အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း(၁၇၁)

“ဟုတ်ပြီ၊ နောက်မှတွေ့မယ်"

“လစ်ပြီ ဟေ့"

မာရူး စက်ဘီးကို နင်းပြီး ဈေးဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကတော့ ကျောင်းဆင်းပြီးရင် ဒိုဂျင်တို့ဆီမှာ အမြဲလိုလို အတူတူရှိနေကြတာ၊ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ဒိုဂျင်ကို မြင်ရဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲလာတယ်။ ကျောင်းဆင်းပြီးရင်လည်း အီဆိုးလ်ရဲ့ဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် ဆက်လုပ်နေတာလေ။ အီဆိုးလ်အဖေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက ကူညီပေးရင်းနဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာတဲ့။ အီဆိုးလ်ကတော့ သူ့ဇွဲကို မနိုင်တော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ရပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အကူအညီကိုတော့ တော်တော်လေး သဘောကျနေပုံပါပဲ။ အဲဒီကိစ္စတွေကြောင့် ဒေးမြောင်ကတော့ အိမ်ပြန်ရင် ဘတ်စ်ကားကိုပဲ တစ်ယောက်တည်း စီးနေရတော့တာပေါ့။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အတော်လေး အထီးကျန်နေပုံပဲ။

မာရူး ဈေးထဲကနေ ဘာဒါမှာထားတဲ့အတိုင်း ဝက်သားသုံးထပ်သား၊ ဆလတ်ရွက်နဲ့ ခရမ်းချဉ်ရွက်တွေကို ဝယ်လိုက်တယ်။

‘ဒီလိုအတိုင်း ဘာဒါနဲ့ ဆက်ပြီး ရင်းနှီးနေရင် ဘာတွေများ ဖြစ်လာမလဲ’

အနာဂတ်မှာတော့ သူ့ညီမလေး ကွာရှင်းလိမ့်မယ်။ သူမအကြောင်း သူ သိပ်မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ ဒါလောက်တော့ သိထားတယ်။ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ ညီမဖြစ်သူနဲ့ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ခဲ့တော့ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို မိဘတွေဆီကနေပဲ ကြားခဲ့ရတာ။ မိသားစုတစ်ခုအတွက် ကွာရှင်းတယ်ဆိုတာ ကမ္ဘာပျက်မတတ်ပါပဲ။ ခေတ်သစ်မှာတော့ ခဏခဏ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ဒါကို ရင်ဆိုင်ရတာကတော့ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူပါဘူး။ မာရူးကတော့ ဒီအမှားတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်မိတယ်။ ကိုယ်က ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ရမယ့်သူ မဟုတ်လို့လဲ၊ သူ့ကိုတောင် အသိမပေးရဲတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။

‘ပြဿနာတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ'

အခုတော့ ညီမလေးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာတယ်၊ ‘သူမ’ နဲ့လည်း အရင်ကထက် အများကြီး စောပြီး တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့တယ်၊ လူသစ်တွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးလာသလို အရင်က အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့လည်း ကွဲကွာခဲ့ပြီ၊ အရာအားလုံးကတော့ အရင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ လိပ်ပြာရဲ့ တောင်ပံခတ်သံလေးကတောင် ကမ္ဘာ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မုန်တိုင်း ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ အတိတ်က ဒီပြောင်းလဲမှုတွေက အနာဂတ်အပေါ် ဘယ်လိုများ သက်ရောက်မှု ရှိလာမလဲ။

ဒါပေမဲ့ မာရူးကတော့ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချထားပြီးသားပါ။ အဲဒီအချိန် ရောက်မှပဲ သူ သိရမှာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ဘဝဆိုတဲ့ ရထားကြီးကလည်း ကိုယ်ရောက်မယ့်ဂိတ်ကို မရောက်ခင် ဘယ်တော့မှ ကြိုမပြောတတ်ပါဘူး။ ဒါက ကြောက်စရာကောင်းသလိုပဲ အဆုံးမရှိတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးပါပဲ။ ဘတ်စ်ကားသမား သက်သက်ထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေပေါ့။

“စိတ်မပူဘဲတော့ မနေနိုင်ဘူး"

မာရူး အိမ်နားမှာ စက်ဘီးကို ထိုးရပ်လိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ အဖြေကို သူ သိပြီးသားပါ။ တကယ်မဖြစ်လာခင်အထိတော့ မသိနိုင်ပေမဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီးထဲက တစ်ခုကို သူ သိနေတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိတာကိုတော့ မတားနိုင်ဘူး။ အဲဒီအထဲက တစ်ခုက ဂွန်ဆော့အကြောင်းပါပဲ။ ဂွန်ဆော့က အနာဂတ်မှာ သရုပ်ဆောင် ဖြစ်လာတာကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သရုပ်ဆောင် ‘ဂွန်ဆော့’ ဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်လည်း သူ မကြားဖူးတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဂွန်ဆူရဲ့ အင်တာဗျူးကို ပြန်တွေးမိလိုက်တော့ အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေက ချက်ချင်း ပျောက်သွားတယ်။ ဂွန်ဆူက သူ့ညီလေးကို အင်တာဗျူးမှာ ရိုးရိုးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို့ပဲ ပြောထားတာကိုး။

အခုလက်ရှိမှာတော့ ဂွန်ဆော့က ဂျွန်မင်းနဲ့ စာချုပ် ချုပ်ထားတယ်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေရင်တော့ တက္ကသိုလ် တက်ရတော့မှာပေါ့။ အရှိအတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဒီကောင်လေးက သရုပ်ဆောင် တော်ပါတယ်။ သရုပ်ဆောင် ကောင်းတဲ့သူဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတတ်ကြတယ်။ ဂွန်ဆော့ကတော့ အဲဒီလောက်ကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဆင်မပြေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကိုယ့်ကမ္ဘာထဲကို ဆွဲမခေါ်နိုင်ပေမဲ့ ကိုယ့်ကမ္ဘာထဲမှာတော့ အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်တယ်။

ဂျွန်မင်းကတော့ အဲဒီတုန်းက ရှင်းရှင်းပဲ ပြောသွားတာ၊ သူက ပရဟိတ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဂျွန်မင်းကတော့ နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရမယ့် အကြံကို သဘောကျနေမှာပဲ။ ဂွန်ဆော့သာ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားပြီး ရုပ်ရှင်ကောင်းကောင်း တစ်ခုလောက်နဲ့ ပွဲဦးထွက်နိုင်ရင် သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ... ဒါဆို ဘာလို့များ ဒီကောင်လေးက ဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားရတာလဲ။ မာရူး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားရင်း အတိတ်တွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။

‘ငါကြောင့်လား'

နွေရာသီ ပြိုင်ပွဲတုန်းက ဒီကောင်လေးက အမှားကြီး တစ်ခု လုပ်မိလိုက်တာကြောင့် နိုင်ငံအဆင့် ဝင်ခွင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ပြဇာတ်ကလပ်မှာလည်း အားလုံးက ကိုယ့်ဒဏ်ရာ ကိုယ်ကုဖို့နဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတာ။ ကလပ်မှာ တစ်ခုခု မှားနေမှန်း အားလုံး သိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မဝန်ခံချင်ကြဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ မာရူးက ကလပ်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ စတေးလိုက်တာပါ။ သူက သရုပ်ဆောင်တာကို စိတ်မဝင်စားသလို သူတို့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ သူသာ တကယ် ဂရုစိုက်ခဲ့ရင် ဒီပြဿနာကို တခြားနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းမှာပါ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးက ကောင်းကောင်းပဲ ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။ ပြဇာတ်ကလပ်ကလည်း ရန်သူတစ်ယောက် ပေါ်လာတဲ့အခါမှာပဲ ပြန်ပြီး စုစည်းမိသွားကြပြီး တက္ကသိုလ် ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့တယ်။ ဂွန်ဆော့လည်း ယုံကြည်မှုတွေ ပြန်ရလာပြီး ပြဇာတ်ကလပ်လည်း အရင်လိုပဲ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်လာတယ်။ တကယ်လို့ မာရူးသာ အဲဒီတုန်းက မပါခဲ့ရင်... ဂွန်ဆော့က ချီးကျူးစကားတွေပဲ လိုချင်တဲ့ ကောင်လေးလေ။ သူကြောင့်ပဲ ကလပ်ကြီး ပြိုလဲသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရရင် သူ ခံနိုင်ပါ့မလား။ ဂွန်ဆူက မာရူးကို အရင်က ပြောဖူးတယ်၊ ဂွန်ဆော့က ပထမဆုံးအကြိမ် အမှတ်နည်းနည်း ရလိုက်တာနဲ့တင် စိတ်ဓာတ်တွေ ကျသွားခဲ့တာတဲ့၊ အဲဒီတုန်းက သူ ဒီကလပ်မှာ ရှိနေရတာကိုတောင် မုန်းနေမှာပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ လက်လျှော့လိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် စာပဲ ပြန်လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလို့ မာရူး ကိုယ့်ဘာသာ ခေါင်းညိတ်ရင်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲ ဝင်သွားတော့ သူ့ညီမလေး တစ်ခုခု ပြောနေတာ ကြားလိုက်ပေမဲ့ ဘာပြောမှန်း မကြားလိုက်ရဘူး။ လွယ်အိတ်ကို အခန်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

‘ဂွန်ဆော့က သရုပ်ဆောင် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတာပဲ'

ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စလား။ မာရူး အခုထိတော့ မပြောတတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆော့သာ ဒါကြောင့် နာမည်ကြီးသွားရင်တော့ အနာဂတ်အပေါ် အများကြီး သက်ရောက်မှု ရှိသွားမှာပါ။

‘မဟုတ်သေးဘူး’

နတ်သမီးလို့ မိတ်ဆက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကတော့ အချိန်စီးကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မာရူးက ဒီ အချိန်စီးကြောင်းမှာ အသက်ရှင်နေသလိုပဲ မာရူး သေသွားတဲ့ နောက်ထပ် အချိန်စီးကြောင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေမှာပဲ။ ဒါဆို ‘အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဒီနေရာမှာ သုံးဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ ဂွန်ဆော့ သရုပ်ဆောင် မဖြစ်တဲ့ အနာဂတ်ကို သိနေတာက မာရူးတစ်ယောက်တည်းပါ။ အနာဂတ်ဆိုတာ အခုထိ မသိရသေးတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် သူက ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကိုပဲ ‘အကြံပေး’ နေတာလို့ ပြောတာ ပိုကောင်းမယ်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်က တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ်လို့ မာရူး တွေးရင်း သူ တခြားလူတွေကို ဘယ်လောက်ထိ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်တွေးမိတယ်။ သူက တခြားသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အားသာချက်တွေ အများကြီး ရှိတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ အသိပညာ၊ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဘုရားပေးထားတဲ့ စွမ်းရည်တွေပေါ့။ ဒါတွေကို သုံးရင်တော့ သူ ရွေးချယ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာမှာ အသေအချာပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ တွေးမိတယ်။ ဒီလိုပဲ ဆက်ရှင်သန်နေတာ ကောင်းရဲ့လား။ မာရူးရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဘဝတွေ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ။ အများစုကတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းဆီ ရောက်အောင်ပဲ တွန်းပို့ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မှားနေရင်ကော။

‘ငါ့အကြောင်းပဲ တွေးခဲ့တုန်းကတော့ ပြဿနာ မရှိခဲ့ပါဘူး'

မာရူး သူ့မိသားစု လုံခြုံရေးနဲ့ သူ့အောင်မြင်မှုအတွက် အလုပ်တွေ လုပ်နေတုန်းကဆိုရင် ဒီလိုမျိုး တွေးဖို့တောင် အချိန် မရခဲ့ပါဘူး။ အခု အချိန်တွေ ပိုရလာတော့ သူ့စိတ်တွေက အသုံးမဝင်တဲ့အကြောင်းအရာတွေဘက်ကို ရောက်လာတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒါတွေကိုလည်း သူ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။ ဘုရားသခင် ရှိမှန်း သူ သိသလို ဒီဘုရားကလည်း ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။ တခြားလူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးမိပြီး သေသွားတဲ့အခါ အပြစ်ပေးခံရမှာကို သူ မကြောက်ဘူး။

ဒီအကြောင်းတွေကြောင့်ပဲ မာရူးက ဒီရက်ပိုင်းထဲမှာ ဘုရားကျောင်းတွေနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေကို စုံစမ်းကြည့်နေတာ။ အရင်တုန်းကတော့ ဘာသာရေးဆိုတာ အသိပညာ နည်းလို့ ဖြစ်လာတာလို့ ယုံကြည်ခဲ့ပေမဲ့ ဘုရားသခင် တကယ်ရှိမှန်း သိသွားပြီဆိုတော့... သူ ရှာတွေ့နိုင်သမျှ ဘုရားအားလုံးကိုပဲ ကိုးကွယ်လိုက်ရမလား။

“ဟာ...”

သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး၊ အရင်ဘဝတုန်းက ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေးဘဲ အထက်တန်းကျောင်းကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့လဲဆိုတာတောင် အံ့ဩမိတယ်။ မာရူး သူ့စာအုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး တခြားအတွေးတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ‘ဆည်းဆာအချိန် ရုန်းကန်မှုများ’။ ဒါကို ဖတ်တော့ လူတွေကို နည်းနည်းတော့ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်လာတာပေါ့၊ စိတ်တိုစရာကောင်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စာအုပ်က တစ်ခုခုပေါ်မှာ အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးတယ်။ စာအုပ်ရဲ့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်လာတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ တွေးကြည့်လိုက်တော့ ညစာစားချိန်ပဲ။ သူ့မိဘတွေက အမေဘက်က အဖွားဆုံးလို့ တောင်ဘက်ကို သွားကြတယ်။ မနက်မှ ပြန်လာမှာဆိုတော့ ညစာက သူတို့နှစ်ယောက်တည်းရဲ့ တာဝန်ပဲ။

“အသားနည်းနည်းကင်ပေးမယ်၊ ခဏလေး စောင့်နော်"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး လွယ်အိတ်ထဲက ဝက်သားသုံးထပ်သားကို သတိရသွားတယ်။ ဆလတ်ရွက်နဲ့ ခရမ်းချဉ်ရွက်တွေကို ဆေး၊ ဒွန်းဂျန်းဟင်းရည်ပါ ချက်လိုက်ရင်တော့...

“အေးပါ၊ အစ်ကို့ကိုပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်"

နောက်က ထွက်လာတဲ့ အသံက ဘာဒါမဟုတ်ဘူး၊ မာရူး အံ့ဩပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ ‘သူမ’ ပဲ။ မာရူး မျက်လုံးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်ကြည့်မိတယ်။ သူ အိပ်မက် မက်နေတာလား။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဘာဒါ ဗိုက်ဆာနေတာလေ"

“အစ်ကိုကြီး အသား အသား”

အပြင်ကနေ ဘာဒါ အော်နေတာကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ အိပ်မက် မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ခုံပေါ်ကနေ ထိုင်ရာကနေ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ထလိုက်တော့ သူမက သူ့ဆီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး လျှောက်လာတယ်။

“ဘာလို့ အဲဒီလောက် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတာလဲ"

“ဒါ ငါတို့အိမ် မဟုတ်ဘူးလား"

“ဟုတ်တယ်"

“ဒါဆို ဘာလို့...”

“အစ်ကိုကြီး အသား”

ဘာဒါရဲ့ အသံတွေက တစ်စက္ကန့်ထက် တစ်စက္ကန့် ပိုကျယ်လာတယ်။ ခဏတော့ သူမနဲ့အတူ မီးဖိုချောင်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူမက ဒီနေရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူလိုမျိုး ပြုမူနေတာ။

“ကျွန်မ သူ့ကို လာဖို့ ပြောလိုက်တာ"

ဘာဒါရဲ့ ရှင်းပြချက်က သူ နားလည်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခုထိတော့ မရိပ်မိသေးဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတာလား။ တကယ့်ကို ညီအစ်မတွေလိုပဲ ပြုမူနေကြတာ။ သူမက ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဆက်ရှင်းပြတယ်။

“နင် ငါ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ သစ်သီးခြင်းလေး မှတ်မိလား"

“အော်၊ အဲဒါလား"

“အမေက တစ်ခုခု ပြန်ပေးတာမျိုး မရှိဘဲနဲ့ အဲဒီလိုမျိုးကြီးပဲ ယူသွားရင် မယဉ်ကျေးဘူးတဲ့"

သူမက စင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အိုးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာတော့ အမဲရိုးဟင်းရည်တွေ ရှိနေတယ်။

“ငါ့အမေက အမဲရိုးဟင်းရည် ချက်တာ အရမ်းတော်တယ်"

‘အော်၊ ငါ သိတယ်'

မာရူး အခုထိ တုန်လှုပ်နေတုန်းပါပဲ။ သူ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးချင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ညီမလေးအတွက် အသားကင်ဖို့ပဲ စလိုက်ရတယ်။

“ဒါတွေ လာပေးဖို့ ရောက်လာတာလား။ ငါ ဒီမှာ နေမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"

“ဘာဒါကို ဖုန်းခေါ်နေတာ။ သူ လာဖို့ ပြောလို့ လာလိုက်တာ"

“အမေနဲ့ အဖေ မရှိဘူးဆိုလို့ သူ လာဖို့ ပြောလိုက်တာ။ ကျွန်မ လုပ်တာ သိပ်ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

သူ့ညီမလေးက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြောတယ်။ ဒီကောင်မလေးက ဘယ်ကတည်းက ဒီလောက် ချစ်ဖို့ ကောင်းသွားတာလဲ။ သူ သူမရဲ့ မုန့်ဖိုးကို တိုးပေးလိုက်ရတော့မယ်။ အဲဒီလို တွေးရင်းနဲ့ပဲ ထမင်းတွေကို နွေးလိုက်ပြီး ဟင်းရည်ကို တည်လိုက်တယ်။

“နင်က ဟင်းချက်တတ်တာလား"

“အစ်ကိုကြီးက ဟင်းချက်တာ တော်တော်လေး ကောင်းတာ"

“ဒါက တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက် သူ့နောက်ကနေ တိုးတိုးလေး ပြောနေကြတယ်၊ မာရူးကတော့ ဟင်းရည်ကို မြည်းကြည့်ရင်း ပုခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ သူ့ကြိုက်တဲ့အတိုင်း အရသာရှိရှိလေး ဖြစ်နေပြီလေ။ အသားကင်တွေနဲ့ ဟင်းရည်ပူပူလေးကို စားပွဲပေါ်မှာ ပြင်လိုက်တယ်။

“စားပါဦး"

သူမက ဟင်းရည်ကို တစ်ဇွန်း သောက်ကြည့်ပြီး တောက်ပတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြုံးပြလိုက်တော့ မာရူး သူမ စားနေတာကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒါက သူတို့ အိမ်ထောင်ကျစတုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်သတိရစေတယ်။ မနက်ပိုင်း ရိုက်ကူးရေးတွေ ပြီးရင် သူတို့ စားဖို့ အစားအစာတွေ တောင်းတတ်တဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ အဲဒီအချိန်တိုင်းမှာ မာရူးကတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ အသုပ်လေးနဲ့ ပေါင်မုန့်လေးပဲ ကျွေးလိုက်တာလေ။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ။ စားလေ"

ဘာဒါက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတော့ မာရူး ဇွန်းကို ကိုင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

“ပန်းကန်တွေကို ငါ ဆေးလိုက်မယ်"

“ဧည့်သည်ကို ဒီလိုခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ဘာဒါနဲ့ သွားကစားလိုက်ဦး"

သူမ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဒါက တီဗီရှေ့မှာ မုန့်တွေ စားရင်း ထိုင်နေတယ်။

“နည်းနည်း နောက်ကျနေပြီ မဟုတ်လား။ ပြန်ဖို့ မလိုဘူးလား"

မာရူးရဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူမ နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ ခုနစ်နာရီ နည်းနည်းကျော်နေပြီ။

“ညစာ အစောကြီး စားလိုက်တာလေ။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

“ဒါဆို အမေ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်။ စားပြီးပြီ၊ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်"

မာရူးက အမေတစ်ယောက်လိုမျိုး ပြောနေတော့ သူမက သူ့ကို လျှာလေး ထုတ်ပြပြီး ဘာဒါရှိရာကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

“အစ်မ"

“ဟင်"

“ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွဲနေတာလဲ"

“အဲဒါက ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိဘူး"

ဘာလို့ တွဲတာလဲ။ အဲဒါကတော့ သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောကျလို့ပေါ့။ ဘာလို့ သဘောကျတာလဲ။ အဲဒါကတော့...

‘သူက တကယ့်ကို တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းလို့ ဖြစ်မှာပါ’

ဆောင်းတွင်းတုန်းက သူ ဘာမှမဟုတ်ဘဲ အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ဖွင့်ပြောခဲ့တာလေ။ သူ လုပ်လိုက်တာက အရမ်း ကြမ်းတမ်းပြီး တာဝန်မဲ့ပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒါကို မမုန်းပါဘူး။ အဲဒီလိုမျိုး တခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ လုပ်ခဲ့ရင်ကော။ သူမက အဲဒီနေရာမှာတင် ငြင်းလိုက်မှာပါ။

“နင် ဝလာလိမ့်မယ်၊ စားနေတာကို ရပ်လိုက်တော့"

မာရူး သူတို့ဆီ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဘာဒါက သူ့ကို မျက်စောင်း ထိုးလိုက်ပြီး ‘မဝလာပါဘူး’ လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ သူမ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းနေရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေကြတာပဲ။

“တွေးကြည့်တော့ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်အတွက် ငါ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသလိုပဲ"

ဘာဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရယ်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“အဲဒါ သိရင် အပြင်ကို ခဏလောက် သွားပါလား။ သောက်စရာလေး ဘာလေး သွားဝယ်ပေးပါလား" မာရူးက မေးလိုက်တယ်။

“ရတာပေါ့"

ဘာဒါက မာရူး ပိုက်ဆံကို ယူပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတာကိုပဲ သူတို့ ငေးကြည့်နေလိုက်ကြတယ်။

“သူနဲ့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေကြတာပဲ"

“ပိုက်ဆံက ပြဿနာ အများစုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်လေ"

မာရူး သူမဘေးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆန်တဲ့ စကားတွေနဲ့ ထိုင်လိုက်တယ်။

“အမေ့ကို ဖုန်းခေါ်ပြီးပြီလား"

“အို၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

“စိတ်မပူခင် အရင် လုပ်လိုက်။ သမီးကြီးတစ်ယောက်က ယောက်ျားလေးအိမ် ရောက်နေတာဆိုတော့ ဘယ်အမေမဆို စိတ်ပူမှာပဲ"

“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ နင်က တကယ့်ကို အဘွားကြီးလိုပဲ"

“မင်းလည်း အိုလာကြည့်ပါဦး။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းလည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာပါ"

“နင်နဲ့ ငါနဲ့ အသက်တူတူပဲဆိုတာ သိတယ် မဟုတ်လား"

သူမ ပြုံးစစလေးနဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

အပိုင်း(၁၇၂)

“အင်း... သမီး မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်လေ”

“နောက်မကျစေနဲ့နော်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေရဲ့”

“မှတ်ထားဦး၊ အနမ်းထက် ပိုပြီး ရိုမန်းတစ်ဆန်တာမှန်သမျှက လူကြီးအရွယ်အတွက်ပဲ သီးသန့် ချန်ထားရမှာ ဖြစ်တယ်နော်”

“အမေကလည်း”

သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြာပြီး ပူထူသွားခဲ့ရပြီ၊ အထူးသဖြင့် မာရူး က သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာမို့လို့ပေါ့။ သူမ ဖုန်းချပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ အမေဖြစ်သူက မာရူး နဲ့ စကားပြောချင်တယ်လို့ လှမ်းတောင်းဆိုလာခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ သူမအမေက အခု ဘာထူးဆန်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ မသိပါဘူးလေ။

“အမေ... အမဲနံရိုးကင်အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့တွေ အားရပါးရ စားသုံးပါ့မယ်နော်”

မာရူး က ဘေးနားကနေ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ရတာ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ သူမ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ကန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရတယ်။

“ရော့... ဒါ ကိုင်လိုက်ဦး”

“အင်... ဘာလဲဟင်”

“အမေက နင်နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့”

“……”

မာရူး ရဲ့ မျက်နှာပေးကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို တောင့်တင်းလို့ သွားခဲ့ပြီလေ။ အိုဟို...။ သူမ က ဖုန်းကို ကိုင်ဖို့အတွက် လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ထပ်ပြီး ဖိအားပေးလိုက်တော့မှ ကောင်လေးက သူမရဲ့ ဖုန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရိုရိုသေသေ လှမ်းယူလိုက်တော့တာပေါ့။

“ဟုတ်ကဲ့... အမေ။ ကျွန်တော် မာရူး ပါခင်ဗျာ”

ဖုန်းလက်ခံရရှိတာနဲ့ မာရူးက ဒူးထောက်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ တကယ်ကို လန်းဆန်းစေတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ကြည့်နေရတာနဲ့တင် ပျော်စရာကောင်းနေတာ။ မာရူး က စကားပြောနေရင်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တွန့်လိမ်နေလိုက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက် လုပ်နေတယ်။ သူ့ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမ ရယ်မောသံတွေ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာတော့တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ... နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော် လာလည်ပါ့မယ်။ သွားလိုက်ပါဦးမယ် ခင်ဗျာ”

မာရူး က တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ စာမေးပွဲကြီးတစ်ခု ဖြေဆိုလို့ ပြီးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပစ်လှဲချလိုက်တော့တာပေါ့။

“ကဲပါ... ဖုန်းတစ်ချက် ပြောလိုက်ရုံတင်ဟာကို ဒီလောက်တောင် ပျာယာခတ်နေရလား”

သူမ က မာရူး ရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးနဲ့ လှမ်းထိုးလိုက်မိတယ်။ မာရူး ကလည်း ခလုတ်ဖွင့်လိုက်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုမျိုး အပေါ်ကို ပျာပျာသလဲ ပြန်ထိုင်လိုက်တာပေါ့။

“အမေကတော့ အမြဲတမ်း အရင်အတိုင်းပါပဲလား”

“အရင်အတိုင်း ဟုတ်လား”

“…… မင်း မသိတာက ပိုပြီး ကောင်းပါလိမ့်မယ်”

သူမ က မာရူး ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။

“နင် ကတော့လေ... တခါတလေကျရင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့ ကြိုးစားနေတာက တကယ့်ကို အထင်အရှားကြီး သိသာလွန်းလှတယ် သိရဲ့လား”

“တကယ်ကြီးလား”

“အေးလေ”

“နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုယ် ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်ကွာ”

“စကားအဖြစ် ပြောနေတာပဲဟာကို”

မာရူး က ဧည့်ခန်းထဲက မှန်ကော်ဖီစားပွဲရဲ့ အရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးတင်ထားလိုက်တာမို့ သူ့ကို ကြည့်ရတာ အစားအသောက်တွေ ချက်ပြုတ်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကထက်စာရင် ပိုပြီးတော့တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့ပြီလေ။

“တစ်ခုခု စိတ်ညစ်စရာ ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့လား”

“အင်... ဘာလဲဟင်”

မာရူး က ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးနဲ့ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ သူ က ‘မဟုတ်ပါဘူး’ လို့ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုတာမျိုး ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဟာသတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်တာမျိုး ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လေ့ရှိတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ဘာပြန်ပြောရမလဲဆိုတာကို ဝေခွဲမရအောင် ခဏလောက် ဆွံ့အလို့ သွားရတာပေါ့။

“အမေနဲ့ စကားပြောလိုက်ရလို့ ဒါမျိုး ဖြစ်သွားတာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ရပါဘူးကွာ။ အဲဒါကတော့... ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားစေတာတော့ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကို ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းသွားအောင်တော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”

“ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အခုတော့ နင် ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ငါ လာလည်မိတာက တကယ့်ကို အားနာစရာကြီး ဖြစ်သွားရပြီ။ နင့်ရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်မိသလို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ”

“နှောင့်ယှက်မိတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာပဲဟာ၊ မင်း လာလည်ပေးလို့ ကိုယ် တကယ်ပျော်နေတာ”

မာရူး က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ့ပုံစံက တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့ပြီလေ။ သူက ပြုံးပြနေခဲ့ပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ မိန်းကလေး ဆန်းစစ်အမြင်အရ ဒါက ဟန်ဆောင်ပြုံး ပြုံးနေတာဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိသာလွန်းလှတာပဲ။

“တစ်ခုခု တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ အမှန်ပဲမလား”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးကွာ။ ကိုယ် ရာသီဥတု အကူးအပြောင်းကြောင့် နည်းနည်းလေး ပင်ပန်းနေရုံတင်ပါ။ မင်း အရမ်းကြီး စိတ်ပူနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး”

မာရူး က စည်းတစ်ခုကို အပြတ်သားဆုံး ခွဲခြားထားတာမို့ သူမဘက်ကတော့ ဒါကို ဘယ်လိုမှ သဘောမကျနိုင်တော့ပါဘူးလေ။ မာရူး အနေနဲ့ သူမအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု မရှိတာများလား။ ဒါမျိုး ကိစ္စရပ် ဖြစ်နေတာလား။ သူမ က နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်မိရင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ မာရူး ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက အားနာတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေကို ခဏလောက် ရှောင်ဖယ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ လက်ကို လှမ်းမြှောက်ပြလိုက်တော့တာပေါ့။

“ကိုယ့်ဘာသာ တွေးနေမိတာလေးတွေ များနေလို့ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေတာပါ။ တခြား ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

“ဘာတွေကို တွေးနေတာလဲဟင်"

“သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ... ဒါလေး နည်းနည်း၊ ဟိုလေး နည်းနည်းပေါ့"

“အဲဒီ ဒါလေးတွေ၊ ဟိုလေးတွေဆိုတာ ဘာတွေလဲ ပြောပြပါဦး"

မာရူး က သူ့မျက်ခုံးတွေကို အနေရခက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကုတ်လိုက်တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း စိတ်ညစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ တုန်ယင်နေတာပေါ့။ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်ပြီး အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စဉ်းစားတတ်တဲ့ မာရူး တစ်ယောက် ဒီလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူမ နည်းနည်းတောင် ကြောက်သွားမိတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ သူ ပြောပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အရမ်းကြီးတဲ့ ပြဿနာများ ဖြစ်နေတာလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး က နောက်ဆုံးတော့ စကားစပြောလာတော့တယ်။

“ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအကြောင်း... ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာတွေ တွေးနေမိတာပါ"

မာရူး က ဒါတွေက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း အလေးပေး ပြောလိုက်တယ်။ သူ မုသားစကား ပြောနေတဲ့ပုံလည်း မပေါ်တာကြောင့် သူမ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်တယ်။

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား"

“တကယ်ပါဗျာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီလေ။ ခဏလောက်တော့ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလားလို့တောင် ထင်လိုက်မိတာ"

“တကယ်သာ ပြောပြရမယ့် ကိစ္စဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာကောင်းသလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူမ စိတ်တော့ တော်တော်လေး ငြိမ်သွားတယ်။ သူ အဲဒီလောက်အထိ အလေးအနက် ပြောလိုက်လို့ ဖြစ်မှာပါ။

“ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်အကြောင်း တွေးပြီး ပူပန်နေတာလား"

“ပြောရရင် နည်းနည်းတော့ ပိုရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ"

“ဟူး... နင် သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ၊ အဲဒါတွေကို တွေးနေရမယ့် အချိန်လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး"

“အဲဒါကြောင့်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလေ။ ဆေးရုံမှာ အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းပြီး အချိန်တွေ အကြာကြီး စိတ်ကူးယဉ်နေရတော့ ဒီလိုတွေ စဉ်းစားမိနေတာပါ"

“စိတ်ကူးယဉ်တာ ဟုတ်လား”

“ဘာလဲ၊ သိချင်လို့လား။ တော်တော်လေး ဆိုးတဲ့ စိတ်ကူးတွေနော်"

မာရူး က သူ့မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ သူမဘက်ကို တိုးကပ်လာတယ်။ သူမ က သူ့ကို တားဖို့ လည်ပင်းကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ သူက တော်တော်လေး လျင်မြန်စွာနဲ့ ရှောင်လိုက်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒီကောင်လေးက သူမ ရိုက်တာကို တစ်ခါမှ မထိဖူးပါဘူး။

“ဟေ့"

“ဘာလဲ"

“တစ်ချက်လောက်တော့ အရိုက်ခံပေးပါဦး"

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာလို့လဲ"

“နင်က အမြဲတမ်း ရှောင်နေတာပဲ ငါလည်း သိပ်မနှေးပါဘူး"

“အကြမ်းဖက်တာ မကောင်းပါဘူးဗျာ"

“အဲဒီလိုလား"

အခွင့်အရေးပဲ သူမ က မာရူး ရဲ့ ပါးကို လက်နဲ့ ထိုးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ မာရူး က ဒီလိုမျိုး သူမ လုပ်နေကျဆိုတော့ တစ်ခါပြန်ပြီး လေထဲမှာပဲ တိုက်မိသွားပြန်တယ်။

“... နင် လုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ငါ့မှာ ပြိုင်ချင်စိတ်တွေတောင် ပေါက်လာပြီ"

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့တော့ ပြိုင်မနေပါနဲ့ဟာ...”

“နင်ကတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း စနေတာပဲ၊ ငါက နင့်ကို ပြန်မစလို့ မရဘူးဆိုတာ နင် သိတယ်မလား"

“အဲဒီလို ကိစ္စလေးနဲ့ပဲ စိတ်ညစ်နေရမှာလား"

“ငါ့ကို တစ်ချက်လောက်တော့ အထိုးခံပေးပါ"

“မခံဘူး"

“ဘာလို့လဲ"

“ဒီအတိုင်းပဲ"

သူမ က တကယ်ကို တစ်ချက်လောက်တော့ လုပ်ကြည့်ချင်တာပါ။ သူမ က မာရူး ကို အဆက်မပြတ် ထိုးဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ တစ်ချက်လေးတောင် မထိနိုင်သေးပါဘူး။ မာရူး က သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ အကုန်လုံး ရှောင်လိုက်တယ်။ သူမ က စနောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စခဲ့တာပေမဲ့ အခုတော့ တကယ်ကို စိတ်ညစ်လာပြီ။

“ငြိမ်ငြိမ်လေး နေစမ်းပါ။ ငါ့ကို တစ်ခေါက်လောက်ပဲ အထိခံစမ်းပါ”

“နင်က အစကတည်းက ဒါမျိုး ညစ်ညမ်းတဲ့ စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေတာလား”

မာရူး က ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်တာမို့ သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရပြန်တော့တာပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့ စနောက်ခြင်းကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ပြန်ပြီးတော့တောင် ဒေါသထွက်မိသွားရသေးတယ်။ နင်က ဒါမျိုး ကစားပွဲမျိုး ကစားချင်တာပေါ့ ဟုတ်လား။ သူမ က နေရာကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး မာရူး ရဲ့ အပေါ်ဆီကို ဝုန်းခနဲ ခုန်အုပ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။ သူက ဒီတစ်ခေါက်မှာလည်း သေချာပေါက် ရှောင်ဖယ်ပစ်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါဘူး၊ မာရူး က သူမကို ဖမ်းဆွဲဖို့အတွက် လက်နှစ်ဖက်ကို အသင့် ဖွင့်ပေးထားခဲ့တာလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိဆုံမိသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ သူမ လန့်ဖျတ်ပြီး နောက်ကို ပြန်ပြီး ခုန်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်မိပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်တစ်ခုလုံးက မာရူး ရဲ့ အပေါ်ဆီကို ရောက်ရှိလို့ နေခဲ့ပြီကိုး။ မာရူး က အနောက်ဘက်ဆီကို လဲကျသွားခဲ့ရပြီး ထိုင်လျက် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ သူမ ကတော့ ကောင်လေးရဲ့ ပုခုံးတွေကို အသည်းအသန် လှမ်းဆွဲထားလိုက်မိတော့မှပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဟန်ချက်ကို မနည်း အတင်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့တာလေ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရှေ့ဘက်ဆီကို တော်တော်လေး ငိုက်စောင်းနေခဲ့တာမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ကို နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရပြီး ဒူးထောက်ထိုင်လျက် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ သူမ က မာရူး ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကြီးကို တစ်လှည့်၊ သူ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေကို တစ်လှည့်၊ ပြီးတော့ သူမ ရဲ့ ခါးပတ်ပတ်လည်ကို ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လက်တွေကို တစ်လှည့်စီနဲ့ ဝေခွဲမရအောင် လိုက်ကြည့်နေမိတာ။

“န-န-နင်ကတော့လေ . . ”

“မင်းက ကြည့်ရတာ တအား ပေါ့ပါးလွန်းလှတာပဲ။ ဒီထက်ပိုပြီး ဝအောင် စားဦးမှ ဖြစ်မယ်နော်”

မာရူး က သူမရဲ့ ခါးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လက်တွေကို ပိုပြီးတော့တောင် တင်းကျပ်အောင် ဆွဲကိုင်လိုက်တာမို့ သူမ စိတ်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားရတာ အမှန်ပါပဲ။ သူ အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါလိမ့်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပက်လက်လှန်ပြီး လဲချပစ်လိုက်တော့တာပေါ့။

“ဝိုး...”

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လေထဲကို ဝုန်းခနဲ မြောက်တက်သွားခဲ့ရတာ ဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူ က သူမကို လေယာဉ်ပျံ စီးတမ်း ကစားပေးခဲ့ဖူးတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးနဲ့ တကယ့်ကို တူညီလွန်းနေခဲ့တယ်။ သူမ ကတော့ အရှေ့ဘက်ဆီကို လဲကျမသွားစေရန်အတွက် မာရူး ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လက်တွေကို ပိုပြီးတော့တောင် အင်အား စိုက်ထုတ်ပြီး ဆွဲကိုင်ထားလိုက်မိတော့တာပေါ့။

“ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငါ နင့်ကို ခြေထောက်တွေနဲ့ပါ ကူပြီး မြှောက်ပေးထားရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက ကြည့်ရတာ သဘာဝ မကျဘူးလို့ ထင်လို့ပါလေ”

“ဟေ့”

“ဒါက တကယ်တော့ ထင်ထားတာထက်စာရင် ပိုပြီး ပင်ပန်းလွန်းတာပဲ”

“ဟူး...”

သူမ က လက်တစ်ဖက်ကို သုံးစွဲလိုက်ပြီး မာရူး ရဲ့ ပါးကို လှမ်းပြီး ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။ မာရူး ကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ‘အား’ လို့ တိုးတိုးလေး လှမ်းအော်လိုက်မိရင်း သူမရဲ့ အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လက်တွေကို လျှော့ချပေးလိုက်တော့တာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စနောက်မှု ကိစ္စရပ်တွေကြောင့်တင် အခုအချိန်မှာ သူတို့ချင်းက ဘယ်အချိန်ကထက်မဆို ပိုပြီးတော့တောင် နီးကပ်လွန်းနေခဲ့ကြပြီလေ။ သူမ ပါးစပ်ဟပြီး ဘာတစ်ခုမှ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မာရူး ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကြီးက သူမ ရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်မှာတင် တိုးဝင်လို့ နေခဲ့ပြီ။ သူမ က သူ့ကို အခု ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲလို့ လှမ်းပြီး မေးမြန်းချင်မိပေမဲ့ ညစာ စားသောက်ထားခဲ့တာကြောင့် ပါးစပ်ကနေ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ထွက်ပေါ်လာမှာကို တကယ့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတာ အသေအချာပါပဲ။ သူမ ဒီနေရာမှာ ဘာတစ်ခုမှ လုပ်ဆောင်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့...

ဘုန်း။

သူမ က ကောင်လေးကို ခေါင်းနဲ့ လှမ်းပြီး ဆောင့်ပစ်လိုက်မိပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့တော့တာပေါ့။ မာရူး က သူမကို တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်မယ့်အစား တကယ့်ကို တင်းကျပ်လွန်းလှတဲ့ အနေအထားမျိုးနဲ့ အသည်းအသန် လှမ်းပြီး ဖက်ပစ်လိုက်လို့ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ချင်းက ပူးကပ်လို့ သွားခဲ့ရသလို ပါးပြင်ချင်းကလည်း မိနစ်ပိုင်းလောက်အထိ ထိစပ်လို့ သွားခဲ့ရပြီလေ။ သူမ ကတော့ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်ကြီးကိုရော၊ သူမ ရဲ့ ဘေးတည့်တည့်မှာ တိုးဝင်လို့ နေတဲ့ မာရူး ရဲ့ ဘေးတိုက် မျက်နှာသွင်ပြင်ကြီးကိုော သေသေချာချာ မြင်တွေ့နေရတာ အမှန်ပါပဲ။ သူမ အနေနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံမှန်သမျှကို အတိုင်းသား ကြားသိနေခဲ့ရပြီ။ သူ့ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ၊ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပိတ်သွားတဲ့ အမူအရာအထိကိုရော တတ်နိုင်သလောက် အာရုံခံမိနေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာကိုး။

“တို့တွေ... တို့တွေ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ခဏလောက် နေကြရအောင်လေ”

မာရူး က တကယ့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး တောင်းဆိုလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက သူမကို ဒီအတိုင်း နေပေးဖို့အတွက် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံနေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အစကတည်းက သူမဘက်ကနေ ရွေးချယ်ခွင့်မှ မရှိခဲ့တာဘဲဟာ။ သူမ အခု ဘာဆက်လုပ်ရပါ့မလဲ။ သူမဘက်ကနေ ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ပစ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အခု ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲလို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ မေးမြန်းရမလား။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ လည်း ကောင်လေးရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတော့တယ်။

မာရူး က ဒီနေ့မှာတော့ တကယ့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူ စကားပြောဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေကော၊ သူ ပြုမူဆောင်ရွက်နေတဲ့ အမူအရာတွေအကုန်လုံးကပါ တကယ့်ကို စိုးရိမ်စိတ် ပြင်းထန်နေပါတယ်ဆိုတာကို အထင်အရှား သက်သေပြနေခဲ့တာကိုး။ ကြည့်ရတာ သူ တစ်ခုခုအတွက် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။

ဒီမြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်ရတာမို့ သူမ ရင်ထဲမှာတော့ သူ့အပေါ်ကို တကယ့်ကို သနားဂရုဏာ သက်မိသွားရတာ အမှန်ပါပဲ၊ သူမ လည်း ကောင်လေးကို ခဏလောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပေးချင်တဲ့ စိတ်ကူးမျိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လို့ပါပဲ။

ဘာဖြစ်လို့ ဒါမျိုး စိတ်ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရလဲဆိုတာကို သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှိရပေမဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ ရင်ထဲက ခံစားချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်မိတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့များ သူမ အနေနဲ့ အတိတ်က ဘယ်တုန်းကမှန်း မမှတ်မိတော့တဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာလည်း ထိုလူသားရဲ့ ဘက်ကနေ ဒါမျိုး ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရတာပါလိမ့်။

“ဟန်မာရူး”

“အင်း... ဘာလဲဟင်”

“ငါ တကယ့်ကို သဘောကျမိတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားကြီး တစ်ကား ရှိတယ်လေ”

“ဘယ်ဇာတ်ကားလဲ”

“Dead Poets Society တဲ့”

“Oh captain၊ my captain လေ”

သူမ က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိတော့တယ်။ ကောင်လေးက အဲဒီ စာသားလေးကို တကယ့်ကို အတည်ပေါက်ကြီး ဝင်ပြီး ပြောဆိုလိုက်တဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရလို့ပါပဲ။ မာရူး ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အသက်ရှူသံနွေးနွေးလေးတွေက သူမရဲ့ နားရွက်ဘေးနားကနေ တိုက်ခတ်သွားတဲ့ လေပြေညင်းလေးတစ်သုန်လိုမျိုး အတိုင်းသား ခံစားလိုက်ရတာကိုး။

“ငါ ကတော့ Carpe Diem ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို တကယ့်ကို သဘောကျမိတာ”

“Carpe Diem ဟုတ်လား”

“နင် ဘာတွေကိုများ ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် စိုးရိမ်ပူပန်နေရလဲဆိုတာကို ငါ မသိရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရိုးရိုး သာမန် ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း... အကယ်၍ နင်သာ မရောက်ရှိလာသေးတဲ့ အနာဂတ် ကိစ္စရပ်တွေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိရင်းနဲ့ ဒီနေ့ခေတ် ရက်စွဲတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သေချာပေါက် နောင်တရမိသွားလိမ့်မယ်နော်”

သူမ က မာရူး နဲ့ အတူတူ ရှိနေရတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်မှန်သမျှကိုရော၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေအကုန်လုံးကိုရော ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်တာ သေချာပါတယ်လေ။ သူမ စကားပြောတာကို ရပ်တန့်လိုက်မိရင်း မာရူး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်ကို ပြန်ပြီး ကြွလိုက်မိတော့ ကောင်လေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေတင် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် လှမ်းကြည့်နေခဲ့တာကိုး။

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကို သဘောကျမိလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား”

ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မေးခွန်းကြောင့် သူမ က ခေါင်းကို တစ်ချက် စောင်းလိုက်မိတော့တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ဖတ်နိုင်လို့လေ။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးတွေကို တကယ့်ကို ထူးဆန်းလောက်အောင်အထိ ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိလွန်းလို့”

မာရူး က သူမရဲ့ လည်ပင်းဘေးတစ်ဝိုက်ဆီကို လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းပြီး တိုးကပ်လာခဲ့ပြီလေ။ သူမရဲ့ လည်ပင်းဘေးနားမှာ နွေးထွေးလှတဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတင် သူမရဲ့ ဦးခေါင်းကလည်း အောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ မာရူး က သူမကို သူ့ရဲ့ ဘေးနားဆီကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲခေါ်နေခဲ့တာကိုး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နီးကပ်လို့ လာခဲ့ပြီလေ။

သူမ လည်း ကောင်လေးရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း ပြန်ပြီး ရုန်းကန်ဖို့ စိတ်ကူးတွေကို စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်မိတော့တယ်။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ကြည့်ရတာ မာရူး က သူမအတွက်တော့ တကယ့်ကို အင်အားကြီးမားလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူမရဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေက မာရူး ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဖုံးလွှမ်းလို့ သွားခဲ့ရပြီလေ။ နွယ်ပင်တောအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေတဲ့ စမ်းရေတွင်းလေးတစ်ခုဆီကို လှမ်းပြီး လက်ကမ်းလိုက်သလိုမျိုးပဲ၊ သူမ လည်း မာရူး ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီကို သေသေချာချာနဲ့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်သွားလိုက်မိတော့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့...

တီ တီ တီ။ အခန်းရဲ့ တံခါးကြီး ပွင့်သွားခဲ့ပြီလေ။

“…… ဝိုး”

ဘာဒါ က အံ့ဩတကြီးနဲ့ သေးငယ်လှတဲ့ အသံလေးတစ်ခု လှမ်းပြီး ပြုလုပ်လိုက်တော့တယ်။

သူမ ဘက်ကတော့ တကယ်ပဲ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားရပြီလေ။

မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူမ လောလောလတ်လတ်တော့ သတိမေ့လဲကျသွားချင်တဲ့ စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

* * * * * * * * *

“ဟူး...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ။ ကိုယ် ဘာဒါ ကို သေသေချာချာ သွားပြီး ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်”

“နင်က သူမကို ဘာတွေ သွားပြီး လျှောက်ပြောမလို့လဲ”

“တို့တွေ လက်ထပ်ကြတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်ရုံပေါ့လေ”

“…… အို... ဘုရားသခင်ရေ။ နင်လည်း ရူးနေပြီ၊ ငါလည်း ရူးနေပြီ ထင်တယ်”

သူမ က တကယ့်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို လှမ်းတက်သွားခဲ့တာမို့ မာရူး ကလည်း သူမရဲ့ ဘက်ကို ကြည့်ပြီး တက်ကြွစွာနဲ့ လက်လှမ်းပြပြီး နှုတ်ဆက်နေခဲ့တာလေ။ သူ့ဘက်ကတော့ ထည့်ထားတဲ့ အရာတွေအကုန်လုံး လွတ်မြောက်သွားသလိုမျိုး တကယ့်ကို လတ်ဆတ်ဆန်းသစ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရတာ သေချာပါတယ်လေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမ ကတော့ လောလောလတ်လတ် တကယ့်ကို ပင်ပန်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့တာကိုး။ မာရူး အခန်းထဲကို ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ အချိန်မှာတင် ဘာဒါ က သူ့ကို ကိစ္စရပ်ပေါင်းစုံအတွက် စတင်ပြီး မေးခွန်းတွေ မေးမြန်းတော့တာပေါ့။ သူ ကတော့ ဒီနေ့ခေတ် ကလေးတွေက ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကျရင် တကယ့်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သဘောပေါက်တတ်ကြတယ်ဆိုတာကို သိရှိထားခဲ့ပေမဲ့လည်း ဘာဒါ အနေနဲ့ အချစ်ရေး ကိစ္စရပ်တွေအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝနေလိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝ တွေးမထားခဲ့မိပါဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်မှန်သမျှက ဘာတစ်ခုမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ ညီမဖြစ်သူက သူ့ကိုရော တက်ကြွစွာနဲ့ ဝိုင်းပြီး အားပေးစကား ပြောဆိုနေခဲ့တာကိုး။

“ငါ အမေတို့ကိုတော့ သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကို့ဆီကနေ အကူအညီတွေ အများကြီး ရရှိထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”

“အာ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

“ဟူး... ငါလည်း ချစ်သူတစ်ယောက်လောက် ရရှိချင်မိတာ အမှန်ပဲ”

“နင် တက္ကသိုလ် ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ ကိုယ်ကျိုက်နှစ်သက်သလောက် လိုက်ပြီး တွဲနိုင်ပါတယ်လေ”

“အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဒါမျိုး လာပြောနေရတယ်လို့”

“……”

သူ့ဘက်ကတော့ ဒါကို ဘာပြန်ပြောရမလဲဆိုတာကို မသိတော့ပါဘူးလေ။

“အာ... ဟုတ်သားပဲ အစ်ကို”

“အင်း... ဘာလဲဟင်”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက ဟို အစ်ကိုကြီးကို မှတ်မိသေးလား”

“ဘယ်သူလဲကွ”

“ဟို... လေထဲကို ပျံသန်းပြီး ကန်ချက် ကျွေးခဲ့တဲ့လူလေ”

“ဒိုဝူး ကို ပြောတာလား”

“အေးလေ... ဟုတ်တယ်”

ညီမဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ကြည့်ရတာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့တာ သိသာလွန်းလှတာပဲ။ သူမဘက်ကနေ နောက်ထပ် စကားလုံးတွေ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာစေရန်အတွက် မာရူး လည်း ကိုယ့်ရဲ့ အခန်းထဲဆီကို ချက်ချင်းပဲ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားလိုက်တော့တယ်။ သူ အထဲရောက်တာနဲ့ တံခါးကြီးကို ချက်ချင်းပဲ ဂျောက်ခနဲ အသံမြည်အောင် ပိတ်ပစ်လိုက်မိတော့တာပေါ့။

“ဟေ့... ဟန်မာရူး”

ညီမဖြစ်သူက အပြင်ဘက်ကနေ အော်ဟစ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး မာရူး ကတော့ နားနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားလိုက်မိတော့တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုမှ ကောင်းမွန်လှတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ဒိုဝူး က တကယ့်ကို ခန့်ညားချောမောလှတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်တာ အမှန်ပဲ ဖြစ်သလို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းကလည်း သူ့ရဲ့ ညီမလေးကို တကယ့်ကို ဘေးကင်းအောင် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးတာကိုး။

ဘာဒါ ကတော့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို တအား မုန်းတီးပြီး အရာရာကို အသစ်အဆန်းတွေ ဝင်ရောက် လုပ်ဆောင်ရတာကို တကယ့်ကို ကျိုက်နှစ်သက်တဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အဲဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားတာမို့... သူ ခေါင်းထဲမှာ ဆက်ပြီးတော့တောင် မတွေးချင်တော့ပါဘူးလေ။

“ဟေ့ကောင်”

သူမ ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက် အမှန်တရားကြီးက အပြင်ကို ပေါ်ထွက်လို့ လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမယ်။ အခြေအနေတွေက သူမအတွက် မကောင်းတဲ့ဘက်ကို ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့တဲ့ အချိန်မှာတင် သူမ က ‘အစ်ကို’ ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကနေ ‘ဟေ့ကောင်’ ဆိုပြီး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာကိုး။ မာရူး လည်း အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ခြေလှမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ချပြချင်မိပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူမ နဲ့ စကားဆက်ပြီး မပြောချင်တော့တာ အမှန်ပါပဲ။

“တက္ကသိုလ် ရောက်မှပဲ ရည်းစားထားစမ်းပါ”

“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အေးပါ... ငါက လူယုတ်မာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ပါကွာ။ သွားတော့... အဝေးကို ထွက်သွားတော့”

“အစ်ကိုက ငါ ဘာပြောမလို့လဲဆိုတာကို သေသေချာချာ သိလို့လားဟ”

မာရူး က ညီမဖြစ်သူ ရဲ့ စကားလုံးတွေကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်မိရင်း တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ပတ်နေတဲ့ အသံတွေကို ဘေးချထားကာ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်ထဲဆီကိုပဲ အသည်းအသန် ပစ်လှဲချလိုက်တော့တယ်။ သေချာတာကတော့ သူ မနက်ဖြန် မိုးမလင်းခင်မှာတင် ကျောင်းကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

* * * * * * * * *