အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)
Vol. 18 Ch. 173-174
အပိုင်း(၁၇၃)
“ဟေ့ ကလေးတို့... အပြင်မှာ ဘာဆူဆူပူပူမှ လျှောက်မလုပ်ကြနဲ့ဦး၊ ပြီးတော့ စာသင်ချိန်တွေမှာ ငိုက်မနေကြနဲ့ဦးလေ။ တို့တွေ ဒီနေ့တစ်ရက်တာကိုလည်း အမြဲတမ်းလိုပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စတင်လိုက်ကြရအောင်။ အတန်းခေါင်းဆောင်... ဒီဘက်ကို ခဏလောက် လာခဲ့ပါဦး။ မင်းအတွက် ပေးစရာလေး ရှိလို့ပါ”
ဆရာတေးဆစ် ရဲ့ မနက်ခင်း အတိုချုံး ကြေညာချက်ကတော့ အဲဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပေါ့။ အတန်းပိုင်ဆရာ ဖြစ်တဲ့ ထိုလူ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့တင် ကျောင်းသားတွေအားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ စားပွဲခုံပေါ်ကိုပဲ ချက်ချင်း ပစ်လှဲချလိုက်ကြတော့တာလေ။
“မနေ့တုန်းက ကလေး တော်တော်များများ လာကြည့်ကြတယ်လို့ ကြားတယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဒိုဂျင် က မာရူး ဆီကို သကြားလုံးတစ်လုံး လှမ်းပစ်ပေးရင်း မေးမြန်းလိုက်တယ်။
ဒီနေ့တော့ စပျစ်သီးအရသာ သကြားလုံးလေးကိုး။ မာရူး လည်း ဒါကို ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်ရင်း ပြန်ပြီး စကားဆိုလိုက်တာပေါ့။
“၁၅ ယောက်လေ”
“ဝိုး... အများကြီးပဲကိုး။ ဒါဆိုရင်တော့ လူ ၃ ယောက် ရှာဖို့က ဘာမှ ပြဿနာမရှိတော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“တို့တွေ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း... အင်း ထင်တာပဲ”
ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ကျောင်းသား ၁၅ ယောက်အထိ လာရောက်ခဲ့ကြတာကိုး။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ကလပ်အပေါ်မှာ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံ ရတာမို့ မာရူး ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်အချို့ ရှိနေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။
“အကယ်၍ မင်းတို့တွေ ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေ လုပ်ဖို့ အကူအညီ လိုအပ်လာရင် ငါ ဝိုင်းပြီး ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဘယ်အချိန်မဆို လှမ်းခေါ်လိုက်လေ”
“အစကတည်းက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားပြီးသားပါကွာ”
လူတိုင်းက ကလပ်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သရောမှုတွေကတော့ အခုထိ ရှိနေဆဲပါပဲလား။ ထယ်ဂျွန် နဲ့ ဆိုယွန်း တို့ကလည်း လိုအပ်တဲ့ အချိန်မှန်သမျှ လာရောက် ဝိုင်းဝန်း ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောထားခဲ့ကြတာကိုး။
“တို့တွေ သရုပ်ဆောင်ပိုင်းမှာ တကယ့်ကို ပါရမီပါတဲ့လူတစ်ယောက်လောက် ရရှိရင် ကောင်းမှာပဲနော်”
“အေးကွာ”
သရုပ်ဆောင်ခြင်းအပေါ်မှာ တကယ့်ကို စူးစူးနစ်နစ်နဲ့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ လူစားမျိုးကို ရရှိရင် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာပါပဲလေ။ လူ ၁၀ ယောက်လောက် ရှိရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေမလား။ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်တွေ ခေါင်းထဲ ထည့်သွင်းထားလိုက်မိရင်းနဲ့ပဲ မာရူး လည်း ပထမဆုံး အချိန်အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ စာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်တော့တယ်။
* * * * * * * * *
“……”
ကလပ်ခန်းထဲမှာ ပြန်လည် စုံစည်းမိကြတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဖွဲ့ဝင် ၃ ယောက်လုံးက ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အလို့ နေခဲ့ကြရပြီလေ။ ညနေ ၅ နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်တာမို့ ပထမနှစ် ကလေးတွေအကုန်လုံးကလည်း ကျောင်းကနေ အိမ်ပြန်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်မှာပေါ့။
“ဘယ်သူမှ ရောက်မလာကြဘူးပဲ”
ဂွန်ဆော့ က အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး အခြေအနေကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ မျက်မှောင်ကြီး ကုပ်ထားလျက်နဲ့ အထဲကို ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့တာလေ။
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာကြတာလဲကွ”
“ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမှာလဲလေ”
“မနေ့တုန်းက မင်း သူတို့ကို မလိုအပ်တဲ့ စကားလုံးတွေ လျှောက်ပြောလိုက်လို့များလား”
“သူတို့ဘက်ကလည်း ဒီကလပ်က တကယ့်ကို ပင်ပန်းလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကြိုပြီး သဘောပေါက်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ တို့တွေက ဒီမှာ တစ်နေ့လုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိထားသင့်တာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်နဲ့တင် ဘယ်သူမှ ရောက်မလာကြတော့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ဒီအတိုင်း ပျော်ရုံတင် လာချင်တဲ့ လူစားမျိုးကိုလည်း တို့တွေဘက်က အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ထားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူးလေ”
“ဟေ့... ငါ့ကို ဒါမျိုး လာပြီး ပြန်ခံမပြောနဲ့ဦး။ ငါက ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌနော်။ အကယ်၍ ဘယ်သူမှ ဝင်မလာကြလို့ ကလပ် ပျက်သွားရင် မင်းဘာဆက်လုပ်မလဲ”
ဂွန်ဆော့ က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကိုယ့်ရဲ့ အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်တာမို့ ဒေးမြောင် လည်း အလောတကြီးပဲ လှမ်းပြီး တားဆီးလိုက်ရတော့တာပေါ့။
“ဘယ်သူ့ဆီ သွားမလို့လဲကွ”
“ဘယ်သူမှ လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟာကို။ ငါ ဒီနေ့ သင်တန်းတစ်ခု သွားဖို့ ရှိလို့။ ကျန်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကြည့်ပြီး ရှင်းလင်းလိုက်ကြတော့”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဥက္ကဋ္ဌ ဆိုပြီးမှ... မင်း မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”
“အခုလည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဟာကို။ ငါက ဘာ ဆက်လုပ်နေရမှာလဲ”
“တို့တွေ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို အတူတူ တွေးတောကြရင် ပိုပြီး မကောင်းဘူးလားဟင်”
ဂွန်ဆော့ က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် လက်နဲ့ ဖွလိုက်မိရင်း ကလပ်ခန်း တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။
“ငါ အလုပ်များနေလို့ပါကွာ။ မင်းတို့ဘာသာပဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်ကြတော့။ သေချာတာကတော့ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာတာက မင်းရဲ့ အပြစ်ပဲ... ဟန်မာရူး”
ဂွန်ဆော့ က အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားတာမို့ ဒေးမြောင် လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း မာရူး ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့တာပေါ့။
“တို့တွေ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲကွ”
“မနက်ဖြန်ကစပြီး တို့တွေဘက်က တစ်ခုခု ပြန်ပြီး လုပ်ဆောင်ရမှာပေါ့၊ ဒါကတော့ အသေအချာပဲလေ”
“ဒီနေ့ရော”
“မင်းလည်း ဒီနေ့တော့ စောစောပဲ ပြန်နှင့်တော့လေ။ ဟို မင်တေးနဲ့ အတူတူ ပြဇာတ် ဇာတ်ညွှန်းအတွက် ဝိုင်းပြီး လုပ်ဆောင်စရာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား”
မင်တေးနဲ့ ဒေးမြောင် တို့က လောလောလတ်လတ်တော့ ဇာတ်ညွှန်းစာသားအသစ်တစ်ခုအတွက် အတူတူ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြတာကိုး။ ဒေးမြောင် က ဇာတ်လမ်းအဓိကပိုင်းကို တာဝန်ယူထားတာ ဖြစ်ပြီး မင်တေးနဲ့ မာရူး တို့ကတော့ အချောသပ်ပြင်ဆင်တဲ့အပိုင်းကို ဝိုင်းပြီး လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့ကြတာလေ။
“မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”
“ငါ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ထပ်ပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေပါ့မယ်။ တကယ်လို့... တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာရင်လည်း လာနိုင်တာပဲဟာကို”
ဒေးမြောင် လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တော့တယ်။ နည်းပြနဲ့ လေ့ကျင့်ရတဲ့အချိန်၊ မင်တေးနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးရတဲ့အချိန်၊ ပြီးတော့ ကလပ်ရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ရတဲ့အချိန်တွေကြားမှာ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေက တကယ့်ကို ကွဲကွာနေခဲ့ရတာမို့ စိတ်ထဲမှာတော့ တော်တော်လေးကို အားနာမိနေမှာ အမှန်ပါပဲ။ မာရူး ကလည်း အဲဒီအချက်ကို သိရှိထားတာမို့ ကောင်လေးကို နည်းနည်းလောက် ဝိုင်းပြီး ကူညီပေးချင်မိတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
“ဒီနေရာက ကိစ္စရပ်တွေကို ငါပဲ အကုန်လုံး ကိုင်တွယ်ပေးထားမှာမို့လို့... မင်းဘက်ကသာ ဇာတ်ညွှန်းအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါဦး”
“အေးပါကွာ... သိပါပြီ။ မင်းလည်း အရမ်း ညဉ့်မနက်စေနဲ့ဦးနော်။ မနက်ဖြန်ကျမှပဲ တို့တွေ အတူတူ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့”
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ဒေးမြောင် လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလေ။ မာရူး လည်း ဗလာကျင်းနေတဲ့ ကလပ်ခန်းကြီးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ဒီနေရာမှာ ပစ္စည်းပေါင်းစုံ စုပုံနေခဲ့တာမို့ လူ ၅ ယောက်တည်းနဲ့တင် တအားကို ကျဉ်းကြပ်နေခဲ့ဖူးတာလေ။ အခုတော့ လူ ၁၅ ယောက်လောက်အထိ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်လောက်အောင်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက တကယ့်ကို ကျယ်ဝန်းလှတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဗလာကျင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။ သူတို့တွေ ရှေ့ဆက်မယ့် ရက်ပေါင်းများစွာမှာ အမှတ်တရသစ်တွေ အများကြီး ဖန်တီးကြမယ်လို့ တွေးထားခဲ့ပေမဲ့လည်း အခု အခြေအနေအတိုင်းဆိုရင်တော့... အမှတ်တရတွေ ဖန်တီးဖို့ ဝေးစွ၊ ကလပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမယ့် အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာကိုး။
‘ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်တော့ဘူးလေ’
သူ ပျင်းနေတဲ့ကလေးအချို့ကို ရှာဖွေပြီးတော့ပဲ ကလပ်ထဲကို အတင်းအကျပ် သွတ်သွက်ခါအောင် ဆွဲခေါ်လာရမယ့် ပုံစံမျိုး ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီလို လုပ်ဆောင်လိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ကလပ်ခန်းကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားလို့ ရနိုင်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း တစ်နိုင်ငံလုံး အဆင့် ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ကျတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ လူ ၃ ယောက်တည်းနဲ့တင် ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေေရော၊ သရုပ်ဆောင်တာရော၊ ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ဆိုတာက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်ကြီး မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ရဲ့ အားလပ်ချိန်တွေကို အကုန်လုံး အနစ်နာခံပြီး လုပ်ဆောင်ရမှာ ဖြစ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့ ကျောင်းစာတွေကိုပါ ထိခိုက်လာစေနိုင်တာမို့ ဒါက ဘယ်လိုမှ ကောင်းမွန်လှတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး မဟုတ်ပါဘူးလေ။
‘ကျောင်းသားသစ်တွေကို ထပ်ပြီးတော့လည်း လိုက်ပြီး ကြော်ငြာလို့က မရတော့ဘူးဟာကို...’
ဆရာတွေကလည်း ကလပ်အသင်းတွေအတွက် အတန်းထဲမှာ တစ်ကြိမ်တည်းသာ ကြော်ငြာခွင့် ပေးအပ်ထားတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်ချင်မိရင်တော့ ကျောင်းပိတ်ချိန်တွေမှာ ပထမနှစ် ကလေးတွေဆီကို ကိုယ်တိုင် လိုက်လံ စည်းရုံးရမှာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အားလပ်ချိန်တွေကို အနှောင့်အယှက် ပေးသလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာမို့ ဒါကလည်း ဘယ်လိုမှ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူးလေ။
‘ဒါဆိုရင်တော့ တို့တွေ ပိုစတာတွေကိုပဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အသုံးပြုရမယ့် ပုံစံပဲ”’
သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတီးချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ပိုစတာ ကပ်တဲ့ နည်းလမ်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာ သေချာတာကိုး။ ကျောင်းသား သတင်းဘုတ်ကြီးပေါ်မှာ ပိုစတာလေးတွေ ကပ်ထားလိုက်ရင်းနဲ့ ဘေးနားမှာ ချောကလက်လေးတွေပါ တွဲပြီး ပေးထားလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေဦးမှာ ဖြစ်ရမယ်။ မာရူး လည်း ကလပ်အပေါ်ကို လူတွေ စိတ်ဝင်စားလာစေမယ့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တွေးတောနေမိရင်းကနေ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့တာပေါ့။ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သေးငယ်လှတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်တာ ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွင်းထဲဆီကို ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့တာကိုး။
‘ဘယ်သူပါလိမ့်’
မာရူး လည်း ကလပ်ခန်း တံခါးကြီးကို ဂျောက်ခနဲ အသံမြည်အောင် ချက်ချင်း ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့တယ်။
“အာ... အမေရေ”
တံခါးအရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ယောကျာ်းလေး ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လန့်ဖျတ်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ပြီလေ။ ကြည့်ရတာ တအားကို ပုပြတ်ပုပြတ်နဲ့ အရပ်က ၁၅၅ စင်တီမီတာလောက်ပဲ ရှိမယ့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး မာရူး ရဲ့ ရင်ဘတ်လောက်အထိတင် ရှိတာကိုး။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ သရုပ်ဆောင်ကလပ်ရဲ့ ပိုစတာလေးတစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာလေ။
“မင်း ကလပ်အသင်းအကြောင်းကို လာပြီး စုံစမ်းချင်လို့များလား”
“ဗျာ... အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။ မင်္ဂလာပါဗျာ။ ကျွန်တော်က အန်ဘန်ဂျူး ဖြစ်ပြီး စက်မှုအင်ဂျင်နီယာဌာနက ပထမနှစ် ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်ဗျာ”
ဒီကျောင်းသားလေးက မာရူး ကို မြင်တာနဲ့တင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ၉၀ ဒီဂရီအထိ ကိုင်းညွတ်ပြီး အသည်းအသန် နှုတ်ဆက် စကား ဆိုတော့တာပဲ။ သူ့ရဲ့ အသံကြီးကလည်း တအားကို ကျယ်လွန်းလှတာမို့ မာရူး တောင် နောက်ကို ခြေလှမ်းတစ်ချက် ဆုတ်လိုက်မိတော့တာပေါ့။ ကျောင်းထဲမှာ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်တဲ့ တတိယနှစ် အစ်ကိုကြီးတွေအကုန်လုံးကလည်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ ကလပ်ခန်းဘက်ကို အံ့ဩတကြီးနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတာလေ။
“မင်းရဲ့ အသံက တအား ကျယ်လွန်းနေတယ်ဟ”
“တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်အသံကိုက နည်းနည်း ကျယ်တတ်လို့ပါဗျာ။ တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ”
ကောင်လေးက လည်ပင်းကြီး နားရွက်ကြီးတွေ နီမြန်းလျက်နဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ထပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တာမို့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စာအသည်းအသန် ကျက်မှတ်နေကြတဲ့ တတိယနှစ် စီနီယာတွေကတော့ မျက်မှောင်ကြီး ကုပ်ထားလျက်နဲ့ အပြင်ကို ထွက်လို့ လာခဲ့ကြပြီလေ။ မာရူး လည်း အလောတကြီးပဲ ထိုကျောင်းသားသစ်လေးကို ကလပ်ခန်းရဲ့ အတွင်းထဲဆီကို ဆွဲသွင်းလိုက်မိရင်း စီနီယာတွေဘက်ကို လှည့်ပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ရတော့တာပေါ့။
“တို့တွေ တိုးတိုးလေးပဲ စကားပြောကြရအောင်လေ။ ဒါက ပြဇာတ်ကလပ် ဖြစ်တာမို့ တို့တွေရဲ့ အလုပ်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ဟစ်ရတာ ဖြစ်တယ်ဆိုပေမဲ့လည်း... အစ်ကိုတို့ ဘာကို ဆိုလိုချင်လဲဆိုတာကို မင်း ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်တယ် မဟုတ်လား”
တတိယနှစ် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်က အတန်းရှေ့က ‘စာမေးပွဲ အထူးပြင်ဆင်ရေး အတန်း’ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လေးကို လက်ညှိုးလှမ်းထိုးပြလိုက်တာမို့ မာရူး လည်း အားနာတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်မိတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတင် ထိုကျောင်းသားသစ်လေးက ကလပ်ခန်းထဲကနေ ခေါင်းလေး ဖျတ်ခနဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး စီနီယာတွေဘက်ကို လှည့်ကာ ထပ်ပြီး အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြန်ရော။
“တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး အသံကျယ်ကျယ် လုံးဝ မထွက်စေရပါဘူးဗျာ”
သူ့ရဲ့ အသံကြီးကတော့ အရင်အတိုင်း တကယ့်ကို ဟိန်းထွက်လို့ နေဆဲပါပဲလား။ စီနီယာတွေအကုန်လုံးလည်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဘာပြန်ပြောရမလဲ မသိတော့ဘဲ ရယ်မောရင်းနဲ့ပဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အတန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားကြတော့တာပေါ့။ မာရူး လည်း ထိုကောင်လေးကို လက်နဲ့ အသည်းအသန် ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်မိရင်း တံခါးကြီးကို ချက်ချင်း ပိတ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။
“ဟူး... ထားပါတော့လေ”
ကျောင်းသားသစ်လေးက အခုမှပဲ ကိုယ်လုပ်မိလိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့တာလေ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသံက တကယ့်ကို ပြတ်သားပြီး ကောင်းမွန်လှတာပဲ”
“ဗျာ... အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံက ငယ်ငယ်ကတည်းက တအား ကျယ်လွန်းတယ်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း အပြောခံရဖူးတာ ဖြစ်လို့ပါပဲဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖွားဖွား... မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားက ပြောဖူးတာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံမျိုးက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်လှတဲ့...”
မာရူး လည်း ထိုကလေးရဲ့ ပါးစပ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ လက်နဲ့ ချက်ချင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ပစ်လိုက်ရတော့တာပေါ့။ တို့ရဲ့ ကလပ်ခန်းက ဘာ အသံလုံစနစ်မှ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာမှာ ဒါမျိုး အော်ဟစ်နေရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တာ သေချာတာကိုး။
“တိုးတိုးလေးပဲ ပြောစမ်းပါကွာ။ သဘောပေါက်တယ် မဟုတ်လား”
မာရူး လည်း လက်ကို ပြန်ဖယ်လိုက်တော့မှ ထိုကျောင်းသားသစ်လေးက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြရှာတာပေါ့။ ဒီကလေးက ကြည့်ရတာ တက်ကြွလွန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတာလားဆိုတာကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ဝေခွဲလို့ မရတော့ပါဘူးလေ။
“တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က စိတ်လှုပ်ရှားလာတဲ့ အခါတိုင်းမှာ ဒါမျိုး အသံတွေ ကျယ်လွန်းသွားတတ်လို့ပါဗျာ”
“တုန်ယင်နေတာထက်စာရင်တော့ ဒါက အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာပါပဲလေ။ အာ... ဆောရီးပါကွာ၊ ငါ မင်းအပေါ်ကို စကားပြောတာက လွန်သလိုဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ အရမ်းကြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဦးနော်”
“အဆင်ပြေပါတယ်ခင်ဗျာ... ရပါတယ်ဗျာ”
ကောင်လေးရဲ့ အသံကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် ကျယ်လောင်လို့ လာပြန်တာမို့ မာရူး လည်း စားပွဲပေါ်က အသင့်ရှိနေတဲ့ ဒိန်ချဉ်တစ်ပုလင်းကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲဆီကိုပဲ အတင်း ထိုးသွတ်ပစ်လိုက်ရတော့တာပေါ့။
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
တကယ့်ကို တက်ကြွလွန်းလှတဲ့ လူစားမျိုးပါပဲလား။ မာရူး လည်း မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်မိရင်း ကောင်လေးကို နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ဖို့အတွက် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလုပ်လိုက်မိတော့တယ်။
“ဆောရီးပါပဲကွာ... တို့တွေဆီမှာ ထိုင်စရာ ကုလားထိုင်တွေ မရှိသေးလို့ပါလေ”
“အဆင်ပြေပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘွားက အမြဲတမ်း ဆုံးမစကား ပြောကြားဖူးတာတော့ ‘ယောက်ျားကောင်းလေးတွေဆိုတာက ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို အမြဲတမ်း အေးစက်စက်ဖြစ်အောင် ထားရှိရမယ်’ တဲ့ဗျာ”
“…… အင်း... ဟုတ်ပါတယ်လေ”
မာရူး လည်း ထိုကျောင်းသားသစ်လေးရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ဝင်ထိုင်လိုက်မိတော့တာပေါ့။ အန်ဘန်ဂျူး... ဟုတ်လား။
“မင်း ကလပ်အသင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်ချင်လို့ လာရောက်ခဲ့တာ သေချာတယ် မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”
“အေးပါ... ဟုတ်ပါပြီ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ အဖွဲ့ဝင်အသစ်တစ်ယောက်လောက် ရရှိဖို့အတွက် လမ်းစ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီလေ။
“ဒါဆိုရင် တို့ရဲ့ ကလပ်အသင်းအကြောင်းကို စတင်ပြီး ရှင်းပြ...”
“စီနီယာကြီးခင်ဗျာ”
အန်ဘန်ဂျူး က မျက်လုံးကြီးတွေကို အပြူးသား လုပ်လိုက်ရင်း မာရူး ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်တာမို့ မာရူး လည်း အံ့ဩသွားမိရက်နဲ့တင် ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီလေ။
“ကျွန်တော် ဂျက်ကီချန်း လိုမျိုးလူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်မိတာပါခင်ဗျာ”
“…… ဘာ”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်တာ အိပ်မက်ကြီးကတော့ ဂျက်ကီချန်း လိုမျိုး ကမ္ဘာကျော် သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ပါပဲဗျာ”
“ဘယ်သူလဲကွ”
“ဂျက်ကီချန်း လေဗျာ”
အန်ဘန်ဂျူး ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တကယ့်ကို ပြင်းပြလှတဲ့ စိတ်အားထက်သရောမှုတွေက မီးလျှံတွေလိုမျိုး တောက်လောင်လို့ နေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီကလေးက တကယ့်ကို အတည်ပေါက်ကြီး ပြောဆိုနေခဲ့တာကိုး။ ဟူး... မာရူး လည်း ခေါင်းထဲမှာ တအားကို မူးနောက်ပြီး နာကျင်လာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတော့တာပေါ့။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှတဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် ကလေးတစ်ယောက် တို့ဆီကို ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမယ်။
* * * * * * * * *
“ငါ အရင်ဆုံး သွားနှင့်တော့မယ်နော်၊ အဲ့ဒီတော့ ရှင်ပဲ ဒီအစားအသောက်တွေကို အားရပါးရ စားသောက်လိုက်တော့ပေါ့”
“မင်းလည်း အတူတူ စားသွားပါဦးလားကွ”
“ရှင် ကလည်း စကားတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝ ကိစ္စရပ်တွေထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာမို့လို့ ကျွန်မဘက်က ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို ရောထွေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူးဗျာ... ဒါရိုက်တာကြီး ရဲ့”
“အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့သွားတယ်ကွာ။ ဆောရီးပါပဲ”
“ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘေးချထားလိုက်ပါဦး။ အဲဒီ နောက်ထပ် ပြသမယ့် ဇာတ်လမ်းတွဲကိစ္စရပ်ကကော ဘယ်အချိန်ကျမှ စတင်မှာလဲဟင်”
“နောက်ထပ် သုံးလပတ်လောက်ကျရင်တော့ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်လေ။ ဒါက ပြောရဦးမယ်... မင်းက အခုအချိန်အထိတင် နောက်ထပ် အလုပ်အသစ်တွေကို လိုက်ပြီး ရှာဖွေနေတုန်းပဲလား။ ခဏလောက် အနားယူဖို့ မလိုအပ်သေးဘူးလားကွ”
ဆိုယွန်း က ခေါင်းကိုပဲ ခါယမ်းပြလိုက်မိတော့တယ်။ သူမ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတိုလေးက ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းကတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရှုသူ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရရှိခဲ့တာမို့ တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခုကို ရရှိထားခဲ့တာလေ။ အဲဒီလိုမျိုး အခြေအနေ ရှိနေခဲ့တာတောင်မှ ဆိုယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ လုံးဝ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲနိုင်ခြင်း မရှိသေးပါဘူး။
‘အဲဒီ မိန်းမကြီးကြော့င်ပဲ...’
အဓိက ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့ မင်းသမီး ဖြစ်တဲ့ အန်းဂျူဟယွန်းက ဇာတ်လမ်းတွဲရဲ့ အာရုံစိုက်မှု မှန်သမျှကို အကုန်လုံးကို စုပ်ယူသွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဆိုယွန်း အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတင် ထိုအမျိုးသမီးက ကိုယ့်ထက် အများကြီး ပိုပြီး အရည်အချင်း ကြွယ်ဝလွန်းလှတယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံထားရတဲ့ အချက် ပါပဲ။ ထို အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေခဲ့ရတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် ဆိုယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာကောင်းလှတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရတာကိုး။
ထို အမျိုးသမီးကတော့ ငွေကြေး ကိစ္စရပ်တွေအပေါ်မှာ အရမ်းကြီး အာရုံစိုက်နေခြင်း မရှိဘဲ ဇာတ်ကောင်ပေါင်းစုံရဲ့ နေရာမှန်သမျှကို တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်စွာနဲ့ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူမက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ပညာရှင်စစ်စစ်တစ်ဦး ဖြစ်တာမို့ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို မီဒီယာတွေကော ပတ်ဝန်းကျင်ကောက တကယ့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြရတာလေ။ ဆိုယွန်း အနေနဲ့ကတော့ အစပိုင်းတုန်းက ဘေးနားက ဇာတ်ရံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါဝင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အဓိက မင်းသမီးကြီးကို ကျော်လွန်ပြီး အာရုံစိုက်မှု ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ အခုအချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေက လုံးဝကို မြေမြှုပ် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ အဲဒီအကြောင်းအရာကြောင့်တင် နောက်ထပ် ကြော်ငြာ စာချုပ်အသစ်တွေ ချုပ်ဆိုဖို့အတွက်တောင် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ပါဘူးလေ။
“ကျွန်မ လောလောဆယ်တော့ အနားယူဖို့ မလိုအပ်သေးပါဘူး။ အဲဒီ အန်းဂျူဟယွန်းရဲ့ အကြောင်းကို ပြန်ပြီး တွေးမိတဲ့ အခါတိုင်းမှာတင် ရင်ထဲမှာ တအားကို စိတ်တိုလွန်းလှတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”
“ဒါဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ခဏလောက် အနားမယူရမှာလဲကွ။ ငါနဲ့အတူတူ ဂူအမ်ကျွန်းဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦးလား၊ အဲဒီနေရာမှာ တို့တွေ...”
“ဒါရိုက်တာကြီးရှင့်... ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုပြီး ပြောပြထားဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝကိစ္စရပ်တွေကို ဒီအလုပ်ထဲကို လာပြီး မရောထွေးပါနဲ့ဦးနော်”
“ဟူး... ခက်တော့တာပဲ။ မင်းက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို အေးစက်လွန်းလှတာပဲကွာ”
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု အရည်အချင်း တစ်ခုပဲ မဟုတ်လားဟင်”
“အေးပါ... ဟုတ်ပါပြီလေ။ ဒါဆိုရင်လည်း မင်း အခု ပြန်လို့ ရပါပြီ”
“ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျမှပဲ ပြန်ပြီး ဆုံကြတာပေါ့နော်”
ဆိုယွန်း လည်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်မိပြီးမှ အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းလှမ်း ထွက်ခွာလာခဲ့တော့တယ်။ သူမ ဓာတ်လှေကားကနေတစ်ဆင့် အောက်ထပ်က ဧည့်ခန်းမကြီးဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ အချိန်ကျမှတင် ကိုယ့်ရဲ့ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကနေ ဖုန်းက ချက်ချင်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ မြည်ဟီးလို့ လာခဲ့ရပြီလေ။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ လှမ်းပြီး ဆက်သွယ်လာတဲ့လူက ဂျွန်မင်း ဖြစ်နေတာကိုး။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၇၄)
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ. . .”
ဖုန်းထဲကနေ ဆူညံသံတွေ တအားဆူနေတာမို့ ဆူယွန်း လည်း လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။ ဆရာက ရိုက်ကွင်းတစ်ခုခုမှာ ရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်လေ။
“အလုပ်မရှုပ်ပါဘူးရှင့်၊ ဆရာက ကျွန်မကို လိုအပ်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်မက အမြဲတမ်း အားနေတာပဲဟာကို”
“တော်သေးတာပေါ့။ ငါ အခု ဂယောင်းဘုတ် ရောက်နေတာလေ။ နင် အခု ချက်ချင်း ဒီကို လာနိုင်မလားဟင်။
“ဂယောင်းဘုတ် ဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ”
“တို့ ရိုက်ကူးရေးအတွက် နေရာ လာကြည့်နေတာလေ၊ အဲဒါနဲ့ မင်းကို သတိရမိလို့ပါ၊ အကယ်၍ မလာနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း မလာခဲ့ပါနဲ့ဦးလေ”
“ဒီလောက်အထိ အချိန်ကပ်ပြီး ဂယောင်းဘုတ်ဘက်ဆီကို လှမ်းခေါ်နေတာက တအား လွန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား ဆရာမ၊ ကျွန်မ အခု ဆိုးလ် မှာ ရှိနေတာလေ”
သူမ ပါးစပ်ကနေ ဒါမျိုး စကားလုံးတွေ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေမဲ့လည်း လက်တွေကတော့ ကားရဲ့ လမ်းညွှန်မြေပုံ စနစ်ကို အသည်းအသန် နှိပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဆရာ ဂျွန်မင်း က ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲနဲ့တော့ လူတွေကို ဒါမျိုး လှမ်းခေါ်မယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။
“ဂယောင်းဘုတ် ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ အတိအကျ ရှိနေတာလဲဟင်”
“အော် . . . မင်း တကယ် လာမလို့လား”
“ဘာဖြစ်လို့ မလာရမှာလဲရှင်”
“ဂျူဝမ်ဆန် အမျိုးသားဥယျာဉ်လေ၊ ရောက်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါဦး၊ တို့ တွေ့တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်။
“ကြည့်ရတာ ၆ နာရီလောက်တော့ မောင်းရဦးမယ် ထင်တယ်နော်၊ ကျွန်မ အဲဒီကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျရင်ကော စားစရာတွေ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားမှာလား”
“သေချာတာပေါ့ကွယ်၊ အခုက ၆ နာရီ ရှိပြီဆိုတော့ မင်း ချက်ချင်း ခြေလှမ်းလှမ်း ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သန်းခေါင်ယံ မတိုင်ခင်မှာတင် ရောက်ရှိလာနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”
“ကျွန်မကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းလာခဲ့မှာ ပါ၊ ဒါနဲ့ နေရာ လာကြည့်တာ ဟုတ်လား၊ ဆရာ က ဘယ်အချိန်ကတည်းက နေရာ ရှာဖွေရေး မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်သွားရတာလဲဟင်”
“တို့ကို လူတစ်ယောက်က ညွှန်းပေးထားတဲ့ နေရာကောင်းလေးတစ်ခုရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ရရှိထားခဲ့လို့ပါလေ၊ တို့ စိတ်ထဲမှာလည်း တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရတာမို့ ကိုယ်တိုင် လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ချင်လို့ ပါ”
“ကျွန်မ ပြောရဦးမယ်၊ အဲဒီနေရာက ကြည့်ရတာ ရိုက်ကူးရေးတွေအတွက် တအားကို နာမည်ကြီးလွန်းလှတဲ့ နေရာပဲဟာကို”
“သူက တကယ့် ဥယျာဉ်ကြီးနဲ့တော့ နည်းနည်းလေး ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ ရှိတာ၊ တကယ့်ကို တောတောင်စစ်စစ် မြင်ကွင်းမျိုး ပေါက်နေတာလေ၊ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှတာ အမှန်ပဲ”
“ဟူး . . . ဆရာကတော့ တကယ့်ကို လွန်လွန်းလှတာပဲ၊ ကျွန်မက တကယ့်ကို အောင်မြင်မှု ရရှိထားတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ဆိုတာကို ဆရာ ကော သိရဲ့သားနဲ့ မဟုတ်လား၊ ဆရာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစေခံတစ်ဦး မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါဆိုရင်လည်း မလာခဲ့ပါနဲ့ဦးကွယ်၊ အာ . . . အဲဒီအရာကို ဟိုဘက်မှာ သွားထားလိုက်စမ်းပါ”
ဂျွန်မင်း ရဲ့ စကားသံတွေရဲ့ ကြားထဲကနေ တခြားသော အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ စကားပြောသံက ဖြတ်ခနဲ တိုးဝင်လို့ လာခဲ့တာမို့ ဆူယွန်း လည်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း တွန့်လိုက်မိတော့တာပေါ့။
“ဆရာကြီးရှင့် . . .”
“ဘာလဲ”
“ဆရာ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား”
“လူတွေ ရှိတာပေါ့”
“ကျွန်မ လောလောလတ်လတ် ဆရာ ဂွန်ဆူ ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ”
“အေး . . . သူ ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ၊ သူက တို့အတွက် ကားမောင်းပေးတဲ့လူ အဖြစ် လိုက်ပါလာတာကိုး”
“ဆရာက ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်ပြီး ဒါမျိုး အရည်အချင်းရှိတဲ့ပညာရှင်တွေကို ဒါမျိုး အလုပ်ကြမ်းတွေမှာ ခိုင်းစေရဲရတာလဲဟင်”
“တို့ဘက်ကနေ သူ့ကို ငွေကြေးတွေ သေသေချာချာ ပေးထားလို့ပေါ့ကွယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်လေး လာခဲ့ပါဦး၊ မဟုတ်လို့ရှိရင် တို့တွေ နေရာကနေ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့တင် လွဲချော်သွားနိုင်တာမို့လို့ ပါ။
“ဟုတ်ကဲ့ . . . ကျွန်မ အမြန်ဆုံး လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ဒါမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကိုတော့ လာပြီး မပြောပါနဲ့ဦးနော်”
သူမ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်ပြီးမှ ကားအင်ဂျင်ကို ချက်ချင်း နှိုးလိုက်မိတော့တယ်။ သူမ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြန်ပြီး တွေးတော စဉ်းစားခန်းဝင်နေမိတာပေါ့၊ သူမ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲကော ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တာမို့ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ကိစ္စရပ်မျိုးကော တအား များများစားစား ရှိမနေတော့ပါဘူးလေ။
ဒီနေ့ကလည်း ကြားရက်တစ်ရက်ရဲ့ ညနေခင်း အချိန် ဖြစ်တာမို့ လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ ကားတွေ တအား ပိတ်ဆို့နေမှာ မဟုတ်တာ သေချာတာကိုး။ သူမ သန်းခေါင်ယံ အချိန် မတိုင်မီမှာတင် အဲဒီနေရာဆီကို သေချာပေါက် ရောက်ရှိသွားနိုင်မှာ ဖြစ်ရမယ်။ သူမ ကားထဲကို ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုမီမှာတင် လမ်းဘေး စတိုးဆိုင်လေးတစ်ခုကနေ အစားအသောက်အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်မိတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှတင် သူမရဲ့ ဖုန်းက ချက်ချင်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ထပ်မံ မြည်ဟီးလို့ လာခဲ့ရပြန်ပြီလေ။ ဂျွန်မင်း ဆက်သွယ်လာတာများလား၊ အာ . . . ဂွန်ဆော့ ကိုး။
“အင်း . . . ဟုတ်တယ် ဂွန်ဆော့၊ ဘာလဲဟင်”
သူမ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ သင်ခန်းစာတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း အရမ်းကြီး ဂရုစိုက်နေခြင်း မရှိပါဘူးလေ။ သူမ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ထိုကောင်လေးရဲ့ ဘေးနားဆီကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက ဆရာ ဂွန်ဆူး နဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရရှိလာစေရန်အတွက်ပဲ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အခု အခြေအနေတွေအရ ဆိုရင်တော့ သူမ အနေနဲ့ ထိုကောင်လေးကို အရမ်းကြီးမလိုအပ်တော့တာ အမှန်ပါပဲ။
“ကျွန်တော် အခု ရောက်တော့မယ် ဆရာမ”
“စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မဘက်က တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လို့ပါ၊ တို့တွေ ဒီနေ့တော့ မဆုံဖြစ်တော့ဘူး”
သူမ ကိုယ့်ရဲ့ ပုခုံးနဲ့ ပါးပြင်ကြားထဲမှာ ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှပ်ထားလိုက်မိရင်း ကားရဲ့ အတွင်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ဖုန်းထဲကနေ ဂွန်ဆော့ ရဲ့ တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွားရတဲ့ အသံတွေကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရတော့တာပေါ့။
“ဘာ . . . ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က တို့တွေ သင်ခန်းစာ လုပ်ဆောင်ရမယ့် နေ့ရက်လေ”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သက်သောင့်သက်သာ အနားယူလိုက်ပါဦးနော်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူတူ သွားပြီး ပျော်ပါးလိုက်ပါဦးလား”
“ဆရာမ . . .”
ကောင်လေးက သူမကို တကယ့်ကို အသည်းအသန် လှမ်းပြီး ခေါ်ဆိုနေခဲ့တာကိုး။ ဟူး . . . ဒါကြောင့်လည်း ဒီလို ကလေးမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရတာက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှတယ်ဆိုတာ သိသာလွန်းလှတာပဲ၊ သူတို့တွေက ဘယ်အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ခြေလှမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ချပြရမလဲဆိုတာကို လုံးဝ အသိမရှိကြတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူတို့ဘက်ကနေ အပြန်အလှန် ပေးဆပ်ရမယ့် ဆက်ဆံရေးမျိုးဆီ ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်မှ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘက်ကတင် ရယူဖို့အတွက်ပဲ အသည်းအသန် ကြိုးစားတတ်ကြတာကိုး။
“ဂွန်ဆော့ . . . ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်မိရတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဗျာ”
“မင်းက ကြည့်ရတာ တကယ့် လူဆိုးတစ်ယောက် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေတာပဲ၊ ငါကတော့ မင်းကို အမျိုးသမီးတွေကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်တတ်ပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ထင်နေခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ ငါ တအားကို စိတ်ပျက်မိသွားပြီ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေအနေက ဒါမျိုး ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ရပါဘူး”
“ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား၊ ငါ အထင်အမြင် လွဲမှားသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကို လာမနေပါနဲ့ဦးနော်၊ ငါ လည်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဆရာမ အခု အဝေးကြီးကို သွားနေတာလား”
“အဲဒီ အကြောင်းအရာက မင်းအတွက် ဘာတွေများ အရေးပါနေလို့လဲကွ”
“. . . ဒါဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ”
“ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်”
“နေ . . . နေပါဦး”
ဆူယွန်း လည်း ဘာတစ်ခုမှ ဆက်ပြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ဂျောက်ခနဲ အသံမြည်အောင် ချပစ်လိုက်မိတော့တယ်၊ ကောင်လေးက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှတဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီလေ။ ကြည့်ရတာ အခုအချိန်မှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ခြေလှမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ချပြရမယ့် အချိန်ဆီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမယ်။
‘ငါကတော့ သူ့ကို တကယ့်ကို ထက်မြက်လှတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လို့ တွေးထားခဲ့မိတာလေ’
သူမ အနေနဲ့ ထိုကောင်လေးက တစ်ဖက်လူရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိနားလည်ထားပြီး အလိုက်သင့်လေး ဝင်ပါပေးမယ့် လူစားမျိုး ထင်မှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ခဏလောက် အချိန်တစ်ခုအထိ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကိုပဲ အသည်းအသန် လိုက်လံ ဖမ်းဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မိုက်မဲလှတဲ့ လောင်းကစားသမား ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
ဆူယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေက ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုံတွေ့မှုတွေတုန်းက ဂွန်ဆူ ရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်လောက် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့ဖူးတာမို့ ဂွန်ဆော့ အနေနဲ့လည်း သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် သူမ ဘာကို ဆိုလိုချင်လဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိထားခဲ့မှာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကောင်လေးက ဂွန်ဆူး နဲ့ သူမကို သေသေချာချာ မိတ်ဆက်ပေးရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးနားကနေ ထွက်ခွာသွားမှာကို တအား ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာကြောင့် အမြဲတမ်း ရှောင်ဖယ်ဖို့တင် ကြိုးစားနေခဲ့တာကိုး။
“သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ညီအစ်ကိုတွေ ဟုတ်ရဲ့လား”
သူမ လက်ထဲက ဖုန်းကို ဘေးက ခုံပေါ်ဆီကိုပဲ ပစ်ချလိုက်မိတော့တယ်။ ဖုန်းက ချက်ချင်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ဆက်တိုက် တုန်ခါနေခဲ့ရဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူမကတော့ တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။
ဂွန်ဆူး နဲ့ ဂွန်ဆော့၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့လူစားမျိုးတွေ ဖြစ်ကြတာ တူညီလှပေမဲ့လည်း ပင်ကိုယ်စရိုက်ချင်းကတော့ တကယ့်ကို ကွာခြားလွန်းလှတာ အမှန်ပါပဲ။ ဂွန်ဆူး ဆီမှာတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု အရည်အချင်းမျိုး ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူမ အနေနဲ့ ထိုလူ သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့ အင်ဒီး ရုပ်ရှင်ကားလေးကို ကြည့်ရှုလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကတည်းက ထိုလူက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှု ကြီးကြီးမားမား ရရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင် သိရှိထားခဲ့တာလေ။
သူက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ပညာရှင်စစ်စစ်တစ်ဦး မဟုတ်လား၊ အဲဒီအချက်ကြောင့်တင် သူမ ၆ နာရီလောက်ကြာအောင် ကားမောင်းရမယ့်အဖြစ်မျိုးကို လွယ်လွယ်လေးနဲ့ လက်ခံပြီး ရှေ့ဆက်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဂွန်ဆော့ ကတော့ ဒါမျိုး ဘယ်လိုမှ မဟုတ်။ သူက တကယ့်ကို အရည်အချင်း ရှိတာတော့ မှန်ပေမဲ့လည်း ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ဦးရဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိနေရုံတင်ပါပဲ၊ ဘာဆွဲဆောင်မှုမျိုးမှ ရှိမနေတဲ့ ပါရမီပဲရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောကဓံကြားမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန် ဖြတ်သန်းသွားရမယ့် အချိန်ကျရင်တော့ ထိုကောင်လေးလည်း စိတ်ကူးပြောင်းလဲသွားနိုင်တာမျိုး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ သူမဘက်ကတော့ ဒါတွေကို လိုက်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေဖို့အတွက် အချိန် များများစားစား ရှိမနေဘူးလေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတင် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြရတဲ့ တကယ့် ခန့်ညားထည်ဝါလှတဲ့ လူကြီးပညာရှင်တွေက တအား များပြားလွန်းနေခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
“ငါ့ဘက်ကနေ ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ လုပ်ဆောင်ထားခဲ့ရတဲ့ အရာအားလုံးအတွက် ကောင်းမွန်လှတဲ့ ရလဒ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရင် တကယ့်ကို ကောင်းမှာပဲ”
ဆရာ ဂျွန်မင်း က သူမကို လှမ်းပြီး ခေါ်ဆိုနေခဲ့တာက သူမအတွက်တော့ ဂွန်ဆူး နဲ့ ကောင်းမွန်လှတဲ့ ဆက်ဆံရေး ဆက်သွယ်ချက်မျိုး ဖန်တီးနိုင်မယ့် တကယ့် အခွင့်အရေးကောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမှာကိုး။
“လူပေလူတေတစ်ယောက်လိုမျိုး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါလေ”
ဆူယွန်း လည်း ကားထဲကနေ သီချင်းသံတွေကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လှစ်လိုက်မိရင်း ကားကိုပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှေ့ကို မောင်းနှင် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့တယ်။
* * * * * * * * *
“တောက် . . . စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
ဂွန်ဆော့ လည်း အိမ်ကို ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ အချိန်မှာတင် ကိုယ့်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်ဆီကို ချက်ချင်း ပစ်လှဲချလိုက်မိတော့တယ်။ သူ့အတွက်တော့ ဒီရက်သတ္တပတ်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်လေးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီလေ။
ဆူယွန်း က သူ့ကို ဘာအကြောင်းအရာမှ သေသေချာချာ ရှင်းပြခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူးလေ။ ကြည့်ရတာ ထိုအမျိုးသမီးက မြို့ပြင်ဘက်ဆီကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမယ်။ စိတ်ထဲမှာ တအားကို စိတ်တိုလွန်းလှတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ကလပ်ရဲ့ အလုပ်အကိုင် ကိစ္စရပ်တွေအကုန်လုံး ပါဝင်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ဘာတစ်ခုမှ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း အဆင်ပြေပြေ ရှေ့ဆက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပါဘူး။
သူ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသတရားတွေကို လျှော့ချပစ်နိုင်ရန်အတွက် သိကျွမ်းထားတဲ့ မိန်းကလေးအချို့ဆီကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မိတော့ အဲဒီထဲက မိန်းကလေးအချို့ကလည်း အပြင်ထွက်ဖို့အတွက် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့တယ်။
‘ငါ သွားပြီး ကစားလိုက်ရမလား’
အဲဒီ မိန်းကလေးတွေက ဆူယွန်း နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘာတစ်ခုမှ ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်မှု ရှိမနေကြတာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်မနေတော့ပါဘူးလေ။
“ကျွန်တော် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ဦးမယ်”
သူ အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းလှမ်း ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ လမ်းခရီးမှာတင် မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို မုန့်ဖိုးအချို့ လှမ်းပြီး ပေးအပ်ခဲ့သေးတာပေါ့၊ သူက အပတ်တိုင်း ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်း ပထမဆုကိုပဲ သေချာပေါက် ဆွတ်ခူး ရရှိထားခဲ့ဖူးတဲ့လူ မဟုတ်လား။
ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဆုတစ်ခုအနေနဲ့ နာမည်ကြီးတံဆိပ်နာရီတစ်လုံး ဝယ်ပေးထားခဲ့ဖူးတာလေ၊ နောက်ထပ် စာမေးပွဲကျရင်လည်း ပထမဆု ရရှိရမယ်ဆိုပြီး ကြီးမားလှတဲ့ ဖိအားတွေ ပေးအပ်ထားတာမျိုး ရှိနေခဲ့ပေမဲ့လည်း သူကတော့ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိပါဘူး။ သူ နည်းနည်းလောက် ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြည့်ရှုလိုက်ရုံနဲ့တင် ပထမဆုကို အလွယ်တကူပဲ ဆက်လက် ဆွတ်ခူး ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
သူ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကျောင်းရဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ ကာရာအိုကေဆိုင် ရဲ့ အရှေ့မှာ ဆုံတွေ့လိုက်ကြရပြီ၊ မိန်းကလေးတွေကတော့ ဒီနေ့ ဆုံတွေ့ပွဲအတွက် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြတာ သိသာလှပေမဲ့လည်း အားလုံးကို ကြည့်ရတာ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး အူကြောင်ကြောင် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ကြရတာကိုး။
“ဒီနေ့ကတော့ ငါပဲ ကျွေးမှာ ပါ”
“ဝိုး . . . ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဂွန်ဆော့ က တကယ့်ကို အားကိုးရတဲ့လူပဲနော်”
သူ ကာရာအိုကေ အခန်းထဲမှာတင် မိန်းကလေးတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေကြားမှာ ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေအကုန်လုံးကို အစွမ်းကုန် လွှင့်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေမိတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှတင် သူ့ဆီကို အစ်ကိုဖြစ်သူဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လို့ လာခဲ့ရပြီလေ။ ဒါက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလှတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဖုန်းကို လက်ခံပြီး စကားပြောဆိုလိုက်မိတော့တာပေါ့။
“ဘာလဲ”
“ဒီအတိုင်းပဲ မင်း ဘယ်လိုမျိုး အခြေအနေ ရှိနေလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ လှမ်းပြီး မေးမြန်းလိုက်တာပါကွယ်”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်လေ”
“ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွာ။ ဒါနဲ့ ကလပ်အသင်း ကော ဘယ်လိုမျိုး အခြေအနေ ရှိလဲ။ မင်းတို့တွေ တော်တော်လေး ပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့နေရတယ်လို့ ငါ ကြားရလို့”
“ပြဿနာ ဟုတ်လား၊ ဘယ်သူ့ဆီကနေ ကြားခဲ့တာလဲ”
“မာရူး”
“အစ်ကိုက ဘာဖြစ်လို့ ဒါမျိုး လူမိုက်လို လူစားမျိုးရဲ့ စကာကို လိုက်ပြီး နားထောင်နေရတာလဲ၊ ကျွန်တော်က အဲဒီ ကလပ်ရဲ့ အားလုံးကို အစီအစဉ်တကျနဲ့ သေချာဂရုစိုက်နေတဲ့လူ ဖြစ်တာမို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမနေဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို သေသေချာချာ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းသွားမှာမို့လို့ အစ်ကို့ဘာသာ အစ်ကို့ရဲ့ အလုပ်တွေကိုပဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး လုပ်စမ်းပါ၊ အစ်ကိုက ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေနောက်ကို ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံပြီး အသည်းအသန် လိုက်နေဦးမှာလဲ၊ ဖေဖေတို့က အစ်ကို့အတွက် တအားကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရတာလေ၊ အစ်ကိုကတော့ အခုထိ အင်ဒီးရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းခွင် ရဲ့ ရွှံ့နွံတွေထဲမှာပဲ ပျော်မွေ့ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ရက်ပေါင်းများစွာကို ကုန်ဆုံးစေချင်တုန်းပဲလား”
“ဟားဟား . . . ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ မင်းဘက်က အာရုံစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ ရှေ့ဆက်နေတာကို သိရတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာပါပဲ၊ မေမေတို့ ဖေဖေတို့လည်း သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်နေကြမှာပါ”
အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ စကားသံတွေက အမြဲတမ်းလိုပဲ တကယ့်ကို အကောင်းမြင်တတ်လွန်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်တာမို့ ဂွန်ဆော့ လည်း စိတ်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငြီးငွေ့စပြုလို့ လာခဲ့ရပြီလေ။
“ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်”
“ဂွန်ဆော့ . . .”
သူ ဘာစကားမှ ပြန်လည် မပြောဆိုမီမှာတင် အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့ကို လှမ်းပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဂွန်ဆော့ ကတော့ တောက်ခေါက်ရင်း ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းကို ဖြတ်ခနဲ ချပစ်လိုက်မိတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှတင် ဖုန်းထဲကနေ စကားလုံးအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လို့ လာခဲ့ရပြီ။
“မင်းက သရုပ်ဆောင်အလုပ်ကို တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်လို့ လုပ်နေတာလား”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလ”
“မင်းက သရုပ်ဆောင်တာကို ဘဝတစ်ခုလုံးအနေနဲ့ တကယ့်ကို အသည်းအသန် တောင့်တပြီး လုပ်ဆောင်နေတာမလား၊ တခြား ဘာအကြောင်းပြချက်မရှိလောက်ဘူးမလား”
ဂွန်ဆော့ လည်း ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် နေရာမှာတင် ခက်ထန်စွာနဲ့ ရယ်မောလိုက်မိတော့တယ်။ ထိုလူက ဘာအမှန်တရားကြီးကိုများ လာပြီး ထုတ်ဖော် ပြောဆိုနေရတာပါလိမ့်။
“ဒါက အရေးကြီးလို့လားဗျာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အစကတည်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့လူ”
သူ ဖုန်းပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းရဲ့ ထဲဆီကို ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်၊ ဆိုင်အတွင်းက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး တေးသီချင်းသံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါကျမှတင် စိတ်ထဲက ရှုပ်ထွေးနေရတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မှန်သမျှက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီလေ။
* * * * * * * * *
“ကျွန်တော် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားကြီးကတော့ ဂျက်ကီချန်း ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့ ရုပ်ရှင်လေ။ အခုအချိန်အထိလည်း စိတ်ထဲမှာ သေသေချာချာ မှတ်မိနေတုန်းပဲ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော် အဲဒီ ရုပ်ရှင်ကို တစ်ရက်တည်းမှာတင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးတယ်၊ သူက ကားတွေပေါ်ကနေ ခုန်ပျံကျော်လွှားလိုက်၊ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအသုံးအဆောင်တွေကို သုံးပြီး လူတွေတိုက်ခိုက်လိုက်နဲ့ . . . နောက်ပိုင်းကျမှတင် သူက ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်နည်းပညာမှ မသုံးစွဲဘဲ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာဆိုတာကို သိခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကျမှ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်မိတယ်၊ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် ဂျက်ကီချန်း လိုမျိုး လူစားမျိုး ဖြစ်လာစေရမယ်”
ကောင်လေးက စကားလုံးတွေကို တကယ့်ကို အတည်ပေါက်ကြီး ထုတ်ဖော် ပြောဆိုနေတာ သိသာလွန်းလှတာပဲ။ ကောင်းပါပြီလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီကလေးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေအတွက် တကယ့်ကို ပြင်းပြလှတဲ့ စိတ်ဆန္ဒမျိုး ရှိနေတာကတော့ ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာပါပဲ။
“ဒါပေမဲ့ တို့ ကလပ်မှာက ဒါမျိုး စတန့်ပညာရပ်တွေကို လိုက်ပြီး သင်ကြားပေးနေတာမျိုး မရှိဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် ကြားသိရသလောက်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဆောင်ရတာက တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှတယ်ဆိုတာကိုပဲ၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြားဖူးတာတော့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်တုန်းက လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို တအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်မိရင် ကိုယ့်ရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေနဲ့ အရပ်အမောင်း ကိစ္စရပ်တွေအပေါ်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ ထိခိုက်နစ်နာမှုတွေ ကြုံတွေ့ရတတ်တယ် တဲ့၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်က အထက်တန်းကျောင်း ရောက်ရှိလာတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို သေသေချာချာ လုပ်ဆောင်ပြီး ကျောင်းပြီးသွားတဲ့ အခါကျရင်တော့ စတန့်သင်တန်းကျောင်းဆီကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် ကြိုတင် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”
ကောင်လေးက ကြည့်ရတာ ကိုယ့်အတွက် တကယ့် သေချာတဲ့ အစီအစဉ်မျိုး ရှိနေတာ သေချာတာမို့ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာပါပဲ။ မာရူး လည်း ဒါမျိုး ကလေးတွေကို တကယ့်ကို သဘောကျမိတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
“တို့တွေဘက်က မင်းအတွက် ဘယ်လောက်အထိ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမလဲဆိုတာကိုတော့ မခွဲခြားတတ်သေးပေမဲ့ အကယ်၍ ကလပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ တို့တွေဘက်က အစွမ်းကုန် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ”
“ဟေ့ . . . အသံလေး နည်းနည်းလောက် လျှော့ချစမ်းပါဦး”
မာရူး လည်း အီဘန်ဂျိုး ကို စကားသံတွေ လျှော့ချပစ်ရန်အတွက် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြလိုက်မိတော့ ကောင်လေးကလည်း လန့်ဖျတ်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကိုပဲ ချက်ချင်း ညိတ်ပြလိုက်တာပေါ့။
“ဒါဆိုရင် မင်းက ဂျက်ကီချန်း လိုမျိုး တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါက ဘယ်လိုမျိုးမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိထားပေမဲ့လည်း အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေချင်ရတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”
အီဘန်ဂျိုး ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည့်ရတာ တအားကို စူးရှလွန်းနေတာ သိသာလှတာမို့ မာရူး လည်း လေထုကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်အတွက် ကောင်လေးကို အချိုရည်တစ်ပုလင်း ထပ်မံ လှမ်းပေးလိုက်မိတော့တယ် ။ ကောင်လေးကလည်း အချိုရည်ပုလင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သေသေချာချာ ရိုရိုသေသေ လှမ်းပြီး ယူဆောင်လိုက်တာပေါ့။ သူ ကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရုံနဲ့တင် သူက တကယ့်ကို ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းလှတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့တာကိုး၊ သူ ကြားရက်တွေမှာပါ အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ရဖူးတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်လေ။
“မင်း လောလောလတ်လတ်တော့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ဘာတွေ လုပ်ဆောင်နေတာမျိုး ရှိသေးလား”
“ကျွန်တော် လက်ဝှေ့ ပညာရပ်ကို နည်းနည်းလောက် သင်ကြားထားခဲ့ဖူးပါတယ်”
“တကယ်ကြီးလား၊ ငါလည်း အရင်တုန်းက လက်ဝှေ့ကို နည်းနည်းလောက် ထိုးသတ်ဖူးတယ်ကွ”
“ဒါက တကယ်ကြီးလားဟင်”
ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပြီး တောက်ပလို့ လာခဲ့ရပြန်ပြီ။ မာရူး ကတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်မိရင်း “နည်းနည်းလေး ပါပဲလေ” ဆိုပြီး ပြန်လည် ထုတ်ပြောလိုက်တော့တာပေါ့။
“ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဆရာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဒါကို ကောင်းကောင်းကြီး ခန့်မှန်းလို့ ရနေတာပဲ”
အီဘန်ဂျိုး လည်း သဘောကျတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်မိတော့တယ်။ သူ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့အတူတူ နေထိုင် နေခဲ့ရတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ စကားပြောဆိုနေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် သူ့ရဲ့ အဘွားအကြောင်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ထည့်သွင်း ပြောဆိုနေခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ ပြောဆို ပြုမူပုံ မှန်သမျှက တကယ့်ကို စနစ်တကျနဲ့ ယဉ်ကျေးပျော့ပြောင်းလွန်းလှတာ အမှန်ပါပဲ။
“ဒါနဲ့ စီနီယာ . . . ကျန်တဲ့လူတွေကော ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်”
“သူတို့အားလုံးက ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စရပ်တွေကြောင့် အပြင်ကို ထွက်ခွာသွားကြလို့၊ ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေခဲ့ရတာပေါ့”
“အော် . . . ဒါမျိုးကိုး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေရဲ့ အကြောင်းအရာလေးတွေကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြပေးလို့ ရမလားဟင်၊ ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကို တကယ် သိချင်မိလို့ ပါ”
အီဘန်ဂျိုး က စကားလုံးတွေကို တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွစွာနဲ့ လှမ်းပြီး မေးမြန်းနေခဲ့တာကိုး။ မာရူး လည်း ဒီလို ဖြူစင်လှတဲ့ သိုးသူငယ်လေးအပေါ်မှာ ကလပ်ရဲ့ အခြေအနေ မှန်ကြီးကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုရမှာ ဖြစ်လို့ စိတ်ထဲမှာတော့ မကောင်း ဖြစ်မိရတာ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့လည်း သူ ကလပ်ရဲ့ အခြေအနေမှန် အားလုံးကို ဂျူနီယာ ကောင်လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ရှင်းလင်း ပြောပြပေးခဲ့လိုက်တာပေါ့။
“ဒါဆိုရင် အကယ်၍ ကျွန်တော် အပါအဝင် လူသုံးယောက်တည်း ကျန်ရှိနေခဲ့တဲ့ အခြေအနေမျိုးဆီ ရောက်လာခဲ့ရင် . . .”
“ဒီနေရာက လုံးဝကို မြေမြှုပ် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
“ဒါမျိုးတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်စေရပါဘူးဗျာ”
“ဟေ့ . . . စိတ်လှုပ်ရှား မနေပါနဲ့ဦးကွယ်၊ တို့တွေမှာ နောက်ထပ် ၄ ရက်လောက်အထိ အချိန်တစ်ခု ရရှိနေသေးတာ ဖြစ်လို့ သေသေချာချာ စဉ်းစားခန်း ဝင်ဖို့အတွက် အချိန် ရရှိနေပါသေးတယ်”
စနေနေ့ကတော့ ကျောင်းရဲ့ ကလပ်အဖွဲ့ဝင် စာရင်းတွေကို အပြီးသတ် ပေးအပ်ရမယ့် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကြီး ဖြစ်တာမို့ မာရူး အနေနဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေဆီကနေ ရရှိလာမယ့် ကလပ်ဝင်ခွင့် လျှောက်လွှာတွေကို အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆရာ တေးဆစ် ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက် ပေးအပ်ရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီခွင့် ပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ဘာအလုပ်မျိုးမဆို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ် စီနီယာ”
မာရူး လည်း အီဘန်ဂျိုး ရဲ့ ပြင်းပြလှတဲ့ စိတ်ဆန္ဒကြီးကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူသွားရသလိုမျိုးတောင် ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ကောင်လေးက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှတဲ့လူ ဖြစ်တာ အသေအချာပါပဲ။
“တို့တွေ ကလပ်ကို လူသိများအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေတာလေ၊ မင်းဆီမှာ ဘာ စိတ်ကူးမျိုး ရှိလဲ”
“ပြဇာတ်ကလပ်တစ်ခုကို လူသိများအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ သရုပ်ဆောင်ခြင်းထက်စာရင် ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းမွန်လှတဲ့အရာ ရှိနေဦးမှာလား”
“အင်း . . . ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့လည်း . . .”
မာရူး လည်း အီဘန်ဂျိုး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကြီးကို နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်မိတော့တယ် ။ ကောင်လေးက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားမျိုး ရှိနေမှာ သေချာတာကိုး။
“မင်းကော စိတ်ရှည်သည်းခံတတ်တဲ့ လူစားမျိုး ဟုတ်ကဲ့ပါရဲ့လား”
“ကျွန်တော်က ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကျရင် တကယ့်ကို စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိတယ်၊ ကျွန်တော့် အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေအပေါ်မှာ စနစ်တကျနဲ့ သင်ပေးထားတယ်”
“အစ်မ ဟုတ်လား”
“ . . . ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း အစ်မကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတာလေ၊ မစိုးရိမ်နဲ့ဦး၊ သူက နည်းနည်း ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာ မိန်းမဘီလူးမကြီးတစ်ကောင်လိုမျိုးပဲ”
အီဘန်ဂျိုး လည်း ကိုယ့်ရဲ့ အစ်မအကြောင်းကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုနေခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် ကြွက်ကလေးတစ်ကောင် မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အရှေ့ကို ရောက်ရှိနေရသလိုမျိုး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင် ခြောက်ခြားနေခဲ့တာ သိသာလွန်းလှတာပဲ။ အဲဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဒီထက်ပိုပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဆောင်မိရင်တော့ မာရူး အနေနဲ့ ကိုယ့်အပေါ်ကို ဒုက္ခဆိုးကြီးတွေ ဝင်ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်တာကြောင့် ရှေ့ဆက်ပြီး မမေးမြန်းတော့ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတော့တယ်။
“မင်းအနေနဲ့ အချိန်တစ်ခုအထိ ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနိုင်မယ့် အခြေအနေမျိုး ရှိလားကွ”
“သေချာတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ကို လာပြီး ကူညီပေးပါဦး”
“ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ပါပြီ စီနီယာ”
“နေဦး . . . မင်း မနက်ဖြန်ကျရင် မနက်စာ စားဖို့အတွက် အချိန် ရရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်၊ အဲဒီအချက်ကော မင်းအတွက် အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ . . . . .”
ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ကိုယ့်ရဲ့ အစ်မအကြောင်းကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ အချိန်တုန်းကအတိုင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာမို့ သူက အစားအသောက် ကိစ္စရပ်တွေအပေါ်မှာ တကယ့်ကို အာရုံစိုက်မှု ပြင်းထန်လှတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်လေ။
“မင်း ဗိုက်ဆာလာခဲ့ရင်တော့ မုန့်အချို့ကို စားသုံးပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ထားလို့ ရတာပဲဟာကို”
“ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေသွားပါပြီ စီနီယာ”
ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အပြုံးတွေ ပြန်လည် ဝေဆာလို့ လာခဲ့ရပြန်ပြီလေ။
“ဒါနဲ့ စီနီယာ . . . တို့တွေ မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာအလုပ်မျိုးကို သွားလုပ်ကြရမှာလဲ”
မာရူး လည်း ကောင်လေးကို အရှင်းလင်းဆုံးနဲ့ အတိုတောင်းဆုံး စကားလုံးတွေကိုပဲ သေသေချာချာ ထုတ်ပြောပေးလိုက်မိတော့တာပေါ့။
“သရုပ်ဖော် အနုပညာလေ”
* * * * * * * * *