အခန်း (၈၂)
Vol. 6 Ch. 82
အခန်း ၈၂ - ကျောက်ကျိုယွမ်က ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန ကို တာဝန်ယူပြီး၊ ဝေရှန့်ရန်က တစ္ဆေစစ်သည်ဌာန ကို တာဝန်ယူခြင်း
“သင်ဟာ တစ်ချိန်က နတ်မင်းကြီးရဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် ငါကိုယ်တော်က သင့်ကို ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန ရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်တယ်”
“ဝိညာဉ်စေတမန်တွေကို ခန့်အပ်ဖို့နဲ့ ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ တာဝန်ကို သင်ကပဲ တာဝန်ယူရမယ်”
လီယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။
သူ့ကို ဘာကြောင့် ဌာနအကြီးအကဲအဖြစ် တိုက်ရိုက်မခန့်အပ်ခဲ့တာလဲ။
အကြောင်းရင်းက အလွန်ရိုးရှင်းသည်။
ကျောက်ကျိုယွမ်သည် ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန ကို အုပ်ချုပ်ရန် သင့်တော်သလား ဆိုသည်ကို သူ စိတ်မချရသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန သည် အလွန်အရေးကြီးလှသည်။
မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့သည် လူ့ဘဝ၏ အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီး လေးခု ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန သည် ယုံကြည်သူများ၏ သေဆုံးခြင်း ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် တာဝန်ရှိသည်။
သူသည် သဘာဝအရပင် အလွန်သတိကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန ၏ အကြီးအကဲ နေရာအတွက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုံးဖြတ်မည်မဟုတ်ပါ။
“ကျွန်တော်မျိုး နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်”
ကျောက်ကျိုယွမ် ရိုသေစွာ အမိန့်ခံခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန ၏ ကိစ္စရပ်များကို အကောင်းဆုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့်သာ အရှင် လီယွဲ့၏ နတ်ဘုရားကရုဏာတော်ကို မစော်ကားရာ ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
“ငါက ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန အတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ထောင်၊ ဒုတိယအဆင့် ရင်အဆင့် နတ်လက်နက် အခုငါးဆယ်နဲ့ တတိယအဆင့် ရင်အဆင့် နတ်လက်နက် ဆယ်ခုကို ခွဲဝေပေးထားတယ်၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်”
လီယွဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြား၏။
သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ထောင်၊ ဒုတိယအဆင့် ယင်စစ်သည် နတ်လက်နက် အခုငါးဆယ်နှင့် တတိယအဆင့် ယင်စစ်သည် နတ်လက်နက် ဆယ်ခုကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ ကျောက်ကျိုယွမ်ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။
ဒါက သူ ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန အတွက် ထောက်ပံ့ပေးလိုက်တဲ့ လည်ပတ်မှုအရင်းအနှီး ဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်းဆိုလျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နှစ်ထောင်ခန့် ရှိသည်။
နောက်ဆုံးတော့…
ဝိညာဉ်စေတမန်များကို ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း နှစ်ခုစလုံးအတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား လိုအပ်သည်။
ဝိညာဉ်စေတမန်များအတွက်လည်း ယင်စစ်သည်များနှင့် နတ်လက်နက်များ လိုအပ်သည်။
မူလကတော့…
သူက ကျောက်ကျိုယွမ်ကို ရင်အဆင့်လက်နက်များနှင့် နတ်လက်နက်များကို ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် တွေးတောကြည့်သည့်အခါ…
ကျောက်ကျိုယွမ်က ဒုတိယအဆင့် ရင်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးရန် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဆယ်ခု လိုအပ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလျှင်မူ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ငါးခုသာ လိုအပ်သည်။
ကွာခြားချက်က အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်သာ အပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေသည်။
ကျောက်ကျိုယွမ်က ရန်ပုံငွေများကို ကိုယ်ကျိုးသုံးမလား ဆိုသည်မှာမူ…
သူတော်စင်အဆင့် ယုံကြည်သူတစ်ယောက်ကသာ နတ်ဘုရားပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကိုယ်ကျိုးရှာမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် မည်သို့သော သူတော်စင်အဆင့် ယုံကြည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။
ထို့အပြင်…
လက်အောက်ခံနတ်ဘုရားများအနေဖြင့် ကျောက်ကျိုယွမ်ရော ဝေရှန့်ရန်ပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ အဆင့်အတန်း တိုးမြှင့်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။
နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် အဆင့်တိုးမြှင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ…
အပြာရောင်ဂြိုဟ်မှ နတ်ဘုရားများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ကြည်ညိုဖွယ်ရာ နတ်ဘုရားကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး”
ကျောက်ကျိုယွမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။
လီယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးနားရှိ ဝေရှန့်ရန်ကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
“ဝေရှန့်ရန်”
“နတ်ဘုရား အရှင်မြတ် ရှိပါတယ်”
ဝေရှန့်ရန်မှ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်းက တစ်ချိန်က ကျိုးမင်းဆက်ကြီးရဲ့ ဂျင်ရှီ (အမြင့်ဆုံး တော်ဝင်စာမေးပွဲ အောင်မြင်သူ) တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဒေသတစ်ခုရဲ့ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်… သုဝဏ်ခရိုင်က စစ်သည်တော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ အသက်လုတိုက်ပွဲကိုလည်း ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးတယ်”
“ငါက မင်းကို တစ္ဆေစစ်သည်ဌာန ရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်တယ်… တစ္ဆေစစ်သည်တွေကို ဘွဲ့အမည်တွေ ပေးအပ်ဖို့၊ တစ္ဆေစစ်သည်တွေကို ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် လုပ်ဖို့နဲ့ တစ္ဆေစစ်သည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်”
လီယွဲ့မှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန က အတွင်းပိုင်းကို လည်ပတ်သည်။
တစ္ဆေစစ်သည်ဌာန ကမူ ပြင်ပကို ဦးတည်သည်။
ဒါတွေက သူ့လက်ထဲက အင်အားစုနှစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးရေးဌာန က လူသားရဲမက်များနှင့် တူညီပြီး တစ္ဆေစစ်သည်ဌာန ကမူ သဘာဝအတိုင်း လူသားစစ်တပ်များနှင့် တူညီသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက [ယင်စစ်သည်များ ခန့်အပ်ခြင်း] နှင့် [ယင်စစ်သည်များ အစွမ်းထက်စေခြင်း] ဟူသော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ နှစ်ခုကို ဝေရှန့်ရန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်”
ဝေရှန့်ရန် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် ယင်စစ်သည်ဌာန ၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဖြစ်လာပြီး သုဝဏ်ခရိုင်နယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် ယင်စစ်သည်များကို စေလွှတ်ခွင့် အာဏာရရှိသွားသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။
ဒါက မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်တွင်းကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူသားတွေကို ကယ်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ သူ့ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်ခုန်သွားစေ၏။
သူသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းစေတနာရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ရှင်စဉ်က သုဝဏ်ခရိုင်ရှိ ပြည်သူများအတွက် မိစ္ဆာများနှင့်အတူ အသက်ပေးရန် အသင့်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသေဆုံးပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာသည့်တိုင်အောင် သုဝဏ်ခရိုင်ရှိ ပြည်သူများကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှူး…
လီယွဲ့ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
အလားတူပင် သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ထောင်၊ ဒုတိယအဆင့် ရင်လက်နက် နတ်ပစ္စည်း အခုငါးဆယ်နှင့် တတိယအဆင့် ရင်လက်နက် နတ်ပစ္စည်း ဆယ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တစ္ဆေစစ်သည်ဌာန အတွက် လည်ပတ်မှု ရန်ပုံငွေအဖြစ် ဝေရှန့်ရန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။
“ပြင်ပက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေသတ္တဝါတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ကိစ္စကတော့”
“မင်းတို့တွေ လီယူမင်နဲ့ ဆွေးနွေးပြီး လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ ယင်စစ်သည်တွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်တယ်”
လီယွဲ့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နတ်ဘုရားအမိန့်တော် ပေးပြီးနောက်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် အများကြီး လုပ်ဆောင်ရန်မလိုတော့ပါ။
ဒါက နတ်ဘုရားအမိန့် ပေးခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် လက်အောက်ခံနတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ၎င်း၏ အစွမ်းကူန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မလွဲမသွေ ပြသရမည်ဖြစ်သည်။
ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူက တိုးတက်မလာချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
“ကြည်ညိုလေးစားရပါသော နတ်ဘုရားအရှင်မြတ်ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်အပ်သည်” ဟု ကျောက်ကျိုယွမ်နှင့် ဝေရှန့်ရန်တို့က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
...
သုဝဏ်ခရိုင်မြို့တော်။
အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြည်းနက်တစ်ကောင်ကို စီးကာ မြို့ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
မြို့လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဈေးသည်များစွာက ၎င်းတို့၏ ကူန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြသည်။
“ဆီးသီးယိုချောင်းတွေ ရပါပြီ… မွမွနဲ့ ချိုချိုဆီးသီးယိုချောင်းတွေ ရပါပြီ”
“ပေါက်စီအိအိကြီးတွေ ရပါပြီ… အိအိစေးစေးနဲ့ ချိုချိုပေါက်စီအိအိကြီးတွေ ရပါပြီ”
“တန်ဖိုးနည်း မုန့်လင်မယားတွေ ရပါပြီ”
“သကြားရုပ်တွေ ရပါပြီ… သကြားရုပ်မျိုးစုံ ရပါပြီ”
အဘိုးအိုက စားသောက်ဖွယ်ရာ အမျိုးမျိုးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မြည်းနက်၏ နားရွက်ကြီးကို ဆွဲကာ ဆီးသီးယိုချောင်း အရောင်းဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး…
“ငါ့ကို တစ်ချောင်းပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ… သုံးပြား ကျသင့်ပါတယ်”
ဈေးသည်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုထံသို့ ဆီးသီးယိုချောင်းတစ်ချောင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုသည် သူ့ကိုယ်သူ ပွတ်သပ်ကြည့်ကာ ကြေးပြားသုံးပြား ထုတ်ယူ၍ ဈေးသည်အား ပေးလိုက်၏။
“အရမ်းချိုတာပဲ...”
အဘိုးအိုမှာ သူ့လက်ထဲက ဆီးသီးယိုချောင်းကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မြည်းနက်က ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အလွန်မကြီးလွန်း၊ မသေးလွန်းသော ခြံဝင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ထိုခြံဝင်းသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး သိသိသာသာပင် သက်တမ်းရင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မြည်းနက်သည် ရပ်မသွားပါ။
ခြံဝင်းတံခါး ပိတ်ထားသည့်တိုင်အောင် မြည်းနက်က ထိုတံခါးဆီသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။
မြည်းနက်က တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။
“ကူမိသားစုဝင်တွေ ချက်ချင်း ငါ့ဆီလာပြီး တွေ့ရမယ်”
အဘိုးအိုမှ မြည်းနက်ကျောပေါ်တွင် တစောင်းမှီလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ့အသံက အလွန်ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သို့သော် ထိုအသံက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။
မကြာမီပင်…
လူကြီးလူငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသော အုပ်စုတစ်စု ထွက်လာကြပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က ရှေ့ဆုံးကနေ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကူမိသားစုက ကူရှောင်က အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“ကူအန်းကျီ ဘယ်မှာလဲ”
အဘိုးအိုမှ ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် လူကို လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေး ဆုံးပါးသွားပါပြီ”
ကူရှောင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်သည်။
“သေပြီ ဟုတ်လား”
အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဆီးသီးယိုချောင်းကို နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ သူ့အသံက ထူးထူးခြားခြား အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“အခု ကူအန်းကျီ သေသွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့က ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ”
ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ
သူက သူ့လက်ထဲက ဆီးသီးယိုချောင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို…
ကူရှောင် အပါအဝင် အနီးနားရှိ ကူမိသားစုဝင်အားလုံးနှင့် ခြံဝင်းအောက်ခြေကနေ ထွက်မလာသေးသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များပါမကျန် အားလုံး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားကာ အသွေးအသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအို၏ လက်ထဲရှိ ဆီးသီးယိုချောင်းပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ၎င်းကို ပို၍ နီရဲသွားစေခဲ့၏။
“ပိုပြီး ချိုလာပြန်ပြီ...”
“အရသာက အံ့ဩစရာပဲ...”
အဘိုးအိုက ထူးဆန်းစွာ နီရဲနေသော ဆီးသီးယိုချောင်းကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဆီးသီးယိုချောင်းကို စားရသည်ကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမယ့်…”
“ကူအန်းကျီက တကယ်ပဲ သေသွားပြီ...”
“ကိုးအူတိုင် မိစ္ဆာကြာပန်းတစ်ခုနဲ့ အမြီးသုံးချောင်း နတ်မြေခွေးသွေးပါတဲ့ မြေခွေးဆယ်ကောင်တော့ အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ”
“ငါ့ကို သွေးဝိညာဉ်မြေခွေးခန္ဓာ ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးမယ့် သူ့လို ဆေးလုံးကြီး မရှိရင် ငါ ပဉ္စမအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကူအန်းကျီမှာ သူ့ရဲ့ ရွှေ့ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူက ဒါကို အနှစ်သုံးဆယ်ကြာအောင် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် အခု ကူအန်းကျီက တကယ်ပဲ သေသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ရွှေ့ကွက်တစ်ခု သေသွားရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ပဉ္စမအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို တက်လှမ်းနိုင်ပါတော့မည်နည်း။
“ငါတို့ ဂိုဏ်းသားတွေထဲမှာ ငါ့မျိုးဆက်ထဲက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ပဉ္စမအဆင့် အောက်ခြေမှာ လည်ပတ်နေသေးတာ”
“ငါ့နောက် အနှစ်ငါးဆယ်နောက်ကျမှ ဂိုဏ်းထဲဝင်လာတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတောင် ပဉ္စမအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီ”
“ငါ့ရဲ့ ရွှေ့ကွက်တွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူ”
“သုဝဏ်ခရိုင်မှာ ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ သတ္တိကောင်းနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ မှုန်မှိုင်းနေခဲ့သည်။
ပဉ္စမအဆင့် အောက်ခြေ သတ္တဝါတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူသည် သုဝဏ်ခရိုင်နယ်မြေအတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ရွှေ့ကွက်တွေကို သတ်ရဲမှတော့ သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားသင့်သည်။
မြည်းနက်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ပြီးနောက် ၎င်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ကူအန်းကျီမှ မြေခွေးလေး ကိုးကောင်ကို စာသင်ပေးခဲ့သည့် တောင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
သူ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်လိုက်၏။
“အရင် စုံစမ်းကြည့်ရအောင်”
“ဒါက ခရိုင်မြို့ငယ်လေးတစ်ခုပဲ ဆိုပေမယ့် ငါတို့ အပေါ့ဆလို့ မရဘူး”
သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရန်အတွက် မဆင်မခြင် လုပ်တတ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။