အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇) ရှင့်မှာ တာဝန်ယူစိတ်ရှိကြောင်း ကျွန်မယုံကြည်ပါတယ်

"ရဲမက်အိုယန်... ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားနေရတာလဲ"

ကျောက်လင်က အိုယန်ပင်းကို ကြည့်ကာ စပ်စုလိုက်၏။

"ကျွန်မ... ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ ဟိုဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ... စကားပြောရအောင်"

ယဲ့လင်အာနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ အနားတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အိုယန်ပင်းက အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောရန် အားနာနေ၏။

ကျောက်လင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တံတားအောက်ရှိ မြစ်ကမ်းပါးဆီသို့ အိုယန်ပင်းနောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခါ အိုယန်ပင်းသည် ယန့်ချန်ဖုန်းက သူမအိမ်သို့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် လာရောက်လိုကြောင်း၊ သူမ၏အဖေက သဘောကျနေကြောင်းနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ယန့်ချန်ဖုန်းကို လက်မထပ်လိုကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။

ကျောက်လင်က အဆုံးထိ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အိုယန်ပင်းသည် ကျောက်လင်ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျောက်လင် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သူမကို တာဝန်မယူလိုဘဲ လက်မထပ်လိုဟု ထင်လိုက်မိပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာသည်။

*ငါက တကယ်ပဲ တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူလား...ငါက မလှလို့လား…*

ခဏတာအတွင်း အိုယန်ပင်းသည် နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောက်လင်ကို အထင်မှားခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

*ကျောက်လင်ဆိုတဲ့လူက တကယ့်ကို သတ္တိမရှိဘဲ သူရဲဘောကြောင်တဲ့လူပဲ…*

"ပင်းပင်း... ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ချင်လား"

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

အိုယန်ပင်းမှာ ကြောင်အသွားပြီး ကျောက်လင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိ၏။

*ငါ မှားနေတာပဲ…*

"ငါက နင့်ကို ရှာနေတာ...နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလားလို့ မေးမလို့ပါ"

အိုယန်ပင်းက ပြုံးလိုက်သည်။

စိတ်ခံစားမှုတို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်လင်သည် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ အိုယန်ပင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

ယွီရွှေခရိုင်၏ ကျောက်တံတားပေါ်တွင် လူများက အချိန်တိုင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသဖြင့် လူသွားလူလာ အလွန်များပြားသည်။

ကျောက်တံတားကို ဖြတ်သန်းသွားသူ အမျိုးမျိုးတို့သည် ကျောက်လင်က အိုယန်ပင်းကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုများကို ဖြတ်သန်းသွားသူအားလုံး သတိထားမိသွားကြ၏။

"ဟေ့... အဲ့ဒါ ရဲမက်အိုယန် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ခရိုင်ဝန်ရုံးမှာ မြင်ခဲ့တာ... သူက ခရိုင်ဝန်ရဲ့ သမီးတဲ့လေ"

"အို... ကောင်းကင်ဘုံရေ... ခရိုင်ဝန်သမီးက လူမြင်ကွင်းမှာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး နမ်းနေတာပဲ... ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

"ဒါကတော့ တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့ အပြုအမူပဲ... နေ့ခင်းကြောင်တောင်နဲ့ လူတွေက မိသားစုအတွက် ဒီလောက်ထိ သိက္ခာကျစရာ လုပ်ရက်တယ်ပေါ့"

ဖြတ်သန်းသွားသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှုတ်ချသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ယောကျာ်းနှင့် မိန်းမကြားရှိ ရင်းနှီးသော အပြုအမူများသည် ယခုတိုင် အတော်လေး ရှေးရိုးဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်နှင့် အိုယန်ပင်းတို့က ဖြတ်သန်းသွားသူများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန်ရင်းနှီးစွာ ဖက်ထားကြခြင်းမှာ အတော်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ယဲ့လင်အာနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့သည်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"လွှတ်ပေးပါ... ကျောက်တံတားပေါ်က လူတွေက ကြည့်နေကြပြီ..."

နောက်ဆုံးတွင် အိုယန်ပင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ တိုးညှင်းသော စကားသံများကို မခံရပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျောက်လင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျောက်လင်သည် အိုယန်ပင်း၏ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပူနွေးလာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ပင်းပင်း... ငါတို့ ဒီလိုဖက်ထားတာကို ယန့်မိသားစုနားထဲ ရောက်သွားတော့မှာပဲ..."

"ယန့်ချန်ဖုန်းရဲ့ ဒေါသတွေကို ငါ့ဆီပဲ ပုံချလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်..."

"ဒီပြဿနာတွေ အကုန်လုံးအတွက် မင်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးထားပြီးပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့ဘေးမှာပဲနေတော့... မင်း အိုယန်ပင်းက ငါ့ ကျောက်လင်ဆီမှာ ကိုယ်တိုင်အပ်နှံပြီးသား ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကိုလည်း လူတိုင်းကို သိစေချင်တယ်..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုဖက်ထားမှုသည် ယန့်မိသားစု၏ အမြင်တွင် မျက်နှာကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကျောက်လင်သည် ယန့်မိသားစု၏ မျက်စိစပါးမွှေးစူးစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ တွေးမထားခဲ့မိပေ။

"ရှင့်မှာ တာဝန်ယူစိတ်ရှိကြောင်း ကျွန်မယုံကြည်ပါတယ်..."

အိုယန်ပင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ လောင်းကြေးက အရာထင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိုယန်ပင်းသည် ကျောက်လင်က သူမအပေါ် ရိုးသားကြောင်း သိထားသရွေ့ သူမ ကျေနပ်နေပေလိမ့်မည်။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်နှင့် အိုယန်ပင်းတို့သည် မြင်းကိုယ်စီစီးကာ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ယဲ့လင်အာနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကလည်း မြင်းများဖြင့် လိုက်ပါသွားကြ၏။

"အရင်ဆုံး ချင်းပေါင်စံအိမ်ကို သွားကြမယ်..."

ကျောက်လင်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

မနက်ခင်းတွင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ဇနီးများနှင့် အပေါင်းအပါများကို ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ပေးခဲ့သည်။ ထျန်ကျီလင်က အသူရာသစ်သီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို သံမဏိအရိုးနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ထိ ပြုပြင်ပြီးသည့်အခါ ကျောက်လင်သည် သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွီရွှေခရိုင်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ လက်ဝတ်ရတနာ လုပ်ငန်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို ခရိုင်မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမသုံးယောက်တို့သည် ခရိုင်မြို့တော်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်းပေါင်စံအိမ်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ကျောက်လင်သည် လက်ဝတ်ရတနာကောင်တာသို့ တန်းသွားပြီး အရောင်းမန်နေဂျာ ခဲ့လင်ယွီကို ရှာလိုက်၏။

"အို... ကျောက်လင်... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

ခဲ့လင်ယွီသည် ယခင်က ကျောက်လင်နှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကို ဆက်သွယ်ထားခဲ့ပြီး သမုဒ္ဒရာနှလုံးသားလေလံပွဲကို သူမက တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြီးခဲ့သောရက်များအတွင်း ကျောက်လင် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို အလွန်မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ယနေ့ ကျောက်လင်နှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ လက်ချင်းတွဲ၍ ရောက်လာသောအခါ သမုဒ္ဒရာနှလုံးသားသည် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခဲ့လင်ယွီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မန်နေဂျာခဲ့... ကျွန်တော့်ကို စံအိမ်သခင်မနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးပါ..."

"သမုဒ္ဒရာနှလုံးသားက ပြီးသွားပါပြီ... စံအိမ်သခင်မနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ တခြား လက်ဝတ်ရတနာ လုပ်ငန်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဲ့လင်ယွီက အသင့်အတင့် သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီက ကျောက်လင်ရောက်လာလျှင် သူမ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကိုယ်တိုင် ပြောထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခဲ့လင်ယွီသည် သတင်းပို့ရန် မလိုတော့ဘဲ ကျောက်လင်၊ ထျန်ကျီလင်၊ ယဲ့လင်အာနှင့် အိုယန်ပင်းတို့ကို နောက်ဖေးသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် သူမ၏ နန်းမူထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မြို့အသီးသီးမှ ပေးပို့လာသော လုပ်ငန်းအစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုနေ၏။

ယွီရွှေခရိုင်တွင် မြို့နယ်ပေါင်း (၂၅) ခု ရှိသည်။

ချင်းပေါင်စံအိမ်သည် မြို့နယ်တိုင်းတွင် ဘဏ်ခွဲတစ်ခုစီ ဖွင့်လှစ်ထားသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ယွီရွှေခရိုင်ရှိ ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ တာဝန်ခံအနေဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် မြို့နယ်တိုင်းရှိ ချင်းပေါင်စံအိမ်သို့ လိုက်လည်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဘဏ်ခွဲချင်းပေါင်စံအိမ်များကိုသာ ပုံမှန် အစီရင်ခံစာ တင်ခိုင်းနိုင်သည်။

"မင်ချွမ်မြို့က ဒီတစ်ခါ လက်ဝတ်ရတနာ အများကြီး ရလာတယ်... စုစုပေါင်း သေတ္တာ (၄၀) ပဲ..."

"ချင်းဟိုင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စာမှာ ရေးထားတာက လက်ဝတ်ရတနာ အများစုက ကျောက်လင်ဆီက ရလာတာတဲ့..."

"ကျောက်လင်က ဒီတစ်ခါ ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငွေအတော်လေး ရသွားပုံပဲ..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

စံအိမ်သခင်မ ရွှမ်ယွမ်ဇီအတွက်ပင် ငွေပြား (၄၀၀,၀၀၀) ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတည်းနဲ့ ထုတ်ပေးနိုင်မည့် ပမာဏမဟုတ်ပေ။

ချင်းဟိုင်၏ လျှို့ဝှက်စာထဲတွင် ရေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်သည် သူ ရုတ်တရက် ငွေပြား (၄၀၀,၀၀၀) ရရှိသွားကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ရွှမ်ယွမ်ဇီကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

"ကျောက်လင်က ငါ့ကို တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးတယ်..."

"ငါ အရေးကြီးတဲ့အလုပ်တွေကို အရင်ပြီးအောင် လုပ်ပြီးရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားဖို့ အချိန်ရှာရမယ်... ကျောက်လင်မှာ ဘာတွေ အထူးအဆန်းရှိနေလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ကြည့်ချင်တယ်..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီက သူမကိုယ်သူမ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ..."

"ငါ ကျောက်လင်အကြောင်း ပြောပြီးခါစရှိသေးတယ် သူက ရောက်လာပြီ"

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် အံ့သြတကြီး ထရပ်လိုက်ပြီး လုပ်ငန်းအစီရင်ခံစာကို ချကာ ပြုံးလျက် စာကြည့်ခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ခဲ့လင်ယွီသည် စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည့်အချိန်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီက တံခါးဝတွင် ကျက်သရေရှိစွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် အလွန်ရှားပါးစွာသာ ထတတ်သည်။

"စံအိမ်သခင်မရှန်ကွမ်း... ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ..."

နောက်မှ လိုက်လာသော ကျောက်လင်သည် ရွှမ်ယွမ်ဇီကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် အားလုံးကို အထဲဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... ငါတို့ တွေ့တာ အကြိမ်အနည်းငယ်ရှိပြီ... ငါတို့က မိတ်ဆွေကောင်းတွေပဲ..."

"နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို စံအိမ်သခင်မလို့ မခေါ်နဲ့တော့... အာဇီလို့ပဲ ခေါ်ပါ"

ရွှမ်ယွမ်ဇီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ အာဇီ... ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါမယ်"

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် ဤအက်စ်အဆင့် အလှမယ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ယခု သူမက သူနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားနေသည်မှာ သူအတွက် ပျော်စရာမဟုတ်ဘဲ မည်သို့ရှိပါဦးမည်နည်း။