အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)
Vol. 18 Ch. 175-176
အခန်း(၁၇၅)
“ဟူး... ငါ့ခါးလည်း နာလိုက်တာ”
ခရီးဝေး ကားမောင်းရတာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူကို တကယ့်ကို ညောင်းညာကိုက်ခဲစေတာပဲလေ။ ဆူယွန်းလည်း ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဘာမှမရှိတဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ဗီလာအိမ်တစ်လုံးတည်း သီးသန့် ရှိနေတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီနေရာက ဂျွန်မင်း ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ နေရာ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူမရဲ့ ခြေထောက်အောက်က မြေပြင်ကတော့ နည်းနည်း စေးကပ်ကပ်နဲ့ ရွှံ့ဗွက်တွေ ဖြစ်နေတာမို့ ဆူယွန်းလည်း ကိုယ်စီးထားတဲ့ သားရေဖိနပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတော့တာပေါ့။ တကယ်တော့ သူမက ဒီဖိနပ်လေးကို တအားသဘောကျတာမို့ မြေပြင်ပေါ်ကို ခြေလှမ်းချဖို့တောင် စိတ်မရက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာကိုး။ သူမ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ဇဝေဇဝါ လှည့်ကြည့်နေမိတဲ့ အချိန်မှာတင်။
“မစ်ဆူယွန်း... လား”
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ လက်ထဲမှာ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဂွန်ဆူ ဖြစ်နေတာကိုး။
“အော်... မင်္ဂလာပါရှင်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မစ်ဆူယွန်း ရောက်လာပြီဆိုလို့ အပြင်ကို ထွက်ပြီး ကြိုခိုင်းလိုက်တာနဲ့... လမ်းကတော့ တကယ့်ကို အခြေအနေဆိုးနေတယ်၊ မိုးကလည်း တအားရွာထားတာဆိုတော့လေ”
“ဟုတ်ပါ့ရှင်၊ အထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲတောင် လုံးဝ မသိတော့ဘူး ဖြစ်နေတာ”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားပြီး ဖိနပ်တစ်စုံ ယူပေးပါ့မယ်”
“အဲဒီအစား... ကျွန်မကို ဒီအတိုင်းပဲ ချီပြီး ခေါ်သွားပေးလို့ မရဘူးလား”
သူ့အပေါ်မှာ အရမ်းကြီး ဖိအားမျိုး မဖြစ်သွားစေဖို့အတွက် စနောက်တဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဂွန်ဆူကတော့ ခဏလောက် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်နေပြီးမှ သူမရဲ့ အနားကို ခြေလှမ်းလှမ်းလို့ လာခဲ့တယ်။
“ကဲ... လာလေ၊ ကျောပေါ်ကို တက်လိုက်ပါ”
“ဝိုး...”
အစပိုင်း အခြေအနေကတော့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ဂွန်ဆူရဲ့ ပုံစံက ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး စနောက်တတ်တဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေတာကိုး၊ ဒီလိုမျိုး လူစားမျိုးက စင်ပေါ်ကို ရောက်သွားတဲ့ အခါကျမှတင် တကယ့် လူရူးတစ်ယောက်လိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
ဆူယွန်း အနေနဲ့ကတော့ ဂွန်ဆူရဲ့ အဲဒီလိုမျိုး အချက်အလက်တွေကို တအား သဘောကျတာ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့ကို တော်တော်လေး စွဲလန်းနှစ်သက်မိနေတာလေ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းမှု စာရင်းထဲမှာတောင် သူ့ကို ထည့်သွင်းထားချင်မိတဲ့အထိပါပဲ။
“ကျွန်မ တအား လေးတယ် မဟုတ်လားဟင်”
“ဟုတ်တယ်၊ မဆူယွန်း အနေနဲ့ ကိုယ်အလေးချိန် နည်းနည်းလောက် လျှော့ချဖို့ စဉ်းစားသင့်ပြီ ထင်တယ်”
“လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို တအား ပေါ့ပါတယ်လို့ ပြောရမှာ မဟုတ်လား”
“ဆောရီးပဲဗျာ၊ ကျွန်တော်က အဲဒီလို အရာမျိုးတွေကို တအား ညံ့လွန်းလို့ပါ”
ဂွန်ဆူလည်း ဆူယွန်းကို ဗီလာအိမ်ကြီးရဲ့ အရှေ့တံခါးဝနားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချပေးလိုက်တယ်။ ကျောပိုးလာခဲ့ရတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် သူမက ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို သူ့ရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ တမင်တကာ အတင်း ပွတ်သပ်ပြီး လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူ့ဆီကနေတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျိုးမှ ထူးထူးခြားခြား ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။ သတင်းတွေ ကြားထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ... သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရတာက တကယ့်ကို မလွယ်ကူလှတဲ့ လူစားမျိုးပဲလို့ သူမ တွေးလိုက်မိတော့တာပေါ့။
“အစတုန်းက ဂွန်ဆော့ သရုပ်ဆောင်တာကို ကြည့်ပြီး တော်တော်လေး အရည်အချင်း ရှိလှချည်လားလို့ အံ့ဩနေခဲ့တာ... အခု ဂွန်ဆူရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါကျမှတင် အကုန်လုံးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့တယ်”
“ကျွန်တော့်ညီက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာမှ သင်ယူထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တို့တွေ အတူတူ ပြဇာတ်အချို့ကို သွားကြည့်ဖူးရုံ သက်သက်ပါပဲ”
“......”
သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အပြုံးက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီး စိတ်မကောင်းစရာ ခါးသီးလွန်းလှတာမို့၊ အခြေအနေတစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သူမ ရိပ်မိလိုက်တယ်။ သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဆင်မပြေတာမျိုး ရှိနေခဲ့တာလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ အကြောင်းကို ဆက်ပြီး မပြောတာက ပိုပြီး ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမက စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စကားစလိုက်မိပြန်တယ်။
“ကြည့်ရတာ ဂွန်ဆော့က သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တဲ့ ဂွန်ဆူရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲနော်”
“သူက ကျွန်တော့်လိုမျိုး ဖြစ်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် ရရှိထားတဲ့ အာရုံစိုက်မှု မှန်သမျှကိုပဲ သူက လိုချင်နေတာမျိုးပါ။ သူ ကျောင်းက ပြဇာတ်ကလပ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တုန်းကတော့ ကိုယ်ပိုင် အိပ်မက်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့လည်း...”
ဂွန်ဆူကတော့ အဲဒီလိုမျိုး ပြောရင်းနဲ့တင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်မိတာပေါ့။
“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ဆူယွန်းကို ဒီလိုမျိုး မိသားစု အရှုပ်အထွေးတွေ လာပြောပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို သေသေချာချာလေးပဲ သင်ပေးပါဦး။ ဆူယွန်း ကိုယ်တိုင်လည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ... သူ့မှာ အရည်အချင်းတော့ ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အားသာချက် မှန်သမျှကို သေသေချာချာသာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ တကယ့် သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာ သေချာပါတယ်”
သူမဘက်က စကားစလိုက်တာ တကယ့်ကို အမှားကြီး မှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရတာမို့. ဆူယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ အပေါ်မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့မိတာကိုတင် တကယ့်ကို နောင်တရစပြုလာခဲ့ရပြီလေ။ ကြည့်ရတာ ထိုနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုမှကို အဆင်ပြေနေကြတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တာကိုး။
“ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။ ဒါနဲ့... ဒီလိုမျိုး နေရာအနှံ့မှာတင် ဒီလောက်အထိ လှပလှတဲ့ ဗီလာအိမ်ကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လည်း မစ္စတာ ဂျွန်မင်း တစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ သဘောကျနေခဲ့တာကိုး”
သူမလည်း ဂွန်ဆော့ရဲ့ အကြောင်းကို မဟုတ်ဘဲ တခြား အကြောင်းအရာတစ်ခုဆီကို စကားလမ်းကြောင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်မိပေမဲ့လည်း ဂွန်ဆူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး လျှောက်သွားခဲ့တော့တယ်။ သူက ခြံဝင်းတံခါးမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အဆောက်အဦးထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ဆူယွန်း အထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာကတော့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့ သစ်သား လှေကားထစ်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုး။ အဲဒီ လှေကားထစ်ရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ ဧည့်ခန်းမကြီး ရှိနေတာ ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှာတော့ လူအချို့က ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်တယ်။
“မင်္ဂလာပါရှင်”
သူမ အနေနဲ့ ထိုလူတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိပေမဲ့လည်း နှုတ်ဆက်လိုက်လို့ ဆုံးရှုံးသွားစရာ ဘာမှမရှိတာမို့ နှုတ်ဆက်လိုက်မိတာပေါ့။ ရောက်ရှိနေတဲ့လူတွေကတော့ အသက် ၂၀ အရွယ်ကနေ ၅၀ အရွယ်အထိ အသက်အပိုင်းအခြားစုံလင်လှတဲ့ လူစားမျိုးစုံ ဖြစ်ကြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ”
“ဒီအထိ ကားမောင်းလာရတာ တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ”
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူမ ရောက်လာတဲ့အပေါ် အံ့ဩနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မရှိကြတာကို ကြည့်ရင် ဆူယွန်း လာမယ့်အကြောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ကြိုပြီး သတင်းရရှိထားခဲ့ကြတာ နေမှာပါ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကော်ဇောကြီးရဲ့ အပေါ်မှာတော့ ဖဲချပ်တွေကလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ပြန့်ကြဲလို့ နေခဲ့ရသလို အရက်ပုလင်း အတော်များများကိုလည်း လှမ်းပြီး မြင်တွေ့နိုင်တာကိုး။
“ကဲ... ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး”
သူမလည်း ဂွန်ဆူနဲ့အတူ ဒုတိယထပ်ဆီကို တက်လာခဲ့တော့တယ်။ ဗီလာအိမ်ကြီးရဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ တခြားလူတွေ ရှိမနေခဲ့ကြတာမို့ ဒီနေ့တစ်ရက်တာလုံးအတွက် ထိုလူတွေကတင် အကုန်လုံးကို ငှားရမ်းထားခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဂွန်ဆူကတော့ လှေကားထစ်တွေနဲ့ အနည်းငယ် ဝေးကွာလှတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ကို သွားပြီး တွန်းခေါက်လိုက်မိတာပေါ့။
“ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်ခဲ့လို့ ရမလား”
“ရတာပေါ့... ဝင်ခဲ့ကြလေ”
အထဲကနေ ဂျွန်မင်းရဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဆူယွန်းလည်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ဆင်မြန်းရင်း အခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်မိပေမဲ့လည်း ထိုအခန်းရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတင် တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ တောင့်ခဲသွားခဲ့ရပြီလေ။
“ကဲ... နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ”
ဂျွန်မင်းရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါကျမှတင် ဆူယွန်း လည်း စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီး အခန်းထဲက အခြား အမျိုးသားကြီးကို ရိုရိုသေသေနဲ့ လှမ်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်မိတော့တယ်။
“မင်္ဂလာပါ... စီနီယာ ယွန်းမွန်ဂျောင် ရှင့်”
“မင်းက ငါ့ကို သိနေတာလား”
“သိရုံတင် ဘယ်ကမလဲရှင့်။ ကျွန်မ မြောင်ဒုံ အနုပညာပြဇာတ်ရုံမှာတင် စီနီယာ သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တာကို ကြည့်ပြီး တကယ့်ကို အားကျစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”
ဒီလောက်အထိ သြဇာညောင်းလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးက ဒီနေရာမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ အသက် ၂၀ ကျော်လောက် ရှိမယ့်ပုံစံရှိတဲ့ တခြား အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရှိနေခဲ့သေးတယ်။ ထို အမျိုးသားကတော့ လက်မှာ မျက်မှန်အမည်းကြီးကို ကိုင်ထားရင်း ဆူယွန်းကို လှမ်းပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ဘယ်လိုမှကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တာကိုး။
‘သူက ဘယ်သူပါလိမ့်...’
ဂျွန်မင်းနဲ့ ယွန်းမွန်ဂျောင်တို့လို လူမျိုးတွေရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေခဲ့ရတာဆိုတော့ ထို အမျိုးသားကလည်း ဘယ်လိုမှကို သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မနေနိုင်တာ သေချာလှတာမို့ ဆူယွန်း အနေနဲ့ တောက်ပလှတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းရင်း လှမ်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်မိတော့တယ်။
“မင်္ဂလာပါရှင်... ကျွန်မကတော့ မင်းသမီး ကင်ဆူယွန်း လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်”
ထို အမျိုးသားကတော့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုပဲ ငြိမ်သက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်မိတာပေါ့။
“နားလည်ပေးလိုက်ပါ။ သူက စကားပြောရတာကို သိပ်ပြီး သဘောမကျလို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဒီလောက်အထိ ချစ်စရာကောင်းလှတဲ့ မင်းသမီးလေးနဲ့ စကားပြောရမှာမို့လို့ ရှက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ”
“ဒါကတော့ ဘယ်လိုမှ မဟုတ်နိုင်တာ အသေအချာပါပဲ”
ထို အမျိုးသားကတော့ ဂျွန်မင်းရဲ့ စကားကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ငြင်းဆိုလိုက်တော့တယ်။ ဆူယွန်း အနေနဲ့ ကိုယ့်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ စကားလုံးတွေကြောင့်တင် ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရပေမဲ့လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားက အပြုံးကိုတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်းထားဆဲပါပဲ။
“ကျွန်မကို သိပ်ပြီး သဘောမကျလို့လားဟင်။ တို့တွေ အနည်းဆုံးတော့ နာမည်လေးတွေလောက်ဖြစ်ဖြစ် ဖလှယ်လို့ ရတာပေါ့။ ရှင်ကော သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပဲလား”
အကယ်၍ ထိုသူက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်သာ ဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို အံမခန်းလောက်လှတဲ့ မင်းသားသစ်တစ်ဦး ဖြစ်နေမှာ သေချာလှတာကိုး။
“ကျွန်တော်က သရုပ်ဆောင် မဟုတ်ပါဘူး၊ စာရေးဆရာတစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ”
“စာရေးဆရာ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဇာတ်ညွှန်းတွေကို...”
“ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အခုအချိန်အထိ ကိုယ်ပိုင်စာအုပ် တစ်အုပ်တည်းကိုပဲ ထုတ်ဝေထားခဲ့ဖူးတာ ဖြစ်လို့... အဲဒီထက်လည်း ပိုမလာသလို လျော့လည်း မသွားပါဘူး။ ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လားဟင်”
“...... ဟို... ကျွန်မဘက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းပြီး လုပ်ဆောင်မိသွားလို့လား”
“ဘာမှ မှားယွင်းတာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားပြေပုံစံက မူလကတည်းက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာမို့လို့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာမှ အမှတ်မထားပါနဲ့။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်လို့ ရတာပဲလေ။ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ လာပြီး စကားမပြောတာက ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းဦးမယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း စကားပြောရတာကို လုံးဝ သဘောမကျလို့ပါပဲ”
ထို အမျိုးသားကတော့ အစပိုင်းတုန်းက မျက်နှာထားအတိုင်းပဲ ကိုယ့်ရဲ့ စကားလုံး မှန်သမျှကို တည်ငြိမ်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်တော့တယ်။ ဝိုး... ဒီလိုလူစားမျိုးကတော့ တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှမှာ သေချာတာပေါ့။ သူမ အနေနဲ့ ထိုသူ့ရဲ့ အနားကို ထပ်ပြီး တိုးကပ်သွားဖို့တောင် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ဒီလိုမျိုး လူစားတွေကို စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့တင် ဖြိုလှဲဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှကို မဖြစ်နိုင်တာကိုး။ အကယ်၍ သူသာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ စကားအတိုင်းပဲ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း...
‘သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု အငွေ့အသက်က တကယ့်ကို တစ်မျိုးပဲ...’
ထို အမျိုးသားကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဘီယာဗူးကိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့သောက်နေတယ်။ ဆူယွန်းလည်း အလျင်အမြန်ပဲ ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဂျွန်မင်းဆီကို မေးခွန်းတစ်ခု လှမ်းပြီး မေးမြန်းလိုက်တော့တယ်။
“ဒါနဲ့... ကျွန်မရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှတဲ့ စာရေးဆရာကြီးက ဘယ်သူပါလိမ့်”
“တို့တွေ မကြာခင်မှာ ရိုက်ကူး ထုတ်လုပ်တော့မယ့် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကြီးရဲ့ မူရင်း စာရေးဆရာကြီး ဖြစ်တာပေါ့။ မစ်ဆူယွန်း အနေနဲ့ ‘ဆည်းဆာအချိန် ရုန်းကန်မှုများ’ ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုအကြောင်းကို ကြားဖူးထားတာမျိုး ရှိမလား”
“စိတ်မကောင်းစရာပဲရှင်၊ ကျွန်မ လုံးဝ မကြားဖူးထားခဲ့ပါဘူး”
ဂျွန်မင်းလည်း ကိုယ့်ရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲကနေ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိတာပေါ့။ ထို စာအုပ်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကိုတော့ အမည်းရောင်နဲ့ မီးခိုးရောင်တို့နဲ့တင် လှလှပပ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“မင်းက စာအုပ်ဖတ်ရတာကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါ့ရှင်၊ အခုအချိန်မှာတော့ တအားကို သဘောကျနေခဲ့တာလေ။ ကျွန်မ ဒါကို ဖတ်ကြည့်ရမလား”
သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အခုအချိန်မှာတင် ထိုစာအုပ်ကို တအား ဖတ်ကြည့်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လို့ နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပြီး ဂျွန်မင်း အနေနဲ့ သူမကို ဒီနေရာအထိ တမင်တကာ ခေါ်ယူခဲ့တာက ဘယ်လိုမှကို အလကားသက်သက် ဖြစ်မနေနိုင်တာကိုး။ ကြည့်ရတာ ထို ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကြီးရဲ့ နေရာတစ်ခုမှာတင် သူမကို ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းဖို့အတွက် စဉ်းစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
“မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း မတိုင်ခင်မှာတင် ဒါကို အကုန်လုံး ဖတ်ပြီးသွားအောင် လုပ်လိုက်ပါ”
“ဆရာကလည်း တအား ရက်စက်လွန်းတာပဲ။ အခုအချိန်မှာတင် မနက် ၁ နာရီ ရှိနေပြီဆိုတာကို သိရဲ့သားနဲ့ကို”
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဒါကို မဖတ်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”
ဆူယွန်း လည်း ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်နှာအရှေ့မှာ ထိုစာအုပ်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်မိတော့တယ်။ တကယ်တော့ သူမက စာဖတ်ရတာကို အရမ်းကြီး ပျော်ရွှင်နေတတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့လည်း အားလပ်တဲ့ အချိန် မှန်သမျှမှာတော့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရှုလေ့ ရှိတာကိုး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုမို တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဆောင်တဲ့ နေရာမှာတင် စာအုပ်တွေထက် ကောင်းမွန်လှတဲ့ အရာမျိုး ဘယ်မှာ ရှိဦးမှာလဲ။
“ဒါဆိုရင် သူမက အဲဒီ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ နေရာမှာ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ရမှာ ဖြစ်မလား” လို့ ယွန်းမွန်ဂျောင် က ပြောလိုက်မိတော့တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ သူမကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ခေါ်လာခဲ့ရုံ သက်သက်ပါပဲ။ သရုပ်ဆောင်တွေ ရွေးချယ်တဲ့ နေရာမှာတော့ စီနီယာကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က တအား အရေးကြီးတာမို့လို့ စိတ်ထဲမှာ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းချင်တဲ့ လူတစ်ဦးတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်းပဲ ပြောပြပေးပါဦး ခင်ဗျာ”
ဆူယွန်း လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားက အပြုံးကို ဘယ်သူမှ မမြင်တွေ့နိုင်အောင် သေသေချာချာလေး ထိန်းသိမ်းထားလိုက်မိတာပေါ့။ စီနီယာ ယွန်းမွန်ဂျောင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားခဲ့တဲ့အပြင် ဂျွန်မင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါရိုက်တာအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာဆိုတော့၊ ဒီ ဇာတ်ကားကြီးက တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာလှတာကိုး။ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာတင် တစ်ခါမျှ မရရှိနိုင်တော့မယ့် အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်ဖို့အတွက် သူမ အနေနဲ့ တစ်စက္ကန့်လောက်တောင် အချိန်ပေးပြီး စဉ်းစားနေဖို့ မလိုအပ်ခဲ့ပါဘူး။
“ရှေ့လျှောက် ကျွန်မအပေါ်မှာတင် တလေးတစားနဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော် စီနီယာကြီးရှင့်”
“တို့တွေ အခုကစပြီး အတူတူ အလုပ်လုပ်သွားကြရမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ ပြန်ပြီး တောင်းဆိုရမှာပေါ့ မစ်ဆူယွန်း”
“စကားလုံးတွေကို အရမ်းကြီး မစိမ်းကားပါနဲ့ဦးရှင်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း တခြားသူတွေရဲ့ ချစ်ခင် မြတ်နိုးမှုကို တအား ခံချင်လွန်းလို့ပါပဲ”
“ဟားဟား”
ဆူယွန်း လည်း ဆရာကြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို အရိုအသေပေးလျက် ဦးညွတ်လိုက်မိပြီးမှ လူငယ် စာရေးဆရာလေးကိုလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိပေမဲ့လည်း ထို စာရေးဆရာလေးကတော့ သူမကို တစ်ချက်လောက်တောင် လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ သောက်စရာကိုပဲ ဆက်ပြီး မော့သောက်နေခဲ့တာကိုး။ ဟင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အခုအချိန်က သူမ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွာရမယ့် အချိန် ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တာမို့ ထွက်လာခဲ့ရင်း တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်မိတော့တယ်။
“အဲဒီကောင်က လူတွေရဲ့ ဘေးနားမှာဆိုရင် တော်တော်လေး စိတ်ဆတ်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်လို့ပါ။ သူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ နည်းနည်းလောက် ရင်းနှီးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံးတော့ နှုတ်ဆက်စကားလောက်တော့ လှမ်းပြီး ပြောလာပါလိမ့်မယ်”
“ဂွန်ဆူ အနေနဲ့ အဲဒီ စာရေးဆရာနဲ့ တအား ရင်းနှီးနေခဲ့တာလား”
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သေသေချာချာတော့ မသိပါဘူး။ သူက ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် မှန်သမျှကို အပြင်ဘက်ကို ထုတ်ပြလေ့ရှိတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်တာမို့လို့ပါ”
“အော်... အဲလိုလား။ ဒါနဲ့... ဂွန်ဆူ ကိုယ်တိုင်ကော ဒီ ပရောဂျက်ကြီးရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ပါဝင် လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာမျိုး ရှိမလား”
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သေသေချာချာတော့ မသိသေးပါဘူး။ လူခေါ်ပွဲတွေ စတင်တဲ့ အခါကျမှ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရတော့မှာ ဖြစ်လို့ပါ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီနေ့မှာ တကယ့်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကားမောင်းထွက်လာခဲ့ရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ကျွန်တော် အစကတည်းက ကြိုပြီး ပြောပြထားခဲ့ဖူးသားပဲလေ။ မစ်ဆူယွန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါတွေက လိမ်ပြောနေတယ်လိ့ ထင်နေမှာလား”
ဆူယွန်း အနေနဲ့ ဂွန်ဆူရဲ့ စကားလုံးတွေထဲကနေတင် ကိုယ့်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ ဆူးခက်လေးတွေကို ခံစားလိုက်ရတာမို့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမအပေါ်မှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ အထင်အမြင်မျိုး ရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသာလှတာပေါ့။
‘ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အကြောင်း ကောလာဟလတွေကို ကြားထားခဲ့ဖူးတာ ဖြစ်ရမယ်...’
ကိုယ့်ရဲ့ ကွယ်ရာမှာ လူတွေက သူမကို တကယ့်ကို ကွင်းတစ်ယောက်လို့ အတင်းပြောဆိုနေကြတယ်ဆိုတာ သူမ သိထားခဲ့ဖူးတာ ဖြစ်ပြီး သူမ အနေနဲ့လည်း အဲဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဘယ်လိုမှ ငြင်းဆိုဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး၊ အရာအားလုံးက တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့တာကိုး။ ထိုအကြောင်းအရာတွေကို သိရှိထားခဲ့ကြတဲ့ အမျိုးသား မှန်သမျှဟာ သူမ အနားကို ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ အခါတိုင်းမှာတင် အကုန်လုံး လဲပြိုသွားခဲ့ကြရတာ ဖြစ်လို့ အမျိုးသားတွေဆိုတာ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းလှတဲ့ သတ္တဝါတွေချည်းပါပဲ။
“အဲဒီအကြောင်းအရာတွေကြောင့်တင် စိတ်ဆိုးသွားခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ဂွန်ဆူ လည်း အဲဒီအခြေအနေကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်လိုက်မိတာ ဖြစ်လို့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှမှာ သေချာတာပေါ့။ ဆူယွန်း လည်း ထို အမျိုးသားရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့ရင်း လွတ်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုရဲ့ အတွင်းထဲကို ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်တယ်။
“မနက်ဖြန် နေ့လယ် ၁ နာရီ မတိုင်ခင်အထိတော့ ထူးထူးခြားခြား မရှိလို့... အေးအေးဆေးဆေးပဲ အနားယူထားလိုက်ပါဦးနော်”
“ကျွန်မ အနေနဲ့ အနားယူချင်နေခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီ စာအုပ်ကြီးကြောင့်တင် ဘယ်လိုမှကို အနားယူနိုင်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”
ဆူယွန်း အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လက်ထဲက စာအုပ်ကြီးကို မြှောက်ပြလိုက်မိတာ ဖြစ်လို့ ဂွန်ဆူ ကလည်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်ပြလိုက်မိတာပေါ့။
“အနည်းဆုံးတော့ ပျင်းစရာကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဂွန်ဆူ လည်း တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်မိတာ ဖြစ်လို့ ဆူယွန်း အနေနဲ့ ခုတင်ဘေးက မီးအိမ်လေးကို ဖွင့်လိုက်မိပြီးမှ ခုတင်ရဲ့ အပေါ်မှာ လှဲလျောင်းလိုက်မိတော့တယ်။
“ကဲ... ဒါဆိုရင်လည်း တို့တွေ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကို သေသေချာချာလေး ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့” လို့ သူမကိုယ်တိုင် ရေရွတ်လိုက်မိရင်း... စာအုပ်ရဲ့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကိုတင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လိုက်မိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
ဒေးမြောင် လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တအားကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ နာရီကိုပဲ လှမ်းပြီး ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်၊ အခုအချိန်မှာတော့ နေ့လယ်စာစားဖို့အတွက် တအားကို နီးကပ်လို့ နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်တာကိုး။ အတန်းရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ဆရာကလည်း လက်ပတ်နာရီကိုပဲ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
“ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းတို့ကို ငါးမိနစ်လောက် ကြိုပြီး လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ အခါကျရင်တော့ လုံးဝ မပြေးကြနဲ့ဦးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”
အတန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသား မှန်သမျှဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ထိုင်ခုံတွေကို နောက်ဘက်ဆီကို အလျင်အမြန်ပဲ တွန်းပို့လိုက်ကြရပြီး အပြင်ဘက်ကို ပြေးထွက်ဖို့အတွက် အသင့် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့တာပေါ့။ သင်္ချာဆရာကလည်း ကိုယ့်ရဲ့ စာအုပ်တွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်မိပြီးမှ အတန်းခေါင်းဆောင် ကောင်လေးဆီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်မိတာကိုး။ အတန်းခေါင်းဆောင် ကောင်လေးလည်း ချက်ချင်းပဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိပြီးမှ “မတ်တတ်ရပ်ကြ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တာ ဖြစ်လို့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ထိုင်ခုံ မှန်သမျှ ကြမ်းပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်သွားခဲ့ရတဲ့ ဆူညံသံကြီးက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လို့ လာခဲ့ရပြီလေ။ သင်္ချာဆရာလည်း ခါးသီးလှတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းရင်း ကျောင်းသားတွေကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်မိတော့တယ်။
“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဆရာ”
“ကိစ္စမရှိပါဘူးကွာ၊ နေ့လယ်စာကိုပဲ မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားသောက်လိုက်ကြဦးနော်”
အဲဒီစကားသံလည်း ဆုံးသွားရော ကျောင်းသား မှန်သမျှ အခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်ဆီကို အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားကြတော့တာပေါ့။ ဒေးမြောင် လည်း ချက်ချင်းပဲ မာရူး ရှိနေတဲ့ ဘက်ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း...
“ဟေ့... သွားကြစို့လေ”
မာရူး အနေနဲ့လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ လွယ်အိတ်အကြီးကြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိပြီးမှ အပြင်ဘက်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့တင် ပြေးထွက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ဒေးမြောင် အနေနဲ့ ထိုကောင်လေးရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါနိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ရှူသံ မှန်သမျှကိုတင် အောင့်ထားရမလို ဖြစ်နေခဲ့ရပြီလေ။
‘အဲဒီကောင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ တအား မြန်ဆန်နေရတာပါလိမ့်...’
မာရူးတစ်ယောက် လွတ်လပ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကြီးရဲ့ အလယ်မှာတင် တအားကို မြန်ဆန်စွာနဲ့ ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားသွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ဒေးမြောင် အနေနဲ့ ထိုကောင်လေးရဲ့ နောက်ကနေ အမှီလိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ချက်ချင်းပဲ မျှော်လင့်ချက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရတာပေါ့။ သူလည်း မောဟိုက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံတွေနဲ့တင် အလယ်က လှေကားထစ်တွေအတိုင်း အောက်ဘက်ဆီကို ဆင်းသက်လာခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာတင် ကိုယ့်ထက် လူကောင်သေးလှတဲ့ တခြား ကောင်လေးတစ်ယောက်က မာရူးရဲ့ ဘေးနားဆီကို အမြန် ပြေးကပ်သွားတာကို လှမ်းပြီး မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။
“သွားကြစို့လေ စီနီယာကြီး”
ထို ကောင်လေးရဲ့ အသံက တကယ့်ကို ကြီးမားကျယ်လောင်လွန်းလှတာကိုး။ မာရူးနဲ့ ထို လူကောင်သေးသေးလေးနဲ့ဟာ အတူတူ ပြေးလွှားသွားခဲ့ကြတာ ဖြစ်လို့ ဒေးမြောင် အနေနဲ့လည်း နောက်ကနေ အတတ်နိုင်ဆုံး လိုက်ပါနိုင်ဖို့အတွက် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်မိတာပေါ့။ နောက်ကနေတစ်ဆင့် “အပြင်ဘက်မှာ လုံးဝ မပြေးကြနဲ့ဦး” ဟု လှမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပေမဲ့လည်း... ဒေးမြောင် အနေနဲ့ကတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့မှာတင် ဘယ်လိုမှကို ရပ်တန့်ထားလို့ မရနိုင်တော့တာ အသေအချာပါပဲ။ အရာအားလုံးက မထင်မှတ်ထားရဘဲ ထမင်းစားဆောင်ကြီးရဲ့ အတွင်းထဲကို သူတို့တွေကတင် ပထမဆုံး ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီလေ။
“ကဲ... ဟုတ်ပြီ၊ အခုအချိန်ကစပြီး တို့တွေ တစ်နာရီလောက်ပဲ အချိန်ရမှာနော် ဒေးမြောင်”
“သဘောပေါက်ပါပြီ”
မာရူး လည်း လွယ်အိတ်ထဲကနေ လည်ပင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားလို့ ရမယ့် ဆိုင်းဘုတ်ပြားကြီးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“ပြဇာတ်ကလပ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေကို တအား ဖိတ်ခေါ်နေတာမို့လို့... စာရွက်လေးတွေကို တစ်ချက်လောက် ရယူပေးပါဦးနော်၊ ပထမနှစ် မောင်လေး၊ ညီမလေး မှန်သမျှကို တလေးတစား ကြိုဆိုပါတယ်”
ဒေးမြောင် လည်း ထို ဆိုင်းဘုတ်ပြားကြီးကို ကိုယ့်ရဲ့ လည်ပင်းမှာ သေသေချာချာ ချိတ်ဆွဲလိုက်မိပြီးမှ ရှေ့ဘက်ဆီကို ခြေလှမ်းလှမ်းလို့ ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။
“စီနီယာကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကတော့ အန်ဘန်ဂျူး လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ရှေ့လျှောက် သေသေချာချာလေး စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်”
“အော်... အင်းပါ၊ ဟုတ်ပါပြီလေ”
ကြည့်ရတာ ထို ကောင်လေးက မာရူး အနေနဲ့ ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းတုန်းက ကြိုပြီး ပြောပြထားဖူးတဲ့ ဂျူနီယာလေး ဖြစ်ပုံရပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီလိုမျိုး ဆိုင်းဘုတ်ပြားကြီးတစ်ခုကို ကိုယ်စီ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တာကိုး။ ဒေးမြောင်လိုမျိုး ဒီအတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမယ့်အစား ထို ကောင်လေးကတော့ တစ်နေရာရာဆီကို အသည်းအသန် ပြေးလွှားတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့ အနေအထား ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ကိုယ်ဟန်ချက် ညီအောင် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲလှမယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ရပေမဲ့လည်း ထို ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ယုံကြည်ချက်တွေ တအားကို ပြည့်နှက်လို့ နေခဲ့ရတာပေါ့။
“ကဲ... ဒါဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေတာပေါ့”
မာရူး ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုမျိုး အနေအထားတစ်ခုကို ချက်ချင်းပဲ ပြင်ဆင်လိုက်မိတော့တယ်။ သူက ကိုယ့်ရဲ့ အရှေ့မှာ စာရွက်တွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချထားလိုက်မိပြီးမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ငွေစတွေကို ကောက်ယူတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့ လက်ကို လှမ်းဆန့်ထားခဲ့တာကိုး။
“ဒီလိုမျိုးကြီး လုပ်နေရတာ တအား ခက်ခဲမနေဘူးလား မာရူး”
“ကိစ္စမရှိပါဘူးကွာ၊ ငါ့အနေနဲ့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာရင် ကိုယ့်ရဲ့ အနေအထားကို နည်းနည်းစီ လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲလိုက်ရုံတင်ပဲလေ”
“ဒါဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မတ်တတ်ရပ်မနေရတာလဲ...”
“အဲဒီလိုမျိုး လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုမှကို လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမှာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်စီ လုပ်ဆောင်ရမယ့် လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို သေသေချာချာ မှတ်မိနေကြသေးတယ် မဟုတ်လား၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီစာရွက်လေးတွေကို လာပြီး ယူသွားတဲ့ အခါတိုင်းမှာတင် အဲဒီအတိုင်းပဲ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လိုက်ကြရုံတင်ပဲလေ။ တို့တွေ သတိထားရမှာက ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မှန်သမျှကို စမ်းသပ်နေတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်တာမို့လို့ အတတ်နိုင်ဆုံး လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိအောင် နေထိုင်ကြရမယ်နော်”
“သဘောပေါက်ပါပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”
ဒေးမြောင်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိရင်း ရှေ့တည့်တည့်ဆီကိုပဲ လှမ်းပြီး ကြည့်နေမိတော့တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အဆောက်အဦးရဲ့ အပြင်ဘက်က ဘောလုံးတိုင်ကြီး နှစ်ခုကိုပါ လှမ်းပြီး မြင်တွေ့နိုင်တာကိုး။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာသွားခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းဆီကနေတစ်ဆင့် ဆူညံလှတဲ့ အသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်လို့ လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းသား အမြောက်အမြားက သူတို့ရှိရာ ဘက်ဆီကို အသည်းအသန် ပြေးလွှားလို့ လာခဲ့ကြတာကိုး။
“သူတို့တွေ လာနေကြပြီ။ တို့တွေ အတတ်နိုင်ဆုံး လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှု မှန်သမျှကို ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ကြရမယ်၊ အဲဒီလိုမျိုး အခြေအနေမှာတင် လုံးဝ ပြုံးရယ်ခြင်း မရှိကြနဲ့ဦးနော်”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူ့ အနေနဲ့ကတော့ အခုအချိန်က စင်မြင့်ရဲ့ အပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့ရတာမျိုး မဟုတ်သေးတာတောင်မှ ရင်ထဲမှာ တအားကို စိတ်လှုပ်ရှားလို့ နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒေးမြောင် အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတင် အားပေးစကားတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေမိခဲ့ရပြီး မာရူး ပြောပြထားဖူးခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ တစ်ခါတလေကျရင် ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်နေရတာက တခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်နေရတာထက်စာရင် စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တာကိုး။ နောက်ဆုံးတော့လည်း...
“ဟေ့ကောင်... ငါ့ရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ယူခဲ့ပေးဦးနော်”
“သဘောပေါက်ပါပြီ”
“ဟား... တို့တွေ ပထမဆုံးနေရာက ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဟေ့”
တခြား ကျောင်းသား အမြောက်အမြားကတော့ အဲဒီနေရာဆီကို အကုန်လုံး အသီးသီး ရောက်ရှိလို့ လာခဲ့ကြရပြီလေ။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၇၆)
ဘန်ဂျူးတစ်ယောက် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လို့ပေါ့။ ကလပ်ထဲတောင် သေသေချာချာ မဝင်ရသေးခင်မှာပဲ သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရတော့မယ်လို့ တွေးမိပြီးတော့လေ… 'ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း စီနီယာတွေကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရမယ်'
သူ ထမင်းစားဆောင်ဘက်က စင်္ကြံလမ်းကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေမိတယ်၊ နောက်ဘက်ကနေ ကျောင်းသားတွေ လာနေတဲ့အသံကို ကြားပေမဲ့ လှည့်တော့ မကြည့်ဘူး။ မာရူးက ဒီပြဇာတ်ရဲ့ အဓိကသော့ချက်ဟာ ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေဖို့ပဲလို့ ပြောထားတာမို့လို့ သူလည်း အဲဒီစကားအတိုင်း အစွမ်းကုန် လိုက်နာဖို့ ပြင်ထားတာပေါ့။
'မြန်မြန်လာကြပါတော့'
ဘန်ဂျူးဟာ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်၊ အဲဒါက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီစာစောင်ကို မြန်မြန် လာယူဖို့ပဲ လိုတာလေ။
‘တစ်ယောက်ယောက်က စာစောင်ကို ယူလိုက်တာနဲ့ ငါတို့က သရုပ်ဆောင်အသေးစားလေးလုပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြမယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုပုံစံ လုပ်မလဲဆိုတာကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ဆုံးဖြတ်ကြပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စကားတော့ လုံးဝမပြောနဲ့။ ဒီလိုအလုပ်မျိုးက တိတ်ဆိတ်နေမှ လူတွေရဲ့ အာရုံကို ပိုဖမ်းစားနိုင်တာ’
ဘန်ဂျူးကတော့ စာစောင်လာယူတဲ့သူကို အရိုအသေပေးမယ်လို့ တွေးထားတယ်၊ သူ့အဘွားက ဘုရားကျောင်းတွေကို ခဏခဏ ခေါ်သွားလေ့ရှိတာကြောင့် ဒါမျိုးကတော့ သူ့ဘဝမှာ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဖူးပြီးသားလေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါမျိုးလုပ်ရတာကို သဘောကျပါတယ်။
'လာနေကြပြီ'
ကျောင်းသားတွေ အနားကို ကပ်လာတာကို သူ ခံစားနေရတယ်၊ သူတို့ ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း လန့်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။ လူတွေ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရယ်မောကြမယ့်အဖြစ်ကို တွေးရုံနဲ့တင် သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိပြီ၊ တခြားလူတွေကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပထမဆုံး ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာ စာစောင်သေတ္တာနားကနေ... ဖြတ်လျှောက်သွားတော့တယ်။
'ဟင်'
ထမင်းစားဆောင်ထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်သွားတဲ့ ကျောင်းသားရဲ့ နောက်ကျောကို ဘန်ဂျူး ငေးကြည့်နေမိတယ်၊ အဲဒီကောင်က သူတို့ သုံးယောက်လုံးကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်သွားဘူး။ ဒုတိယတစ်ယောက် ဖြတ်သွားပြန်ပြီ၊ ပြီးတော့ တတိယတစ်ယောက်။ အားလုံးက ထမင်းစားဆောင်ထဲ မဝင်ခင် သူတို့ကို တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်ရုံပဲ လုပ်ကြတာ။ ကုန်ကုန်ပြောရရင် သူတို့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေကိုတောင် ဖတ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လှမ်းရယ်နေတဲ့ ကျောင်းသူတချို့ ရှိပေမဲ့ ဘယ်သူမှတော့ အနားကို တိုးမလာခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အတန်း နှစ်တန်းစာလောက်ရှိမယ့် ကျောင်းသားတွေ ဖြတ်သွားကြပြန်ရော။ နောက်ထပ် အတန်းတစ်တန်း မလာခင် စင်္ကြံလမ်းက ခဏတဖြုတ် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ” လို့ မာရူးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
“ဒီအတိုင်းကြီးဆို အဆင်ပြေပါ့မလား စီနီယာ”
“ဘာလဲ မင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ပျက်လို့ပါ။ အားလုံးကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ ပြင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ စာရွက် လာမယူကြဘူးလေ”
“ဟားဟား မင်း ခိုးပြီး လေ့ကျင့်နေခဲ့တာမလား”
ဘန်ဂျူးက မာရူးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ စီနီယာကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်း။ အဲဒီမျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရတော့မှ သူလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။
“မင်းက ပထမနှစ်ဆိုတော့ သိမှာ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့”
“ဗျာ ဘာကိုလဲဟင်”
“ဒီနေ့ မီနူးက ဒီကျောင်းမှာ စားလို့အကောင်းဆုံး ဟင်းတွေလေ။ ဝက်သားကတ်ဆူးနဲ့ ငါးကတ်ဆူး”
“ဪ... အဲဒါကြောင့် အကုန်လုံး ပြေးနေကြတာကိုး”
မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“မူလကတည်းက ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ထမင်းစားပြီး ပြန်ထွက်လာမယ့် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားဖို့ပဲလေ”
“အာ... အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ ဆိုင်းဘုတ်မှာ အရှေ့အနောက် နှစ်ဖက်လုံး ပါနေတာကိုး”
မာရူး ဆွဲထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရဲ့ နောက်ဘက်မှာလည်း စာတန်းလေးတစ်ခု ရှိနေတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ရေးထားတာကတော့ -
“ပြဇာတ်ကလပ်။ အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ ဖိတ်ခေါ်နေပါသည်။ စာစောင်လေးတစ်စောင်လောက် ယူသွားပေးပါဦး။ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများကို ကြိုဆိုလျက်။ အချိုပွဲအတွက် အလကားပေးတဲ့ ချောကလက်လေးလည်း ယူသွားလို့ ရတယ်နော်”
“ဒါတွေကို ထမင်းစားဆောင်ထဲ ဝင်မယ့်အချိန်မှာ သွားပေးရင် အဲဒီစာရွက်တွေက ထမင်းစားဆောင်ထဲက အမှိုက်ပုံးထဲ တန်းရောက်သွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တအားများတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထမင်းစားပြီး ပြန်ထွက်လာမယ့်အချိန်ကျရင်တော့ ကျောင်းသားတွေက အဲဒီစာရွက်တွေကို သူတို့ အတန်းထဲအထိ သယ်သွားကြရမှာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကျောင်းက ဆရာတွေက အမှိုက်ပစ်တာကို လုံးဝ မုန်းကြလို့ပဲ”
“ဟုတ်သားပဲ၊ သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတချို့ ကြားဖူးသားပဲ”
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ အမှိုက်စလေး တစ်စတောင် မတွေ့ရဘူး။ အကြောင်းကတော့ အမှိုက်ပစ်လို့ အမိခံရတဲ့ ကျောင်းသားဟာ သန့်ရှင်းရေး သုံးနာရီဆက်တိုက် လုပ်ရမယ့် ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခံရလို့ပဲ လေ။
“စီနီယာကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”
“မဟူတ်ပါဘူးကွာ၊ ဒါက အခြေခံ မားကက်တင်း သဘောတရားပါပဲ။ ကဲ... ပုံစံပြန်သွင်းတော့။ သူတို့ ပြန်ထွက်လာကြပြီ”
ဘန်ဂျူးလည်း ခေါင်းကို ပြန်တည့်လိုက်တယ်၊ သူ့စိတ်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်တွေလည်း အကုန်ပျောက်သွားပြီ။ ဒီစီနီယာရဲ့ နောက်ကရုံ လိုက်လုပ်နေရင် အဆင်ပြေမှာပဲလေ။
'မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ စောင့်ရမယ်'
မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာရင် ကျောင်းသားတွေ ထမင်းစားဆောင်ထဲကနေ ပြန်ထွက်လာကြတော့မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ တစ်ခုခု ထူးခြားလာမှာ သေချာပါတယ်။
* * * * * * * * *
လီဂျီယွန်းဟာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ညှပ်ပိတ်ထားခြင်းကို ခံနေရတယ်။ အခြေအနေက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရလဲဆိုတော့… သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူမကို ပခုံးပေါ် ထမ်းဖို့ ကြိုးစားရာကနေ အဆင်မပြေဖြစ်သွားလို့။ ဒါနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းတွေက အတူတူ ထမ်းပစ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။
“မ-မလုပ်လို့ မရဘူးလား”
“ဒီကိစ္စမှာ နင် ငြင်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
ဟူး...။ ဂျီယွန်းဟာ မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေဆီ လျှောက်သွားလိုက်မိတယ်၊ ကံကောင်းလို့ ဘောင်းဘီဝတ်ထားမိတာပေါ့။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ လက်မောင်းကြားထဲ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေ ရောက်သွားတာနဲ့ သူတို့က ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြတယ်။ ဂျီယွန်းလည်း အလန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း သူတို့ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို လက်လှမ်းတင်လိုက်ရတာပေါ့။
“အိုး... ငါ သိသားပဲ၊ တို့တွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဂျီယွန်းက တကယ် ပေါ့ပါးတာပဲ”
“သွားကြစို့”
သူမဟာ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အေးအေးဆေးဆေးရှိလှတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပဲ ပေါင်းခဲ့တာမို့ အထက်တန်းကျောင်းမှာလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ရိုးရိုးသားသား ထင်ထားခဲ့တာ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီကောင်မလေးတွေက ကျောင်းက ယောက်ျားလေးတွေအတိုင်း တက်ကြွလွန်းနေကြတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ပထမထပ် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အဲဒီပုံစံနဲ့ လျှောက်လာကြတော့ လမ်းမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတိုင်းက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာပေါ့။ ဂျီယွန်းခမျာ မျက်နှာကို ဝှက်ထားချင်ပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ပခုံးပေါ်က လက်ကို ဖယ်လိုက်လို့လည်း မရဘူးလေ။
“ကဲ... ထမင်းစားဆောင်ကို ဦးတည်မယ်”
“သွားကြစို့”
ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ရပ်မယ့်ပုံ လုံးဝမရှိဘူး။ ဂျီယွန်းက နေရာချင်းလဲရအောင်လို့ တိုးတိုးလေး ပြောကြည့်ပေမဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရတာပေါ့။ အပြင်ကို ထွက်မယ့်လမ်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တိုးသေးတယ်။ ဒါက အန္တရာယ်ရှိတာမို့ ဆရာက တားလိမ့်မယ်လို့ ဂျီယွန်း မျှော်လင့်မိပေမဲ့…
“ဖြည်းဖြည်း သွားကြနော် ကောင်မလေးတို့”
ဒါပဲလေ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဆရာက ပြုံးတောင် ပြုံးပြနေသေးတာ။ ဂျီယွန်းတစ်ယောက် ငိုတောင် ငိုချင်လာပြီ၊ အပြင်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ထမင်းစားဆောင်ဆီ သွားတဲ့လမ်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတဲ့ ယောက်ျားလေး သုံးယောက်ကို သူမ သတိပြုမိသွားတယ်။ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ရိုးရိုးရပ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ပုံစံတစ်ခုခု ဖမ်းနေကြတာ။
“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ”
“မသိဘူးလေ”
သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း စိတ်ဝင်စားသွားကြပုံပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂျီယွန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ အနားကို ကပ်သွားလေလေ အဲဒီမကောင်းတဲ့ ခံစားချက်က ပိုပြီး ဆိုးလာလေလေပဲ။
'သူ-သူတို့က ပြဇာတ်ကလပ်က စီနီယာတွေပဲ'
ကိုယ်လုံးဝဝနဲ့ စီနီယာ့နာမည်က ဒေးမြောင် ဆိုတာ သူမ သတိရလိုက်မိတယ်။ အရပ်ပုပုနဲ့ လူကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမဲ့ သူလည်း ကလပ်ထဲကပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က တစ်ခုခုကို ကောက်နေသလို ပုံစံဖမ်းထားတဲ့ လူတစ်ယောက်။
'စီနီယာမာရူး'
‘အဲဒီမေးခွန်းကို တခြားလူတွေကို မမေးနဲ့၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ပြန်မေးကြည့်။ အဖြေက မထင်မှတ်ရလောက်အောင် လွယ်ကူပါတယ်။ အဲဒီအဖြေအတိုင်း ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်သွားဖို့ကသာ တကယ့် အရေးကြီးတဲ့အရာပဲ’
သူမကို အလေးအနက်ထားပြီး အကြံပေးခဲ့ဖူးတဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ စကားကို ချက်ချင်း ပြန်ကြားယောင်မိသွားတယ်၊ သူမကို ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတဲ့သူ့ရှေ့မှာ အခုလို ပုံစံမျိုးနဲ့တော့ အမြင်မခံချင်ဘူးလေ။
“ပြဇာတ်ကလပ်က ထင်တယ်”
“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
“မသိဘူးလေ”
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။ တော်သေးတာပေါ့။ ဂျီယွန်းလည်း သူငယ်ချင်းတွေကို အောက်ကနေ အတင်း အချက်ပြပြီး မြန်မြန်သွားဖို့ လုပ်ရတယ်၊ စီနီယာတွေရှေ့မှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ အတွေ့မခံချင်ဘူး
“သ-သွားကြရအောင်”
“ဟေ့ တို့တွေရဲ့ ကောင်မလေးက ဗိုက်ဆာနေပြီဟေ့”
“သွားမယ်ဟေ့”
သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားကြတော့တာပေါ့။
* * * * * * * * *
“သူတို့တွေက အားကစားဘာသာရပ်က ကျောင်းသူတွေလား မသိဘူးနော်”
“မ-မသိဘူးလေ”
ဒေးမြောင်က စောစောက ဖြတ်သွားတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ထမ်းပြီး ထမင်းစားဆောင်ထဲ ဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ…
“နောက်ထပ် လာနေကြပြန်ပြီ” လို့ ဘန်ဂျူးက ပြောတယ်။
ဒေးမြောင် ပထမထပ် တံခါးဝဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းသားအုပ်စုအသစ်တစ်ခု သူတို့ဆီ လျှောက်လာနေတာ တွေ့ရတယ်။
'ဒုတိယနှစ်တွေပဲ'
ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတွေ အများကြီး ပါတာပေါ့၊ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် အထဲကို မဝင်ခင် ‘ကြိုးစားထားဦး’ လို့တောင် လှမ်းအားပေးသွားကြသေးတယ်။ အဲဒါလေးတင် ဒေးမြောင်ကို ခွန်အားတွေ ဖြစ်စေတာပေါ့။ သူ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြန်ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ဟင် မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
အီဆိုးလ် ပဲ၊ သူမနဲ့အတူ တေဂျွန်း ရော ကင်ဆိုယွန်း ပါ ပါလာခဲ့ကြတယ်။ ဒေးမြောင် စကားတွေ တအားပြောချင်နေပေမဲ့ အစွမ်းကုန် အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။
“ဘာကြီးလဲ၊ ဒါမျိုးလုပ်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ကြိုပြောရမှာပေါ့။ ငါလည်း ကူညီပေးမှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သူနဲ့ မာရူးက ဘာစကားမှ ပြန်မပြောတာကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေက အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး အားပေးစကား ပြောပေးကြတာကို ဒေးမြောင် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်မိတယ်။
“ကြိုးစားထားနော်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ဦး”
“အလုပ်ကြိုးစားပါဦး”
“ကြိုးစားထားဦးနော်”
ဒေးမြောင်က မသိမသာကလေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ အဲဒီသုံးယောက်က ပြုံးပြီး ထမင်းစားဆောင်ထဲ ဝင်သွားကြတယ်။ အမှန်တော့ ဒေးမြောင်က အစတုန်းက သူတို့ကို အကူအညီတောင်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မာရူးက လူသစ်စုဆောင်းတဲ့ရာသီမှာ ကလပ်ရဲ့ တကယ့်အဖွဲ့ဝင်တွေ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောပြီး တားခဲ့တာလေ။ နည်းနည်းလောက် ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒေးမြောင် အဲဒီအချက်ကို နားလည်သွားရတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အကူအညီကို ယူရင် လူတွေရဲ့ အာရုံကို ပိုရနိုင်တာမှန်ပေမဲ့ သူတို့က အခုချိန်မှာ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ မဟုတ်ကြတော့ဘူး။ အကယ်၍ ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေက သူငယ်ချင်းတွေကြောင့် ကလပ်ထဲ ဝင်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်တယ် မဟုတ်လား။
'ဒါကို ငါတို့ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းရမယ်'
ဒေးမြောင်က ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အပေါ်ကို အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာတယ်၊ ကြည့်လိုက်တော့ ဂွန်ဆော့ ဖြစ်နေတာ။
“ရယ်စရာပဲ”
အဲဒီကောင်က ဒါပဲပြောပြီး ထွက်သွားတော့ ဘေးနားက ကျောင်းသားတွေလည်း ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောကျန်ရစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။
“ဂွန်ဆော့၊ မင်းလည်း သူတို့လိုပဲ ပြဇာတ်ကလပ်က မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘယ်သူမှ မလာကြတော့လို့ ကလပ်ကို လိုက်ကြော်ငြာနေကြတာလေ”
“တကယ်လား ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ လိုက်မလုပ်တာလဲ”
“ငါက သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းထားတာလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီကြော်ငြာကို ကြည့်ပြီး လာမယ့် ကျောင်းသားတွေကို ရှင်းပြပေးမယ့်သူလည်း လိုသေးတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အလုပ်ပဲလေ”
“အာ... မင်းက ဥက္ကဋ္ဌလား”
“ငါလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာတွေက ငါ့ထက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောကြလို့ပါ”
“ဪ... ဟုတ်လား”
ဂွန်ဆော့က ပြုံးပြီး ထွက်သွားတော့ ဒေးမြောင် စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ခါးသီးသွားရတယ်။ သူက အဲဒီကောင်ကို အတူတူ ဝင်လုပ်ဖို့ ခေါ်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ဂွန်ဆော့ကတော့ ဒီလို ကလေးကစားစရာ လုပ်ရပ်မျိုးက ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြန်ပြောခဲ့တာလေ။ ဒေးမြောင် တစ်ခုခု ပြန်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ မာရူးကပဲ ထပ်ပြီး တားလိုက်ပြန်တယ်။
“ဒေးမြောင်”
“ဟင် ဘာလဲ”
“မျက်နှာ အမူအရာ ပြန်ထိန်း”
“......”
ဒေးမြောင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး မျက်နှာကို ပြန်ပြင်လိုက်ရင်း မာရူးကို အထင်ကြီးစိတ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒီကောင်က စိတ်ဆိုးလာရင် ဘယ်သူ့ထက်မဆို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာမှန်ပေမဲ့ အချိန်အတော်များများမှာတော့ အရာရာကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူမျိုး။
'မီးလောင်တဲ့ ကိစ္စတုန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ'
ယွန်ရင် က တရားခံ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဒေးမြောင် နည်းနည်းတော့ သံသယဝင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူမ နေရာရွှေ့သွားတဲ့ အချိန်ကိုရော၊ ကင်ဆိုယွန်း က သူမအကြောင်းကို တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့တာတွေကပါ သက်သေအထောက်အထားတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ယန်မီဆို ကလည်း အဲဒီအကြောင်းကို ဘာမှ မပြောဘူး။ မာရူးကတော့ တရားခံ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေတဲ့ပုံစံမျိုး၊ ပြီးတော့ ယန်မီဆို နဲ့အတူ အစီအစဉ်တစ်ခုပါ ဆွဲထားခဲ့သေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားပုံရပေမဲ့ အဲဒီကြားထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ဒေးမြောင် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ကျောင်းမဖွင့်ခင် တစ်ရက်အလိုမှာ သူ မာရူးကို အဲဒီအကြောင်း လှမ်းမေးခဲ့တာပေါ့။ မာရူးက အဲဒီမေးခွန်းကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်သွားပေမဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုတော့ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။
“အဲဒီလူကတော့ သူ့ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူသွားခဲ့ပါပြီ”
ဒေးမြောင်လည်း ထပ်ပြီး မမေးတော့ဘူး၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သိရမှာကို သူ နည်းနည်း ကြောက်နေမိတာလည်း ပါတာပေါ့။
“စီနီယာဒေးမြောင်”
“ဟင် ဘ-ဘာလဲ”
“စောစောက ဖြတ်သွားတဲ့သူက စီနီယာဂွန်ဆော့ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ဒါဆို သူက ဘာလို့ ငါတို့နဲ့အတူ လာမလုပ်တာလဲဟင်”
“မ-မသိဘူးလေ”
ဒေးမြောင် သေသေချာချာ မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိလို့လေ။ သူတို့ကြားမှာ တင်းမာမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့လည်း မပြောချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆော့က ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်နေလို့ ဒီအလုပ်ထဲမှာ မပါဝင်တာပါလို့လည်း ဆင်ခြေမပေးချင်ဘူး။
'သူနဲ့ အဆင်ပြေပြေ ပြန်ဖြစ်သွားရင် ကောင်းမှာပဲ'
ဂွန်ဆော့က ကလပ်အတွက် တကယ်ကို လိုအပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို မာန်တက်နေတဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ဆက်ဆံရပါ့မလဲ
“အိုး လာနေကြပြီ” လို့ ဘန်ဂျူးက ပြောလိုက်တယ်။
ဒေးမြောင်လည်း လောလောဆယ်တော့ အတွေးတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *
“စောစောက ဆော့စ်အဖြူလေးက ဘာကြီးလဲဟင်”
“တာတာဆော့စ်လား”
“အဲဒါလား မသိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ် စားလို့ကောင်းတယ်”
ဂျီယွန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ဒီကျောင်းမှာ သူတို့ စားဖူးသမျှထဲက အကောင်းဆုံး ထမင်းတစ်နပ်ပဲ။ ပျော်ရွှင်တဲ့ ခံစားချက်လေးနဲ့ အတန်းထဲကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ပြဇာတ်ကလပ်က စီနီယာတွေကို သူမ ထပ်ပြီး မြင်လိုက်ရပြန်တယ်။
“ဝိုး သူတို့ အခုထိ လုပ်နေကြတုန်းပဲ”
“ဟုတ်ပ”
မတ်လရဲ့ လေတိုက်နေတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ဒီလူတွေက အနည်းဆုံး မိနစ်သုံးဆယ်လောက်တော့ ဒီနေရာမှာ ရပ်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့။
'ဘယ်သူမှလည်း လှည့်မကြည့်ကြဘူး'
ကျောင်းသား အတော်များများက သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ဖြတ်လျှောက်သွားကြတယ်။ ဂျီယွန်းဟာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရှိနေပေမဲ့ စီနီယာတွေ အခုအချိန်မှာ ဘယ်လို ခံစားနေရမလဲဆိုတာကို လှမ်းပြီး ခံစားမိသလိုပဲ။ သူတို့ တော်တော်လေးကို စိတ်ပျက်နေကြမှာ သေချာပါတယ်။
“အား... ချမ်းလိုက်တာ။ အထဲဝင်ကြရအောင်”
သူငယ်ချင်းတွေက လက်မောင်းချင်းချိတ်ပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားတော့ ဂျီယွန်းလည်း ထုံးစံအတိုင်း သူတို့နောက်ကနေ ပါသွားခဲ့ရတယ်။ စီနီယာတွေရဲ့ ဘေးကနေ ဖြတ်အသွားမှာ မာရူးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ မဆိုစလောက် တုန်ယင်နေတာကို သူမ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒီပုံစံအတိုင်း မိနစ်သုံးဆယ် ဆက်တိုက် ရပ်နေရတာက သူ့အတွက် တကယ့်ကို ပင်ပန်းလိမ့်မှာပဲလေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဂျီယွန်း”
ဂျီယွန်း ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်မိတယ်။ ဒီအတိုင်းကြီး ဖြတ်သွားလိုက်ရင်ရော အဆင်ပြေပါ့မလား။
'သူ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို အကြံပေးစကား ပြောခဲ့ဖူးတယ်'
အဲဒီအချိန်တုန်းက လူတိုင်းက ဂွန်ဆော့နဲ့အတူ လိုက်ရယ်နေကြတာ၊ သူမလို ငြိမ်လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး… မာရူးကလွဲလို့ပေါ့။
“ငါတို့... ခဏလောက် သွားကြည့်လို့ရမလား” လို့ ဂျီယွန်းက ကလပ်ဆီကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
ဒါဟာ သူမဘက်ကနေ သူငယ်ချင်းတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကမ်းလှမ်းဖူးတာမို့ စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေမိတယ်။ ငါ ပါးစပ်ပိတ်ထားခဲ့သင့်တာလား
'သူတို့တစ်မျိုးမျိုး ပြောလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ'
ငါ ကိုယ့်စည်းကို ကျော်ပြီး မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး ထင်တယ်။
“ရတာပေါ့၊ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
သူငယ်ချင်းတွေက ဘာမှ တွေးမနေဘဲ ကလပ်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ကြတော့မှ ဂျီယွန်းလည်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။
“ဘာလို့ သက်ပြင်းချတာလဲ”
“ဟင်... အော်၊ ငါက အပိုစကားတွေ ပြောမိသွားလားလို့ပါ”
“အပိုစကား ဟုတ်လား”
“အင်း... ငါ့ကြောင့် နင်တို့ အချိန်ပုပ်သွားမလားလို့... အထူးသဖြင့် အတန်းတက်ရတော့မယ့် အချိန်မှာလေ...”
“ဟေး”
“ဟင် ဘာလဲ”
“စိတ်ကို လျှော့ထားစမ်းပါ။ ငါတို့ကို တကယ့် သူငယ်ချင်းတွေလို ဆက်ဆံစမ်းပါ။ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဟုတ်ပ။ ဂျီယွန်း နင်က အမြဲတမ်း အလေးအနက်တွေ ဖြစ်လွန်းနေတာ”
သူငယ်ချင်းတွေက သူမရဲ့ လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားကြတော့ ဂျီယွန်းလည်း ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ရှေ့ကို ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *