အခန်း (၂၇၅-၂၇၆)

အခန်း(၂၇၅)

ရွှေလမ်းမကြီး စီမံကိန်းကြီး စတင်ကတည်းက ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားတွေဟာ နေ့စဉ် အလုပ်သိမ်းချိန်ရောက်တိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လူကော စိတ်ပါ နုန်းချိပန်းလျနေကြတာကို မိုက်ကယ် သတိထားမိတယ်။ ဒါကလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ။ သူတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေ၊ သီတင်းပတ်တွေက အလုပ်ခွင်ဝင်လိုက်၊ ကွန်ကရစ်တွေ လောင်းလိုက်၊ လမ်းတွေကို မြေညှိလိုက်နဲ့ အဲဒီကွန်ကရစ်တွေ ခြောက်သွေ့သွားမယ့်အချိန်ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေရတဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာကိုး။

ဒီကမ္ဘာမှာ လူတွေ ဖျော်ဖြေအပန်းဖြေဖို့ ဘာအပန်းဖြေစရာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို မိုက်ကယ် မေ့နေခဲ့တာ။ သူတို့မှာ တီဗီအစီအစဉ်တွေ၊ အန်နီမေးတွေ၊ နောက်ဆုံး လက်ကိုင်ဖုန်းတောင် ရှိကြတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ သူတို့ ခံစားနေရတဲ့ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုတွေကို ကုစားပေးဖို့အတွက် မိုက်ကယ်က လူမှုရေးစီမံကိန်းတစ်ခု စတင်ခဲ့ပြီး သူတို့ ဘယ်လိုကစားနည်းမျိုးကို အကြိုက်ဆုံးလဲဆိုတာ သိရအောင် ဘုတ်ဂိမ်းအမျိုးမျိုးကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီအထဲမှာ မြွေနှင့်လှေကားထစ် ကစားနည်းကတော့ ရီနေးတား ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားတွေကြားထဲမှာ တော်တော်လေးကို ရေပန်းစား လူကြိုက်များခဲ့တယ်။ သူတို့က နေ့လယ်စာစားချိန် အနားယူချိန်တွေနဲ့ အလုပ်ပိတ်ရက်တွေမှာ အဲဒီဂိမ်းကို တကောက်ကောက် ကစားလေ့ရှိကြတာ။

ဒါပေမဲ့ ရှင်းလင်းလှတဲ့ အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် မြွေလူသားတွေကတော့ ဒီဂိမ်းကို သိပ်ပြီး သဘောမကျကြဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့က မြွေတွေကို သိပ်မနှစ်သက်ကြတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့အချင်းချင်း အမြဲလိုလို နှိုင်းယှဉ်ခံနေရလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ မြစ်ချောင်းတွေနားက သူတို့ရဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် နေထိုင်ရာဒေသကို သတိရစေတဲ့ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ရေမြင်းဂိမ်းကိုတော့ တော်တော်လေး သဘောကျကြတယ်။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကတော့ အူနိုဂိမ်းကို သဘောကျကြတယ်။ သူတို့က မောင်နှမတွေ ဖြစ်ကြတာမို့ အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းထန်တာကပဲ ဂိမ်းကို ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းအောင် ဖန်တီးပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေတာပေါ့။

အင်ဂျင်နီယာတွေအတွက်ကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ရှေးကျတဲ့ ရီနေးတားစစ်တုရင်ကသာ သူတို့ရဲ့ အပန်းဖြေစရာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒီလို ဘုတ်ဂိမ်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားတာဟာ ရီနေးတား အသိုက်အဝန်းကြားထဲမှာ တော်တော်လေးကို အဆင်ပြေ အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ တင်မကသေးဘူး၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ရလာတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုကတော့ သူတို့ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ အခြားနယ်မြေတွေက လူတွေပါ ဒီဘုတ်ဂိမ်းတွေကို သူတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုထဲအထိ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ထည့်သွင်း ကစားလာကြတာပဲ။

ဥပမာအားဖြင့် ပထမဆုံး အခြေချစခန်းက လူတွေဟာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားတွေ မြွေနှင့်လှေကားထစ်ဂိမ်းကို တကုတ်ကုတ် ကစားနေကြတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့အားလုံးလည်း အားလပ်ချိန်တွေဆို ဘုတ်ဂိမ်းတွေကိုယ်စီနဲ့ ကစားနေကြတော့တာပါပဲ။

သို့သော်လည်း ဘုတ်ဂိမ်းတွေက ပျော်စရာကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ခါတရံမှာ လူတွေရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်လိုတဲ့စိတ်ကို ပြည့်ဝအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက သူတို့အတွက် ပိုကာကစားနည်းကိုပါ ထပ်ပြီး တီထွင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ဖဲချပ်တွေကို ပြုလုပ်ရတာက လွယ်ကူလှပေမဲ့ ပိုကာရဲ့ ကစားပွဲစည်းမျဉ်းတွေကို လူတွေ နားလည်အောင် ဖြန့်ဝေပေးဖို့ကတော့ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်လို့ သူ တွေးမိခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ စိုးရိမ်ရမယ့်ပြဿနာက အဲဒါ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒါထက် လူတွေက ပိုကာကစားနည်းကို တော်တော်လေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တတ်မြောက်သွားကြပြီး အချိန်တိုင်း အားရပါးရ ကစားဖို့ စိတ်အားထက်သန်သွားကြတာပဲ။

အခုအချိန်မှာတော့ သူဟာ ပထမဆုံး အခြေချစခန်းထဲမှာ ဇိုင်ယွန်၊ ဖတ်ချ်၊ ဂျာကူ၊ ဂရီးဗ်၊ ပြီးတော့ အနီရောင်မျောက်လူတစ်ကောင်နဲ့အတူ ပိုကာ ကစားနေပါတယ်။

သူတို့ ညရဲ့ ပထမဆုံး ဖဲတစ်ချပ်ကို စပြီး မကစားခင်မှာတင် မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ လွင့်ပျံတက်လာပြီး အရိပ်အော့ခ်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ဒီအော့ခ်က မိုက်ကယ်ရဲ့ အနားကို ကပ်ပြီး လေပြေလေးနဲ့ တိုးတိုးကပ်ပြောရင်း အဆောက်အအုံထဲကို ဝင်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

"သခင်... အဲဒါ ဘားကပ်စ် လေ၊ ဘားကပ်စ် ကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့" အရိပ်အော့ခ်က သူ့ကို အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ အရိပ်တွေထဲကို ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်ဟာ ဘားကပ်စ်ကို ဒီနေရာမှာ လူကိုယ်တိုင် အပြင်မှာ တွေ့လိုက်ရလို့ တော်တော်လေး အံ့ဩသွားမိတယ်။ ဖတ်ချ် ပြောပြချက်အရဆိုရင်တော့ အဲဒီအမွှာနှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ ဂရက်ဖ်တက် ကလပ်စတာထဲကို ဝင်ရောက်လာမယ့်အရေးကို သိပ်ပြီး ကြိုဆိုလက်ခံတဲ့ပုံ မရှိကြဘူးလေ။

ဘားကပ်စ်က အခန်းထဲကို ဝေဝေဆာဆာနဲ့ အံ့ဩမှင်တက်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေတာကို သူ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ နီမြန်းနေတဲ့ အရောင်အဝါတွေကို ကြည့်ပြီး ဒီလူဟာ ရေချိုးဆောင်တွေမှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းစေမယ့် ရေချိုးခြင်းအစီအစဉ်ကို အခုတင်ပဲ ပြီးစီးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ မိုက်ကယ် သေချာပေါက် တွေးလိုက်မိတယ်။

ဘားကပ်စ်က စားပွဲတွေကို ဆက်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေရင်း ရီနေးတားကုမ္ပဏီက ပံ့ပိုးပေးထားတဲ့ မတူညီတဲ့ ဘုတ်ဂိမ်းတွေကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့တယ်။ လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ဘားကပ်စ်ကိုပါ သူတို့နဲ့အတူ ဝင်ကစားဖို့ ခေါ်နေကြပေမဲ့ သူကတော့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီလူဟာ ပိုကာ ကစားနေကြတဲ့ စားပွဲတွေထဲက တစ်ခုဆီကို ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒါကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သီတင်းပတ်အနည်းငယ်ကမှ ဟမ်းမားစတုန်း ကုမ္ပဏီကနေ ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ ဘွတ်ချ်နဲ့ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတယ်။

"ဟို... အဲဒါ ဘာကြီးလဲဗျ" ဘားကပ်စ်က မေးလိုက်တယ်။

"လာပါ မိတ်ဆွေရာ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ ဝင်ဆင်နွှဲလိုက်စမ်းပါ။ ဒါက ဘီယာနဲ့ ပိုကာ လေ" ဘွတ်ချ်က မူးနေတာကြောင့် နီမြန်းနေတဲ့ ပါးပြင်ကြီးတွေနဲ့ လှမ်းပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

ဘားကပ်စ်က ပိုကာဆိုတဲ့ အယူအဆကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေဟာ ဒီဂိမ်းမှာ လက်ရည်ဝနေတဲ့ ဝါရင့်ကစားသမားတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မိုက်ကယ် သိတာပေါ့။ သူတို့က ပိုကာဂိမ်းကို စတင်မိတ်ဆက်ကတည်းက တော်တော်လေးကို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ကြတဲ့ ပထမဆုံးလူတွေပဲ။ ရွှေလမ်းမကြီး ဆောက်လုပ်ရေး စီမံကိန်းမှာ ကင်းစောင့်ရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ အမြဲတမ်း အပန်းဖြေစရာ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာလေ။

"ဟေ့လူတို့... အဲဒီလူကို သွားပြီး အနိုင်မကျင့်ကြပါနဲ့ဗျာ" မိုက်ကယ်က သူတို့ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

ဘွတ်ချ်က မိုက်ကယ်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အမူးပြေသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး "သူဌေး... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေအကုန်လုံးကို နိုင်အောင် ကစားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူးဗျာ... နည်းနည်းပါးပါးပဲ... နည်းနည်းပါးပါးလေးပါ" လို့ စကားတွေ ထစ်ထစ်အအနဲ့ ဖြေရှာတယ်။

ဘားကပ်စ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘွတ်ချ်ကို ကြည့်ရင်း မှေးစင်းသွားခဲ့တယ်။ သူက ဒီကောင်ပြောင်ကြီးကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလိုနဲ့ မှတ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ။

"နေပါဦး... မင်းက အန်ဂိုရာမြို့က ဟမ်းမားစတုန်း ကုမ္ပဏီရဲ့ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘူးလား" ဘားကပ်စ်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို မင်းတို့လူတွေဆီကပဲ ဝယ်နေကြတာလေ။ မင်း ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလား"

ဘွတ်ချ်က ဘားကပ်စ်ကို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်စိထဲမှာတော့ လူပုံရိပ် သုံးပုံလောက် ပြိုင်တူ ထပ်နေသလို မြင်နေရပုံပဲ။ "မင်းက... ဟိခ်... အော့ခ်တစ်ကောင်ပဲလားဟင်"

ဘားကပ်စ်က ဘွတ်ချ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မိုက်ကယ်ဘက်ကို လှည့်လာခဲ့တယ်။

"သူက မင်းကို သူဌေးလို့ ခေါ်တယ်... ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက ရီနေးတားရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့"

မိုက်ကယ်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ ဟဟ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" လို့ ပြောရင်း သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

ဘားကပ်စ်က အသက်ကို ခဏလောက် ထိန်းရှူပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးမှ မိုက်ကယ်ရဲ့လက်ကို အလျင်အမြန်ပဲ ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"မင်းကို ဒီလောက်အထိ... ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..." ဘားကပ်စ်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ သူ တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်ကို မြင်နေရတာ ဟုတ်မဟုတ် သံသယတွေ အထင်အရှား ရှိနေတုန်းပဲ။

"ကျွန်တော်လည်း ကမ္ဘာ့အဆင့် ၄၈၇ ရှိတဲ့ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ဒီနေရာမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး"

"ငါ မဟုတ်… ကောင်းပါပြီ၊ ဝန်ခံပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို လာပြီး စုံစမ်းထောက်လှမ်းနေတာပါ" ဘားကပ်စ်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဆောင်နေတဲ့ လှည့်စားမှုတွေအကုန်လုံးကို ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ မှားသွားခဲ့တယ်။ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ပထမဆုံး အခြေချစခန်းက လူတွေ ဒီလောက်အထိ ပျော်ရွှင်နေကြတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးဗျာ။ သူတို့တွေ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်မှု ရနေကြတဲ့ပုံပဲ"

မိုက်ကယ်က အဲဒီလူရဲ့ ရိုးသားမှုကို သဘောကျသွားတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီလူက ဗီဇဆိုးတဲ့လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။

"အစ်ကိုကြီး မိုက်ကယ်... ကျွန်တော်တို့ ကစားကြတော့မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလုပ်ကြမှာလဲ"

ဇိုင်ယွန်က ပိုကာစားပွဲကနေ မိုက်ကယ်ကို လှမ်းပြီး အော်မေးလိုက်တယ်၊ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။

မိုက်ကယ်က ဘားကပ်စ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ပိုကာ နည်းနည်းလောက် ဝင်ကစားချင်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ပိုကာကစားဖို့ လိုအပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို အကုန်လုံး ပြောပြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘားကပ်စ်ဟာ မိုက်ကယ်တို့နဲ့အတူ ပိုကာစားပွဲမှာ ဝင်ပြီး ဆင်နွှဲပါတော့တယ်။

သူ့ကို အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ ဒင်္ဂါးပြားလေးတွေ ပေးထားပြီး အဲဒါတွေက သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ဘယ်လို ငွေကြေးအမျိုးအစားနဲ့မှ တူမနေဘူး။

"အဲဒါတွေကို ချစ်ပ်စ် လို့ ခေါ်တယ်" မိုက်ကယ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "အဲဒါက ဖဲကြေး လောင်းကြေးထပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးရတာပါ"

ဘားကပ်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူမို့ ဂိမ်းရဲ့အကြောင်းကို အတော်အသင့် နားလည်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကစားနိုင်ခဲ့တယ်။

"ဖဲဝေသူ၊ ဖဲဝေတော့လေ" ဖတ်ချ်က စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ အရိပ်အော့ခ်ကို လှမ်းပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီ ဝံပုလွေအော့ခ်ဟာ အနက်ရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားတဲ့ လည်ဆံမွေးတွေနဲ့ တကယ့်ကို ထူးခြားခန့်ညားလို့နေတာ။

အော့ခ်က ကစားသမားတစ်ဦးချင်းစီကို ဖဲနှစ်ချပ်စီ ဝေပေးလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာတော့ အခြားဖဲငါးချပ်ကို ချပြလိုက်တယ်။

ဒီဂိမ်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ချပြထားတဲ့ ဖဲချပ်တွေထဲကနေ မိမိဆီမှာ အကောင်းဆုံး ဖဲအနိမ့်အမြင့်အတွဲအစပ် ရှိနေဖို့ပဲ။ ကစားပွဲထဲမှာ အချင်းချင်း လှည့်စားတာတွေ၊ ခန့်မှန်းတွက်ချက်တာတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတာမို့ စားပွဲဝိုင်းထဲမှာ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့တယ်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ စားပွဲဝိုင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးဖဲတွေ ရှိနေတာဗျ။ မင်းတို့အားလုံး ဖဲမှောက်ပြီး ချစ်ပ်စ်တွေကို ကျွန်တော့်ဆီပဲ အသာတကြည် အပ်လိုက်ကြပါတော့" ဇိုင်ယွန်က ကြွားလုံးထုတ်လိုက်တယ်။

"ဟိုးဟိုး... သူငယ်နာလေးရဲ့။ ငါ့ဆီက ဖဲချပ်တွေကသာ အကောင်းဆုံးပါ... အနည်းဆုံးတော့ ငါ အဲဒီလို ထင်တာပဲ..." ဂရီးဗ်က သူ့ရဲ့ ဖဲချပ်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး ခိုးကြည့်လိုက်ရင်း သူ့ရဲ့စကားကို အတည်ပြုလိုက်တယ်။ "အာ... ဟုတ်တာပေါ့၊ သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးပဲ"

"အင်း... ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့ ကောင်းတဲ့ဖဲတစ်ချပ်မှ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးအထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားမှာပဲ" ဖတ်ချ်က ဂိမ်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ လွဲမှားစွာ နားလည်ထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်။

အခြားကစားသမားတွေက စကားတွေပြောရင်း အချင်းချင်း လှည့်စားအနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေကြချိန်မှာ ဘားကပ်စ်ကတော့ သူ့ရဲ့ထိုင်ခုံမှာ သက်တောင့်သက်သာမရှိဘဲ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို တော်တော်လေး နှောင့်ယှက်နေပုံရပြီး ဂိမ်းအပေါ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ။

နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ မိုက်ကယ်ဘက်ကို ကိုယ်ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖွင့်ဟလိုက်ပါတော့တယ်။

"မင်းက ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို ဂရက်ဖ်တက် ကလပ်စတာထဲမှာ အမှန်တကယ်ပဲ ပြန့်နှံ့သွားအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။ မင်း ဖလဲယားကော့ပ် ကို မကြောက်ဘူးလား"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၂၃)

အခန်း(၂၇၆)

ဘားကပ်စ်ဟာ ပထမဆုံးအခြေချစခန်းထဲကို ခြေချမိကတည်းက ရီနေးတားက ဒီနယ်မြေဆီ ယူဆောင်လာပေးတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ လူနေမှုပုံစံတွေထဲမှာပဲ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံး နစ်မျောနေခဲ့ရတယ်။ သူဟာ ရေချိုးဆောင်တွေကို သဘောကျသလို၊ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မျှော်လင့်မနေဘဲ ဘာမကျေနပ်ချက်မှမရှိဘဲ သူ့ကို ကူညီပေးကြတဲ့ ဖော်ရွေပျူငှာလွန်းလှတဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံသားတွေကိုလည်း သဘောကျမိတယ်။

ပြီးတော့ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ လူတွေစုပြုံပြီး ဘုတ်ဂိမ်းတွေကို အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေကြတာကိုလည်း သူ သဘောကျမိတာပါ။ ဒါဟာ သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ လူအချင်းချင်းကြားက စည်းလုံးညီညွတ်မှုနဲ့ သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူဟာ အခြား ရီနေးတားနယ်မြေတွေကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးပေမဲ့လည်း အဲဒီနေရာတွေမှာလည်း ဒီပထမဆုံးအခြေချစခန်းလို ခံစားချက်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမျိုးပဲ ရှိလိမ့်မယ်လို့ အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းလို့ရပါတယ်။

အမှန်တော့ သူကြားဖူးသမျှ ပုံပြင်တွေအရဆိုရင် အဲဒီနယ်မြေတွေဟာ သူတွေးထင်ထားနိုင်တာထက်ကို အများကြီး ပိုကောင်းမွန်နေပုံရတယ်။ ရီနေးတား ယူဆောင်လာပေးတဲ့အရာဟာ တကယ့်ကို တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ အရာတစ်ခုဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်မိတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားကြည့်ရင်တောင် ဒါမျိုးကို လိုက်တုပလို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့လည်း ဒါတွေအားလုံးဟာ နှမြောစရာကောင်းလှတယ်လို့ သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။ မိုက်ကယ်နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီဟာ သူတို့ရဲ့ ဈေးကွက်နယ်ပယ်နဲ့ နယ်မြေတွေကို ကွင်းစ်နယ်မြေအထိပါ ချဲ့ထွင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားလှပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ပဲ ဘားကပ်စ်က တွေးနေမိတယ်။ ရီနေးတားအနေနဲ့ ဒီနယ်မြေထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေပြီး သူတို့မှာ ရှိပြီးသားအရာတွေကိုပဲ ဘာလို့ ကာကွယ်မထားကြတာလဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ မကြာသေးခင်ကတင် ဘတ်ချ်ရောခ့်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားလှတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ်အဖွဲ့နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရတော့မယ့် ရှောင်လွှဲမရတဲ့ အနာဂတ်အရေးကိုပဲ တွေးပူနေမိတယ်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဒီနေ့မှာ ရှေ့ဆက်တိုးတာကို ရပ်တန့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဖလဲယားကော့ပ်က အန်ဂိုရာမြို့ကို လာရောက်ကျူးကျော်ဖို့ မကြိုးစားခင်အထိ အနည်းဆုံး တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက် ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သာယာဝပြောမှုကို ရရှိနိုင်မှာပါ။

အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံတွန်းလှန်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာသော အကာအကွယ် အဆောက်အအုံတွေကို တည်ဆောက်ထားနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွင်းစ်နယ်မြေထဲကို ဆက်ပြီး တိုးချဲ့နေခြင်းအားဖြင့် မိုက်ကယ်ဟာ ဖလဲယားကော့ပ်နဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုစောပြီး တွေ့ဆုံမိရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ဘားကပ်စ်အနေနဲ့ ဒါကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။ သူမြင်ရသလောက်တော့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီမှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပါ။ ဒီကုမ္ပဏီကြီး အဆုံးမဲ့နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်နက်ကြီးထဲကို ပြုတ်ကျသွားမှာကိုတော့ သူ ဒီတိုင်း ငေးငိုင်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။

"ဖလဲယားကော့ပ်က ဂရပ်ဖ်တက်ဒ်ကလပ်စတာကို ကျူးကျော်လာနိုင်ခြေ ရှိကတည်းက ကျွန်တော် သူတို့အကြောင်းကို ပိုသိရအောင် ဖတ်ရှုလေ့လာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတဲ့အရာတွေက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ" လို့ ဘားကပ်စ်က ပြောလိုက်တယ်။

"သူတို့က သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်နောက်ကို လိုက်တဲ့နေရာမှာ ဘာကိုမှ မကြောက်ရွံ့ကြသလို မဆုတ်မနစ်လည်း ရှိကြတယ်။ သူတို့ လိုချင်တဲ့အရာကို မရမချင်း ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ သူတို့က နယ်မြေတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်မိပြီဆိုရင် သံမဏိစည်းကမ်းနဲ့ အုပ်ချုပ်လိမ့်မယ်။

အကယ်၍ အစိုးရက သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရင် အဲဒီအစိုးရဟာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မြို့စားမင်း ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်က သူတို့အလိုကို ဆန့်ကျင်ရင် အဲဒီလူဟာ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခြင်း ခံရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုက သူတို့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ကြီးစိုးမှုကို ခြိမ်းခြောက်လာရင် အဲဒီကုမ္ပဏီဟာ အစစအရာရာ အစိမ်းလိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အကယ်၍ ပြည်သူတွေကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို တော်လှန်ပုန်ကန်ရင်တော့..." ဘားကပ်စ်ရဲ့ စကားသံတွေက တဖြည်းဖြည်း တိုးဖျော့ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ငရဲလိုပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ စစ်သည်တော် ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ သူတို့မှာ ရှိတဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို မနာလိုစိတ်နဲ့ မျက်လုံးတွေ စိမ်းသွားစေနိုင်လောက်တဲ့အထိပဲ။

သူတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းအရာရှိတွေဆိုရင်လည်း မိမိတို့ရဲ့ လက်နက်အသီးသီးမှာ ဆရာတစ်ဆူတွေအဖြစ် ကျော်ကြားကြတယ်။ ပြီးတော့ စစ်သေနာပတိရဲ့ အမြင့်ဆုံး အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာကတော့ သြဇာအာဏာ အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ မိသားစုက လာတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။

သူက အော့စဘုန်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်အမွေခံတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ အဓိက ဆက်ခံသူဖြစ်လာဖို့အတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ ဖလဲယားကော့ပ်ကို အသုံးချနေတာ။ ဒါကလည်း အောင်မြင်နေတယ်။ သူက အဆင့်ဆင့်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းနေပြီ" ဘားကပ်စ်ဟာ သူ့စိတ်ထဲက စကားလုံးတွေကို အန်ထုတ်ရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်”

"မင်း မကြောက်ဘူးလား" လို့ သူက မိုက်ကယ်ကို မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှတဲ့ သတိပေးစကားတွေကို ကြားရပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်က ပြုံးရုံတင် ပြုံးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က သက်တောင့်သက်သာရှိမယ့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်တာ" လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။

"ကျွန်တော် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ တကယ့် အစစ်အမှန် ပြောင်းလဲမှုမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးနိုင်မယ့် ဒါမှမဟုတ် တားဆီးမယ့်အရာ ဘာတစ်ခုမှ ရှိမနေဘူး"

ဘားကပ်စ်ဟာ အသက်တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အတိုင်းအဆမဲ့တဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဖြူစင်လွန်းလှတာပါ။ မိုက်ကယ်ဟာ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေကို တကယ်ကို ယုံကြည်နေတယ်ဆိုတာ သူ မြင်နိုင်တယ်။

သူဟာ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခွင်လုံးမှာ ရှိတဲ့ အစစ်အမှန် ခံစားချက်တွေနဲ့ ပြောလိုက်တာဖြစ်တယ်။ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဘားကပ်စ်ဟာ သူ့ကို စတင်ပြီး ယုံကြည်လာမိတယ်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလိုခံစားချက်မျိုး ရနေမှန်း မသိပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ မိုက်ကယ်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားစိတ်တွေ ရှိလာခဲ့တာပါ။

"ဟာဟာဟာ။ မှန်လိုက်လေ အစ်ကိုမိုက်ကယ်။ သူ့ကို ပြောလိုက်စမ်း" လို့ ဇိုင်ယွန်က အားပေးလိုက်တယ်။

"ငါ အဲဒီ ဘလဲယား ဘော့ပ်စ် ကောင်တွေကို နှာခေါင်းသွေးတွေ ယိုစီးထွက်လာတဲ့အထိ ထိုးနှက်ပစ်ဦးမှာ"

"ဟို..ဟို..ဟိုး... ဖလဲယားကော့ပ်ထက် ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ စစ်တပ်ကြီးတွေဟာ လူတစ်ယောက်တည်းကြောင့်နဲ့ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတာကို ငါ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် မြင်ဖူးခဲ့လဲ မသိတော့ဘူး။ အများကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နည်းနည်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါ မမှတ်မိတော့လို့ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မသိဘူး ဟို…ဟို…ဟို..ဟိုး" ဂရီးဗ်က သူ့ရဲ့ ဦးထုပ်အမိုးကို နောက်ဘက်ဆီ လှန်ချလိုက်ရင်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်တာကြောင့် ဘားကပ်စ်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်အမှန်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"အရိုးစုကြီးလား" လို့ ဘားကပ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။

"ဟို..ဟို..ဟိုး.. ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ။ ငါက နိမ့်ကျတဲ့ အရိုးစုလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီက လူငယ်လေး ဇိုင်ယွန်ရဲ့ စကားကိုတော့ ငါ သဘောတူနိုင်တယ်။ ဖလဲယားကော့ပ်က ဘာပြဿနာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဟို..ဟို..ဟိုး.."

ဖတ်ချ်ကတော့ ဆက်ပြီး အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ စာပွဲပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဖဲချပ်တွေကို အပေါ်ဘက် လှန်ပစ်လိုက်သလို လူတိုင်းရဲ့ အကြွေစေ့တွေကိုလည်း တိုက်ချလှန်မှောက်လိုက်တယ်။

"ဟက်။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်တွေကို အခုချက်ချင်းပဲ အဲဒီ ဖလဲယားကော့ပ်ကောင်ကို သတ်ပစ်ခိုင်းလိုက်ရမလား၊ ဒါမှ ငါတို့ ဒီဂိမ်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကစားလို့ရမှာ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘားကပ်စ်ဟာ လူတိုင်းကို သူတို့တွေ အကုန်လုံး ရူးနေကြသလိုမျိုး မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့တွေက ဖလဲယားကော့ပ်ကို ဒုတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီတစ်ခုထက် မပိုတဲ့အရာမျိုးလို သဘောထားနေကြတာပဲ

သူတို့တွေ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်ကနေ ရနေကြလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။

"သူတို့မှာ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ရှိနေတာ သိရဲ့လား။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရာရှိတွေက အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်တွေနဲ့ ညီမျှတဲ့သူတွေ" လို့ ဘားကပ်စ်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့မှာ ဒီကောင်ရှိတယ်" လို့ ဇိုင်ယွန်က ပြောရင်း သူတို့ရဲ့ စားပွဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတဲ့ အဆင့်ဆင့်ပြောင်းလဲထားတဲ့ အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

ဒီသီးသန့် အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူဟာ မိုက်ကယ်က အန်ဂိုရာမြို့ကနေ စည်းရုံးခေါ်ယူခဲ့တဲ့ မျောက်လူတွေထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အရင်က စစ်သည်တော်တွေဆီမှာ သန့်ရှင်းရေးသမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ နိုးထလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရီနေးတားစစ်တပ်ရဲ့ တပ်စုတစ်စုမှာ လက်ရှိ တပ်စုမှူး ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

ဂရီးဗ်ရဲ့ သင်ကြားပေးမှုအောက်မှာတော့ အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူတွေဟာ အဲဒီ စစ်သူကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်လာစေဖို့အတွက် ငရဲလိုပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို အမြဲမပြတ် ဖြတ်သန်းနေခဲ့ကြရတယ်။

ဒါပေါ့၊ မိုက်ကယ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်စေဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ ပရိုတင်းဓာတ် မှီဝဲမှု၊ သင့်တော်တဲ့ အိပ်စက်ခြင်းနဲ့ ပြန်လည်နာလန်ထူခြင်း၊ ပြီးတော့ လုပ်ငန်းခွင်ပြင်းအားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးမြှင့်တာမျိုးတွေလိုမျိုး ခေတ်မီကျန်းမာရေးနဲ့ လေ့ကျင့်ရေး နည်းစနစ်တွေကို အသုံးချခဲ့တယ်။

အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူတွေဟာ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို တစ်ဦးချင်းချင်းအနေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြသေးပေမဲ့ အုပ်စုလိုက်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိကြလိမ့်မယ်။

အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူ ဆယ်ကောင်လောက်တင်တင် ဇိုင်ယွန်အတွက် သင့်တော်တဲ့ လေ့ကျင့်ဖော်လေ့ကျင့်ဖက်တွေအဖြစ် အသုံးတော်ခံနိုင်ကြတယ်။ သူတို့က တော်လွန်းလှတာကြောင့် ဇိုင်ယွန်က အဲဒီတပ်စုမှူးကိုပါ သူ့နဲ့အတူ ပိုကာကစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သူ အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေရခြင်း ဖြစ်တယ်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ" လို့ အနီရောင် မျောက်လူက ပြန်ဖြေတယ်။

မိုက်ကယ်က ဘားကပ်စ်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။

"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့ တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ"

ဘားကပ်စ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ဂရုမစိုက်မှုတွေကြောင့် ရရှိလာတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီးတော့လည်း မေးခွန်းထုတ်မနေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

"ကဲ၊ အခု ပိုကာ ကစားကြရအောင်" လို့ ဖတ်ချ်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီအဖွဲ့ဟာ ဖဲချပ်အသစ်စက်စက်တစ်စုနဲ့အတူ ဂိမ်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြတယ်။

အခုအချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်၊ ဇိုင်ယွန်နဲ့ အနီရောင် ဟော့ဘ်မျောက်လူတို့အကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးဟာ ဒီနောက်ဆုံး ဖဲချပ်လှန်မယ့် အလှည့်အတွက် သူတို့ရဲ့ အကြွေစေ့တွေ အားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်နေကြတာပါ။

သူတို့အားလုံးဟာ မိမိတို့မှာ အကောင်းဆုံး ဖဲချပ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ ထင်ရှားလှပြီး သူတို့မှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးနဲ့ အဲဒီထက်ပိုတဲ့အရာတွေကိုပါ လောင်းကြေးထပ်ဖို့အထိ ဆန္ဒရှိနေကြတယ်။

"အစ်ကိုမိုက်ကယ်။ ငါ ပန်းကန်ဆေးရမယ့် အချိန် ဆယ်နာရီကို လောင်းကြေးထပ်တယ်" လို့ ဇိုင်ယွန်က သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို အော်ပြောလိုက်တယ်။

"အင်း... ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်..." လို့ အနီရောင် မျောက်လူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီ။ ငါကတော့ ဒီအလှည့်အတွက် စိတ်ကြိုက်ဖန်တီးထားတဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် တစ်ခုတည်းကိုပဲ လောင်းကြေးထပ်မယ်"

မြွေလှေကားဂိမ်း ကစားနေသူတွေ၊ စခရက်ဘယ် ကစားနေသူတွေ ဒါမှမဟုတ် စစ်တုရင် ကစားနေသူတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ရီနေးတားနိုင်ငံသား အားလုံးဟာ မိုက်ကယ်က အဲဒီစကားလုံးတွေကို ပြောလိုက်တာနဲ့ သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။

သူက အလကားရမယ့် စွမ်းရည်တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းနေတာပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘားကပ်စ်ကတော့ လူတိုင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်အထိ တည်ကြည် လေးနက်သွားကြတာလဲဆိုတာကို မဝေခွဲနိုင်ဘဲ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်နေမိတော့တယ်။

* * * * * * * *