အခန်း (၂၇၁-၂၇၂)
Vol. 23 Ch. 271-272
အခန်း(၂၇၁)
ရက်နည်းနည်း ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အန်ဂိုရာမြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်ဆီကို ဖောက်လုပ်မယ့် ရွှေလမ်းမကြီး တိုးချဲ့ရေးလုပ်ငန်းက အဆင်ပြေပြေနဲ့ စတင်နေပါပြီ။ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကတော့ အဲဒီဘက်က အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတဲ့ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ လို့ခေါ်တဲ့ နယ်မြေတွေဆီ အရောက်လှမ်းဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ အခြေချနေထိုင်သူတွေ၊ မြို့တွေနဲ့ ရွာတွေ အနည်းဆုံး ဆယ်ဂဏန်းလောက် စုစည်းနေတဲ့ အရပ်ဒေသတစ်ခုပါ။ မြို့စားမင်းက အန်ဂိုရာမြို့ကို အုပ်ချုပ်သလိုမျိုး ဒီနယ်မြေတွေကို ဗဟိုကနေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရာရာကို စနစ်တကျ ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းပေးထားတဲ့ သူတို့အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့နဲ့သူတော့ ရှိကြပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် တို့တွေအနေနဲ့ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ တောင်းစရာမလိုဘဲ အဲဒီမှာ ရွှေလမ်းမကြီးကို ဖောက်လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့" လို့ မိုက်ကယ်က ယူနာကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီဒေသခံတွေအနေနဲ့ သူတို့ သွားလာရလွယ်ကူမယ့် လမ်းကောင်းကောင်းတစ်လမ်း ရဖို့ထက် ပိုပြီးလိုချင်တာ ဘာမှမရှိဘူး" လို့ သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"တကယ်တော့ သူတို့က ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကူညီပေးဖို့ တို့မိသားစုဆီကို တရားဝင် အကူအညီတောင်းခံစာ ပို့ထားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ၊ လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု မရှိဘဲနဲ့တော့ ဒီလိုလမ်းဖောက်တဲ့ ပရောဂျက်တွေကို ဘယ်လိုမှ အကောင်အထည်မဖော်နိုင်ဘူးလေ"
သူတို့အတွက် ကံကောင်းတာကတော့ အခုအချိန်မှာ မိုက်ကယ်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ပြတ်လပ်မနေတာပါပဲ။ ဒီလောက်အရှည်ကြီးရှိတဲ့ လမ်းတစ်လမ်းကို ဖောက်လုပ်ဖို့ ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျနိုင်ပေမဲ့ ကင်းစ်နယ်မြေနဲ့ အန်ဂိုရာမြို့ ချိတ်ဆက်မိသွားပြီးတဲ့နောက် စီးပွားရေးတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့သလိုမျိုး၊ ဒီလုပ်ငန်းကလည်း နောက်ဆုံးမှာ အကျိုးအမြတ် အများကြီး ပြန်ရလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိနေပါတယ်။
"ရှီနာ၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
အကြေးခွံအဖြူရောင်တွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းမလေးဟာ စားပွဲပေါ်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို မိုက်ကယ် မြင်နိုင်အောင် ချပြလိုက်ပါတယ်။
"တို့တွေ ၆၇ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ပြီးစီးနေပြီ သခင်ကြီးမိုက်ကယ်၊ ပထမဆုံး အခြေချရွာဆီ ရောက်ဖို့ တစ်ပတ်တောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
သူတို့ဟာ ရွှေလမ်းမကြီး ပရောဂျက်ကို အမြန်ဆုံးပြီးစီးဖို့အတွက် ကင်းစ်နယ်မြေနဲ့ အန်ဂိုရာမြို့ နှစ်ခုလုံးက ပါရမီရှင်တွေကို ငှားရမ်းပြီး နေ့ရောညပါ မနားတမ်း လုပ်ကိုင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒါနဲ့ ယူနာ၊ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာထဲက နယ်မြေတွေအတွက် ငါ ဘာများ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမလဲ"
ယူနာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာမှာ အဓိက ကုမ္ပဏီကြီး နှစ်ခုရှိတယ်၊ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်းရဲ့ အဆင့် ၄၈၇ နဲ့ ၄၈၆ မှာ အသီးသီး ရှိနေတဲ့ ဘားကပ်စ်ကုမ္ပဏီနဲ့ ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီတွေပဲ"
"အဲဒီကုမ္ပဏီနှစ်ခုလုံးကို အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က စီမံခန့်ခွဲနေတာ၊ သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေလိုထက် ပြိုင်ဘက်တွေလိုမျိုး ပိုပြီး ဆက်ဆံကြတယ်၊ အရင်ကတော့ သူတို့ဆက်ဆံရေးက တော်တော်လေး ကောင်းခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ခွဲထွက်ပြီး မူလကုမ္ပဏီကို ပြိုင်ဆိုင်မယ့် ကုမ္ပဏီအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်လိုက်ကတည်းက အခြေအနေတွေ ပြောင်းသွားတာပဲ"
"အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်းရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် သာလွန်အောင် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြတယ်"
ကမ္ဘာ့အဆင့် ၄၀၀ ကျော်မှာ ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီမျိုးက ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မိုက်ကယ် လုံးဝ မထင်ထားတာမို့ အတော်လေး အံ့ဩသွားမိပါတယ်။ ဒါဟာ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေက ဟမ်းမားစတုန်းကုမ္ပဏီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သာလွန်နေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။
'ဒါကတော့ နှိုင်းယှဉ်ရတာ သိပ်တော့ မမှန်ကန်လှဘူး ထင်တယ်၊ ဟမ်းမားစတုန်းကုမ္ပဏီက ဟက်ဖေးစတပ်စ် လုပ်ငန်းစုကြီးဆီကနေ စတုန်းကိုးလ် ဆစ်ခ်စ်ကို ငှားရမ်းထားခဲ့လို့သာ ခါတိုင်းထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေခဲ့တာပဲ'
"ဖတ်ချ်၊ မင်း အဲဒီမှာ ရှိလား"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ရဲ့အရိပ်ထဲကနေ ခရမ်းရောင်စလိုင်းမ်လေးတစ်ကောင် ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို လာနားပါတယ်။ ဖတ်ချ်က အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ယူနာကို မြင်တာနဲ့ မိုက်ကယ်ကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားပြီး သူမဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့တာပါပဲ။
"ဘယ်သူက လိမ္မာတဲ့ နင်ဂျာလေးလဲ" လို့ ယူနာက ပြောရင်း ဖတ်ချ်ကို အသာလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
မိုက်ကယ်က ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှပဲ ဖတ်ချ်က မိုက်ကယ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး အလေးပြုတဲ့ပုံစံ လုပ်ပါတော့တယ်။
"အမိန့်ပေးပါ သခင်ကြီး"
"အရိပ်အော့ခ်တွေက ဟိုလူဆိုးဓားပြအဖွဲ့တွေအကြောင်း ဘာများ စုံစမ်းမိလဲ" လို့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ မေးလိုက်ပါတယ်
"မသိရသေးဘူး သခင်ကြီး၊ အဲဒီလိမ်လည်လှည့်ဖြားသူတွေက အခုထိ သူတို့ရဲ့ ဂူထဲမှာပဲ ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်နေကြတုန်းပဲ၊ ကံကောင်းတာက တို့ရဲ့ အရိပ်အော့ခ်တွေကို သူတို့အဖွဲ့ဝင်အားလုံးရဲ့ အနီးအနားမှာ ဖြန့်ကြက်ချထားပြီးပြီ၊ မကြာခင်မှာ သူတို့အားလုံးကို တို့တွေ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နိုင်တော့မှာပါ"
မိုက်ကယ်က အရိပ်အော့ခ်တွေရဲ့ ထူးချွန်လှတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို သဘောကျပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"အရိပ်အော့ခ်တွေက အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုတော့၊ မင်းကိုပဲ ဒီကုမ္ပဏီအသစ်နှစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဘားကပ်စ်ကုမ္ပဏီနဲ့ ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီတို့အကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားပြီး အသေးစိတ် စုံစမ်းစေချင်တယ်"
ဖတ်ချ်က ယူနာ့လက်ထဲကနေ ဂျွမ်းထိုးထွက်လိုက်ပြီး စူပါဟီးရိုးတစ်ယောက်လို ကွင်းပြင်ဆင်းသက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် နားလိုက်ပါတယ်။
"အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြစ်စေရပါမယ် သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေကို သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေထဲကို ခိုးဝင်ခိုင်းပြီး မြေအောက်ခန်းတွေထဲမှာ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"
"...သိပ်ပြီးတော့လည်း အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့ဦးနော်..." လို့ သူက ဖတ်ချ်ကို သတိပေးလိုက်ပေမဲ့ စလိုင်းမ်လေးကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
* * * * * * * * *
ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာရဲ့ ဗဟိုချက်မတည့်တည့်မှာတော့ အပိုင်းနှစ်ပိုင်း လုံးဝကွဲပြားနေတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ ရှိနေပါတယ်။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ ဗိသုကာလက်ရာနဲ့ ပုံစံတွေက သစ်သားတွေ၊ နွယ်ပင်တွေနဲ့ပဲ လုံးဝဆောက်လုပ်ထားတာမို့ မြို့လေးကို သဘာဝဆန်ဆန်နဲ့ မြေကြီးရနံ့ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဖက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ကျောက်တုံးတွေ၊ စကျင်ကျောက်တွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ဗိသုကာလက်ရာတွေက လေးထောင့်စပ်စပ် ဂျီဩမေတြီပုံစံတွေမို့ ဆန့်ကျင်ဘက်က သဘာဝဆန်ပြီး ကွေးကွေးဝိုင်းဝိုင်း ပုံစံတွေနဲ့ လုံးဝကို လေယူလေသိမ်း ကွဲပြားသွားတာပါ။
ဒီနေရာဟာ ဘားကပ်စ်ကုမ္ပဏီနဲ့ ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီတို့ရဲ့ ရုံးချုပ်တွေ တည်ရှိရာနေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ဒီနေရာမှာပဲ အခြေခံကစပြီး တည်ထောင်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး၊ အချင်းချင်း သဘောထားကွဲလွဲပြီး လမ်းခွဲမသွားခင်အထိ အတူတူ ရှိခဲ့ကြတာပါ။
အခုအချိန်မှာတော့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ တမန်တစ်ဦးဟာ အဲဒီမြို့ရဲ့ တံခါးဝတည့်တည့်မှာ ရပ်နေပြီး နယ်မြေရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတဲ့ ဗိသုကာလက်ရာတွေနဲ့ ပုံစံတွေကို စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ကြည့်နေမိပါတယ်။
နေမင်းက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ အရိပ်တစ်ခုက ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆန်းကြယ်တာကတော့ အလင်းရောင်ပေးတဲ့ အရင်းအမြစ်က ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့အရိပ်ကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ရှားတုန်ခါနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပါပဲ။
"အကြီးအကဲ ဖတ်ချ်၊ ကျွန်တော် မြို့ကို ရောက်ပါပြီ၊ အခုပဲ ဒီက အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီကို စာသွားပို့လိုက်ပါ့မယ်" လို့ အဲဒီတမန်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ထူးဆန်းတာကတော့ သူ့ရဲ့အရိပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သလိုမျိုး အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့တာပါပဲ။
အဲဒီနောက် တမန်က မြို့ထဲကို ဝင်သွားပြီး လမ်းညွှန်ချက်တွေအတိုင်း မေးမြန်းသွားရင်း မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အိမ်ဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိုက်ကယ်ကိုယ်တိုင် ပေးပို့လိုက်တဲ့ သတင်းစကားကို လာရောက်ပေးအပ်တဲ့ ရီနေးတားကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအဖြစ် မိတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
မြို့တော်ဝန်ကိုယ်တိုင် ထွက်မလာခဲ့ပေမဲ့ စာကိုတော့ အောင်အောင်မြင်မြင်ပဲ ပေးအပ်နိုင်ခဲ့တာမို့ တမန်ရဲ့ အလုပ်က ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူက မြင်းပေါ်ကို အမြန်တက်ပြီး အန်ဂိုရာမြို့ဆီကို ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အတော်လေး ထူးဆန်းတာကတော့ သူ့ရဲ့အရိပ်က မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရတာပါပဲ
အဲဒီအရိပ်က အရှေ့က အစောင့်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လျှောခနဲ တိုးဝင်သွားခဲ့ကာ၊ လေးလံတဲ့ သံတံခါးကြီးတွေရဲ့ အောက်ခြေ ကွက်လပ်အက်ကြောင်းလေးတွေကနေတစ်ဆင့် အထဲကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အရိပ်က ခရုပတ်လှေကားအတိုင်း အပေါ်ထပ်က အိပ်ခန်းမဆောင်ကြီးဆီ လျှောက်လှမ်းသွားနေတဲ့ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်ဆီမှာ ကပ်တွယ်သွားပါတော့တယ်။
"မြို့တော်ဝန်မင်း" လို့ အိမ်တော်ထိန်းက တံခါးကို ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ဒီမှာ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကနေ ပေးပို့လာတဲ့ စာတစ်စောင် ရှိပါတယ်"
ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအသောက်တွေကို စားသုံးထားလို့ ဗိုက်ရွှဲရွှဲကြီး ဖြစ်နေတဲ့ မြို့တော်ဝန်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းဆီက စာကို လှမ်းယူလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ စားပွဲခုံမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူက အရှေ့ဘက်မှာ ထင်ရှားတဲ့ 'R' သင်္ကေတ ပါရှိတဲ့ အနီရောင် ဖယောင်းတံဆိပ်တုံးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ဒါ အစစ်အမှန်ပဲ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ စာကို မဖွင့်ရသေးခင်မှာပဲ ဝတ်စုံချင်း လုံးဝကွဲပြားခြားနားပေမဲ့ မျက်နှာချင်းကတော့ အတော်လေး ဆင်တူလှတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူနှစ်ယောက်က တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်ပြီး မြို့တော်ဝန်ဆီကို လျှောက်လှမ်းလာကြပါတယ်။
"ဘားကပ်စ်... ဘူးလ်ရန်... ငါလည်း မင်းတို့ကို အခုပဲ ခေါ်ခိုင်းတော့မလို့ပဲ" လို့ မြို့တော်ဝန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဘားကပ်စ်က သူ့ရဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်တွေ၊ နွယ်ပင်တွေနဲ့ချည်း ပြုလုပ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့အဝတ်အစားတွေပေါ် လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းရဲ့ တံခါးကို လာခေါက်တဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အရာတစ်ခုအကြောင်း ငါ ကြားလိုက်လို့လေ၊ ရီနေးတား ဟုတ်လား၊ ကမ္ဘာ့အဆင့် ၄၅၀ ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီပေါ့၊ သူတို့ ဘာများ ပြောထားလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိသား"
ဒါပေမဲ့ ဘားကပ်စ်က ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး မြို့တော်ဝန်ရဲ့လက်ထဲက စာကို လှမ်းမလုခင်မှာပဲ ဘူးလ်ရန်က ကြားထဲကနေ ပိတ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီမှာတင် ခဏ စောင့်ဦးပေါ့ ညီလေးရာ၊ ငါက အရင်ဆုံး ကြည့်ချင်တာ" လို့ သူက လက်ပိုက်လိုက်ရင်း၊ လေးလံတဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကြွားဝါရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
မြို့တော်ဝန်ကတော့ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ အားပြိုင်မှုကြားထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လည် ပိတ်မိသွားပြန်တာမို့ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ မြို့တော်ဝန်မင်း၊ အဲဒီစာထဲမှာ ပါမယ့်အကြောင်းအရာတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်ထဲ ထည့်မနေပါနဲ့၊ နာမည်မရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး၊ ဒါ တစ်ခုခု နောက်ကွယ်ကနေ ကြံစည်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" လို့ ဘားကပ်စ်က စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒီစကားကြောင့် ဘူးလ်ရန်က ပြုံးလိုက်မိတယ်။ "အဲဒီအချက်ကတော့၊ ငါလည်း မင်းနဲ့ သဘောထားချင်း တူတယ် ညီလေး"
* * * * * * * *
စာစဉ်(၂၃)
အခန်း(၂၇၂)
အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အတွက်တော့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီက သူတို့ရဲ့ကုမ္ပဏီအဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝုန်းခနဲ တက်လှမ်းသွားတာကို မြင်လိုက်ရတာက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ။ နံပါတ် ၄၈၇ နဲ့ ၄၈၆ အဆင့်တွေကို အသီးသီး ရရှိဖို့အတွက် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းတကြီး ကြိုးစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ။ ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သူတို့ ဆယ်နှစ်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကို တရွေ့ရွေ့နဲ့ တစ်လှေကားချင်း တက်ခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်။
ခရစ်ရှန် ဟမ်းမားစတုန်းနဲ့ မတူတာကတော့ ဘားကပ်စ်နဲ့ ဘူးလ်ရန် နှစ်ယောက်စလုံးဟာ သူတို့ကုမ္ပဏီတွေထဲမှာ အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်ကြတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလိုအဆင့်မျိုးအထိ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို လွယ်လွယ်နဲ့ မရနိုင်တဲ့ တကယ်ခိုင်မာတောင့်တင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မျိုး ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားကြတယ်။
"ဒါပေမဲ့... သူတို့ စတုန်းကိုးလ် ဆစ်ခ်စ် အဖွဲ့ကို အနိုင်တိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ မကြားမိဘူးလား။ သူတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေလား"
မြို့တော်ဝန်ကတော့ သတင်းစာထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ကောလာဟလသက်သက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ဖို့ နည်းနည်းလေး စိုးရိမ်တုံ့ဆိုင်းနေမိတယ်။ သူက အဲဒီသတင်းတွေ မှန်ကန်တယ်လို့ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေမဲ့ လုံးဝကြီး ပယ်ချလိုက်ဖို့ကျတော့လည်း စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်နေတာပေါ့။
"ဒါက ပုံပြင်သက်သက်ပါဗျာ" ဘားကပ်စ်က သူ့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်ဆို အဲဒီလူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မျိုးနွယ်စုအကြောင်း တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူတို့က နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ နဂါးအမည်နာမကို အသုံးချနေတဲ့အတွက် နဂါးတွေရဲ့ ဒေါသအမျက်သင့်မှာကိုတောင် သူတို့အတွက် စိုးရိမ်မိတယ်"
ခဲရာခဲဆစ် အခြေအနေမျိုးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ညီဖြစ်သူကလည်း ဒီစကားကို လုံးဝ ထောက်ခံတဲ့ပုံပဲ။
"အန်ဂိုရာမြို့မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတချို့တောင် အဲဒီညက တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သေသေချာချာ မသိကြဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူမှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ၊ တစ်ခုခု တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရဲ့လားဆိုတာတောင် မသေချာဘူးလေ" လို့ သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောတယ်။
မြို့တော်ဝန်က သူ့လက်ထဲက စာအိတ်ကို ကြည့်ပြီး ဒါကို ဖွင့်ရမလား၊ မဖွင့်ရဘူးလား ဝေခွဲမရဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေမိတယ်။
"ငါ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မယ်" သူက ပြောလိုက်တယ်။
အရမ်းထက်တဲ့ စာဖွင့်ဓားကို သုံးပြီး ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်ကာ အထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ဖတ်ရှုလိုက်တယ်။
မှင်နဲ့ ရေးသားထားတဲ့ စာသားတွေကို သူ့မျက်လုံးတွေက လျှောက်ဖတ်နေရင်း မျက်နှာအမူအရာက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားရတယ်။
"ဘာစာမို့လို့လဲ" ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြတယ်။
"သူတို့ ဒီကို လာနေကြပြီ" မြို့တော်ဝန်က ကြေညာလိုက်တယ်။
"သူတို့က ဂရပ်ဖ်တက်ဒ်ကလတ်စတာနဲ့ အန်ဂိုရာမြို့ကို ဆက်သွယ်ပေးမယ့် လမ်းတစ်ခု ဖောက်ချင်နေတာ။ အလကား ဖောက်ပေးမှာတဲ့" လို့ သူက အလေးအနက်ပြုပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ဘားကပ်စ်က မြို့တော်ဝန်လက်ထဲက စာကို ချက်ချင်း ဆွဲယူပြီး ကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
"သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့ ချစ်ကြည်ရေး ဆန္ဒရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးတောင် တည်ဆောက်ချင်နေတာပဲ။ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရစေရမယ်လို့လည်း ကတိပေးထားသေးတယ်"
"ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပေးကြည့်ဦး" ဘူးလ်ရန်ကလည်း စာရွက်ကို လှမ်းလုရင်း ပြောလိုက်တယ်။
မြို့တော်ဝန်ကတော့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့လက်သည်းတွေကို ကိုက်နေမိတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေကလတ်စတာကနေ အန်ဂိုရာလို မြို့တော်ကြီးဆီ ဆက်သွယ်ပေးမယ့် အသုံးဝင်မယ့် လမ်းတစ်ခု ရှိလာမယ်ဆိုတဲ့ အလားအလာက တစ်နယ်လုံးရဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေကို တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်လေ။ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ပွင့်လန်းလာမှာပေါ့။
မြို့တော်ဝန်ကတော့ ဒီသဘောတူညီချက်ကို အသေအချာ သဘောကျနေတာ ဖြစ်တယ်။ ဝဝတုတ်တုတ် လူကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ရိပ်မိနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ကုမ္ပဏီနှစ်ခုအတွက်တော့ လုံးဝ အဆင်မပြေပါဘူး။ ဂရပ်ဖ်တက်ဒ်ကလတ်စတာမှာ သူတို့ ရရှိထားတဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။
"မြို့တော်ဝန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဘားကပ်စ်က သတိပေးလိုက်တယ်။
"ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် ကျွန်တော်တို့ကပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ရက်ရောမှုတွေနဲ့ ဒီမြို့နဲ့ ကျန်တဲ့ အခြေချရွာတွေကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာနော်"
"ကောင်းမှုတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း နာမည်မခံနဲ့ ညီလေး။ ငါက ဒီကလတ်စတာအတွက် မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီ တစ်သက်လုံး လုပ်ပေးနိုင်တာထက် ပိုပြီးတော့တောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာ" လို့ ဘူးလ်ရန်က ပြန်ပက်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆို အခု ခင်ဗျားက ဘာလို့ နံပါတ် ၄၈၆ အဆင့်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်မနေရတာလဲ။ အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါ ကျွန်တော်ဖြစ်နေလို့ကိုး"
အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ပြန်လည်အော်ဟစ် ငြင်းခုံကြပြန်တာမို့ မြို့တော်ဝန်ခမျာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ငြီးငွေ့သွားရတယ်။
သူကတော့ ရီနေးတားရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို တကယ်ပဲ လက်ခံချင်နေတာ ဖြစ်တယ်။ မြင်းမလိုတဲ့ သံရထားလုံးတွေ ရှိတာ၊ ဈေးပေါတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရနိုင်တာ စတဲ့ ပြောစမတ်ပြုစရာတွေအားလုံးက အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားကို လုံးဝ ဥပက္ခာပြုပစ်ဖို့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ။
သို့သော်လည်း သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရဲလောက်အောင် သူက သတ္တိမရှိရှာဘူး။ တကယ်တော့ သူ မြို့တော်ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ရဲ့ အလိုတော်ရ ခွေးကလေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာကိုး
အတိအကျ ပြောရရင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အချင်းချင်း ငြင်းခုံရတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းမှာပဲ အခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားတာကို မြို့တော်ဝန် ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့ကိုယ်သူ အရိပ်တွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေပြီး လှုပ်ရှားလို့လည်းမရ၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သတိပေးဖို့ အော်ဟစ်လို့လည်း မရတော့တာကို သိလိုက်ရလို့ ပတ်ပတ်လည်ကို ပျာပျာသလဲ လှည့်ကြည့်မိတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မိုက်ခြင်းကလွဲလို့ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။
"ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ရဲတိုက်တစ်ခုနီးပါး ကြီးမားလှတဲ့ ခရမ်းရောင် စလိုင်းမ် ဧရာမအလုံးကြီးတစ်လုံးက သူ့ဆီကို ခုန်အုပ်လာတာကြောင့် သူ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရတယ်။ ထိုဧရာမစလိုင်းမ်ကြီးက မြို့တော်ဝန်ကို မျက်နှာထက်မှာ အပြုံးအနည်းငယ်ဆင်ရင်း ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
"...ခင်ဗျားက... ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား" မြို့တော်ဝန်က မေးလိုက်မိတယ်။
"ဟိဟိဟိ... ဟုတ်တယ်" ဖတ်ချ်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး သူ့ရဲ့အသံက မှောင်မိုက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
"ကျွန်တော့်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ"
ဖတ်ချ်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို အတုယူပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်း... မင်းက ကြီးကျယ်တဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကံပါလာတဲ့သူပဲ"
"ကျွန်တော်ကလား" မြို့တော်ဝန်က ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဝတုတ်တုတ် ဗိုက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
"ဒါပေါ့" ဖတ်ချ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ လမ်းခွဲတစ်ခုကို ရောက်နေပြီ။ လမ်းတစ်ခုက မင်းကိုယ်တိုင်အတွက်တင်မကဘဲ မင်းလက်အောက်မှာရှိတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလုံးအတွက်ပါ စိတ်ပျက်စရာနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေဆီ ဦးတည်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်လမ်းတစ်ခုကတော့ လုံးဝဥဿုံ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ အဲဒါက မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ မင်း တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်"
မြို့တော်ဝန်က သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ စလိုင်းမ်နတ်ဘုရားရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ကိုယ်ထည်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ"
"ဟို…ဟို..ဟိုး" ဖတ်ချ်က ရယ်မောလိုက်တယ်။
"မင်းလည်း သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ လူငယ်လေးရဲ့"
".... ရီနေးတားကုမ္ပဏီ" မြို့တော်ဝန်က သဘောပေါက်သွားတယ်။
ဖတ်ချ်ရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ ကိုယ်ထည်ကြီးကနေ ရုတ်တရက် သစ်ငုတ်တိုလို လက်နှစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ အက်ကြောင်းအသေးလေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တာမို့ မြို့တော်ဝန်အနေနဲ့ အဝေးက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်နေကြတဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို မြို့တော်ဝန် မြင်နိုင်တယ်။ သူတို့က ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ပစ်ဖို့၊ သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ ဂရပ်ဖ်တက်ဒ်ကလတ်စတာ နယ်မြေထဲကို မရောက်ရှိနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ စီစဉ်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။
"ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ" သူက ကြင်နာတတ်တဲ့ စလိုင်းမ်နတ်ဘုရားကို မေးလိုက်တယ်။
"သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာလဲ။ သူတို့ အမုန်းဆုံးနဲ့ အလိုချင်ဆုံးက ဘာလဲ" ဖတ်ချ်က မေးတယ်။
"... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ပေါ့" မြို့တော်ဝန်က ပြန်ဖြေတယ်။
"သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လုံးဝ အသာစီးရချင်နေကြတာ"
"ဒါဆို အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ။ မင်း လုပ်ရမှာက... "
မြို့တော်ဝန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဲဒီစကားသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ပတ်ပတ်လည်က အမှောင်ထုက နံရံတွေထဲကို တဖြည်းဖြည်း လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်တွေ့ဆီ ပြန်ရောက်လာတယ်။
"မြို့တော်ဝန်... မြို့တော်ဝန်။ ခင်ဗျား နားထောင်နေရဲ့လား" ဘားကပ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
မြို့တော်ဝန်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။ စလိုင်းမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်တာက သူ့ကို သတ္တိတွေ အများကြီး ရှိလာစေတယ်။
"မင်းတို့က ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို တကယ်ပဲ ငြင်းပယ်ချင်တာ သေချာလို့လား" သူက သူတို့ကို မေးလိုက်တယ်။
အမြွှာညီအစ်ကိုက မြို့တော်ဝန်ကို ပြန်ကြည့်လာပြီး သူ့စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားသွားတဲ့ပုံလည်း ပေါ်တယ်။
"ငါဆိုလိုတာက ရီနေးတားကုမ္ပဏီက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အဆင့် ၄၅၀ ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးနော်။ အကယ်၍ မင်းတို့က သူတို့ကို တရားမျှတစွာနဲ့ လုံးဝ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ သတင်းထွက်သွားရင် မင်းတို့ကုမ္ပဏီတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း"
ဘားကပ်စ်နဲ့ ဘူးလ်ရန်တို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး မြို့တော်ဝန်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ပေးတဲ့ မေးခွန်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို စတင် သဘောပေါက်လာကြတယ်။
"ငါ့ကုမ္ပဏီကတော့ အဆင့်တွေ ဝုန်းခနဲ တက်သွားတော့မှာ..." ဘားကပ်စ်က ရေရွတ်လိုက်တယ်။
"ငါ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မယ်..." ဘူးလ်ရန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
အဆင့် ၄၅၀ ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီကို အနိုင်ယူရမယ်ဆိုတဲ့ သွေးဆောင်မှုက ကြီးမားလွန်းလှတယ်။ အမြွှာညီအစ်ကိုက မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အိမ်ထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး ရီနေးတားကုမ္ပဏီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို စတင် ပြင်ဆင်ကြတော့တယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း မြို့တော်ဝန်က အမြွှာညီအစ်ကို ထွက်သွားတာကို မြင်တော့မှ စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ သူက မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဆုတောင်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်တယ်။
"ဒါက အရှင်နတ်မင်းကြီးအတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။
အန်ဂိုရာမြို့ဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မိုက်ကယ်က ဖတ်ချ်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့အရိပ်ထဲကနေ မျက်နှာထက်မှာ အပြုံးကြီးဆင်ပြီး ခုန်ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သခင်။ အခုဆို ရွှေလမ်းမကြီးရဲ့ အနောက်ဘက် အခြေစိုက်စခန်းကတော့ အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နိုင်တော့မှာပါ"
* * * * * * * *