းခံခြင်းပါပဲ။ အာ… ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းကတော့ အရေးကြီးပါတယ်”
သူ သူမကို သဘောကောင်းလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။
“ကျွန်မမှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ထင်လား”
“သိဖို့က တစ်နည်းပဲ ရှိတယ် မဟုတ်လား”
“ကျွန်မ စမ်းကြည့်လို့ ရမလား”
စီနီယာ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူ နည်းနည်း အေးစက်စက် ဖြစ်နေတယ်။
“အဲဒါ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ တခြားသူတွေကို မမေးဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်ပါ။ အဖြေက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ပါတယ်။ ဆက်လုပ်ဖို့ဆိုတာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ”
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၇၀)
“ဒီက တော့ပုကီက တကယ်ကောင်းတာ၊ ငါပြောတာ ယုံလိုက်”
ဂျီယွန်း က သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းနောက်ကို လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ကျောင်းနဲ့ နည်းနည်း ဝေးတဲ့ နေရာက ဆိုင်သေးသေးလေး တစ်ခုပေါ့။ နံရံတွေမှာ ကလေးဆန်တဲ့ ပုံတွေ ဆွဲထားတာကြောင့် ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်အေးချမ်းစရာ ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါပဲ။
“နင်က ဒီလိုနေရာမျိုးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတတ်တာလဲ”
“အရသာရှိတဲ့ ဆိုင်တွေကို ရှာတာက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ”
ဂျီယွန်း နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ဟီးဟီးဟားဟားနဲ့ ရယ်မောလိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ တော့ပုကီ၊ ကင်မ်ဘတ်နဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေကို မှာလိုက်ကြတာပေါ့။ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကြိုရှင်းထားဖို့ ပြောတော့ ဂျီယွန်း လည်း ပိုက်ဆံအိတ်ကို အမြန် ထုတ်လိုက်တယ်။
“နင် ပိုက်ဆံ ပေးစရာ မလိုဘူးလေ၊ ငါရှင်းမယ် ပြောထားတယ် မဟုတ်လား”
“ဒါပေမဲ့...”
“နောက်တစ်ခါကျရင် နင် ငါ့ဟာလေး ပြန်ရှင်းပေးပေါ့။ ကဲ... ကျန်တဲ့သူတွေ ပိုက်ဆံ ပေးကြစမ်း”
ဂျီယွန်း ရဲ့ သူငယ်ချင်း ငါးယောက်က ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း ပိုက်ဆံ တစ်ထောင်လောက် ထည့်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမသူငယ်ချင်းက ရိပ်မိသွားပြီး သူမလက်ကို ပုတ်ချလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပိုက်ဆံတွေက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့။
“ပြဇာတ်ကလပ်က တကယ် ပျော်စရာ ကောင်းပုံရတယ်နော်”
“အေးလေ။ သူတို့ပြတဲ့ အယ်လ်ဘမ်ထဲမှာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ပုံတွေ အများကြီးပဲ။ ငါတော့ ဝင်ချင်လိုက်တာ”
“ငါလည်း ဝင်ချင်တယ်”
သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းက ပြဇာတ်ကလပ်အကြောင်းကို ချက်ချင်း ရောက်သွားတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း စကားပြောရင်းနဲ့ပဲ ပူပူနွေးနွေး ဆန်မုန့်ကို ကောက်စားလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ပေးရမှာကိုတော့ နည်းနည်း စဉ်းစားရမယ်”
“အဲဒီ အရပ်ရှည်တဲ့ စီနီယာက လေ့ကျင့်ချိန် လျှော့ပေးမယ်လို့ ပြောသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အင်းလေ... ဒါပေမဲ့ တခြားကလပ်တွေထက်တော့ ပိုတွေ့ကြရမှာပဲ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းသွားရတာကတော့...”
“တကယ်လား။ ငါကတော့ ပျော်စရာ ကောင်းမယ် ထင်တာပဲ”
“နင် ဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘာလဲ၊ ငါက ဝင်တော့မယ် ထင်နေတာ”
“ငါ့အမြင်လေး ပြောပြတာပါ”
သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရယ်မောနေချိန်မှာ ဂျီယွန်း လည်း ခေါင်းလေးညိတ်ပြီး စားရင်းသောက်ရင်း နားထောင်နေလိုက်တယ်။
“ဂျီယွန်း၊ နင်လည်း တစ်ခုခု ပြောပါဦး”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ နင် တိတ်နေတာ ကြာပြီ”
အားလုံးက သူမကို လှည့်ကြည့်လာတော့ ဂျီယွန်း လည်း ကြောင်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။
“ပြဇာတ်ကလပ်အကြောင်း ပြောနေတာ ပျင်းဖို့ ကောင်းလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မပျင်းပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ။ နင် ပျင်းနေတာလား”
“အင်း... စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရလို့ပါ”
သူမက စကားပြောရင်း လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရမ်းနေတယ်။ သူမ စကားပြောရတာ မမုန်းပါဘူး။ တကယ်တော့ တခြားမိန်းကလေးတွေလိုမျိုး အတင်းပြောတာတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပါဝင်ချင်တာပါ။ ပြဿနာက ဘယ်ကစပြီး ပြောရမှန်း မသိတာပါပဲ။
“စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရလို့ ဟုတ်လား”
“အင်း”
“ဟား... ပြောလိုက်စမ်းပါ။ နင်က စင်ပေါ်မှာ ပြောနေတာမှ မဟုတ်တာ”
“ဟုတ်တယ်၊ ပြောလိုက်ပါ”
“ဒါပေမဲ့...”
သူမက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီအတိုင်းပဲ။ စကားပြောရမယ့် အချိန်ကျရင် ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သူမ သူငယ်ချင်းတွေက သူမကို မလှောင်ကြပေမဲ့ တကယ်လို့ သူမ သူငယ်ချင်းတွေက ဆိုးတဲ့သူတွေဆိုရင်... သူမ တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး။
“ဟူး... နင်ကလည်း ဒီလောက်လေးနဲ့ စိတ်ပူနေတာ”
“ဒါက ဂျီယွန်း ရဲ့ အမူအရာလေးပဲလေ၊ ချစ်စရာလေး”
“အဲဒါကြောင့် နင် တိတ်ဆိတ်နေတာပေါ့”
ဂျီယွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့ သူမ သူငယ်ချင်းတွေ ရယ်မောလိုက်ကြတယ်။
“အဲဒီတော့ ဂျီယွန်း တစ်ယောက် ရုတ်တရက် စကားတွေ အများကြီး ပြောလာရင်တော့ ထူးဆန်းနေမှာပဲ”
“ကဲပါ၊ နင့်အစား ငါ စကားပြောပေးမယ်”
“နင် စကားနည်းနည်း လျှော့ပြောမှ ဖြစ်မှာ။ နင်သာ စကားနည်းနည်း လျှော့ပြောရင် ရည်းစားရနေတာ ကြာပြီ”
“ဘာလဲ၊ နင်တို့တွေ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ နင်တို့မှာ ရည်းစား ရှိလို့လား”
“ငါတို့ အတန်းထဲမှာ ရုပ်ချောတဲ့သူ မရှိဘူး။ အကုန်လုံးက လူမိုက်တွေ”
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အကုန်လုံးက လေးယောက်တည်း ရှိပြီး ငါတို့က ၃၁ ယောက်ဆိုတော့ သူတို့က သတိထားနေမှာပေါ့”
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ စကားဝိုင်းက ယောင်္ကျားလေးတွေအကြောင်း ရောက်သွားတယ်။ ဒုတိယနှစ် ဒီဇိုင်းအတန်းမှာ ကျောင်းသား ၃၅ ယောက် ရှိပြီး ၃၁ ယောက်က မိန်းကလေးတွေ၊ လေးယောက်က ယောက်ျားလေးတွေပေါ့။ တစ်ပတ် ကျော်သွားပေမဲ့ ယောက်ျားလေးတွေက အတန်းထဲမှာ အဆင်မပြေသေးဘူး။ သူတို့စားပွဲကနေ ဆူညံသံတွေ ထွက်လာတော့ ဂျီယွန်း လည်း ဆူညံသံတွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်လိုက်တယ်။ သူမ အခုလိုပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ သူမ သူငယ်ချင်းတွေက အတန်းထဲက ရုပ်ချောတဲ့သူတွေအကြောင်း ပြောနေပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ‘ငါတို့အတန်းမှာ ရုပ်ချောတဲ့သူ မရှိဘူး’ ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတယ်။
“တွေးကြည့်လိုက်တော့ ပြဇာတ်ကလပ်က စီနီယာက တကယ် ချောတာနော်”
“အရပ်လည်း ရှည်တယ်”
“ခန္ဓာကိုယ်လည်း တောင့်တယ်နော်”
“အမယ်လေး နင်ကလည်း”
ဂျီယွန်း လည်း ဟောင်ဂွန်ဆော့ စီနီယာကို သတိရလိုက်တယ်။ စကားပြောရင် တကယ် ယုံကြည်ချက် ရှိတဲ့သူလေ။
“ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတယ်”
“အေးလေ”
“သူက သူ့ကိုယ်သူ မင်းသားလို့ ထင်နေတာ နေမှာ။ တခြားနှစ်ယောက်ကို အားပေးခိုင်းတဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ”
သူတို့တွေ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ဂျီယွန်း ကို လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း မျက်လုံးလေး ပြူးသွားတာပေါ့။
“ဂျီယွန်း”
“အင်း”
“အဲဒီ စီနီယာအကြောင်း နင် ဘယ်လို ထင်လဲ”
“ငါလား”
“အပျော်သဘော မေးတာပါ။ နင် အတန်းထဲမှာ သဘောကျတဲ့သူ ရှိရင်လည်း ပြောပြလေ”
သူမ သူငယ်ချင်းက သူမကို မိုက်ခရိုဖုန်းလိုမျိုး ဇွန်းနဲ့ ထိုးပေးလိုက်တယ်။ ဂျီယွန်း လည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။
“အပျော်သဘော မေးတာပါ၊ စိတ်ကြိုက်သာ ပြောပါ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေလိမ့်မယ်”
“အို... ကဲပါ”
ဂျီယွန်း လည်း ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“သူက အရည်အချင်းတော့ တကယ် ရှိမှာပါ။ တခြား စီနီယာတွေကလည်း အသိအမှတ်ပြုထားတာပဲလေ”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်နေသဘောထားကရော”
“... လူတိုင်းက ထူးခြားကြပါတယ်”
“အမယ်၊ နင်ကတော့ မေးခွန်းကို ရှောင်နေတာပဲ”
သူမ သူငယ်ချင်းတွေက သူမလက်မောင်းကို လာကလိတော့ ဂျီယွန်း လည်း တအား ယားတာမို့လို့ ခံမနေနိုင်တော့ဘူး။
“ပြောတော့မယ်လေ”
သူမ အော်လိုက်မိတယ်။ အို... ဘုရားရေ။ မီးဖိုခန်းထဲက အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ အရမ်း ရှက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။
“ယောက်ျားလေးတွေကတော့ အကုန်လုံး သဘောကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ရည်းစားမထားချင်သေးဘူး”
“အော်... သူတို့က သဘောကောင်းတယ် ဟုတ်လား။ ချွဲ နင် ဘာပြောမလဲ”
“အေးလေ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားလေးကို သဘောကောင်းတယ်လို့ ပြောရင်တော့ ဂိမ်းက ရှုံးပြီပဲ”
ဂျီယွန်း လည်း စိတ်ပျက်ပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ဒါဆို စီနီယာ သုံးယောက်အကြောင်းရော”
သူမ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘေးကနေ လာကလိတာကြောင့် အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်။ သူမ တကယ်ပဲ ယားတာကို မခံနိုင်ဘူးလေ။
“သူတို့တွေက သဘောကောင်းကြပါတယ်”
သူမ စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး အဖြေကို မကြိုက်ကြဘူးဆိုတာ သိသာနေတယ်။
“အဲဒီ အရပ်ရှည်တဲ့သူက နင့်ကို ရည်းစားစကား ပြောလာရင်ရော”
သူမ သူငယ်ချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်တာ။ အဲဒီ စကားကြောင့် သူမ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူမ စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေပေမဲ့ သူငယ်ချင်းက ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာလေ။
“ဟီး၊ အဲဒါလေး သိချင်တယ်၊ နင် သူ့ကို လက်ခံမှာလား ဒါမှမဟုတ် ငြင်းမှာလား”
သူမ အဲဒီအကြောင်း မပြောချင်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေက သူမဆီကို တိုးကပ်လာကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ အမှန်အတိုင်းပဲ ဖြေလိုက်ရတယ်။
“ငါ သူ့ကို ရည်းစားမထားချင်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“... သူက သဘောကောင်းပုံ မပေါက်ဘူး။ အဲဒါ ငါ့အမြင်လေးပါ၊ တကယ်တော့လည်း မဟုတ်ကောင်းပါဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ မသိပါဘူး”
သူမ စကားတွေ ရှုပ်နေပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ သူမလည်း အဲဒီ စီနီယာအတွက် မလိုလားအပ်ဘဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။
“ဟို... နောက်ဆုံးတော့ ဂျီယွန်း ပါးစပ်ကနေ အဆိုးမြင်တွေ ထွက်လာပြီ”
“ဒါဆို သေချာသွားပြီ၊ အဲဒီ စီနီယာက လူဆိုးပဲ”
သူငယ်ချင်းတွေက ရယ်မောနေကြတယ်။ ဂျီယွန်း လည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။ သူမ ဘဝမှာ ဒီလို တက်ကြွတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပါ။
‘ဒါပေမဲ့ မဆိုးပါဘူး’
စကားပြောရတာ ခက်ခဲပြီး သူမအမြင်ကို ထုတ်ပြောရတာ မကြိုက်ပေမဲ့ ဒီလို အသံတွေ ရှိနေတာကို သူမ မမုန်းပါဘူး။ သူမကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေလို့ပါ။
“နင်တို့ ပြဇာတ်ကလပ် ဝင်မှာလား”
သူငယ်ချင်းတွေက တစ်ပြိုင်တည်း “မဝင်ဘူး” လို့ ဖြေလိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်း ကတော့ ဘာမှ မဖြေလိုက်ဘူး။
“အဲ... ဂျီယွန်း၊ နင် ဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”
“တကယ်လား”
ဂျီယွန်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူမ ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးလေ။ စင်ပေါ် တက်ချင်တာတော့ ဟုတ်ပေမဲ့ အများကြီး အလုပ်လုပ်ရမှာကို ကြောက်နေတာပါ။
“လုပ်လိုက်ပါ၊ ငါ အားပေးမယ်”
“ငါလည်း အားပေးတယ်”
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ စကားကြောင့် သူမ ရင်ထဲမှာ သတ္တိတွေ တိုးလာသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တခြား စီနီယာတစ်ယောက် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို သတိရသွားတယ်။
* တခြားသူတွေကို မမေးဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်ပါ။
သူမ တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်ချင်တာလား။ ဂျီယွန်း ဒီမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားကြည့်မိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကို ပြန်ပြင်ဆင်ပြီးချိန်မှာတော့ ညနေ ၆ နာရီ ရှိနေပြီ။
“လူအများကြီး လာလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်”
“၁၅ ယောက်ဆိုတာ တကယ် ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။ ငါတို့ အသင်းဝင် ၃ ယောက်လောက် ရမယ် ထင်တယ်”
လူတွေ အများကြီး လာလို့ တကယ် ပျော်စရာ ကောင်းတယ်။ ဘယ်နှစ်ယောက် ဝင်မယ်ဆိုတာတော့ မသိပေမဲ့ ဒီလို အခွင့်အရေး ရတာကိုက အောင်မြင်မှု တစ်ခုပါပဲ။
“ဒါနဲ့ မာရူး”
“အင်း”
“ဘာလို့ ဥက္ကဋ္ဌ မလုပ်တာလဲ။ ဂျောင်ဟော့ခ် က ပြောတယ်၊ မင်းကို အရင်ဆုံး ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်တဲ့”
“အော်... အဲဒါလား”
“အဲဒါဆို ပိုကောင်းမှာပေါ့။ ဟောင်ဂွန်ဆော့ ကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”
“ငါက အကျိုးအမြတ် မရှိတဲ့ တာဝန်ကို မယူချင်ဘူး။ ဥက္ကဋ္ဌ လုပ်ရုံနဲ့ အာဏာ အရမ်းကြီးတာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ အဲဒီလို အလုပ်မျိုးက လုပ်ချင်တဲ့သူတွေ လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
“မာရူး စကားကတော့ အမြဲတမ်း ပုံမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့ က သူလုပ်ချင်တာ လုပ်ချင်တဲ့သူလို ဖြစ်နေတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သူက လေ့ကျင့်ချိန် လျှော့မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဝင်ခွင့် မစခင်တုန်းက ကလေးတွေကိုလည်း အနိုင်ကျင့်သလို လုပ်သေးတယ်”
ဟောင်ဂွန်ဆော့ ရဲ့ အကြောင်းကို ပြောတဲ့အခါ ဒေးမြောင် တစ်ယောက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ မာရူး ကလည်း သဘောတူသလိုပါပဲ။
“ဒါပေမဲ့ သူ မှားတယ်လို့ ပြောလို့ မရဘူးလေ”
“... အင်း”
“ပြီးတော့ သူတို့ကို ကြောက်လို့ မဝင်တာဆိုရင်တော့... မလာတာပဲ ကောင်းပါတယ်”
“မင်းက အရမ်း ရက်စက်မနေဘူးလား”
“ငါက ဘယ်တုန်းက သဘောကောင်းလို့လဲ”
သူတို့တွေ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး ထွက်လာကြတယ်။ ဒေးမြောင် က သူ့အိတ်ကို ဆွဲပြီး မာရူးဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်။
“မင်း လေ့ကျင့်ချိန် လျော့မှာကို တကယ် သဘောတူတာလား”
“အဲဒါက သင်တန်းဆရာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လေ။ ဟောင်ဂွန်ဆော့ က ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို လုပ်မယ် ပြောတာလေ”
“ဥက္ကဋ္ဌဂွန်ဆူ က အဆင်ပြေမှာပါ”
ဒေးမြောင် က မာရူးကို မေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကလေးက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ။ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပါ။
“မင်း ဒီလောက်တောင် အေးဆေးနေနိုင်တာလား”
“ဘာကိုလဲ”
“ဂွန်ဆော့ က စည်းကမ်းတွေကို လိုချင်သလို ပြောင်းနေတာလေ”
“စည်းကမ်းလား၊ ငါတို့မှာ စည်းကမ်း ရှိခဲ့လို့လား”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရိုးရာ၊ အဲဒါ ရိုးရာပဲ”
“အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ကြာကြာ လုပ်ဖို့အတွက် ရိုးရာဆိုပြီး အတင်း လုပ်ခိုင်းနေတာဆိုရင်တော့ ဂွန်ဆော့ က ဖျက်ပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမှာပဲ။ သူ ဘာမှ အမှား မလုပ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့...”
ဒေးမြောင် ခေါင်းငိုက်စိုက် ဖြစ်သွားတယ်။ မာရူး လည်း သူ့ကို စဉ်းစားခွင့် ပေးလိုက်ဖို့ တွေးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ။
“ကဲ... ငါတစ်ခု ပြောမယ်။ မင်း ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ဖို့ ငြင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား”
ဒေးမြောင် ကို ဂျောင်ဟော့ခ် ကကမ်းလှမ်းခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒေးမြောင် က ငြင်းခဲ့တာ။ မာရူး အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ ကြားခဲ့တာပါ။ ဒေးမြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“မင်း စိုးရိမ်တာကို ငါ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ယူရမှာကို ရှောင်ရှားပြီး ကိုယ်လုပ်ချင်တာပဲ လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ကလေးဆန်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်”
“ငါ... ပြဇာတ်ကလပ် ကောင်းဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိတာပါ”
ဒေးမြောင် ပခုံးတွေ ကျသွားတယ်။ ဒီကလေးက တကယ် သဘောကောင်းတာ။ သူ့မှာ ယုံကြည်မှုလေး နည်းနည်းလေးသာ ရှိရင် တကယ် ပြည့်စုံသွားမယ့်သူပါ။ ကံမကောင်းတာက ဘုရားသခင်က သူ့ကို ပြဇာတ်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုပဲ ပေးပြီး ယုံကြည်မှု ဘာမှ မပေးခဲ့ဘူး။
“မင်း ဟောင်ဂွန်ဆော့ ကို မုန်းလား”
“သိပ်တော့ မမုန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”
“ပြောစမ်းပါ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်ရင် အလွယ်တကူ မလုပ်နဲ့။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြော”
“... တကယ်တော့ နွေရာသီ အရည်အချင်းစစ်ပွဲတုန်းက သူ အပြစ်တွေ အကုန်လုံးကို တခြားသူတွေဆီ ပုံချခဲ့တာကို ငါ စိတ်ပျက်မိတာပါ။ တချို့အရာတွေက ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ သူက သရုပ်ဆောင်လည်း တော်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ သူ့ကို မကြိုက်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ဟမ်”
မာရူး မျက်ခုံးတွေကို ပွတ်လိုက်တယ်။ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေက လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို သိလာနိုင်တဲ့ အရွယ်ပါပဲ။ လူကြီးတွေလိုပဲ ပြဿနာတွေကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ အရွယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဆင့်က ဘာလဲ။
“မင်း ဟောင်ဂွန်ဆော့ နဲ့ သူ့လုပ်ရပ်တွေကို မုန်းတယ်ဆိုရင်၊ မင်း ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်တာတွေကို အစီအစဉ်ဆွဲရမှာပေါ့။ မင်း ဘာမှ မလုပ်ဘဲ တိုင်တောနေရုံနဲ့ကတော့ မင်း ကလေးပဲ ဖြစ်နေဦးမှာ။ မင်း မုန်းတာက မင်းပြဿနာပဲ။ မင်း သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းမှာလား”
“အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါဆို ဘာလဲ”
“... သူ့ကို ချီးကျူးပေးရမလား”
“အဲဒါပဲ”
ဒေးမြောင် က အံ့ဩသွားပုံပဲ။ သူ ဂျောင်ဟော့ခ် ကို သတိရသွားတယ်။
“ဟောင်ဂွန်ဆော့ ကို သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူက မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ အရမ်းလွန်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ချင်လို့ ပြောတာပါ၊ ကလပ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်ရင် သူ ပိုလုပ်လိမ့်မယ်။ မင်း သူ့ကို ဝေဖန်ရင်တော့ သူ ဒေါသထွက်ပြီး မင်းတို့ကို အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မင်းတို့ သူ့ကို ဒေါသထွက်မှာလား။ အဲဒါက အချိန်နဲ့ စွမ်းအားတွေ အလကားပဲ မဟုတ်လား”
ချီးကျူးပေးဖို့။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်း ပြောတာ မှန်ပေမဲ့၊ ငါက အဲဒီနည်းလမ်းကို မကြိုက်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို အထင်သေးသလို ခံစားရတယ်”
ဒေးမြောင် နှုတ်ခမ်းတွေ ဆူသွားတယ်။
“မင်း ဟောင်ဂွန်ဆော့ လို လုပ်ခဲ့ရင်ရော”
“ငါက အဲဒီလို မလုပ်ဘူး”
“စိတ်ဝင်စားလို့ မေးတာပါ”
မာရူး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ အဖြေကို သိနေတာပါ။
“မင်း အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရင်တော့ ငါ မင်းကို ပြန်ပြီး သတိထားမိအောင် လုပ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့ ကတော့ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး”
ဒေးမြောင် မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားတယ်။ သူ တကယ်ကို လွယ်လွယ်လေး ယုံတဲ့ ကလေးလေးပဲ။
“ပြီးတော့... မင်းတို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကလပ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေ စတင်ရင် သူ အများကြီး လုပ်လာပါလိမ့်မယ်”
“မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“အခွင့်အရေးသမားတွေက သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်မယ့်အရာကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူးလေ”
မာရူး ဟောင်ဂွန်ဆော့ သူတို့ဆီ လျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ဒေးမြောင် ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“ရိုးရိုးစကားတွေက အမြဲ မှန်တတ်တယ်။ မုန်းတဲ့သူကို ဆန်မုန့် ပေးဖို့ ဆိုတာကို စဉ်းစားကြည့်ပါ”
ဒေးမြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“မင်းတို့ မပြန်သေးဘူးလား”
“ပြန်တော့မလို့”
မာရူး ကလပ်ဆိုင်းဘုတ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလိုက်တယ်။
* * * * * * * * *