အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း(၁၇၇)

“သူမကြောင့် လာခဲ့ကြတာပေါ့”

မာရူးက သူ့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ ဖိနပ်အမြောက်အမြားကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ခေါင်းမော့မကြည့်မိတာမို့ ဘယ်သူတွေ ရောက်လာမှန်း သူ မသိဘူးလေ။ ထွက်လာတဲ့ အသံတွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကြည့်ပြီး မိန်းကလေးတွေ ဖြစ်မယ်လို့ပဲ ခန့်မှန်းလိုက်မိတယ်။

"ဟို... ကျွန်မတို့ နှောင့်ယှက်မိသွားတာလားဟင်"

ကြားရတဲ့ အသံအရ အဲဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကလပ်ကို လာကြည့်သွားတဲ့ ပထမနှစ်ကျောင်းသူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ မာရူး တွေးလိုက်မိတယ်။

"အို... ဒီမှာ ပိုစတာတွေ ရှိတာပဲ၊ ချောကလက်လည်း ပါသေးတယ်"

မာရူးက ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်တယ်၊ မိန်းကလေးတွေကတော့ စကားနည်းနည်း ထပ်ပြောပြီး သူတို့အတွက် ပိုစတာတစ်ခုစီ ယူသွားကြတာပေါ့။

"ဝိုး... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ" အန်ဘန်ဂျူးက ဝမ်းသာအားရနဲ့ မိန်းကလေးတွေရှေ့မှာ အရိုအသေပေးတော့တာပဲ။ ဒါကို ကြည့်ပြီး မာရူးတောင် အံ့ဩသွားရတယ်။ အန်ဘန်ဂျူးတစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူးလေ။ မာရူးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ချောကလက်တစ်တုံးစီ ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။

"ဝိုး... ဒါ ကျွန်မတို့ကို ပေးတာလားဟင်"

ဒါပေါ့... သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။

"ဒါ... စကားမပြောဘဲ သရုပ်ဆောင်တဲ့အဖွဲ့ ထင်တယ်"

"နေဦး... ဒါဆို ဟို စီနီယာကော ဘာဖြစ်တာလဲ"

မိန်းကလေးတွေက အန်ဘန်ဂျူးကို အထင်လွဲသွားကြပုံရတယ်၊ ကောင်လေးကတော့ ပျာပျာသလဲနဲ့ ထရပ်ပြီး သူ့နေရာသူ ပြန်သွားရှာတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားတဲ့ မျက်နှာပေးလေးကြောင့်ပဲ မိန်းကလေးတွေ စိတ်ထဲမှာ အမြင်ကြည်သွားကြတာပေါ့။

"ဟဟ... အဲဒီစီနီယာကတော့ တကယ် ရယ်ရတယ်နော်"

"သူ တို့ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေတဲ့ ပုံစံလေး မြင်လိုက်လား"

မိန်းကလေးတွေရဲ့ ရယ်သံက တခြားသူတွေကိုပါ ကူးစက်စေတယ်၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်နဲ့ တခြားကျောင်းသားတွေပါ ပြဇာတ်ကလပ် ဘေးနားမှာ စုရုံးလာကြတော့တာပေါ့။

"ဘာကြီးလဲ... မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဟေး... ဒီကနေ ပိုစတာတစ်ရွက်လောက် သွားယူကြည့်စမ်း။ တကယ် ရယ်ရတယ်ဟ"

"ဘာက ရယ်ရတာလဲ"

"ဖားကြီးလေ"

"ဘာကြီး"

ကျောင်းသားတွေက ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ ပိုစတာတွေကို တစ်ယောက်တစ်ရွက်စီ ယူသွားကြတယ်။ မာရူးက အန်ဘန်ဂျူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးက ကြောက်လန့်နေတဲ့ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်လို သူ့ကို ပြန်ငေးကြည့်နေရှာတယ်။

"လုပ်သာ လုပ်လိုက်စမ်းပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

အဲဒီ အားပေးစကားက အလုပ်ဖြစ်သွားတယ်၊ အန်ဘန်ဂျူး လေထဲကို မြင့်ခနဲ ခုန်တက်သွားတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ ခုန်ချက်က တကယ့် သိုင်းဆရာတစ်ယောက်လိုမျိုး အမြင့်ကြီးပဲ၊ ပြီးတော့မှ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်ဆင်းသက်လာတယ်။ ပတ်ပတ်လည်က ကျောင်းသားတွေလည်း သဘောကျပြီး အားရပါးရ လက်ခုပ်တီးပေးကြတာပေါ့။

"ဘာကြီးလဲဟ..."

"ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု လုပ်နေကြတယ် ထင်တယ်"

"ဟေး... ဟိုမှာ တစ်ခုခု လုပ်နေတယ်ဗျို့"

ကျောင်းသားတွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အုန်းခနဲ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတယ်။ အန်ဘန်ဂျူးကတော့ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ခဏခဏ ခုန်ပြနေပြီး မာရူးကလည်း ဖားတစ်ကောင်လိုမျိုး အသံတိတ် သရုပ်ဖော်တင်ဆက်မှု

အမူအရာနဲ့ ချောကလက်တွေကို လိုက်ဝေပေးနေတာပေါ့။ မသိလိုက်ခင်မှာတင် ပိုစတာသေတ္တာကြီးက လုံးဝဥဿုံ အလွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အခုဆိုရင် ဆရာတွေတောင် ဘာများလဲဆိုပြီး စိတ်ဝင်တစားနဲ့ လာကြည့်နေကြပြီလေ။

မိန်းကလေးအချို့ကတော့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် လာတို့ကြည့်ကြသေးတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေက ခပ်ဝေးဝေးကနေ ပြုံးကြည့်နေကြပေမယ့် ကျောင်းသူလေးတွေကတော့ တဖြည်းဖြည်း သတ္တိတွေ ပိုကောင်းလာကြတာပေါ့။

"တို့တွေ ဒီလိုလုပ်ရင်တောင် မလှုပ်ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုလုပ်ရင်ကော..."

ဒီလိုကျောင်းသားတွေ ပိုများလာတဲ့အချိန်မှာပဲ အီဆိုးလ်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ဝုန်းခနဲ ပေါ်လာပြီး မာရူးရဲ့ ကုန်းနေတဲ့ ကျောပြင်ပေါ်ကို မေးတင်လိုက်တယ်။

"ဟေး... ငါ့ကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးစမ်းပါ"

အီဆိုးလ်က အခြေအနေကို ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့။ အဲဒီလုပ်ရပ်ကြောင့်ပဲ စုရုံးနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြဇာတ်ကလပ်အကြောင်းကို သေသေချာချာ စွဲထင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ့်ကို အောင်မြင်မှုကြီး တစ်ခုပါပဲ။

"ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေရဲ့လား" အီဆိုးလ်က တိုးတိုးလေး ကပ်မေးတယ်။

မာရူးက စကားမပြောဘဲ လက်မထောင်ပြလိုက်တယ်၊ အီဆိုးလ်က တကယ်ကို လှပတဲ့သူ ဖြစ်နေတော့ သူမက ဒီလိုဝင်လုပ်ပေးလိုက်တာကို ကြည့်ပြီး ယောက်ျားလေးတချို့ဆိုရင် ဓာတ်ပုံတွေတောင် လိုက်ရိုက်နေကြတာပေါ့။

"ဒါ ပြဇာတ်ကလပ်လေ"

တေဂျွန်းကလည်း အဲဒီစကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းပေးလိုက်တော့ ကျောင်းသားတွေ ပိုပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်လာကြတာပေါ့။ အဲဒီအစီအစဉ်က ထူးထူးခြားခြားကြီး မဟုတ်ပေမယ့်လည်း ကျောင်းသားတွေကတော့ အပြည့်အဝကို ပျော်ရွှင်နေကြတာပဲ။

"ကျွန်တော်တို့က ပြဇာတ်ကလပ်ပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလပ်ခန်းက စတုတ္ထထပ်က အလယ်လှေကား ဘေးနားမှာ ရှိပါတယ်။ ဘယ်အချိန်မဆို လာလည်လို့ ရပါတယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုနေမှာပါ"

အန်ဘန်ဂျူးက ကလပ်အကြောင်းကို စပြီး ကြော်ငြာတော့တာပေါ့။ လူတွေ အများကြီး စုမိသွားတဲ့အခါ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ပြီး ကလပ်အကြောင်း ပြောဖို့ မာရူးနဲ့ သူ ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခဲ့ကြတာလေ။ အန်ဘန်ဂျူးရဲ့ အသံက တစ်ကျောင်းလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားတော့တာပဲ။

* * * * * * * * *

"နေ့လယ်စာ စားတုန်းက ဖြစ်သွားတာ မြင်လိုက်လား"

"အာ... ပြဇာတ်ကလပ်ကို ပြောတာလား"

"အေးလေ... ငါတော့ လူတွေ အများကြီးဆိုတော့ မတော်တဆတစ်ခုခု ဖြစ်ပြီလို့တောင် ထင်မိတာ"

"ငါလည်း အတူတူပဲ"

ဂျီယွန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ကျောင်းဆင်းသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့် လူတိုင်းက ပြဇာတ်ကလပ်အကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာလေ။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ ခံစားမှုကြီး တစ်ခုက တောက်လောင်လာသလို ခံစားရတယ်။

'ငါလည်း ကူညီပေးခဲ့တာပဲလို့ ထင်တာပဲ'

ဂျီယွန်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်မှာ အသင်းဝင်လျှောက်လွှာ စာရွက်လေးကို ကိုင်ထားတယ်၊ အဲဒါက ဖြည့်စွက်ပြီးသွားပေမယ့် ပြန်မအပ်ဖြစ်ဘဲ ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တဲ့ စာရွက်လေးပေါ့။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ သူမ အိမ်ကိုပဲ တန်းပြန်မိမှာ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ တစ်ခုခုကို မြင်ခဲ့ရတယ်လေ။ အဲဒါကတော့ ပြဇာတ်ကလပ် အဖွဲ့ဝင်တွေက လူတွေကြားထဲမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြုံးနေကြတာပဲ။ သူတို့က ခမ်းနားတဲ့ စင်မြင့်ထက်မှာ ရှိမနေပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကြီးတစ်ခုလုံးက စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ အပြည့်အဝကို ပူနွေးနေခဲ့တာ။ အဲဒါကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ အခွင့်အရေးကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်။

သူမအနေနဲ့ ဘာမှ အကူအညီမဖြစ်နိုင်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့သူလို့တောင် အပြောခံရနိုင်တာမျိုး ရှိနိုင်တာပေါ့။ သူမ ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ရင်တောင်မှ ဒါဟာ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ်လုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာလေ။

သူငယ်ချင်းတွေ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ ခေါ်တာကိုတောင် ဒီကိစ္စအတွက် ငြင်းခဲ့တာဆိုတော့... သူမက မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့အတူ စတုတ္ထထပ် လှေကားဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်းသစ်တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း စိုးရိမ်စိတ်တွေက ပိုပြီး တိုးလာတာပေါ့။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စာရွက်တစ်ရွက် အပ်ရုံတင်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်တမမ ဖြစ်နေရတာပါလိမ့်။

စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဂျီယွန်းကို ဆီးကြိုနေတာက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကြီးပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ဘာလို့ပါလိမ့်... စောစောတုန်းကတော့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့တာကို အခုတော့ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကလပ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ စီနီယာတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။ အဲဒါ ဂွန်ဆော့ ပါပဲ။

"မင်းက..."

သူမဆီကို အကြည့်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ဂျီယွန်းတစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ဘာလဲ... မင်းက ကလပ်ထဲ ဝင်မလို့လား"

"ရှင်..."

ဂျီယွန်းက လျှောက်လွှာစာရွက်ကို ကျောနောက်မှာ အမြန်ဖျောက်ထားလိုက်တယ်၊ ဂွန်ဆော့ကတော့ ဘာကြောင့်လဲမသိဘဲ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့။

"ဘာလို့ ဖျောက်နေတာလဲ။ မင်းက စင်မြင့်နောက်ကွယ်က မန်နေဂျာအဖြစ် လာလျှောက်တာ မဟုတ်လား"

"ကျွန်... ကျွန်မက... သရုပ်ဆောင် လုပ်ချင်လို့ပါ..."

"သရုပ်ဆောင် ဟုတ်လား"

သူ ရယ်မောလိုက်တဲ့ အသံက သူမရဲ့ နားထဲကို စူးခနဲ ဝင်လာတယ်၊ ဧရာမ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက သူမဆီကို ပြိုကျလာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။ ဂျီယွန်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မသိလိုက်ဘဲ နောက်ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားရှာတယ်။

"ကဲလေ... ဒါက အထက်တန်းကျောင်းမို့လို့ မင်း လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် စင်ပေါ်ရောက်ရင် စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရင်တော့ တော်တော်လေး ဒုက္ခများလိမ့်မယ်နော်"

"ကျွန်မ အသေအလဲ ကြိုးစားရင်ကော မရဘူးလားဟင်"

"အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်သားပဲ။ အသေအလဲ ကြိုးစားတာပေါ့။ ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့။ ကဲ... စာရွက်ပေးစမ်း။ အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှပဲ တွေးကြတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ် တို့တွေက အသင်းဝင်တွေ လိုနေတာမို့လို့"

ဂျီယွန်းက ဂွန်ဆော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊ ကောင်လေးက ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နေရတာကို တကယ်ကို စိတ်ပျက်ငြီးငွေ့နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာကိုး။ သူက သူမဆီကနေ စာရွက်ကိုပဲ လိုချင်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လက်ကို ကမ်းပေးလာတယ်။

သူမအနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာလတုန်းက ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ ပြဇာတ်ကို ပြန်တွေးမိတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ပရိသတ်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လှမ်းစကားပြောတတ်တဲ့ သရုပ်ဆောင်ပေါ့... သူက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ ဂျီယွန်းက သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို တကယ့်ကို အရူးအမူး အားပေးခဲ့တဲ့ ဖန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာလေ။ အဲဒီလူကပဲ သူမကို သရုပ်ဆောင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့။ ပြဇာတ်ကလပ်က စီနီယာတွေကတော့ ဂွန်ဆော့က သရုပ်ဆောင်တဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲလို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီသရုပ်ဆောင်က... သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာပေါ့။

'ဒါဆို သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ့် စရိုက်အမှန်နဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတာကိုး'

သူမ စိတ်ဓာတ်တွေ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားရတယ်၊ ကိုယ် အားကျရတဲ့သူဆီကနေ 'မင်း မအောင်မြင်နိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ အင်အားတွေ လုံးဝ ဆုတ်ယုတ်သွားသလိုပဲ။ စောစောတုန်းက ရှိခဲ့တဲ့ သတ္တိတွေကလည်း တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။

"ပေးစမ်းပါ။ ငါ အလုပ်ရှုပ်နေလို့"

"အာ... ဟိုဟာ..."

သူမက ခေါင်းခါရင်း နောက်ကို တစ်လှမ်း ထပ်ဆုတ်လိုက်တယ်။ လက်တွေ့ဘဝထဲက ပြဇာတ်ကလပ်က တကယ့် အခြေအနေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေတာကို သိလိုက်ရတော့ သူမ ရုတ်တရက် ကြောက်စိတ် ဝင်လာတာပေါ့။ တောက်ပနေတဲ့ စင်မြင့်ထက်က အခြေအနေက တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီလိုမျိုးပဲလားလို့ တွေးမိပြီး နည်းနည်းတောင် သစ္စာဖောက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသေးတယ်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း မင်းက မလုပ်နိုင်တာပေါ့" ဂွန်ဆော့က မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။

ဂျီယွန်း တွန့်သွားရတာပေါ့။

"မင်း အခုလုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကပဲ မင်း သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အဖြစ် မအောင်မြင်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ။ အသေအလဲ ကြိုးစားတာ ဟုတ်လား။

တစ်ချက်လောက် ဦးနှောက်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး။ အသေအလဲ ကြိုးစားရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ မင်းကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ ကျိန်းသေ ပြောနိုင်တယ်။ မင်း စင်ပေါ်မှာ ရပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လို့လား။ အခု ငါ့ကိုတောင် သေသေချာချာ စကားမပြောနိုင်ဘဲနဲ့ကို"

"အဲဒါက..."

"ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါက မင်းကို လက်လျှော့ပြီး စင်မြင့်နောက်ကွယ်က မန်နေဂျာပဲ လုပ်ပါလို့ ပြောနေတာလေ။ မင်းရဲ့ လက်တွေက ကြည့်ကောင်းသားပဲ။ အပ်ချုပ်တတ်လား။ အပ်ချုပ်တာက မိန်းကလေးတွေအတွက် ကောင်းပါတယ်။ မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ အရာတစ်ခုမှာ အောင်မြင်ဖို့ လာပြီး မကြိုးစားပါနဲ့ဦး"

ဂွန်ဆော့က ရှေ့ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးလာရင်း လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်တယ်။ ဂျီယွန်းကတော့ ခေါင်းခါရင်း နောက်ကို ဆုတ်သွားတာပေါ့။

"စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်တာ။ သွားတော့လေ၊ ဒီလို ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာကို တော်လိုက်တော့။ မင်းက ငါ့ကို လာပြီး နောက်နေတာလား ဘာလဲ။ မင်းကို ပထမဆုံး မြင်ကတည်းက ဒုက္ခပေးမယ့်သူဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။ မင်း နာမည်ကို မသိပေမယ့် မျက်နှာကိုတော့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေတယ်။

တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းအောင် အေးလွန်းတဲ့သူပဲ။ ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်မယ် ထင်လို့လား သူငယ်ချင်းတွေကော ရပါ့မလား တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့သူပဲ။ အခု ငါက မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးချင်လို့ ဒီလို အကြံပေးနေတာနော်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ စရိုက်တစ်ခုလုံးကို ပြန်ပြင်ပစ်ရမယ်"

'အကြံပေးချက်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲလာတော့တယ်။ ဒါတွေက ဘယ်နားက အကြံပေးချက် ဖြစ်နေလို့ပါလိမ့် စိတ်ဒဏ်ရာရစေမယ့် စကားလုံးတွေက အကြံပေးချက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ဂျီယွန်း တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားရတယ်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တခြားသူတစ်ယောက်ကို ပြန်ပြီး စကားနာထိုးချင်လောက်အောင်အထိ ဒေါသထွက်မိတာ ဖြစ်မှာပေါ့။

သူမ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာပါလိမ့် အော်... ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်တော့မှ သိသွားတယ်။ သနားစရာကောင်းတယ် တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးက သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ တဝဲလည်လည်နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ထားသလို ခံစားရလို့ပဲ။

"... ကျွန်မက သနားစရာကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

ဂွန်ဆော့ကတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။

"လူတိုင်းကလည်း ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲလေ။ ငါက မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ပြောပြနေတာ။ မင်းဘက်က 'အာ... နားလည်ပါပြီ' ဆိုပြီး လုပ်လိုက်ရုံပဲလေ။ ဟူး..."

"ဒါဆို စင်မြင့်နောက်ကွယ်က မန်နေဂျာ လုပ်တာက အဲဒီနည်းလမ်းပေါ့... ဟုတ်လား"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ လူတောမတိုးတဲ့သူတွေနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတာ။ စင်မြင့်နောက်ကွယ်က မန်နေဂျာအဖြစ် လုပ်ရင် တစ်ခုခုတော့ သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လေ။ အဲဒီအတွေ့အကြုံကို သုံးပြီး နောက်နှစ်ကျရင် သရုပ်ဆောင်လာလုပ်လို့ ရတာပဲကို"

"ဒါပေမယ့် စောစောတုန်းကတော့ အသေအလဲ ကြိုးစားရင်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ"

"ကဲလေ... ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက စင်မြင့်နောက်ကွယ်က မန်နေဂျာ ဘဝနဲ့ပဲ ဆက်နေသွားပေါ့"

"ဒါဆို စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေကျတော့ကော"

"မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေအကြောင်းကို ငါက ဘာလို့ သိနေရမှာလဲ။ ဟား... တကယ် ရယ်ရတယ်နော်။ အဲဒီအစား လူပြက် သွားလုပ်ကြည့်ပါလား။ အဲဒီဘက်မှာတော့ မင်း ပါရမီ ပါမယ့်ပုံပဲ"

"......"

သူမရဲ့ လည်ချောင်းတွေ ခြောက်ကပ်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ သူ မတရား ပြောနေမှန်း သိပေမယ့်လည်း ပြန်ပြီး ချေပဖို့ စကားလုံး ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလေ။ မခံချင်စိတ်တွေကြောင့် ရူးမတတ် ခံစားရတာပေါ့။ ဒီထက် ပိုကြာကြာနေရင် မျက်ရည်ကျမိတော့မှာမို့လို့ သူမ လက်လျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတဲ့ ကလပ်ထဲကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဝင်ချင်တော့ဘူး၊ နှုတ်ဆက်တဲ့ စကားတောင် မပြောချင်တော့တာမို့လို့ လှည့်ထွက်သွားဖို့ပဲ ပြင်လိုက်တော့တယ်။

"မင်း တကယ် ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာပဲ။ စီနီယာတွေကို ကစားစရာလို့ ထင်နေတာလား။ ဟေး... မင်း ဘယ်အတန်းကလဲ။ ငါ့ကို စကားပြောဦးလေ"

ဂွန်ဆော့က သူမရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"မင်းက ငါ့ကို ပုန်ကန်ချင်တာလား"

သူ့ပုံစံက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းနေပြီး သူမရဲ့ ပုခုံးတွေကိုလည်း ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ညှစ်ထားတာပေါ့။ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြောက်စိတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲနေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ကျောပြင်ပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် လာတင်ပေးလိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မာရူးက သူမရဲ့ လျှောက်လွှာစာရွက်ကို ဖတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။

"မင်းရဲ့ စာရေးတာလေးက တော်တော်လေး လှတာပဲ"

"... ရှင်"

"စာရေးလှတဲ့သူတွေကို ငါတော့ တကယ် အားကျတယ်။ ငါကတော့ စုတ်ပြတ်နေတာပဲ။ ရော့... ဒါ ပြန်ယူထားလိုက်ဦး"

မာရူးက လျှောက်လွှာစာရွက်ကို ပြန်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဂွန်ဆော့က သူမရဲ့ ပုခုံးတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

"ဂွန်ဆော့"

"ဘာလဲ"

"မင်း အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိရင် သွားတော့လေ။ ကျန်တာတွေကို ငါပဲ အကုန် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်"

ဂျီယွန်း ကိုယ့်ဘာသာတောင် မသိလိုက်ဘဲ မာရူးရဲ့ ကျောပြင်နောက်မှာ ဝင်ပုန်းမိသွားတယ်။ စီနီယာနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မီးပွင့်မတတ် စိုက်ကြည့်နေကြတာမို့ သူမ ခဏလောက် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားရတာပေါ့။

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို လာပြီး အမိန့်ပေးနေရတာလဲ"

"အမိန့်ပေးတာကို မကြိုက်ရင်လည်း အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်လေ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ပျက်ပျက် လုပ်နေရတာလဲ"

"ဟား... မင်း ပြောပုံဆိုပုံကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟေး... ဟန်မာရူး"

"ငါ့နာမည်ကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ လေသံနဲ့ လာမခေါ်နဲ့၊ အလုပ်ပဲ လုပ်စမ်းပါ။ အသစ်ဝင်မယ့်သူတွေကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ လာခဲ့တာလို့ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ အဲဒီတော့ မင်းအလုပ် မင်း သေသေချာချာ လုပ်လိုက်စမ်းပါ"

"မင်း... တောက်..."

ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကြီးက ပိုပြီးတော့ တင်းမာလာတယ်။ ဂွန်ဆော့က မာရူးကို အပေါ်စီးကနေ ဖိအားပေးဖို့ ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလာတဲ့အချိန်မှာ မာရူးကလည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ပြီး သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေတာပေါ့။ ဂျီယွန်း ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အခြေအနေကို ဖြန်ဖြေပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်နေပေမယ့် စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ တတိယနှစ် အတန်းကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူးလေ။

'တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့...'

သူမ တတိယနှစ် အတန်းဆီကို စိုက်ကြည့်ထားလိုက်တယ်၊ အခြေအနေသာ ဆိုးဝါးသွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီကိုပဲ တန်းပြေးတော့မယ်လို့ တွေးထားတာပေါ့။

"တစ်ခုခုကို လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် တာဝန်ယူရတယ်လေ။ မလုပ်ချင်ရင်လည်း အစကတည်းက လုံးဝ မလုပ်နဲ့တော့"

"မင်း ရူးနေတာလား"

"စကားလမ်းကြောင်း လွှဲမနေနဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ ပြန်ဖြေစမ်းပါ။ မင်း အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်လျှော့မလား"

ဂျီယွန်း မြင်ရတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် မာရူးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အေးစိမ့်နေတဲ့ အမူအရာကြီးတစ်ခု ရှိနေမယ်ဆိုတာကိုတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သိနေတယ်။ ဂွန်ဆော့က မာရူးရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကနေတစ်ဆင့် ဂျီယွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ တွန့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ရတာပေါ့။

"မင်းက မင်းနောက်က မိန်းကလေးရှေ့မှာ လူကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်နေတာလား... ဟုတ်လား"

"မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ငါတော့ ပါးစပ်ညောင်းလှပြီ။ ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးတာနော်။ မင်း အလုပ်လုပ်မှာလား၊ လက်လျှော့မလား။ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ဖြေစမ်း"

"ဟန်မာရူး... မင်း တကယ့်ကို သောက်ရူးပဲ။ မင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာတစ်ခု ရှိနေတာ မဟုတ်လား။ အေးလေ... ဒီမိန်းကလေးက ချစ်စရာကောင်းတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်အထိ ဝင်ပါရသလား။ တကယ့်ကို ရယ်ရတယ်နော်"

ဂွန်ဆော့က မာရူးရဲ့ ပုခုံးကို တွန်းပစ်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် မာရူးက နောက်ဆုံးစက္ကန့်မှာတင် ကိုယ်ကို ချက်ချင်း ရှောင်လိုက်တာမို့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ လက်က လေထဲမှာပဲ ဝဲသွားရတော့တယ်။ ကောင်လေးက ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ရှေ့ကို ယိုင်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ မာရူးက သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး နောက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တာပေါ့။

ဂျီယွန်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ သစ်ခုတ်သမားတစ်ယောက်က ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လှဲချလိုက်တဲ့ ပြကွက်တစ်ခုလိုမျိုး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ ဂွန်ဆော့က အသံအကျယ်ကြီး ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို အိုးတိုးအန္တား လဲကျသွားရှာတယ်။ သူက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို အကြည့်မျိုးနဲ့ မာရူးကို မော့ကြည့်လိုက်တာပေါ့။

"ဆောရီးကွာ... မင်းကို အဲဒီလို အပေါ်စီးကနေ မော့ကြည့်နေရတာ ငါ့ဇက်တွေ တော်တော် နာလို့ပါ"

မာရူးက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"မ... မင်း... တောက်..."

ဂွန်ဆော့က သူ့အိတ်ကို ဘေးနား လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်တော့မယ့် အနေအထားမျိုး ပြင်လိုက်တယ်။ ဂျီယွန်းလည်း အခြေအနေကတော့ ပြီးပြီလို့ တွေးပြီး တတိယနှစ်တွေဆီ ပြေးဖို့ အဆင်သင့် ပြင်လိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဟိုကောင်လေး မပြေးလာခင်မှာတင် မာရူးက စကားတစ်ခွန်း စပြောလိုက်တယ်။

"မင်းက တို့အတန်းထဲမှာ အမှတ်အများဆုံး ရထားတဲ့သူဆိုတာ ငါ သတိထားမိတယ်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေလည်း တော်တော်လေး ပျော်နေကြမှာပဲနော်"

"......"

ဂွန်ဆော့ ချက်ချင်း တုံ့ဆိုင်းသွားရတယ်။

"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျောင်းတွင်း အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းလည်း သိမှာပါ။ အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက အဲဒီကိစ္စကို တော်တော်လေး ထိလွယ်ရှလွယ် ကိုင်တွယ်နေကြတာလေ"

"မ... မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ"

"ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို ပြောပြတာပါ။ မင်းသာ ကျောင်းတွင်း အကြမ်းဖက်မှုတစ်ခုခု လုပ်မိရင် ကျောင်းက ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုပေါ့။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား"

"... မင်း... တောက်..."

"ဟေး... ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့ဦး။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေကိုပဲ ပြောပြတာပါ။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ပြောရရင်တော့ ယောင်္ကျားလေးတွေ ကြီးပြင်းလာတဲ့အချိန်မှာ လက်သီးလက်မောင်းတန်းပြီး ရန်ဖြစ်တာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက သူတို့ကြားမှာ စကားပြောစရာမလိုတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခုကို ဖြစ်စေတာပဲလေ"

မာရူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ရှေ့ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဂွန်ဆော့က နောက်ကို နှစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်သွားတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြီးတစ်ခုလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် မာရူးဘက်ကို လည်သွားတာပေါ့။ ဂျီယွန်း စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဂွန်ဆော့က ရိုင်းစိုင်းတာတော့ မှန်ပေမယ့် မာရူးကလည်း တကယ့် လူကောင်းတစ်ယောက်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူးလေ။ သူက တခြားသူရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ တကယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူပဲ။

"မင်းရဲ့ မိဘတွေကို စက်မှုကျောင်းကနေတစ်ဆင့် တက္ကသိုလ် တက်ရတာ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပြီး ဖျောင်းဖျခဲ့တာလို့ ကြားတယ်နော်။ ဟုတ်တယ်မလား"

"... မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်..."

"စီနီယာ ဂွန်ဆူနဲ့ စကားပြောရင်း သိခဲ့တာပါ။ အာ... နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး။ မင်း ပြဇာတ်မှာလုပ်နေတာကို မင်းရဲ့ မိဘတွေ သိကြရဲ့လား။ စီနီယာ ဂွန်ဆူအကြောင်းက မင်းတို့အိမ်မှာ ပြောလို့မရတဲ့ ကျိန်စာသင့်အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာဆိုတော့... မင်းကျတော့ကော ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနေတာလဲ"

မာရူးက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဂွန်ဆော့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူလျော်သွားတော့တာပဲ။

* * * * * * * * *

အခန်း(၁၇၈)

“မင်း စာကြည့်တိုက်မှာ အသေအလဲ စာလုပ်နေခဲ့တာကို သူတို့ကို ထုတ်ပြောဖို့ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပါဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ နင် ဒီလောက်အထိတော့ မအူမလည် နိုင်ပါဘူးလေ”

“စ-စကားကို လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့”

“အား... ဟုတ်သားပဲ၊ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ် တုန်းက တစ်နိုင်ငံလုံးအဆင့် ပြိုင်ပွဲကြီး ပြုလုပ်တဲ့နေရာဆီ နင့်ရဲ့ မိဘတွေ လာရောက်ခဲ့ကြတာမျိုး မရှိဘူးလို့ ငါ သတိထားမိလိုက်တယ်။ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းကြတာပဲနော်။ ဒါမှမဟုတ်... မင်းကပဲ သူတို့ကို အသိမပေးခဲ့တာများလား။ ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့ မိဘတွေအကုန်လုံးနီးပါး လာခဲ့ကြပေမဲ့ မင်းမိဘတွေပဲ မလာခဲ့ကြတာ”

“သူတို့က အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြလို့ပါ...”

“အော်... အဲလိုလား။ ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီလေ။ တို့တွေက သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာကို မင်း သရုပ်ဆောင်တဲ့နေရာမှာ တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့အကြောင်း သူတို့ဆီကို ငါကပဲ လှမ်းပြီး ဖုန်းဆက်ပြောပေးလိုက်ရုံပေါ့”

မာရူး က ဖုန်းကို လှမ်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဂွန်ဆော့တစ်ယောက် မျက်လုံးကြီးတွေကို အပြူးသား လုပ်လိုက်ရင်း စိတ်ရူးပေါက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်အချို့နဲ့အတူ အရှေ့ဆီကို ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တော့တာပေါ့။ ဂျီယွန်း လည်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိပြီး နေရာမှာတင် ကြက်သေသေလို့ သွားတော့တယ်။

‘စီနီယာ မာရူး’

မာရူးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်လို့ သူမ တွေးလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကောင်လေးက အရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပုခုံးနဲ့ အားရပါးရ ဆောင့်တိုက်ပစ်လိုက်တာမို့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ ရင်ဘတ်တည့်တည့်ကို အရှိန်နဲ့ ထိမှန်သွားခဲ့ရပြီလေ။ ဂွန်ဆော့ လည်း အနောက်ဘက်ဆီကို ဘုန်းခနဲ လွင့်စဉ်လဲကျသွားတော့တယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲကျနေတဲ့ ဂွန်ဆော့ ကို ကြည့်ရင်း ဂျီယွန်း လည်း အံ့ဩတကြီးနဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အမြန် ပိတ်ထားလိုက်မိတာပေါ့။ ကောင်လေးကတော့ အရှိန်နဲ့ အားပြင်းပြင်း ဆောင့်တိုက်ခံလိုက်ရတာမို့ လေပြတ်သွားသလိုမျိုး အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ဖို့အတွက် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရပြီလေ။ မာရူး က ဂွန်ဆော့ ရဲ့ အရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြင်ကြင်နာနာလေး ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒီငတုံးကောင်လေးကတော့။ နင့်မိဘတွေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမှာလဲဟ။ မင်းကတော့ ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကျရင် တကယ့်ကို အဖြစ်မရှိလွန်းတာပဲ”

“ဟွတ်... ဟွတ်...”

ဂွန်ဆော့ လည်း အခုအချိန်ကျမှ အသက် ပြန်ရှူနိုင်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေ တန်းလို့ နေခဲ့ပြီလေ။ မာရူး က ကောင်လေးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ထူပေးလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ လွယ်အိတ်ကို ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားတွေပေါ်က ဖုန်တွေကိုပါ ခါယမ်းပေးလိုက်တော့တယ်။ ဂျီယွန်း ကတော့ နောက်တစ်ခါ ရန်ပွဲ ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာဦးမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရပေမဲ့လည်း ဂွန်ဆော့ ကတော့ မာရူး ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိကြီးကြီးထားပြီး စောင့်ကြည့်နေရုံတင်ပါပဲ။

“ဂွန်ဆော့... မင်း ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး စိတ်အေးအောင် သွားနားလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်ကျမှပဲ တို့တွေ သေသေချာချာ စကားပြောကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေ ပြောဆိုစရာ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေကို ငါကလည်း ဒီလောက်အထိပဲ သည်းခံနိုင်တာကိုး”

မာရူး က ဂွန်ဆော့ ရဲ့ ကျောပြင်ကို ဖြောင်းခနဲ မြည်အောင် အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ရိုက်လိုက်တာမို့ ကောင်လေးမှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီးမှ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဝေးရာဆီကို ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။ ဂျီယွန်း လည်း မာရူး ကို ကြည့်ပြီး အူကြောင်ကြောင်ကြီး ဖြစ်လို့ နေခဲ့ရပြီလေ။ ကျောင်းထဲက တခြား ယောကျာ်းလေးတွေလိုမျိုး လက်သီးချင်း ပွင့်ထွက်အောင် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်ကြလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေမဲ့လည်း ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်က ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်ပျက်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဒါက တိုတောင်းလှတဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း ဂျီယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါက တကယ့်ကို မရိုးမသားဘဲ မသန့်ရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာကိုး။ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းက ဖြစ်သွားတာက ရိုးရိုး ရန်ဖြစ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ တကယ့်ကို...

“ဆောရီးပါကွယ်၊ မင်း တော်တော်လေး လန့်သွားခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား”

“ရှင်... အာ... မ-မဟုတ်ပါဘူးရှင်”

“မင်း အဲဒီ ကလပ်ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာကို အပ်နှံဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား”

မာရူး က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ကုပ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိတော့တယ်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အခြေအနေမျိုးဆီ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလေ။

ဂျီယွန်း လည်း လက်ထဲက လျှောက်လွှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမ အစကတော့ ဒါကို လာအပ်တာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အခုအချိန်မှာတော့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးပဲ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ရပြီကိုး။ ကိုယ်တိုင် လေးစားအားကျမိရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားဆီကနေ အခုလိုမျိုး စော်ကားမော်ကား စကားလုံးတွေကို ကြားလိုက်ရရုံတင်မကဘဲ အရှေ့က စီနီယာကလည်း သူမကို တကယ့်ကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စေတာမို့လို့ပါပဲ။

ဒီကလပ်က ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုမှ ဘေးကင်းမယ့် ပုံစံမျိုး မပေါက်နေခဲ့ပေမဲ့လည်း ဘာစကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ချက်ချင်းကြီး လှည့်ထွက်သွားဖို့ကျတော့လည်း မကောင်းဘူးလို့ တွေးမိတာကြောင့် တခြား အကြောင်းအရာတစ်ခုခုကို ပြောင်းပြီး စကားပြောဖို့ မနည်း ကြိုးစားလိုက်မိတော့တာပေါ့။

“ဟု-ဟို... ဒီမှာ ကျွန်မအပြင် တခြားလူတွေကော မရှိကြတော့ဘူးလားဟင်”

“စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်ပေမဲ့ မရှိတော့ဘူးလေ။ တို့တွေ ကလပ်လူသစ်ခေါ်ပွဲကို တကယ့်ကို ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ရလဒ်ကတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီကိုး။ အာ...”

မာရူး က ပြုံးပြလိုက်ရင်း စကားဆိုပြန်တယ်။

“မနက်ခင်းတုန်းက ကိစ္စရပ်အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ မင်းကြောင့် တို့တွေရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို အကြီးအကျယ် အောင်မြင်သွားခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”

“...ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာဆိုတာကို စီနီယာ သိနေခဲ့တာလားဟင်”

“မင်း အကူအညီတောင်းပြီး လူတွေ သယ်ဆောင်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အရှေ့မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကလား”

“စီ-စီနီယာ တကယ်ကြီး မြင်လိုက်တာလားရှင်”

“မင်းသူငယ်ချင်းတွေ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေကြတာကို ငါ မြင်လိုက်တာလေ။ သူတို့တွေက တကယ့်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြေးသွားကြတာကိုး”

သူမကို မြင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ တွေးမထားခဲ့တာမို့ ဂျီယွန်း လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အမှောင်ပိုင်းကြီးတစ်ခုက အပြင်ကို ပေါ်ထွက်သွားခဲ့ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာကိုး။

“နောက်တာပါကွာ။ ငါ တကယ်ကြီး မြင်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းကျမှ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က ပြောပြလို့ သိရတာပါ။ ရော့... နင် ဒီကို ရောက်နေတုန်း အအေးတစ်ပုလင်းလောက် သောက်ပါဦးလား”

“အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်”

သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကြီး သက်သာရာရသွားတာမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပါဘူးလေ။ မာရူး က ကလပ်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ အထဲမှာ ဒိန်ချဉ်ပုလင်းတွေ တန်းစီပြီး စုပုံနေတာကို ဂျီယွန်း မြင်လိုက်ရတယ်၊ ပုခုံးချင်း ယှက်နေတဲ့ ပုလင်းတစ်ပုလင်းချင်းစီတိုင်းမှာ ပိုက်ကလေးတွေပါ အသင့် စိုက်ထားခဲ့ကြတာကိုး။

“ဒါတွေကို ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလို့လဲဟင်”

“တတိယနှစ် စီနီယာတွေဆီပဲ အပ်လိုက်ရမယ့်ပုံပဲ။ ငါကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒါမျိုးတွေကို ဘယ်လိုမှ မသောက်နိုင်လို့”

“......”

အဲဒီစကားကို ကြားရတော့ သူမ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး အားနာသလို ဖြစ်သွားရပေမဲ့လည်း ပေးအပ်လာတဲ့ အအေးပုလင်းကို ပြန်လည် ပေးအပ်ဖို့ကျတော့လည်း ရိုင်းရာကျနေမှာ စိုးတာကြောင့် အတင်းပဲ မော့သောက်လိုက်မိတော့တာပေါ့။ ပုလင်းထဲက အရည်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အဆုံးမှာတော့ သူမ လေတိုက်သလိုမျိုး အသံကျယ်ကြီးနဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့တယ်။

“ဒါကို ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သောက်စရာ မလိုပါဘူးကွယ်”

“ရှင်... အာ... တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ”

“အားနာစရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုမှ မရှိဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ တောင်းပန်နေရတာပါလိမ့်”

“ဆ-ဆောရီးပါရှင်”

မာရူး က သူမရဲ့ အမူအရာကို သဘောမကျတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရပြီး နှုတ်ခမ်းကြီးကို ဆူလိုက်တာကြောင့် ဂျီယွန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြန်ရော။

“ငါ အခု ပြောမယ့် စကားကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘောင်ထက် ပိုပြီး ကျော်လွန်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သိရှိထားခဲ့ပေမဲ့လည်း အကြံပြုချက်တစ်ခုအနေနဲ့ ပြောပြပါရစေ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ဒါမျိုး တောင်းပန်စကားတွေကို အလေ့အထတစ်ခုလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူ မသုံးစွဲပါနဲ့ဦး။ မဟုတ်လို့ရှိရင် မင်း တကယ်ကြီး တောင်းပန်ဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးဆီ ရောက်ရှိလာတဲ့ အချိန်ကျရင် သေသေချာချာ တောင်းပန်ဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်နော်”

မာရူး က သူမရဲ့ လက်ထဲက ယာကုလ် ပုလင်းခွံလေးကို လှမ်းယူလိုက်တာမို့ ဂျီယွန်း လည်း လန့်ဖျတ်သွားမိပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အတင်းပိတ်ကာ ‘တောင်းပန်ပါတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မနည်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရတော့တာပေါ့။

မာရူး က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တဲ့ ထိုခဏမှာတင် ဂျီယွန်းတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို တုပ်နှောင်ထားတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေအကုန်လုံး ကင်းစင်လွတ်မြောက်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်လေ။ ဒီလူက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်လွန်းနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ကြင်နာတတ်တဲ့ အပိုင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သူမ အခုမှပဲ သေသေချာချာ သဘောပေါက်လိုက်ရတော့တာကိုး။

“ဟို... စီနီယာ”

“အင်း... ဘာလဲဟင်”

“ကျွန်မ စီနီယာ့ကို ကိစ္စတစ်ခုလောက် မေးမြန်းလို့ ရမလားရှင်”

မာရူး က ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်တာမို့ ဂျီယွန်း လည်း ရိုးရှင်းပေမဲ့ တကယ့်ကို အရေးကြီးလှတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို စတင် မေးမြန်းလိုက်တော့တယ်။

“တို့တွေ တကယ့်ကို ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်သွားမယ်ဆိုရင် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟင်။ အဓိက ဇာတ်ကောင် နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရတာမျိုး မဟုတ်ရင်တောင် ရပါတယ်။ ကျွန်မက စင်မြင့်ထက်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရရှိချင်ရုံတင်ပါပဲ”

သူမ အခုလိုမျိုး စကားလုံးတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ပါးစပ်ကနေ ညှစ်ထုတ်လိုက်နိုင်တာကို ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩမိသွားရတာပေါ့၊ ဂွန်ဆော့ ရဲ့ အရှေ့မှာ တုန်းကတော့ ဒါမျိုး စကားလုံးတွေကို စိန်ခေါ်ပြောဆိုဖို့ သတ္တိတောင် မရှိခဲ့တာ။ ဂျီယွန်း က မာရူး ရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကနေ ဘယ်လို စကားလုံးမျိုး ထွက်ပေါ်လာမလဲဆိုတာကို ရင်တဒိန်းဒိန်း ခုန်ရင်းနဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေမိတော့တယ်၊ ကောင်လေးက သူမကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အားပေးစကား ပြောဆိုလာလိမ့်မယ်လို့လည်း မျှော်လင့်နေမိတာလေ။

“အဲဒီ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကိုတော့ ဘယ်သူမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“...ရှင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲဟင်”

“မင်း တကယ့်ကို အသေအလဲ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ အောင်မြင်မှု မရရှိဘဲ လွဲချော်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကတော့ သေချာပေါက် ရှိနေတာပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောကကြီးမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့လည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့လူတွေက အများကြီး ရှိနေတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ”

ဂျီယွန်း လည်း နားလည်သဘောပေါက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရပြီး ခေါင်းကိုပဲ ငြိတ်ပြလိုက်မိတော့တယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း သူ့စကားက တကယ့်ကို အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ အကယ်၍ လူတွေအားလုံးက ကြိုးစားအားထုတ်ရုံတင်နဲ့တင် အရာရာတိုင်းက ပြီးပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်သွားခဲ့ကြမယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရမယ့်လူ ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

ကြည့်ရတာ ဂွန်ဆော့ ပြောခဲ့တာက အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ ပေါ့။ သူမဆီမှာ ပင်ကိုယ်ပါရမီ ဆိုတာမျိုး ရှိမနေတာမို့ လောက်လောက်လားလား ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက သူမအတွက်တော့ ဘာတစ်ခုမှ အသုံးဝင်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။

“တို့တွေ ဒီနေ့ မနက်ခင်းတုန်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အတိုင်းပဲ ပေါ့ကွယ်။ တို့ သုံးယောက်လုံး အေးစက်နေတဲ့ ရာသီဥတုကြီးထဲမှာ တစ်နာရီလောက်အထိ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပေမဲ့လည်း ဘာရလဒ်မှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ဘူးလေ။ မင်း ကတော့ ဒီကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့လည်း ကလပ်ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ရတာ ဖြစ်ရုံတင်ပါပဲ”

“တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ”

ကောင်လေးက လွယ်လွယ်ကူကူ မတောင်းပန်ဖို့ ပြောဆိုထားခဲ့တာကို ပြန်လည် သတိရမိသွားတာမို့ သူမ ခေါင်းကို အလောတကြီးပဲ ရမ်းပြလိုက်မိပေမဲ့လည်း တောင်းပန်စကားကတော့ ပါးစပ်ဖျားကနေ ညှစ်ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။

“မင်း တို့တွေ စင်မြင့်ထက်မှာ သရုပ်ဆောင်နေတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလို့လား”

“ဟုတ်ကဲ့ မြင်ဖူးပါတယ်ရှင်”

“ကျေးဇူးပါပဲ။ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကလေးကလားဆန်ပြီး အောက်တန်းကျနေလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်”

“မ-မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ပါဘူးရှင်။ ကျွန်မ တကယ့်ကို သဘောကျပြီး အားရပါးရ ကြည့်ရှုခဲ့ရတာပါ။ တကယ် ပြောတာပါ”

အဲဒီတုန်းက သရုပ်ဆောင်တွေရော စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုလုံးပါ တောက်ပပြီး ခန့်ညားလွန်းနေခဲ့တာ။ သူမလည်း သူတို့နဲ့အတူ ဝိုင်းဝန်း ပါဝင်ခွင့် ရရှိချင်မိတာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒီအိပ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်ရတော့မယ့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့ပြီလေ။

“နောက်ပိုင်းကျရင် စီနီယာတို့တွေ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် စင်မြင့်ထက်မှာ သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရရှိကြဦးမယ့် အချိန်ကျရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် လာရောက် ကြည့်ရှုပါ့မယ်ရှင်။ တကယ် လာခဲ့ပါ့မယ်”

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ အဲလိုမျိုး ဖြစ်လာရင်တော့ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့အရာပေါ့”

သူမ အဲဒီနေရာကနေတစ်ဆင့် လှည့်ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်မိပေမဲ့လည်း ရင်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုးဝှေ့လို့ လာခဲ့ရပြန်ရော။ တစ်ဆက်တည်းမှာတင် ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို နှစ်ခါလောက် ကြားသိလိုက်ရတာမို့ အချို့သော ကိစ္စရပ်တွေက ကြိုးစားအားထုတ်ရုံတင်နဲ့တင် ဘယ်လိုမှ ပြီးမြောက် အောင်မြင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး တဲ့လား။

ဒါဆိုရင် တကယ်ကြီး ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြတဲ့ လူသားတွေရဲ့ ဘဝကကော ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်လာရမှာပါလိမ့်။ သူမ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို အပြင်ကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုချင်မိပေမဲ့လည်း ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိကတော့ ဘယ်လိုမှ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဒီအတိုင်းလေး ငြိမ်ပြီး ရပ်နေမိတော့တာပေါ့။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ ‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တကယ့် ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုပဲ လေ”

မာရူး က စကားဆိုရင်း ကလပ်ခန်းထဲကနေ နောက်ထပ်အအေးတစ်ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်တော့တယ်။ သူက သူမဆီကို တတိယမြောက် ပုလင်းအဖြစ် လှမ်းပေးလာခဲ့ပေမဲ့လည်း ဂျီယွန်း ကတော့ ခေါင်းကိုပဲ အမြန် ရမ်းပြလိုက်မိတာပေါ့။

“ထောင်ချောက်ကြီး ဟုတ်လား။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်”

“မင်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ မရှိဘဲနဲ့တော့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့က ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်ကြီး။ ‘မင်း နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ကြိုးစားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ’ စသဖြင့် ပေါ့ကွယ်။ အဲဒီလို စကားလုံးတွေကို လူတွေက ဘာဖြစ်လို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပြောနေကြတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ”

ဂျီယွန်းတစ်ယောက် ခဏလောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိပြီးမှ ပြန်လည် ဖြေဆိုလိုက်မိတော့တာပေါ့။

“တကယ့်ကို ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြိုးပမ်းနေကြတဲ့လူတွေကို အားပေးစကား ပြောဆိုချင်လို့ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်ရှင်”

“အေး... အဲဒါက ထောင်ချောက်ကြီးပဲ ပေါ့”

“ရှင်... ဘာလို့လဲဟင်”

ကြိုးစားပါ၊ ပိုပြီး ကြိုးစားစမ်းပါ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်စမ်းပါ။ အဲဒီလို စကားလုံးတွေက ဘာဖြစ်လို့ ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေရတာပါလိမ့်။

“‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တကယ့်ကို အားရပါးရ ကြိုးပမ်းနေကြတဲ့ လူသားတွေကို ဘေးကနေ ငြိမ်ပြီး ကြည့်ရှုနေကြတဲ့ လူစားမျိုးတွေအတွက်ပဲ တည်ရှိနေတဲ့အရာလေး ဖြစ်လို့ပါပဲ”

“ဘေးကနေ ကြည့်ရှုနေကြတဲ့သူတွေ ဟုတ်လား”

သူ ဘာအကြောင်းတွေကိုများ လျှောက်ပြောနေရတာပါလိမ့်။

“မင်း အရေးကြီးတဲ့ စာမေးပွဲတစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အခြေအနေမျိုးဆီ ရောက်လာတယ် ဆိုပါစို့။ မင်း တကယ့်ကို အသေအလဲ ကြိုးစားလိုက်တာကြောင့် အဲဒီ စာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်မှု ရရှိသွားခဲ့ပြီလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက မင်းကို ကြည့်ပြီး ‘တွေ့လား... ကြိုးစားရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တာပဲ’ ဆိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောဆိုကြလိမ့်မယ် မဟုတ်လား”

ဂျီယွန်း လည်း ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်မိတယ်၊ သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒါမျိုး စကားလုံးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးနေခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ကြိုးစားရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမျိုး စကားလုံးတွေကို မကြားဖူးတဲ့ လူစားမျိုး လောကမှာ ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

“ဒါဆိုရင် တစ်ဖက်ကနေ ပြန်ပြီး တွေးကြည့်ရအောင်။ အကယ်၍ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရက်နဲ့တင် ကျရှုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ‘မင်းက လုံလောက်အောင်အထိ မကြိုးစားခဲ့လို့ပါ’ ဆိုပြီး သူတို့တွေကပဲ လွယ်လွယ်လေး ထပ်ပြောကြဦးမှာ မဟုတ်လား”

ကြိုးစားရင် အောင်မြင်မှု ရရှိမှာ ဖြစ်ပြီး ကျရှုံးသွားရတာက လုံလောက်အောင်အထိ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ မရှိခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အမြင်က ဂျီယွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တကယ့်ကို ယုတ္တိတန်ပြီး သဘာဝကျလှတဲ့အရာလေး ဖြစ်နေတာကိုး။

“အဲဒီလို စကားလုံးတွေကို ထုတ်ပြောဖို့က ဘယ်လောက်အထိ လွယ်ကူလှတယ်ဆိုတာ ရိပ်မိရဲ့လား။ ‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အောင်မြင်ခြင်းရော ကျရှုံးခြင်းပါ နှစ်ခုစလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာလေ။ ဒါကြောင့်လည်း တကယ့်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ အားထုတ်နေရတဲ့ လူသားတွေကို ပိုပြီးတော့တောင် ကြိုးစားစမ်းပါဦးလို့ သူတို့တွေက လွယ်လွယ်လေး တိုက်တွန်းနိုင်ကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို အသုံးတည့်နေတဲ့အရာလေး ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ကိစ္စရပ်တွေက အဆင်ပြေသွားခဲ့ရင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြေအနေတွေက ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်တော့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ လုံလောက်အောင် မရှိခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်”

ထိုခဏမှာတင် သူမ လောကကြီးရဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်လေ၊ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒါက တကယ့် အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေတာကိုး...

“အဲဒီလို စကားလုံးကို သုံးစွဲလိုက်ရုံတင်နဲ့တင် ဘာအကြောင်းပြချက်မှ ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ အရာရာတိုင်းကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်နိုင်ပြီး ကိုယ်ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ချက်ချင်းဆိုသလို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြပစ်လိုက်နိုင်တာ။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းလှတဲ့အရာ မဟုတ်လား။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ပုံစံတွေကို သေသေချာချာ သုံးသပ်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ထုတ်ပေးဖို့က တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တွေ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ကိစ္စရပ်မှန်သမျှကို တစ်ခုချင်း လိုက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ ဒါမျိုး အဆင့်တွေကို အကုန်လုံးကို ကျော်ဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်တာလေ။ နင် စာမေးပွဲ ကျရှုံးသွားခဲ့လို့လား။

အေး... နင် လုံလောက်အောင် မကြိုးစားခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်။ နင့်ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းက ညံ့ဖျင်းနေလို့လား။ ဒါဆိုရင် ပိုပြီး ကြိုးစားစမ်းပါဦး။ နင် အလုပ်အင်တာဗျူးတွေမှာ ခဏခဏ ကျရှုံးနေရလို့လား။ ကြည့်ရတာ ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် နင်က ပိုပြီး ကြိုးစားမှုတွေ မရှိခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့”

ထူးဆန်းလှစွာနဲ့ပဲ မာရူး ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ တခြားလူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ အပြစ်ကြီး ကြီးမားလှစွာ ကျူးလွန်ထားခဲ့ရသလိုမျိုး ပြောင်းလဲလို့ သွားတော့တယ်။

“အဲဒီ စကားလုံးက တကယ့်ကို လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစကြီးတစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို ဘာမှ သေသေချာချာ မသိရှိထားဘဲနဲ့ လွယ်လွယ်လေး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပစ်လိုက်နိုင်တာ။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ခေါင်းထဲ ထည့်ပြီး အသည်းအသန် စဉ်းစားပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ”

မာရူး က အားနာတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ခေါင်းကိုပဲ ကုတ်နေမိတော့တာပေါ့။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒါမျိုး လူစားထဲက ပါဝင်နေတာပါပဲ။ မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေတစ်ခုခု ပေးချင်မိတာ မှန်ပေမဲ့လည်း ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း တကယ့်ကို လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာမို့လို့ပါ။

နောက်ဆုံးကျတော့လည်း မင်းကို ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်စမ်းပါလို့ပဲ ငါကလည်း လွယ်လွယ်လေး ပြောဆိုရုံတင် ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း ငါကတော့ ဒါမျိုး စကားလုံးတွေကို ထုတ်ပြောရတာ တကယ့်ကို မုန်းတီးမိတာ အမှန်ပါပဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်း တကယ့်ကို ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ အားထုတ်ခဲ့ရက်နဲ့တင် ဘာရလဒ်မှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်း ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်တွေအတွက် ဘယ်သူကမှ လာပြီး လျော်ကြေးပေးကြမှာ မဟုတ်လို့ ဖြစ်ရမယ်လေ။

ဒါကြောင့်လည်း ငါကတော့ အရာရာကို အကောင်းမြင်တဲ့ဘက်ကနေ လွယ်လွယ်လေး ပြောဆိုခဲတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီအစား မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားခဲ့ပါစေဦး ကံမကောင်းရင်တော့ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်မြောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ငါကတော့ အမှန်အတိုင်း ကြိုတင် ပြောပြချင်မိတာကိုး။ ဒါက ငါ့ဘက်ကနေ မင်းအပေါ်ကို အနည်းဆုံးတော့ အကာအကွယ် ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လို့ပါပဲ”

ဂျီယွန်း လည်း သူမကို ကြည့်ပြီး ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်တဲ့ မာရူး ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေမိတော့တာပေါ့။ နောက်ဆုံးကျတော့လည်း ကောင်လေးက အရှေ့က ကိစ္စရပ်တွေအတိုင်း နောင်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူမ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးဆိုတဲ့အချက်ကိုပဲ ပြောဆိုနေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့လည်း သူ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုသွားတဲ့ စကားပြောဟန်ကတော့ ဂွန်ဆော့ နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တကယ့်ကို ကွဲပြားခြားနားလွန်းနေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက တခြား ဘယ်သူပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေထက်မဆို သူမရဲ့ စိတ်ကို ပိုပြီးတော့တောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေခဲ့ရပြီလေ။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်မြောက်မလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ပေါ့”

“သေချာတာပေါ့ကွယ်”

“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ပြန်တွေးကြည့်ရင် အောင်မြင်မှု ရရှိသွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လားရှင်”

“အာ... အဲဒါကတော့ တို့တွေ ပြောဆိုနေတဲ့ အကြောင်းအရာက...”

သူ စကားကို အဆုံးထိတောင် မပြောရသေးခင်မှာတင် ဂျီယွန်း က လက်ထဲက ကလပ်ဝင်ခွင့် လျှောက်လွှာလေးကို ကောင်လေးရဲ့ လက်ထဲဆီကို လှမ်းပြီး ပေးအပ်လိုက်တော့တယ်။

“ကျွန်မ စမ်းပြီးတော့ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်ရှင်။ က-ကျွန်မက စကားလည်း ကောင်းကောင်း မပြောတတ်သလို တအားလည်း ရှက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အစွမ်းကုန်တော့ ကြိုးစားအားထုတ်သွားမှာမို့လို့ပါ”

“ငါ ပြောပြခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေကို နင် သေသေချာချာ နားလည်ရဲ့လား”

“ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါတယ်ရှင်”

“... မင်း တကယ်ကြီး သဘောပေါက်တာ သေချာလို့လား”

“ဟုတ်ကဲ့ သေချာပါတယ်ရှင်”

သူမ အနေနဲ့ စင်မြင့်ထက်မှာ သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရရှိသည်ဖြစ်စေ ဒါမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို အဓိကထားပြီး တွေးတောမနေတော့ပါဘူးလေ။ အခုလိုမျိုး ကြင်နာတတ်တဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးနားမှာသာ အတူတူ တွဲဖက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခွင့် ရရှိမယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခွင့် ရရှိလာမှာ အသေအချာပါပဲ။ ပြီးတော့လည်း သူမ နောက်ပိုင်းကျရင် စင်မြင့်ထက်ဆီကို တကယ်ကြီး ထပ်မံ တက်လှမ်းခွင့် ရရှိသွားနိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲဟာ။

“ဒါနဲ့ စီနီယာ”

“အင်း... ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဘာလဲဟင်”

မာရူး က သူမကို ကြည့်ပြီး အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ပြန်လည် ထူးလိုက်တာပေါ့။

“ပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာလတုန်းက အန်ယန်း မှာ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးတုန်းက စီနီယာလည်း အဲဒီ စင်မြင့်ထက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်လားရှင်”

“ဟုတ်တယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာရရှိထားတာမျိုး မဟုတ်သေးဘဲ ကောင်းမွန်နေသေးတဲ့ အချိန်ဆိုတော့လေ”

“အဲဒီတုန်းက စီနီယာက ဘယ်လို ဇာတ်ကောင် နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာလဲဟင်”

“ငါလား”

မာရူး က အနောက်ဘက်ဆီကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး နေရာမှာတင် ဝုန်းခနဲ အထက်ကို ခုန်လိုက်မိကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး လှုပ်ရှားပြလိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ဘက်ဆီ မြှောက်ဆန့်ပြလိုက်တော့တယ်။ သူက လေထုထဲကနေတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းပြီး ဖမ်းဆုပ်လိုက်သလိုမျိုး လက်ဟန်ခြေဟန် လုပ်ပြလိုက်ပြီး အောက်ဆီကို ပြန်လည် ကိုယ်ကို ငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးပြလိုက်တာပေါ့။ ဂျီယွန်း လည်း ထိုခဏမှာတင် ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ချက်ချင်းပဲ သတိရမိသွားခဲ့ရပြီလေ။

“ငါက ဒါမျိုး လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ နင် ငါ့ကို မှတ်မိနိုင်ဦးမလားတော့ မသိဘူးနော်”

“ပရိသတ်တွေနဲ့ လှမ်းပြီး စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့တဲ့ လူကြီးမင်းပဲကိုး...”

“အော်... ဟုတ်သားပဲ။ မင်း မနည်း မှတ်မိလိုက်တာပဲ ထင်တယ်နော်။ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်က သီးသန့် နာမည်ရယ်လို့ ရှိမနေခဲ့ဘဲ ရိုးရိုး ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်ယောက် နေရာကတင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာဆိုတော့လေ”

သူမ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေကို ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ပါဘူးလေ။ အဲဒီတုန်းက စင်မြင့်ရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ တောက်ပနေခဲ့တဲ့ လူသားက ဂွန်ဆော့ မဟုတ်ဘဲ မာရူး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေအကုန်လုံး အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကလည်း ပြန်လည် အသက်ဝင်လို့ လာခဲ့ပြီလေ။ အကယ်၍ ဒီလူကသာ သူမကို ဘေးကနေ ဝိုင်းဝန်း ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် သူမ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်မှာ သေချာတာပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တအား ရှက်ရွံ့မိသွားရတာမို့ မာရူး ရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ဖို့တောင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားရတော့တာပေါ့။

“က-ကျွန်မ အခုပဲ ပြန်လိုက်ဦးမယ်နော် စီနီယာ”

“နင် အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား။ ရော့... ဒီက အအေးပုလင်းတွေကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး သောက်ပါဦးလား...”

“မ-မလိုတော့ပါဘူးရှင်။ က-ကျွန်မ သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”

ဂျီယွန်း က ကိုယ်ကို ညိတ်ပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း အနောက်ဘက်ဆီကို ချက်ချင်းပဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့တယ်၊ လှေကားထစ်တွေကနေတစ်ဆင့် အောက်ဆီကို ဆင်းလာတဲ့ အချိန်အထိ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေကတော့ ဘယ်လိုမှ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါဘူးလေ။

ရင်ထဲမှာလည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လို့ နေခဲ့ရပြီမို့ နောက်ပိုင်းမှာ ကလပ်အသင်းနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းရမယ့် ရက်စွဲတွေကို တွေးတောရင်းနဲ့တင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေမိတော့တာပေါ့။

‘ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ။ ငါ လုပ်နိုင်မှာပဲ’

ဂျီယွန်း လည်း ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာနဲ့ လှေကားထစ်တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ဖြတ်သန်းရင်း အောက်ဘက်ဆီကို ပြေးဆင်းသွားခဲ့တော့တယ်လေ။

* * * * * * * * *