အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉) သုံးရာ့သတ်သမား၏ အခွင့်အာဏာ

"အာဇီ... ကျီလင်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့် အသေးစိတ်အချက်တွေကို တိုင်ပင်ကြပါဦး..."

"ကျွန်တော် တာ့ချန်ငွေလဲဌာနကို သွားစရာရှိသေးတယ်..."

ကျောက်လင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် ကျန်ရှိနေသော ငွေစက္ကူပြား သုံးသိန်းကို လဲလှယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ငွေပြားခြောက်သိန်းကို စနစ်အမှတ်များအဖြစ် လဲလှယ်ကာ အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါတွင်လည်း စနစ်အမှတ် သန်းသုံးရာကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုပမာဏသည် ငွေပြား သုံးသိန်းနှင့် ညီမျှသည်။ ဤကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ ကုန်သွားမည်မဟုတ်သော စနစ်အမှတ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ယနေ့တွင် ငွေပြား သုံးသိန်းကို စနစ်အမှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို အများအပြား ဝယ်ယူဖြုန်းတီးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ချစ်ခင်ပွန်း..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျန်ကျီလင်သည် သူမအပေါ်ထားရှိသည့် ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ကာ ကျောက်လင်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဝေမျှပေးရန် ပိုမို၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွား၏။

"ပင်းပင်း... ဒီနေ့တော့ မင်းနဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူးနော်..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် အာရုံလွင့်နေပုံရသည့် အိုယန်ပင်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရွှမ်ယွမ်ဇီအနေဖြင့် ထျန်ကျီလင်နှင့် အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းကိစ္စကို ဆွေးနွေးရမည်ဖြစ်ရာ အချိန်က မကိုက်ညီပေ။

"အလုပ်က အရေးကြီးဆုံးပါ..."

အိုယန်ပင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်၊ ယဲ့လင်အာနှင့် အိုယန်ပင်းတို့သည် စာကြည့်ခန်းမှ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

အဝတ်အစား ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က နောက်မှ နောက်ပါသုံးယောက်နှင့်အတူ ရပ်နေပြီး ကျောက်လင်တို့အား အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူပဲ..."

"ယန်ချန်ဖုန်း..."

ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားသော ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုယန်ပင်းက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည်လည်း ယန်ချန်ဖုန်းကို ချက်ချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပညာတတ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ပန်ရှိသော်လည်း မိန်းမသားတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ အမြဲတစေ ကြံစည်နေဟန်ရှိသော ဆိုးရွားအေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

"အိုယန်ပင်း... အဲ့လူက မင်းကို ဖက်ခဲ့တဲ့သူလား..."

ယန်ချန်ဖုန်းသည် အိုယန်ပင်းကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတို့ဖြင့် ရင်ဝယ်ပြည့်လျှံနေသည်။ အမှန်မှာ ယန်ချန်ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရှိနေစဉ် အိုယန်ပင်းနှင့် ကျောက်လင်တို့သည် ယွီရွှေမြစ် ကျောက်တံတားပေါ်တွင် ပွေ့ဖက်ခဲ့ကြောင်း အစေခံတစ်ဦး၏ တင်ပြချက်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ မူလက ယန်ချန်ဖုန်းသည် အိုယန်ဝမ်ရှင်းထံသို့ လူလတ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုထားပြီး အိုယန်ဝမ်ရှင်းကလည်း သဘောတူထားသဖြင့် အောင်မြင်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် အိုယန်ပင်းက အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး လူသိရှင်ကြား ပွေ့ဖက်ကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤကမ္ဘာတွင် လူသိရှင်ကြား ပွေ့ဖက်ခြင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အရာအားလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီဟု ကမ္ဘာကို ကြေညာလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ ဤသည်မှာ ယန်ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို လူကြားထဲတွင် အားပါးတရ ရိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်ဖုန်းသည် ဤသို့သော အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းမှုကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူသည် နောက်ပါသုံးယောက်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်ကာ ချင်းပေါင်စံအိမ် အဝင်ဝတွင် ကျောက်လင်နှင့် အိုယန်ပင်းတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ အထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် ယန်ချန်ဖုန်းသည် စံအိမ်ထဲထိ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် မရဲဝံ့သော်လည်း လမ်းမပေါ်တွင်မူ သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။ ကျောက်လင်ကို သတ်လိုက်လျှင်ပင် မည်သည့်အကျိုးဆက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ယန်မိသားစုသည် ယွီရွှေခရိုင်တွင် အမှန်ပင် ထူးခြားသည့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိထားသည်။

"ယန်ချန်ဖုန်း... ကျောက်လင်နဲ့ ကျွန်မက အပြန်အလှန် ချစ်ကြိုက်နေကြတာ...ရှင့်ရဲ့ သဘောထားကို ကျေးဇူးတင်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာမှဖြစ်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

အိုယန်ပင်းသည် ယန်ချန်ဖုန်း၏ ဒေါသကို ခံစားမိသော်လည်း သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဒီကောင်ရဲ့ နောက်ခံက ငါ့ထက် သာလွန်နေလို့လား..."

ယန်ချန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"မသာပါဘူး... သူက သာမန်မိသားစုကပါ..."

အိုယန်ပင်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူက ငါ့ထက် သန်မာလို့လား..."

ယန်ချန်ဖုန်း၏ ဒေါသမှာ ပို၍ တောက်လောင်လာသည်။

"မသန်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက သာမန်ပါပဲ..."

ကျောက်လင်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိသော အိုယန်ပင်းသည် သူ သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။

"သူ့မှာ ဘာစွမ်းဆောင်ချက်တွေရှိလို့လဲ... မင်းရဲ့ အိုယန်မိသားစုကို ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုဆီ ပို့ပေးနိုင်လို့လား..."

ယန်ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်များ ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

"သူက... နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်မတို့ အိုယန်မိသားစုကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အိုယန်ပင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။ ယခုအခါတွင် ယန်ချန်ဖုန်းသည် ဒေါသအလွန်ထွက်နေတော့သည်။ ကျောက်လင်သည် အရာရာတိုင်းတွင် သူ၏ အောက်တွင်သာ ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသော်လည်း အိုယန်ပင်းကမူ ကျောက်လင်ကိုသာ ရွေးချယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လွန်လွန်းလှသည်။ ယန်ချန်ဖုန်းသည် ကျောက်လင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"ငါ ယန်ချန်ဖုန်းဟာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... ပြီးတော့ ချီလင်အကယ်ဒမီရဲ့ အငယ်ဆုံး နည်းပြလည်း ဖြစ်တယ်..."

"မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို ဘာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှာလဲ..."

ယန်ချန်ဖုန်းသည် ဓားကို မြှောက်ကာ ကျောက်လင်၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"အဟား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ..."

"မင်း သေတော့မှာကိုတောင် ရယ်နေနိုင်သေးတယ်ပေါ့..."

ယန်ချန်ဖုန်းသည် ဒေါသပို၍ ထွက်လာ၏။ ယန်ချန်ဖုန်းက ဓားဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ စစ်သားတစ်စု ပြေးလာကြပြီး အရှေ့ဆုံးတွင် တပ်မှူး ရှန့်ယွင်ချွမ်းက မြင်းစီးကာ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း ခရိုင်မြို့ကို ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလို့ ငါ လိုက်လာတာ..."

ရှန့်ယွင်ချွမ်းသည် မြင်းပေါ်မှ ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"တပ်မှူး... ကျွန်တော် ကိစ္စလေးတစ်ခုနဲ့ ခရိုင်မြို့ကို ရောက်လာတာပါ... အရင်ဆုံး တပ်မှူးဆီကိုပဲ လာဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ…"

ကျောက်လင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန့်ယွင်ချွမ်းသည် သူ၏ စစ်မြင်းပေါ်မှ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်၏။

"ကျောက်လင်... ဒါက မင်းကို 'သုံးရာ့သတ်သမား' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ပေးအပ်လိုက်တဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားပဲ... ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ မင်း လျန်ရှီးခရိုင်တစ်ခွင်လုံးမှာ ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ်မလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီ..."

"ဒါကတော့ စစ်တပ်ပိုင်မြေ ၁၀၀ မူအတွက် တရားဝင် မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ပဲ... ရွာကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ လိုချင်တဲ့ စိုက်ပျိုးရေးမြေကို ရွေးချယ်လိုက်ပါ..."

"ဒါကတော့ ခရိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ မြေကွက်တစ်ခုရဲ့ စာချုပ်ပဲ... အခု မင်းမှာ ခရိုင်မြို့ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းတစ်ခု ရှိသွားပြီ..."

"သုံးရာ့သတ်သမားတို့ရဲ့ တစ်နှစ်စာ စစ်တပ်အခွန်ကို ထက်ဝက် လျှော့ချပေးလိုက်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့မှာ အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်ပြီးမှ အစီရင်ခံခြင်းဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးလည်း ရှိတယ်..."

ရှန့်ယွင်ချွမ်းသည် အထုပ်ထဲမှ အရာများကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှန့်ယွင်ချွမ်းသည် ရှရွှယ်ချန်တောင်မှ တပ်ဆုတ်ပြီးနောက် ကျောက်လင်အတွက် အရေးပေါ် စီစဉ်ပေးခဲ့သော တံဆိပ်ပြားများပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ကျောက်လင်၏ လက်ထဲသို့ အရောက်ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာ..."

ကျောက်လင် ပြန်မဖြေခင်မှာပင် ယန်ချန်ဖုန်းမှာ အံ့သြသွားရသည်။ ခဏလေးကပင် ယန်ချန်ဖုန်းသည် အိုယန်ပင်းထံမှ ကျောက်လင်မှာ သာမန် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ အနိုင်ကျင့်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန့်ယွင်ချွမ်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်သည် တပ်မှူးတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသော 'သုံးရာ့သတ်သမား' ဘွဲ့ကို ရရှိထားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ယန်ချန်ဖုန်းသည် သာမန် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်နိုင်သော်လည်း 'သုံးရာ့သတ်သမား' ကို အနိုင်ကျင့်ပါက ကွမ်းနန်စစ်တပ်၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ ယွီရွှေခရိုင်တွင် ကွမ်းနန်စစ်တပ်က ယန်ချန်ဖုန်းကို မထိနိုင်လျှင်ပင် ယွီရွှေခရိုင်ပြင်ပသို့ ထွက်သွားပါက ယန်မိသားစုသည် သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် ယန်ချန်ဖုန်းသည် အခက်အခဲကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အိုယန်ပင်းသည်လည်း အံ့သြသွား၏။ မကြာခင်ကပင် ကျောက်လင်သည် သာမန်တပ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း 'သုံးရာ့သတ်သမား' ဘွဲ့ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ 'သုံးရာ့သတ်သမား' များတွင် အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်ပြီးမှ အစီရင်ခံခြင်းဆိုသည့် အခွင့်အရေး ရှိသောကြောင့် မည်သူမဆို ကျောက်လင်ကို ဆန့်ကျင်ပါက ကျောက်လင်သည် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်လျှင်ပင် ကွမ်းနန်စစ်တပ်က အကာအကွယ်ပေးပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်လင်အတွက် အကာအကွယ် တစ်ထပ်တိုးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်သည် တစ္ဆေမျက်နှာ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ခါးတွင် ချိတ်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်မှ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ ရလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီး းတစ်လုံးပါ..."

"ဒါကို စားလိုက်ပါ... တပ်မှူး မကြာခင် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။