အခန်း (၃၂၁-၃၂၂)

အခန်း။ ၃၂၁

မီးကိုးကွယ်သူ မိစ္ဆာဂိုဏ်း မြေအောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။

တောရိုင်းဒေသ၏ အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် မူလီယန်၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြင်နာယဉ်ကျေးသော မျက်နှာသွင်ပြင်က မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်မှ မှောင်မိုက်နေပြီး တစ်ဖက်မှမူ ကြက်သွေးနီရောင် မီးတောက်များ၏ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ကြောင့် သူ၏ နှာတံမြင့်မြင့်နှင့် ပါးစပ်ထောင့်မှ အရိပ်များမှာ ပိုမိုထင်ရှားနေကာ ထူးဆန်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်ကို ဆောင်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် အရိုးများကို လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ သရဲကလေး ကျမ်းကို စတင်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထိုအကြောင်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်က အပြည့်အစုံမရှိသော သရဲကလေး ကျမ်းကို အကြောင်းပြ၍ ပုံစံမဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ အမတ်တော်ကြီးကို လှည့်ဖြားကာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အလှူငွေ အမှတ်များစွာ ရယူခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအမှတ်များကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေများနှင့် ပေါင်းစပ်၍ ယခု လက်ရှိ တည်ဆောက်နေသော ခွဲခြားမီး စုစည်းခြင်း အစီအရင်အတွက် လိုအပ်သည့် ရှားပါးပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းပင်။

ခွဲခြားမီး စုစည်းခြင်း အစီအရင်…

အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အဓိက ယဇ်ပူဇော်မှုအဖြစ် သုံးစွဲရပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှ လူအများ၏ အသက်ဓာတ်များကို စတေးကာ မိစ္ဆာကလေးမှ နတ်ဘုရားကလေးအဖြစ် အဆင့်တက်လှမ်းရန် သူ၏ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းရန်ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းစဉ်သည် မီးကိုးကွယ်သူ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အဆက်ဆက် လိုက်စားခဲ့သော လမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ တပည့်များကို မီးထဲသို့ ပစ်ချစေခြင်း၊ အချို့မှာမူ ဆရာကို မီးထဲသို့ ပစ်ချသည့် တပည့်များ၏ လုပ်ကြံခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် တစ်ဦးမဟုတ်တစ်ဦး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်သာ လမ်းစရှိပြီး အဆုံးမရှိသော ထိုသံသရာကို အဆုံးသတ်နိုင်ရန်မှာ သရဲကလေးကျမ်းကို ကျင့်ကြံထားသူတစ်ဦးသာလျှင် ဤအစီအရင်၏ အဓိကအချက်အချာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ပင်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ မီးတောက်များ အားနည်းနေခဲ့ရသည့်အတွက် အခွင့်အခါမသာခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ ဤအရာအားလုံးသည် မူလီယန်၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သရဲကလေး ကျမ်းကို ကျင့်ကြံစဉ် မူလီယန်သည် ကြက်သွေးနီရောင် မီးတောက်များ လေထဲမှတဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တွားသွား၍ သူ၏ အသားအရေနှင့် ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးမှ ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မူလီယန်သည် ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အသက်ဓာတ်ကို လောင်ကျွမ်းခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အသက်ဓာတ်ကို ထုတ်နုတ်ခြင်းကြောင့်လားဟု စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် လေ့လာပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ထုတ်နုတ်ခြင်းဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူတစ်ပါးတို့က အသက်ဓာတ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသော်လည်း သူကမူ အစီအရင်အလယ်တွင် ထိုင်လျက် ထိုအသက်ဓာတ်များကို စုစည်း၍ မိစ္ဆာကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေခြင်းပင်။

ခဏအကြာတွင် မူလီယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကို ချလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ထရပ်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်လှမ်း၍ အထူးစာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေအောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မကြာမီ ဂိုဏ်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် နှင်းဖြူရောင် ဝတ်လုံဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီး ဝမ်စုစုမှာ ကျော့ရှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် မူလီယန်ကို မြင်သည်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့သောအသားအရေနှင့် ကိုယ်လုံးလေးတို့က မူလီယန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်များက သူ့လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဖက်တွယ်ထားသည်။

"သူ သံသယ မဝင်စေရအောင် ဂရုစိုက်ပါ"

မူလီယန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက မကျေမနပ်နှင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ကို လွမ်းလို့ပါ။ အဲဒီ ငပေါလေးက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး လုံးဝမရှိဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဆံပင်တစ်မျှင်တောင် မမှီပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

"သူ နောက်ထပ် ဘာတွေ တောင်းဆိုသေးလဲ"

မူလီယန်က မေးသည်။

"မီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေပါ။ သူ စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ဝမ်စုစုက ပြန်ဖြေသည်။

မူလီယန်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "သူက ငပေါတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာလာပြီ။ သူ့ကို အချိန်ပေးပြီး ဆက်လှည့်စားထားလိုက်ပါ။ အလှူငွေ အမှတ်တွေ အများကြီး ထုတ်ပေးနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ။ ကျွန်တော် လိုအပ်လို့ပါ" ဟု မှာကြားသည်။

ထို့နောက် မူလီယန်သည် ဝမ်စုစုအား မင်းသမီးရှီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် မှာကြားသည်။

ဝမ်စုစု ထွက်ခွာသွားသောအခါ မူလီယန်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ လှုပ်ရှားနေသော ခါးအလှကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်သော အကြံအစည်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ထိုလူငယ်လေးကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင်။

ထိုကောင်လေးကို အလှူငွေ အမှတ်တွေ ထုတ်ခိုင်းပြီး နှင်းနိုင်ငံထဲတွင် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုသူသည် သူ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေဖြစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

မူလီယန်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ လေးလံသော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ခြေသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားသည်။

မူလီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချိုသာသော မျက်နှာပေးဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ အရှေ့တွင် မင်းသမီးရှီ ရောက်ရှိနေသည်။

"ဒီနေ့ ဘယ်လေညင်းက မင်းသမီးရှီကို ခေါ်ဆောင်လာတာလဲ"

မူလီယန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးရှီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "သခင်ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာပါ" ဟု ပြောသည်။

"နှုတ်ဆက်တယ်"

မူလီယန်မှာ လျှပ်စီးကြောင်း ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကျွန်တော် ဧည့်ဝတ်ပြုတာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လို့လား။ တစ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် အလျင်စလို..." ဟု မေးသည်။

မင်းသမီးရှီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သခင်က ဒီမှာနေရတာ ငြီးငွေ့သွားပြီ။ တခြားနေရာ ပြောင်းချင်တယ်တဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အခန်း။ ၃၂၂

မူလီယန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ အကြံအစည်များမှာ မအောင်မြင်တော့သည့်အပြင် တွက်ချက်မှုများပါ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

သူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ အမတ်တော်ကြီးနဲ့ သွားတွေ့ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှင်းနိုင်ငံမှာ အမတ်တော်ကြီး မသိသေးတဲ့ ပျော်စရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးရှီက "သခင်က နေ့တိုင်း တောင်တွေ ရေတွေကိုပဲ ကြည့်နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ။ နှင်းနိုင်ငံက ဒီနှင်းတွေကို မူလီယန် ဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ ရပ်တန့်ပေးနိုင်သလား" ဟု မေးသည်။

"ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

မူလီယန်က ခါးသီးစွာ ဖြေသည်။

မင်းသမီးရှီက "သခင်က အကြီးအကဲ ဝမ်စုစုကို အလွန်သဘောကျတယ်။ မင်းရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ" ဟု တိုက်ရိုက်ပင် တောင်းပြောလိုက်သည်။

မူလီယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "သူမက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းလို့ရမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးရှီက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "သူမရဲ့ သက်တမ်းကလည်း ကုန်ခါနီးပြီ။ ကြက်သွေးနီရောင်နန်းတော်အဆင့်မှာလည်း သာမန်ပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ သူမကို အမှန်တကယ်ပဲ တန်ဖိုးထားနေတာလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်၍ ပြောလိုက်သည်။

မူလီယန်မှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူစိတ်ထဲတွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ဝမ်စုစုသည် မီးကိုးကွယ်သူ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် "အမတ်တော်ကြီး သဘောကျရင် အကြီးအကဲဝမ်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ဒါဆိုရင်... ဒီလောက်ဆိုရင် ရပါပြီ" ဟု လက်ချောင်းသုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တိုကင်တစ်ခု လွင့်လာသည်။ မူလီယန် ဖမ်းယူကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အလှူငွေ အမှတ် (၃၀၀) သာ ပါရှိသည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားကာ သူတောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ (၃၀၀၀) ပင်။

မင်းသမီးရှီက မူလီယန်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး "မပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်တုတွေကို ရောင်းပြီး အမှတ်တွေ အများကြီး ရထားတာ မင်းအသိဆုံးပါ။ လောဘမကြီးပါနဲ့" ဟု ပြောကာ ခြေဆောင့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ဇင်ယန်တောင်ထိပ်တွင် တစ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန်မှာမူ သူတို့၏ အတွေးများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် ပျံသန်းနေသော လှည်းယာဉ်အတွင်းတွင် အန်းလီနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ စုန်ယန်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို အနံ့ခံမိလျှင် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာတတ်သူဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကလေးနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဟူသော စကားလုံးများကြောင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ပရိယာယ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားလာမှုက သူ့အတွက် အဆင်ပြေမှုများစွာကို ယူဆောင်လာသည်။ အန်းလီမှာ ယခင်ကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်သူ မဟုတ်တော့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အတိတ်က နာကျင်မှုများဖြင့် ရောယှက်နေသော မျှော်လင့်ချက်အချို့ ရှိနေသည်။

စုန်ယန်သည် ဝမ်စုစု၏ အရိပ်ရုပ်သေးကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး "ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မထိခဲ့ဘူးဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ" ဟု အမိန့်ပေးသည်။

ဝမ်စုစုက "သခင်က မူလီယန်လို လူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ဆွဲဆောင်ပါစေ သခင်ကတော့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားခဲ့ပါဘူး" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က အန်းလီဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လှည့်စားဖို့အတွက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် သူက အကြီးအကဲဝမ်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ရောင်းပါ့မလား" ဟု ရှင်းပြသည်။

ဝမ်စုစုမှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အစီအရင် ရှာဖွေရေးမြေပုံကို ထုတ်ယူကာ စုန်ယန်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။

"သခင် ကြည့်ပေးပါဦး"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က မြေပုံကို ယူလိုက်သည်။ ဝမ်စုစုမှာ ပြောစရာရှိသော်လည်း မပြောဘဲ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်သည်။

အန်းလီကိုလည်း သူက အတူရှိနေစေပြီး "ဘာမှ မလိုဘူး ပြောလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုမှာ အန်းလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အန်းလီကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးငယ်ကို သခင်က အဘယ်ကြောင့် အရေးပေးသလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမက တိုက်ရိုက်ပင် စတင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"အဲဒီ လူအိုကြီးက ကျွန်မကို ဘာမှမသိဘူးလို့ ထင်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ကျွန်မ အခွင့်အရေး တစ်ခုခုတော့ ရှာမိတာပေါ့ရှင်..."