အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း(၂၆၆)

မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့အတွက် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပြင်ဆင်မထားပါဘူး။ အမှန်တော့ သူက ကုန်ကျစရိတ်များမှာတွေ အလွန်အကျွံ ဖြစ်မယ့်အရာတွေကို ဘာမှ မပြင်ဆင်ထားဖို့ လူတိုင်းကို အတိအကျ သတိပေးထားတာပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆုံတွေ့ကြရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။

"ဒါပေါ့ သခင်၊ ကျွန်မတို့ သခင့်အတွက် ပါတီအသေးလေးပဲ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်" လို့ ရှီနာက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောတယ်။

သူကတော့ အဲဒီစကားကို ယုံရမလား မသိတော့ဘူး။ ရှီနာ့အကြောင်း သိနေတော့ သူမက တခြားတစ်ခုခုကို သေချာပေါက် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။

"ငါ တကယ်ပြောနေတာ ရှီနာ၊ ငါတို့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကိုပဲ အာရုံစိုက်စေချင်တယ်၊ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်က ငါတို့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွှေလမ်းမကြီးက ဆက်သွယ်တော့မှာမို့လို့ပဲ"

မြို့စားမင်း စတယ်မိန်းကိုယ်တိုင်က ခွင့်ပြုချက်ပေးထားတာမို့ မိုက်ကယ်နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီတို့ဟာ နောက်ဆုံးတော့ ရွှေလမ်းမကြီး စီမံကိန်းကို ပြန်လည်စတင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားတွေဟာ မြို့တံခါးတွေနဲ့ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာမှာတင် ကွန်ကရစ်တွေ လောင်းနေကြပြီး လမ်းတွေကို ညှိနေကြပြီ ဖြစ်တယ်။

လမ်းကြီး ပြီးသွားတာနဲ့ အန်ဂိုရာမြို့က နိုင်ငံသားတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ နီယိုအော်ကပ်စ်ဆီကို လာရောက်လည်ပတ်နိုင်ကြတော့မှာပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာကို ရောက်လာကြပြီဆိုရင် သူတို့က ကင်းစ်နယ်မြေနဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ဆီကိုလည်း မဖြစ်မနေ လာလည်ကြရလိမ့်မယ်။ ရွှေလမ်းမကြီးဟာ အနှစ်ချုပ်ရရင်တော့ သဲကန္တာရလွင်ပြင်ထဲက သုခဘုံဆီကို ကုန်သွယ်မှု အားလုံးကို ဆွဲခေါ်သွားမယ့် လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခုပါပဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်၊ လမ်းကိစ္စကို ကျွန်မတို့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါတယ်၊ သခင့်ရဲ့ မွေးနေ့ပါတီကို ပြင်ဆင်တာက လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ရှီနာက ရွှင်ရွှင်ပျပျ ပြောတယ်။

"ဟဲဟဲ... ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်" လို့ သူမက ပြောရင်း မိုက်ကယ်ရဲ့ မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲပြီး သူ့အခန်းထဲကနေ ခုန်ပေါက်ထွက်သွားတယ်။

သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကို ပြန်လှဲချလိုက်တယ်။ မွေးနေ့ပါတီ စတင်တဲ့အချိန်မှာ လူမှုရေးအတွက် အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်နေအောင် အခုပဲ အိပ်လိုက်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ အိပ်တော့မယ့်အချိန်မှာတင် သူ့တံခါးကို ခေါက်တဲ့အသံ ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဘယ်သူလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

"...ကျွန်တော် ဘွတ်ချ်ပါ ဆရာ၊ ဟမ်းမားစတုန်းကုမ္ပဏီရဲ့ အရင်ခေါင်းဆောင်ပါ"

မိုက်ကယ်က ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ သူ့ရှေ့မှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံနဲ့ ရပ်နေတဲ့ ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူတို့ကို ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ထဲ ပေါင်းစည်းပြီးတဲ့နောက်မှာ မိုက်ကယ်ဟာ ကုမ္ပဏီအတွက် သက်တော်စောင့်တွေ ဖြစ်လာဖို့ ဟမ်းမားစတုန်းက စွန့်စားရှာဖွေသူ အများအပြားကို ငှားရမ်းခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီ နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို သေချာပေါက် လိုအပ်တာကြောင့် ဖြစ်တယ်။

"မင်း လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ" လို့ သူက မေးရင်း အဲဒီလူကို အထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။

ဘွတ်ချ်က အခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာပြီး ရိုရိုသေသေနဲ့ နေရာမှာတင် ရပ်နေတယ်။

"ခရစ်ရှန်ကို သူ့မိသားစုက အန်ဂိုရာမြို့ပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားတုန်းက သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး ဆရာ့ကို သတင်းစကားတစ်ခု ပါးခိုင်းခဲ့ပါတယ်"

"အဲဒါက ဘာလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်ပြီး ဟမ်းမားစတုန်းမိသားစုက သူ့ကို ဘာကြောင့် ဆက်သွယ်ချင်ရတာလဲဆိုတာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။

"အဲဒါက ဟမ်းမားစတုန်းရဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ် ဆရာ၊ သူတို့က စေတနာအရ ဆရာ့ကို တစ်ခုခု ပေးချင်လို့ပါ တဲ့"

မိုက်ကယ်က သူ့မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်တယ်။ ခရစ်ရှန်ရဲ့ အဖေက သူ့သားရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တောင်းပန်ကြောင်း မြို့စားမင်း စတယ်မိန်းက သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတာမို့ အဲဒါက မှန်ကန်ပုံရတယ်။ ဒါက အဲဒီလူက သူ့ကို ပြန်လည်သင့်မြတ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်ပုံရတယ်။

"အဲဒါက ခရစ်ရှန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေပါတယ် ဆရာ၊ အဲဒါက..."

မိုက်ကယ်ဟာ ဘွတ်ချ်ဆီကနေ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို အာရုံခံမိလိုက်တယ်။

"မင်း အဲဒါကို မြင်ခဲ့တာလား" လို့ သူက မေးလိုက်ရာ ဘွတ်ချ်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူကြီးက အသက်ရှူဖို့ ခဏ အချိန်ယူပြီး သူ မြင်ခဲ့တာကို ရှင်းပြတယ်။

"အဲဒါက တောက်လောင်နေတဲ့ သတ္တုစတစ်ခုပါ ဆရာ၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို သတ္တုတုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ထိုးဆွကြည့်တော့ အဲဒီတုတ်က ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားပါတယ်၊ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး၊ ဒီမီးတောက် ထိသမျှ အရာအားလုံးက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်တာပဲ"

မိုက်ကယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ဘွတ်ချ်ရဲ့ ဖော်ပြချက်က အတော်လေး ရင်းနှီးနေပုံရတယ်။ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုဆီက တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလုံးကြီးအကြောင်း ပြောနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။

"ငါ့ကို အဲဒီနေရာခေါ်သွားပါ" လို့ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တယ်။

ဘွတ်ချ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မိုက်ကယ် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်။ သူက မိုက်ကယ်ကို အန်ဂိုရာမြို့ ဆင်ခြေဖုံးနားက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။

တကယ်တမ်း စည်းမျဉ်းအရဆိုရင် ပြောရရင် ဒီမြေက ဟမ်းမားစတုန်း ဌာနခွဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်တာကြောင့် မိုက်ကယ်အနေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီလိုနေရာ ရှိနေမှန်းတောင် မသိခဲ့ပါဘူး။

"အဲဒီမှာပါ" လို့ ဘွတ်ချ်က ပြောရင်း အရင်က သစ်သားပြားတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ပြတင်းပေါက် နှုတ်ခမ်းသားပေါ်ကနေ ခုန်ကျော်ဝင်လိုက်တယ်။

သူတို့က အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေပုံရတဲ့ အိပ်ခန်းမကြီးဆီ လျှောက်သွားကြတယ်။ ကုတင်ဘေးမှာ ရေခွက်တစ်ခွက်တောင် ရှိနေသေးတယ်။

ပြီးတော့ ဘွတ်ချ်က သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်က လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒမတ်စကတ်စတီးလ်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ စတုဂံပုံ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဒါပါပဲ ဆရာကြီး၊ ဒါက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်သေတ္တာပါ"

[မှော်ပညာရပ်ကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်] လို့ နိုဗာက သူ့ကို အကြောင်းကြားတယ်။

[ဒီသတ္တုသေတ္တာကို သေတ္တာအပြင်ဘက်ဆီ မှော်စွမ်းအင်တွေ ယိုစိမ့်မသွားအောင် တားဆီးပေးတဲ့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မန္တန် မှော်ပညာရပ် ချုပ်ထိန်းခြင်း နဲ့ စီရင်ထားပါတယ်]

မိုက်ကယ်က စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ သေတ္တာဆီ လျှောက်သွားပြီး အဖုံးကို မလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေတယ်။ သေတ္တာထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုသာ မရှိရင် မိုက်ကယ်ဟာ မျက်စိကန်းသွားမှာ ကြောက်တာကြောင့် မျက်လုံးကို လွှဲပစ်လိုက်မိမှာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သေတ္တာထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ သတ္တုစကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

ဒီသတ္တုက ဝိုင်းဝန်းတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုကနေ သေးငယ်တဲ့ အနုစိတ် လှီးဖြတ်ထားတဲ့ အပိုင်းအစလေးနဲ့ တူနေတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ လက်သန်းလက်သည်းထက် နည်းနည်း ပိုသေးငယ်ပြီး စက္ကူလိုမျိုး ပါးလွှာတယ်။

ပြီးတော့ ဒီလွင့်မျောနေတဲ့ သတ္တုစကို ဝန်းရံထားတာကတော့ ရိုင်းစိုင်းပြီး ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူလို့မရတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်သာ ထုတ်ဖော်နိုင်မယ့် အန္တရာယ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေပုံရတဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ အဖြူရောင် မီးလုံးကြီး ဖြစ်တယ်။

မိုက်ကယ် အဲဒါကို ကြည့်နေတုန်းမှာတင် အဲဒီမီးတောက်က သူ့ကို အနားမကပ်ဖို့ သတိပေးနေသလိုမျိုး တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေတယ်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် မိုက်ကယ်က ဒါဟာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာသွားတယ်။

သေးငယ်တာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။

ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အမွေအနှစ် ပစ္စည်းတစ်ခုက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ဘာဂရုစိုက်မှုမှ မရှိဘဲ ဒီအတိုင်း ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။ ဒီအရာက အန်ဂိုရာမြို့တစ်ခုလုံး ပေါင်းလိုက်တာထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။

သူက သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ အဲဒါကို လှမ်းကိုင်ဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

ဘွတ်ချ်က သူ့ကို အဲဒီအန္တရာယ်တွေအကြောင်း သတိပေးပေမယ့် သူကတော့ အဲဒီမီးတောက်ကို တောင့်ခံနိုင်မှန်း သိနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ သဟဇာတမီးတောက်တွေကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပဲ။

သူ့လက်ချောင်းက မီးလုံးဆီ ရောက်သွားတာနဲ့ သတ္တုစက မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်တစ်ပြင်လုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း တုန်လှုပ်လာတယ်။ သူ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိပေမယ့် ဒီသတ္တုစမှာသာ ပါးစပ်ရှိရင် သူ့ကို လာထိတွေ့ဖို့ ကြံစည်ရဲတဲ့အတွက် ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာလို့ အော်ဟစ်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာပဲ" လို့ သူက ပြောလိုက်ရင်း သဟဇာတ မီးလုံးနဲ့ ထိတွေ့ကာ သူ့လက်တစ်ဝိုက်မှာ သက်တံ့ရောင် အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

သူ့လက်ချောင်းက မီးတောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖောက်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တုန်ခါနေတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းဆီ ရောက်ရှိသွားတယ်။

သူ အဲဒါကို ထိလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီအပိုင်းအစက တုန်ခါနေတာကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဲဒါက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ထားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားကို မှတ်မိသွားပုံရတယ်။

"မှန်တယ်" လို့ သူက အဲဒီအပိုင်းအစကို ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ နေရာဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်"

သူ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီအပိုင်းအစကို ကာကွယ်ထားတဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ သဟဇာတ မီးလုံးက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထုကို သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွားစေကာ ဘွတ်ချ်ကိုလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ပြီး အသက်ရှူနိုင်သွားစေတယ်။

မိုက်ကယ်က လွင့်မျောနေတဲ့ အပိုင်းအစကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မကြိုးစားခင် ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပိုင်းအစက သတ္တုသေတ္တာထဲကနေ ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတာကြောင့် သူ့ကို နံရံကို ဖြတ်ပြီး တစ်ဖက်ဆီ တန်းခနဲ လွင့်ထွက်သွားစေတယ်။

သူက ဆေးသုတ်မှုန့်တွေနဲ့ သစ်သားအပိုင်းအစတွေ သူ့ဆံပင်နဲ့ မျက်နှာအနှံ့ ပေကျံရင်း မီးဖိုချောင်ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျသွားတော့တယ်။

သူ သတိလစ်သွားမတတ် ဖြစ်ရတယ်။ သူက သူ့ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ သားရေချပ်ဝတ်မှာ ပြဲထွက်နေတဲ့ အပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူက သူ့အဝတ်အစားတွေကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်က အပေါက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ပြာပြာသလဲဖြစ်ပြီး သူ ရရှိခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာထဲက အပိုင်းအစကို ကုတ်ခြစ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ရာက ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကုသသွားခဲ့တယ်။

"ဘာလဲဟ" လို့ သူက အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

'နိုဗာ၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မကာကွယ်ပေးတာလဲ'

သူ့ရဲ့ သဟဇာတ အကာအကွယ် ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေအားလုံးထဲမှာ ဒီတစ်ကြိမ် ဖြစ်နေရတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုလိုမျိုး တီဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

[နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို တိုးတက်မှု: ၃%]

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၂၃)

အခန်း(၂၆၆)

[ ကျွန်ုပ်လည်း သေချာမသိဘူး ] နိုဗာ က ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အေအိုင်အကူစနစ်လေး ပထမဆုံးအကြိမ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဆော့ဝဲလ်အပ်ဒိတ် မြှင့်တင်မှုတွေ လုပ်ပြီးတိုင်း ပိုပြီး လူသားဆန်လာလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရင်ဘတ်ထဲကို လာပြီး စိုက်ဝင်သွားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တုပြားကြောင့်လား ဆိုတာတော့ သူ မဝေခွဲတတ်ဘူး။

[ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရေးသားထားတဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို ရှာဖွေကြည့်နေပေမဲ့ ဘာမှ ထွက်မလာဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့တာ မရှိဖူးတော့ အရင်သာဓကလည်း ရှာမရဘူး ]

“ကောင်းလိုက်တာ... ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပဲ” လို့ သူက မခံချင်စရာ လှောင်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“အဲဒါက ကောင်းတာလား ဆိုးတာလား ဆိုတာတော့ အနည်းဆုံး ပြောပြလို့ရမလား။ ငါ့ရင်ဘတ်ထဲက သတ္တုပြားအတွက် စိတ်ပူနေရဦးမှာလား”

[ မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအပေါ် ဘာဆိုးကျိုးမှ ရှိမနေတဲ့ပုံပဲ။ မှော်စွမ်းအင် အမြုတေတွေကလည်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ လည်ပတ်နေတယ်... ]

[ သတ္တုအစအန ဘယ်နားမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ ]

[ အဲဒါက မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအင် အမြုတေတွေနဲ့ ပေါင်းစည်းသွားပြီ ]

မိုက်ကယ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းဆီ စိတ်အာရုံ စူးစိုက်လိုက်တယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ မှော်စွမ်းအင် လုံးဝန်းတဲ့ အဖူးအပွင့် ရှစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

ပထမတော့ အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ထင်ရပေမဲ့ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျမှ မှော်စွမ်းအင် အမြုတေ အားလုံးကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချိတ်ဆက်ထားပြီး ရှစ်မြှောင့်ကြယ် ပုံစံမျိုး ဖန်တီးထားတဲ့ အရမ်းကို ပါးလွှာတဲ့ မြင်ကွင်းလိုင်းကြောင်းလေးတစ်ခုကို မိုက်ကယ် သတိပြုမိသွားတယ်။

မှားစရာကို မရှိတော့ဘူး။ အဲဒါဟာ ဆံပင်မျှင်လေးတစ်မျှင်စာလောက်အထိ ဆန့်ထွက်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့ အဲဒါက သူ့ရဲ့ အမြုတေတွေမှာ လာပြီး ကပ်ညှိနေရသလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ လုံးဝ အဖြေရှာမရဘူး”

ယင်းရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မိုက်ကယ် ဘာမှ မသိရသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေက အဆင်ပြေပြေ အလုပ်လုပ်နေပြီး အမြုတေတွေဆီမှာလည်း အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ စီးဆင်းနေတာပဲ။

[ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပိုပြီး စုဆောင်းဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ ဒါမှ သက်ရောက်မှုတွေက ပိုပြီးတော့ ထင်ရှားလာလိမ့်မယ် ]

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး နောက်ထပ် သတ္တုပြားတစ်ခု ထပ်ဝင်လာမယ့် အရေးကို သိပ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်မနေဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းဟာ အတိတ်ကာလက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အံ့မခန်း မှော်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ တွေးဆမိတယ်။ ဒီပစ္စည်းရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး အချိန်က တန်ခိုးမျိုးနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အခုလောက်ဆို ပြုလုပ်ပြီးလောက်ပြီဆိုတာ မိုက်ကယ် သေချာပေါက် သိနေတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှာတွေ့သမျှ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို စုဆောင်းပေးမယ်လို့ လူပုဘုရင်ကြီးကို ကတိပေးခဲ့ပြီးသားပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုဆိုရင် အဲဒီပစ္စည်းက သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘေးကင်းကင်း ရှိနေနိုင်ပြီ။

" အဆင်ပြေရဲ့လား အလုပ်ရှင်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ " လို့ ဘွတ်ချ်က စိတ်ပူတုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ မိုက်ကယ် ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာကို အဖြူရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်း သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် သူ ကြက်သီးထမိတယ်။

" အဆင်ပြေပါတယ် " လို့ သူက ပြန်ဖြေပြီး လေထဲကို ပြန်လည် ပျံတက်လိုက်တယ်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့။ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိနေလို့ "

ရွှေရောင်တွေ၊ အနီရောင် ကတ္တီပါတွေနဲ့ ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းရဲ့ ထောင့်စွန်း အရိပ်တွေထဲကနေ မိုက်ကယ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လသာဆောင်နားမှာတော့ အန်ဂိုရာမြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ငေးကြည့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။

" မြို့စားမင်း" လို့ မိုက်ကယ်က လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

မြို့စားမင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တည်းခိုဆောင်ထဲမှာ ပေါ်လာတာကိုတော့ သိပ်ပြီး ထိတ်လန့်မနေဘူး။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီအထိ ရောက်လာတာလဲ "

မိုက်ကယ်က လသာဆောင်ဆီ လျှောက်သွားပြီး မြို့စားမင်းနဲ့အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

" အရှင့်ကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ခရစ်ရှန်နဲ့ ဟမ်းမားစတုန်း မိသားစုအကြောင်းပဲ "

မြို့စားမင်း စတယ်မိန်းက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။

" ဘာများ သိချင်လို့လဲ "

" သူတို့က ငါ့ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ တကယ်တော့ သူတို့ ပြန်မယူဘဲ ထားခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန် ပစ္စည်းတစ်ခုဆိုရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက ခရစ်ရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာ "

မြို့စားမင်းက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

" အဲဒါက ထူးဆန်းပြီး မီးတောက်နေတဲ့ သတ္တုစတစ်ခုလား "

မိုက်ကယ် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး

" အရှင်က အဲဒါကို သိတာလား "

စတယ်မိန်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

" အဲဒါတွေအကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ် "

" အဲဒါတွေ ဟုတ်လား " မိုက်ကယ်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ ပင့်တက်သွားတယ်။

" လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါတို့ စကားပြောခဲ့တာကို မှတ်မိဦးမယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီးတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီခွဲတွေအကြောင်း ငါ မင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်မလား။

ငါ ကြားဖူးသလောက်တော့ အဲဒီအမွေဆက်ခံသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ ထိတွေ့လို့လည်းမရ၊ ဖျက်ဆီးလို့လည်းမရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်သတ္တုပြား တစ်ခုကို လက်ခံရရှိကြတယ်။ ဒီသတ္တုက ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘဲ မီးလင်းဖိုတွေနဲ့ စားပွဲတွေပေါ်မှာ အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ်ပဲ အများဆုံး သုံးကြတာ "

မိုက်ကယ် အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားကြတယ်ဆိုတာ သူ စိတ်တောင်မကူးရဲဘူး။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။

" သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ဒီသတ္တုကို လက်ခံရရှိကြတာလဲ "

မြို့စားမင်းက ပခုံးတွန့်ပြတယ်။ " အဲဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုမ္ပဏီကြီးတွေက ဒီပစ္စည်းကို အတော်လေး အရေးတကြီး သတ်မှတ်ထားကြတယ်ဆိုတာတော့ ငါ သိတယ်။

သူတို့က အဲဒါကို အမွေဆက်ခံသူတွေအတွက် စာမေ

းပွဲတစ်ခုလို လုပ်ထားကြတာ။ အကယ်၍ သူတို့ရဲ့ မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင် ဆက်ခံသူဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်။ ငါ့အမြင်တော့ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုမ္ပဏီကြီးတွေက အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေတတ်တာပဲလေ "

မိုက်ကယ်က သူသိလိုက်ရတဲ့ အချက်အလက်တွေကို စဉ်းစားရင်း အန်ဂိုရာမြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။

အခြေအနေတွေအရ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ တစ်စစီ ကွဲလွင့်နေပြီး ကုမ္ပဏီကြီးတွေရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတွေနဲ့ ဆက်ခံမယ့်သူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေကြတာပဲ။

ခရစ်ရှန်ဟာ ဟမ်းမားစတုန်း မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မိုက်ကယ်နဲ့ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်ပြီးနောက်မှာတော့ သူဟာ အမွေဆက်ခံခွင့်အားလုံးကို အသိမ်းခံလိုက်ရတယ်။

" အဲဒါက ဒီလောက် အရေးကြီးတယ်ဆိုရင် ခရစ်ရှန်ရဲ့ အဖေက ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့ကို ဒီအစိတ်အပိုင်း ပေးခဲ့တာလဲ "

မြို့စားမင်းက လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။

"အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပုံစံပဲ။ ရီနေးတားကုမ္ပဏီမှာ မင်း တည်ဆောက်ထားတဲ့အရာကို သူက သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ လေးစားမှုပြတာ။ မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီက ဘယ်ကုမ္ပဏီကြီးတွေနဲ့မှ မပတ်သက်ပေမဲ့ သူက မင်းကို သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မင်းက အခုလည်း ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေပြီမလား။ မင်းကိုယ်ပိုင် ရွှေလမ်းမကြီးကို တည်ဆောက်နေတာပဲ။

ငါ ထင်ရသလောက်တော့ သူ ပြောချင်တာက အဲဒီ မာနကြီးလှတဲ့ ဆက်ခံသူတွေကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ မင်းကို စိန်ခေါ်လိုက်တဲ့သဘောပဲ "

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အမြုတေတွေထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း ရှိနေတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒီ ကုမ္ပဏီခွဲတွေကို နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုစီ ပေးထားကြတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့ဟာ ကိုယ်ပိုင် ရွှေလမ်းမကြီး တည်ဆောက်ဖို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြရတယ်။ ဒါကြောင့် အနှေးနဲ့အမြန် သူတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြရမှာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်က အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်...

နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း အပါအဝင်ပေါ့။

ပြီးတော့ ရွှေလမ်းမကြီး ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရတဲ့သူက နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း တော်တော်များများကို စုဆောင်းမိသွားလိမ့်မယ်။

' အဲဒါက တမင်တကာ စီစဉ်ထားတာလို့ ငါ ခံစားနေရတယ် ' လို့ သူက ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီကုမ္ပဏီကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတွေကို နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေ စုဆောင်းစေချင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်။

မိုက်ကယ်က ဗန်ဒါဘစ် ဘုရင့်နိုင်ငံ ရှိရာ ကွင်းစ်နယ်မြေ ဘက်ဆီကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တယ်။

' အဖိုး... အဖိုးက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အကြောင်း တစ်ခုခု သိနေတယ် မဟုတ်လား '

မိုက်ကယ်က ရီနေးတား ဌာနချုပ်ကို ပြန်လာပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် မိုက်ကယ်က သူရှာနိုင်သမျှ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို စုဆောင်းဖို့ ပိုပြီးတော့ သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်မိတယ်။

သူကတော့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို လျှို့ဝှက်ဂူဗိမာန်တွေ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်လျှို့ဝှက်လမ်းတွေထဲမှာ ရှာရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူက မြောက်ဘက်ဆီကိုပဲ ဆက်သွားရုံပဲ ဖြစ်နေတယ်။

အဲဒီ ကုမ္ပဏီခွဲတွေဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှိနေကြတာကိုး။ ဖလဲယားကော့ပ်က အော့စဘုန်း ကုမ္ပဏီကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ဆီမှာလည်း တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မိုက်ကယ် သေချာပေါက် ယုံကြည်နေတယ်။

သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မိုက်ကယ် သိသွားပြီ။

သူ့ရဲ့ ရွှေလမ်းမကြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်ရမယ်။

သူက ကုတင်ပေါ်က ထလာပြီး ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေရဲ့ အဆောင်ဆီကို အမြန်သွားလိုက်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ အားလုံးက ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေကြသလို လက်ဆောင်တွေကိုလည်း အတူတူ ထုပ်ပိုးနေကြတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

" မိုက်ကယ်။ နင်က အခုထိ ဒီကို မလာသေးရဘူးလေ " လို့ ယူနာက ပြောရင်း လက်ဆောင်ကို သူ့ကျောနောက်မှာ အမြန်ဝှက်လိုက်တယ်။

" သခင်မိုက်ကယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားပေးပါ "

" အစ်ကိုမိုက်ကယ်။ ကျွန်တော် မင်းအတွက် ဘာရလာလဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ အဆင့်ငါးဆီကနေ ရလာတဲ့ သွားတစ်ချောင်းပဲ "

" ဟိုဟိုး... ငါ့လက်ဆောင်တွေက... ဘာတွေပါလိမ့် "

မိုက်ကယ်က အားလုံးကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

" အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်ပြီ သူငယ်ချင်းတို့။