အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း။ ၁၆၇

ရှန်လီရန်သည် ဟွမ်ယီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူက ဟွမ်ခုန်းဘက်သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှိးစွာ လှည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "မင်းသမီးလေးက အခုဆို လိမ်တာညာတာကို ဒီလောက်တောင် ပေါ်တင်ကြီး လုပ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ခုန်းက ၎င်းကို ကြားရသောအခါ မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်မိကာ "ဒီကောင်မလေးက အစကတည်းက လိမ်ရတာကို ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ သူမမှာ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်။ သူမဆီက ရေနွေးကြမ်းကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ညဉ့်နက်သွားလိမ့်မယ်"

ပြောဆိုပြီးနောက် ရှန်လီရန်သည် ဟွမ်ယီ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းညှိးစွာ လျှောက်လှမ်းလျက် တိုက်ရိုက် လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

ဟွမ်ခုန်းသည်လည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်လည်း ဝမ်ပင်းနှင့် ယွီမိုတို့ကို နှုတ်ဆက်စကား ဆိုချင်နေသောကြောင့်ပင်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် ယွမ်းလန်တောင်မှ တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးလျှင် မည်သည့်အချိန်ကျမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာဦးမည်လဲဆိုသည်ကို တကယ်ကိုပဲ မသိရှိနိုင်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ရှန်လီရန်က ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင်မူ လူနှစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားလှသော သစ်ပင်များ၏ သစ်ရွက်များက ပိုးစုန်းကြူးများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့ကြပြီး တောက်ပသန့်စင်လှသော လရောင်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် ရုတ်တရက် အလျင်နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်ကြပြီး ထိုလရောင်

သစ်ပင်များ၏ ရှေ့မှောက်၌ လေပြေလေညင်းကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

"ဒါတွေက လရောင်သစ်ပင်တွေပဲ ဒီနေရာမှာ လရောင်သစ်ပင်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ရှိနေတာလား"

"လရောင်သစ်ပင်ဆိုတာ ဘာလဲဗျ"

"မင်း မသိဘူးလား။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရေးသားခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အရှေ့အိုင်မှတ်တမ်းထဲမှာ လရောင်သစ်ပင်ဆိုတာအကြောင်း ပါတယ်လေ။ အဲဒီသစ်ပင်တွေက အရှေ့အိုင်ရဲ့ အလယ်ဗဟို ကျွန်းမကြီးပေါ်မှာ ရှိတာ။ ပျံသန်းနေတဲ့ငါးကျွန်းထက်တောင် ပိုပြီး အချက်အချာကျတဲ့နေရာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျွန်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ သိပ်မသွားရဲကြဘူး။ ကောလာဟလတွေအရတော့ အဲဒီကျွန်းပေါ်က လရောင်သစ်ပင်တိုင်းကို မိစ္ဆာအနွယ်ဝင်ကြီးတစ်ကောင်စီက စောင့်ကြပ်နေကြတာတဲ့။ တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းတယ် မဟုတ်လား"

ရှန်လီရန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤဒဏ္ဍာရီလာ အရာများကို အရှေ့အိုင်မှတ်တမ်းထဲ၌သာ အနည်းငယ်မျှ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် တစ်တန်းကြီး ရှိနေလိမ့်မည်ဟုမူ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

ရှန်လီရန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဟွမ်ခုန်းက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "ဒါဆိုရင်... ဒါတွေက လရောင်သစ်ပင်တွေပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟွမ်ခုန်း၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရှန်လီရန်က သူ၏ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ "ထားလိုက်ပါတော့... အစားအသောက်အကြောင်းပဲ သိတဲ့ မင်းလိုလူနဲ့ စကားပြောနေရတာ အချိန်ကုန်တာပဲ။ ကြားရသလောက်တော့ လရောင်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ရွက်တွေက ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သွေးကြောတွေကို သန့်စင်ပေးရာမှာ အထောက်အကူပြုတယ်တဲ့။ မင်းနဲ့ငါလို သွေးနှောတွေက အဲဒီသစ်ရွက်တွေကို စားသုံးလိုက်ရင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သန့်စင်တဲ့ သွေးမျိုးဆက်အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျွန်းပေါ်ကနေ သစ်ရွက်တစ်ရွက်တောင် သယ်ပြန်လာနိုင်တဲ့သူ မရှိခဲ့ဖူးတော့ ဒါက တကယ်ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူမှတော့ မသိကြဘူးလေ"

"ကောင်းပါပြီ... ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ အဓိကကိစ္စကို မမေ့နဲ့ဦး"

"သိပါတယ်... အရင်ဆုံး အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြတာပေါ့"

ရှန်လီရန်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူအနေဖြင့် ယနေ့ညတွင် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်ကို သတိရမိသဖြင့် အရှေ့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။

...

မီးဖိုချောင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ယီက အလောတကြီးဖြင့် အပြေးအလွှား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မပြီးသေးဘူးလားဟင်"

အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝမ်ပင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဟွမ်ယီက အနားသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာကာ "ဂိုဏ်းချုပ်... သမီး ကူညီပေးရမယ့်အရာ ရှိမလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို အပေါ်ထပ်ကို အကုန်လုံး သယ်သွားလိုက်ပါ"

"ဟယ်... ဂိုဏ်းချုပ် ဒါတွေကို အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီပဲ"

ဟွမ်ယီသည် မီးဖိုပေါ်ရှိ မုန့်လုံးပန်းကန်များကို ကြည့်ရင်း ပန်းကန်နှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် မယူလိုက်ကာ အပေါ်ထပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

မှောင်မိုက်လှသော ညကမ္ဘာကြီး၏ အောက်တွင် ကြယ်တာရာများက တောက်ပနေခဲ့ကြသည့်

အချိန်၌ ထိုမုန့်လုံးများထံမှ တောက်ပလှသော လရောင်အရောင်အဝါများက ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ လမင်းကြီးတစ်စင်းကို သိမ်းဆည်းထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချင်ရှန်းသည် ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်၌ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး "ဒီမုန့်လုံးတွေက တကယ်ပဲ အလင်းရောင် ထွက်နေတာလား" ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချင်မိုက မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်မိကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဦးလေးချန်း... ဒါတွေက သာမန်မုန့်လုံးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို လရောင်မုန့်လုံးလို့ ခေါ်ပြီး ဝိညာဉ်ဟင်းလျာတစ်မျိုးပါ။ စွမ်းရည်တွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကိုပါ စင်ကြယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်သွားစေမှာပါ"

"ဝိညာဉ်ဟင်းလျာ ဟုတ်လား"

ချင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားများမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ရသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဝမ်ပင်း၏ မုန့်လုံးများမှာ သာမန်အရာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ပင်းအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဟင်းလျာကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟုမူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ဝမ်ပင်းသည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူက ဝိညာဉ်ဟင်းလျာချက်ပြုတ်မှု မာစတာတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့အနေဖြင့် စကားလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။

ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ။

လူသားတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ကတော့ မတူညီကြပေ။ အခြားသူများမှာ သူတို့၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်လျက် ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာချက်ပြုတ်မှု မာစတာတစ်ဦးဖြစ်လာရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကျရှုံးခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ပင်း၏ ဘဝမှာမူ စတင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူက ဝိညာဉ်ရေးရာ ဟင်းလျာများကို ဖန်တီးနိုင်နေခဲ့သည်။

ဟွမ်ယီသည် ဟင်းပွဲများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးနောက် ယွမ်လျောင်နှင့် ချင်ရှန်းတို့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ "အကြီးအကဲယွမ် အကြီးအကဲချင်... အားရပါးရ သုံးဆောင်ကြပါဦးရှင့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း"

ချင်ရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဇွန်းတစ်ချောင်းဖြင့် မုန့်လုံးတစ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် ခပ်ယူလိုက်တော့သည်။

အရင်ဆုံး သူသည် ၎င်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေမိကာ မုန့်လုံးများ၏ မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များကို သူ၏ ချွေးပေါက်များနှင့် နှာခေါင်းဝမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းကို သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးကာ အရသာရှိလှသော စွပ်ပြုတ်ရည်နှင့် အသားအနှစ်များ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရသာကို ပါးစပ်အတွင်း၌ အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့တော့သည်။

"တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ"

ချင်ရှန်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခဲသွားခဲ့ရသည်။

"နောက်ထပ် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင် ရောက်နေပြီ"

လူတိုင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ကြရပြီး ချင်ရှန်း၏ အကြည့်အတိုင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာနေသော ဟွမ်ခုန်းနှင့် ရှန်လီရန်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ရှန်လီရန်၏ နှာခေါင်းက တရှုံ့ရှုံ့လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီးနောက် သူက အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ဟွမ်ခုန်း... မင်း ဒီ ထူးခြားတဲ့ရနံ့ကို ရလိုက်လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဘာထူးခြားတဲ့ ရနံ့လဲဗျ"

"အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေထက်တောင် ပိုအရသာရှိမယ့် ရနံ့မျိုးပေါ့ဗျာ"

ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်ရင်း ရှန်လီရန်သည် သွားရည်တမြှားမြှားဖြင့် မီးဖိုချောင်ရှိရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ သူ၏မျက်ဝန်းများကို အပိုင်အနိုင် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

သူ တကယ်သွားရည်ကျနေခဲ့ခြင်းပင်။

ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အရသာရှိလှသော အစားအသောက်များကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ သဘာဝအတိုင်းပင် သွားရည်များ ယိုစီးလာခဲ့ရခြင်းပင်။

ဟွမ်ခုန်းက သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မီးဖိုချောင်တံခါးဝရှိ ဝမ်ပင်းထံသို့ လက်သီးစုလျက် "ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက "မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ဒီလောက်တောင် ညဉ့်နက်တဲ့အချိန်ကြီး ယွမ်းလန်တောင်ကို ရောက်လာရအောင် တစ်စုံတစ်ရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့လားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ခုန်းက ဆက်လက်၍ "ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်နဲ့ လူတိုင်းကို လာပြီး နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ။ ဒီနေ့ညမှာပဲ ကျွန်တော် ဆန်းဝူမြို့ကနေ ထွက်ခွာတော့မှာဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန်မှ ပြန်လာဖြစ်မလဲဆိုတာကိုလည်း မသိတော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဘေးကင်းပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်"

ဝမ်ပင်းက ပြောဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ မုန့်လုံးပန်းကန်ကို သယ်ဆောင်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်လီရန်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ပင်း၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ချက်ချင်းပင် "ကောင်လေး... မင်းပန်းကန်ထဲက အရာကို ငါ အနည်းငယ်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်လို့ ရမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"မရပါဘူး"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းခါလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်လီရန်မှာ ပျာပျာသလဲဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကာ "ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရယ် ကပ်စေးမနှဲစမ်းပါနဲ့ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် မြည်းစမ်းခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်သို့ တက်ရောက်မည့် လှေကားထစ်များထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဝမ်ပင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် "မလိုအပ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ရှန်လီရန်က အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ငါက နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာအနွယ်ဝင်တစ်ကောင်ပဲ။ နက်နဲသောအဆင့် အထက်ပိုင်းက လူသားတွေတောင် ငါ့ကို လာရန်စဖို့ မပြောနဲ့ မျက်စိတောင် မကြည့်ရဲကြဘူး။ ငါ မင်းအတွက် အများကြီး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

ထိုစကားများမှာ ဘေးနားရှိ အခြားသောလူများ၏ နားထဲတွင်မူ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ဟုတ်လား။

၎င်းမှာ အရှေ့အိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အုပ်စိုးသူအဆင့်ရှိသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်ဦး။ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာလည်း ဒီလိုသစ်ပင်တွေကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အုပ်စိုးသူအဆင့်မျိုး ရှိနှင့်နေပြီးသား မဟုတ်လား"

ရှန်လီရန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟွမ်ယီက အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်

ရောက်လာကာ "ဦးလေးရှန်... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ သမီး ဦးလေးကို ဟိုမှာပဲ စောင့်နေပါလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ငါသာ မင်းနောက်ကို မလိုက်လာခဲ့ရင် ဒီလောက်တောင် စွဲမက်စရာကောင်းတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် မြင်တွေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ မင်းရဲ့ဦးလေးရှန်ဆိုတာ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေကိုပဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး စားလာခဲ့တာဆိုတော့ တကယ်ကို ရိုးအီနေပြီလေ"

ရှန်လီရန်သည် ဟွမ်ယီကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ စားပွဲပေါ်ရှိ လရောင်မုန့်လုံးများထံ၌သာ အခိုင်အမာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ငါ့ရဲ့ အကူအညီကို မလိုအပ်ဘူးဆိုတော့... အဲဒီအစား မုန့်တစ်လုပ်စာအတွက် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်ရင်း ရှန်လီရန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်အတွင်းမှ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲကို ဆုပ်ကိုင်၍ ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

လူတိုင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။

"ဒီလူက သာမန် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။

သူက အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ သတ္တုတွင်းကြီးတစ်ခုကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ယူနိုင်မှာလဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး စားလာခဲ့တာဆိုတော့ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားနေပြီ"

သို့သော်လည်း ဝမ်ပင်း၏ ငြင်းပယ်သံက ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"မရောင်းပါဘူး"

လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ကြရသော်လည်း ၎င်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင်။

ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ဂရုစိုက်ပုံမရကာ ဂိုဏ်းချုပ်သည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကိုသာ တိကျစွာ လိုက်နာသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ပင်း၏ စကားလုံးများက ရှန်လီရန်အတွက်မူ အခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... ငါ မင်းကို ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပြီးပြီပဲဟာ။ အရမ်းတော့ မာနမကြီးပါနဲ့"

သူ့အနေဖြင့် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုတည်းအပေါ်တွင် ဂရုမစိုက်လှသော်လည်း လူသားကမ္ဘာအတွင်း၌ ၎င်း၏ တန်ဖိုးက မည်မျှလောက်အထိ ရှိသည်ကိုမူ သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဝမ်ပင်းက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"မုန့်လုံးတွေက အလကားပါ"

"အလကား ဟုတ်လား"

ရှန်လီရန်သည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ပင်း၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ဝက်ကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့... မသေမျိုးဂိုဏ်းက လူတွေပဲ စားသုံးနိုင်မှာပါ"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရှန်လီရန်တစ်ယောက် မိစ္ဆာတစ်ကိုယ်လုံး မချိမဆံ့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း။ ၁၆၈

ထိုခဏ၌ပင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခုက ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

ချလွင်…

အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မှ သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် တိုးညှင်းလှသော မြည်တမ်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆယ်ရက်ကျော်သွားပြီ... ဒီဘုရင်ကြီးကို အလုပ်တွေပဲ ခိုင်းနေပြီး အစားတစ်လုပ်တောင် မကျွေးဘူး လူသားဆန်မှု လုံးဝမရှိကြဘူးလားဗျာ"

ရှန်လီရန်၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်းနှင့် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် မူလက လရောင်မုန့်လုံးများထံ၌သာ အာရုံရောက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏အကြည့်ကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညှိးစွာ လျှောက်လှမ်းလျက် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ထပ်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်၏ အရှိန်အဝါက အလွန်အမင်း ထင်ရှားလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

သာမန်ရက်များတွင်မူ အခြားတစ်ဖက်က တမင်သက်သက် လာရောက်ရန်မစသရွေ့ သူသည် ဤအရှိန်အဝါကို ဂရုစိုက်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ သူ၏နယ်မြေမဟုတ်သည့်အပြင် အခြားမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိခြင်းက ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပွါးစေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကပင် သူ ယနေ့ည ဆန်းဝူမြို့မှ ထွက်ခွာရမည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ မျက်နှာပြလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အောက်ရှိ မျက်လုံးနီဧရာမမျောက်ဝံကြီးက ချက်ချင်းပင် သူ့ကို အေးစက်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ... ငါ့ကို အစာမကျွေးလို့ ညည်းညူတာတောင် မရတော့ဘူးလား။ မင်းတို့အားလုံးကတော့ စားသောက်နေကြပြီး ဒီဘုရင်ကြီးကျတော့ မစားရဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်လီရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ၎င်းက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်သော်လည်း အောက်ထပ်ရှိ မျက်လုံးနီဧရာမမျောက်ဝံကြီးကိုမူ သေချာစွာ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ထိုမျက်လုံးနီဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ အရှိန်အဝါနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ နီရဲသောမျက်ဝန်းများကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

ဒါက မိစ္ဆာဘုရင် မဟုတ်ဘူးလား။

ရှန်လီရန် စောင့်ကြည့်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ပင်းက သူ၏ဘေးနားရှိ ကျောက်ယီအား "ကျောက်ယီ... မင်း ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူ့ကို အစာမကျွေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွေးပါတယ်"

ကျောက်ယီက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဟွမ်ယီက အလျင်အမြန်ပင် "ဂိုဏ်းချုပ်... သမီး သက်သေပြနိုင်ပါတယ်။ အစ်ကိုကျောက်က သူ့အတွက် နေ့တိုင်း စားစရာတွေ ယူသွားပေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက သမီးချက်တဲ့ အစားအသောက်တွေက အရသာမရှိဘူးဆိုပြီး အသားစိမ်းတွေပဲ တောင်းနေတာ။ ပြီးတော့ အဲဒါကို သမီးကို သွားယူခိုင်းသေးတယ်။ ဒါကြောင့် သမီးလည်း အစ်ကိုကျောက်ကို သူ့ကို ဘာမှမပေးနဲ့တော့လို့ ပြောလိုက်တာ ဆာသွားရင်တော့ သူ စားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အသားစိမ်းတွေ တောင်းနေတယ်ဟုတ်လား... ဇီဇာကြောင်လှချည်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း လောလောဆယ် အငတ်ထားလိုက်ပေါ့"

ဝမ်ပင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်လီရန်က ရုတ်တရက် လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

သူက ဝမ်ပင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

"ဒီမျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက ဒီတောင်တောကြီးရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ။ တစ်ခြား မိစ္ဆာဘုရင်အသစ်တစ်ကောင်ဆီမှာ ရှုံးနိမ့်ပြီး အခြေအနေပျက်သွားတာများလား။

ဒါပေမဲ့ သူက မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပဲလေ။ အဲဒါကို မသေမျိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ထားတာလား။ အစာတောင် မကျွေးထားဘူး။ ဒါက ငါ့လက်အောက်က မိစ္ဆာငယ်လေးတွေထက်တောင် ပိုဆိုးနေပါလား"

၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဒေါသထွက်သင့်၊ မထွက်သင့်ကို တွေဝေလျက် တွေးတောနေမိတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ထပ်ရှိ မျက်လုံးနီမိစ္ဆာဘုရင်ကိုယ်တိုင်ကပင် စောဒကအချို့ တောက်တီးတောက်တဲ့ ညည်းညူရုံမျှသာ တတ်နိုင်ပြီး တကယ်တမ်း လက်တွေ့တွင်မူ မလှုပ်ရှားရဲချေ။

၎င်းက ရှန်လီရန်အား တကယ်တမ်း ဒေါသထွက်ရန်အတွက် တွေဝေသွားစေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုခဏ၌ ဟွမ်ခုန်းက အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး "အစ်ကိုရှန်... လျှောက်ပြီး ကလေးကလား လုပ်မနေပါနဲ့တော့ ငါတို့ ထွက်ခွာကြရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်လီရန်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် "ဒါပေမဲ့... အဲဒီပန်းကန်ထဲက အရာတွေက တကယ်ကို မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေတာဗျ ပြောစမ်းပါဦး... ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံးမှာ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေကလွဲလို့ အခြားဘာကိုမှ စားဖူးလို့လား။ အခုမှပဲ ငါ့ကို သွားရည်ကျစေမယ့် အရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာ ငါက ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုမျိုး ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါ့မလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ခုန်းက "ဂိုဏ်းချုပ်က မရဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ အတင်းအကြပ် လုပ်နေလည်း အပိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း... ငါက မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား"

ဟွမ်ယီက အောက်ထပ်သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း "ဦးလေးရှန်... ဆက်ပြီး ပရမ်းပတာ လုပ်မနေပါနဲ့တော့။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လာပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ကတော့ အခုဆို မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွက် နှစ်ပေါင်းသုံးရာလုံးလုံး သစ်ပင်စိုက်ပေးနေရပြီ။ ဦးလေးကော ဒီနေ့ညမှာ မထွက်ခွာဘဲ နေချင်လို့လား" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

"နှစ်ပေါင်းသုံးရာ... ဒါက..."

ရှန်လီရန်မှာ စကားလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် အောက်ထပ်ရှိ မျက်လုံးနီဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ပင်းထံသို့ ယဉ်ကျေးသော်လည်း အနေခက်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပြသလိုက်ရင်း "ဒါဆိုရင်လည်း... မစားရရင်လည်း မစားရဘူးပေါ့ဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူက ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ရှန်လီရန်၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ သွားရည်များကမူ ကျဆင်းနေဆဲပင်။

၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဟွမ်ခုန်းက ရယ်မောလျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတိုးကာ ဟွမ်ယီအား ဖက်လဲတကင်း ပြုလုပ်လိုက်ရင်း "သမီးလေး... အဖေ ထွက်ခွါရတော့မယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ဟွမ်ခုန်းသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဟွမ်ယီ၏ လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ဆက်လက်၍ "ကျင့်ကြံခြင်းကို သေချာ အာရုံစိုက်ပါ။ အဖေ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် သမီးလေးက မိစ္ဆာအနွယ်ဝင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာမယ့်ရက်ကို အဖေ မျှော်လင့်နေပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဂရုစိုက်ပါ အဖေ"

ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဟွမ်ယီ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌မူ မျက်ရည်များဖြင့် ဝဲပန်နေခဲ့ချေပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဟွမ်ယီနှင့် ယွီမိုတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် ဟွမ်ခုန်းတို့အဖွဲ့အား တောင်အောက်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဟွမ်ယီမှာမူ တောင်အောက်တွင် အတော်ကြာသည်အထိ မပြန်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

ဟွမ်ခုန်းကို တင်ဆောင်ထားသော မြင်းရထားကြီး ညကမ္ဘာကြီးအတွင်းသို့ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

ယွမ်းလန်တောင်မှ ထွက်ခွာပြီး မြို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရှန်လီရန်က ဟွမ်ခုန်းအား "မင်းကတော့ဗျာ... ဟွမ်ယီကို ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုမျိုး ထားပစ်ခဲ့နိုင်ရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ခုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် "လွှတ်ပေးသင့်တဲ့အရာကို လွှတ်ပေးရမှာပဲဗျ။ သူမလည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဆိုတော့ သူမဘာသာမင်း သူမ ပျံသန်းရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့။ ဒါနဲ့... မင်းကောပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လရောင်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ရွက်တွေနဲ့ မင်းကို သွားရည်ကျစေခဲ့တဲ့ မုန့်လုံးတွေကို ဒီအတိုင်း စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာပဲလေ" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

"သူတို့ကမှ မပေးတာ ငါလည်း အတင်းအကြပ် သွားမလုပ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီတော့ ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ"

ရှန်လီရန်က မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယွမ်းလန်တောင်ရှိရာဘက်သို့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်လျက် "ဒါပေမဲ့ ငါပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ အဲဒီပန်းကန်ထဲက အရာကို သေချာပေါက် စားရအောင်လုပ်မယ်။ ငါ အဖြူရောင်

ပုံဆောင်ခဲတွေကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး စားလာခဲ့တာဆိုတော့ တကယ်ကို ရိုးအီနေပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူက ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်းမှာပင် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ပုံစံမှာ ထိုအရာကို ရိုးအီနေသည့် လက္ခဏာမျိုး လုံးဝပေါ်မနေခဲ့ချေ။

...

ဟွမ်ခုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ လေထုမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လရောင်မုန့်လုံးတစ်အိုးကို လူတိုင်းက သုံးပန်းကန်၊ လေးပန်းကန်ခန့်အထိ ခွဲဝေစားသုံးခဲ့ကြပြီးနောက်တွင်မူ အိပ်ဆောင်များရှိရာ နယ်မြေဆီသို့ အသီးသီး အပြေးအလွှား ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းကမူ ဆယ်ထပ်မျှော်စင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး သိမ်းဆည်းထားသော စမ်းသပ်မှုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ပဉ္စမထပ်မှ ဆဋ္ဌမထပ်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

စနစ်က သူ့အား ပဉ္စမထပ်တွင် တစ်ရက်ခန့် နေထိုင်စေခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ဝမ်ပင်းသည် ဆဋ္ဌမထပ်သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ပဉ္စမထပ်တွင် မီးနဂါးသိုင်းကွက်ရှိနေခဲ့ပြီး နားလည်သဘောပေါက်မှုနှုန်းမှာ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိခဲ့ကာ ဆဋ္ဌမထပ်တွင်မူ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်သိုင်းကွက် ဖြစ်နေမလဲဆိုသည်ကို မသိရှိရသေးချေ။

သူ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်သည့်ခဏ၌ မြင်ကွင်းက မီးတောင်ဝတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပူပြင်းနီရဲလှသော ချော်ရည်များက သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တဘွက်ဘွက် ဆူပွက်နေခဲ့ကြပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် ကန့်သတ်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ပင်း အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ထိုရနံ့က ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ဆယ့်နှစ်နှစ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ဆင့်ခေါ်လိုက်သော မီးမိုးများက ဝမ်ပင်းအား အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ရသည်။

သူ၏ ပတ်ပတ်လည် မီတာတစ်ရာအတွင်း၌ မီးမိုးများမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ပင်းသည် ထိုစောင့်ကြပ်သူနှစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဝမ်ပင်းအနေဖြင့် ကောင်းကင်ပြည့်မီးမိုးသိုင်းကွက်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ သတ္တမထပ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် စနစ်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်... ကျွန်တော့်မှာ သခင့်အတွက် အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ သတ္တမထပ်မှာပဲ နေလိုက်ပါ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သတ္တမထပ်ရဲ့ ဆုလာဘ်က သိုင်းကွက်မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ။ စောင့်ကြပ်သူတွေကို အနိုင်ယူလိုက်တာနဲ့ သခင်အနေနဲ့ မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ရမှာပါ။ ဒါက သခင်ရဲ့ ငရဲမီးထူးဆန်းတဲ့ သွေးကြောကို ပိုသန်မာလာစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း တိုးတက်လာစေမှာပါ။ လောလောဆယ်မှာတော့ အဋ္ဌမထပ်ရဲ့ ဆုလာဘ်က သခင်နဲ့ မကိုက်ညီသေးပါဘူး။ အဲဒီတော့ သတ္တမထပ်မှာပဲ ဆက်ရှိနေပြီး ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဆုလာဘ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရတဲ့အခါမှာတော့ သခင်ရဲ့ မီးနဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး သန်မာတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုအထိ ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာပါ"

"ဒါဆိုရင် ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် အမြတ်ထုတ်လို့ရတာပေါ့"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ပင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် သတ္တမထပ်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှာလည်း မီးတောင်ဝတစ်ခုအတွင်း၌ပင် ဖြစ်နေခဲ့ဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ တဆယ့်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့က ချော်ရည်များအတွင်း၌ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပြီး သူ၏ စင်ကြယ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရာ သူ၏ စင်ကြယ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို သိသာထင်ရှားလှသော ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

စနစ်၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာလျက် သူသည် သွေးကြောတံခါးကို ချက်ချင်းပင် ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း….

သွေးကြောများကို တုန်ခါစေခဲ့ပြီးနောက် ချော်ရည်များက လှိုင်းထန်သွားခဲ့ကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မီးလျှံများအားလုံးက သူ၏ထံသို့ စုဆုံလာခဲ့ကြပြီး မီးတောက်အားလုံးက သူ့အား လာရောက်ဦးညွှတ်နေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မီးနဂါးသိုင်းကွက် သွားတော့။

ယခုအကြိမ်တွင် ဝမ်ပင်းသည် ထိုစောင့်ကြပ်သူနှစ်ဦးထံသို့ မီးနဂါးသိုင်းကွက်ကို မရပ်မနား ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

သုံးမီတာ၊ လေးမီတာခန့် ရှည်လျားလှသော မီးနဂါးအများအပြားက ချော်ရည်များအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်သွားခဲ့ကြပြီး စောင့်ကြပ်သူများ၏ အပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကြရာမီးတောင်ဝအတွင်း၌ မပြတ်မစဲသော ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သွေးကြောတံခါး တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် သွေးကြောစွမ်းအင်က အဆုံးမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် ကဲ့သို့ မီးနဂါးသိုင်းကွက်များကို အလွန်အမင်း မထုတ်လွှတ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဒန်ထျန်အတွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်စွမ်းအင်က ကန့်သတ်ချက် ရှိသော်လည်း သွေးကြောတံခါးမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော သွေးကြောစွမ်းအင်ကမူ အကန့်အသတ်မရှိ ပေ။

ထို့ကြောင့် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးရုံမျှသော အချိန်ကာလအတွင်း၌ မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော ထိုအဆင့်ဆယ့်သုံးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ မီးနဂါးသိုင်းကွက်ကြောင့် လုံးဝဥဿုံ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ကြရပြီး အောက်ခြေမရှိလှသော ချော်ရည်များအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ ဝမ်ပင်းသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ချော်ရည်များ၏ အနားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်မိသည်။

သူ၏ဘေးနားရှိ ချော်ရည်များမှာ ရုတ်တရက် သက်ရှိထင်ရှားဖြစ်လာခဲ့သကဲ့သို့ ဝမ်ပင်း၏ ထံဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြတော့သည်။