အခန်း (၂၁၁)

အခန်း (၂၁၁) ဒီလို ဆုလာဘ်မျိုးကလည်း မဆိုးပါဘူး

နန်ကုန်းရိုရွှေ ဤသို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး ခန့်မှန်းမိလိုက်ပေ၏။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေ အများကြီး ရှာဖတ်ကြည့်ပေမဲ့ စကားလုံး နည်းနည်းလေးပဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်..."

"အခု ငါတို့ သေချာပေါက် သိထားတာက တောင်တန်း တစ်သိန်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်... ပြီးတော့ တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် မှာလည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရ တောင်တန်း တစ်သိန်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက သွေးဆာမိစ္ဆာမျောက်ဝံတွေရဲ့ နယ်မြေနားမှာ ရှိနေပုံရတယ်... အဲ့ဒီမှာက အလွန်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် သွေးဆာမိစ္ဆာမျောက်ဝံတွေ အများကြီးရှိနေလို့ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သဘောတူခြင်း၊ မတူခြင်း မရှိဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တခြား နေရာအတွက်ကော ဒုတိယ အစ်မတော် ဘာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့သေးလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ ခါးသက်သွားခဲ့၏။

"ငါ တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် ကို စုံစမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အားလုံးက စာကြောင်းတိုလေးတွေချည်းပဲ... တိကျတဲ့ နေရာကို လုံးဝ မပြထားဘူး... တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် က အရမ်းကြီးလွန်းတော့ အဲ့ဒီလို ရှာရတာ အရမ်းခက်ခဲလို့ မတွေ့နိုင်လောက်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အစ်မတော်... ကျွန်တော်တို့ ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေမယ့်အစား ကျွန်တော့်အတွက် ဒုတိယ ယောက်ဖလောင်း တစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရင် မကောင်းဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အကျင့်ပုပ်တဲ့ ရှောင်ယွီ... မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... နောက်နေတာပါ... ကျွန်တော် သတင်းအချက်အလက် တချို့တော့ ရှာတွေ့ထားတယ်... ဒုတိယ အစ်မတော် နားထောင်ချင်လား..."

"အို..."

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်း ဘာတွေ ရှာတွေ့ထားလို့လဲ... မြန်မြန် ပြောပြပါဦး..."

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ဘေးနေရာကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အစ်မတော် အရင်ထိုင်ပါဦး... ကျွန်တော် သိထားတာတွေကို ပြောပြပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စကားလုံးများကို ပိုမို သိမ်မွေ့စေကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိတိကျကျ ပြောရရင် ကျွန်တော်က စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသားစံအိမ်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး မရှိတော့ ဘာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူးလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း နန်ကုန်းယွီ ဆက်ပြောသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ကျွန်တော်က ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အချက်အလက်တွေကို ဝယ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကွန်ရက် ဆီကို လူတစ်ယောက် လျှို့ဝှက်လွှတ်လိုက်တယ်... သူ ပြန်ယူလာတဲ့ သတင်းတွေက အစ်မ သိထားတာထက် နည်းနည်း ပိုပြီး ပြည့်စုံတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေမှာ သူမကိုယ်သူမ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအရာကို သူမ ဘာကြောင့် မစဉ်းစားမိခဲ့ပါသနည်း။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒုတိယ အစ်မတော်... နာနေတာလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှေ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ မသိမသာ နီမြန်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အကြောင်းကိုပဲ ဆက်ပြောပါဦး..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကွန်ရက် ရဲ့ အဆိုအရ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် တောင်တန်း တစ်သိန်း၊ တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် နဲ့ ယန်နဂါး တောင်တန်းတွေ ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွေမှာ ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်တွေ ရှိတယ်တဲ့..."

"တောင်တန်း တစ်သိန်း က အစ်မ ပြောသလို သွေးဆာမိစ္ဆာမျောက်ဝံ မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေနားမှာ တကယ်ရှိတာ... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်…”

"ယန်နဂါး တောင်တန်းတွေ ကိုလည်း အစ်မ သိမှာပါ... အဲ့ဒါက တုန်းယန် အင်ပါယာ ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတာလေ... တုန်းယန် အင်ပါယာ ဘက်ကလူတွေ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့လည်း အဲ့ဒီကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်ခုံးများမှာ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

"တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် က တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... ပြီးတော့ တည်နေရာကိုလည်း ငါတို့ မသိဘူးလေ..."

သို့သော် သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကြောင့် သူမမှာ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်းက တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်ရဲ့ တည်နေရာကို သိနေတာလား..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဒုတိယ အစ်မတော်... အစ်မ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် က အဲ့ဒီနေရာက ငွေလမင်းအင်ပါယာ နဲ့ နီးပေမဲ့ တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် ရဲ့ တကယ့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

"ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကွန်ရက် က သတင်းတွေအရ ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်တွေကို မြင်ဖူးတဲ့ လူတချို့နဲ့ ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ... အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားပေးဖို့ သူတို့ကို တောင်းဆိုလို့ ရတယ်..."

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ယွီ..."

သတင်းကို ကြားပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှေသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ အစ်မတော် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... အစ်မကို ကူညီရတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် သူ၏ပခုံးကို စနောက်ဟန်ဖြင့် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ယွီ က လိမ္မာပြီး ပွင့်လင်းတုန်းပဲ..."

နန်ကုန်းယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါဆို ဒုတိယ အစ်မတော် ကျွန်တော့်ကို ဆုချလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုသို့ ပြောရင်း သူက သူ၏ ပါးပြင်ကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟေး... မင်း ကောင်စုတ်လေး အရိုက်ခံချင်နေတာလား..."

သူတို့နှစ်ဦး စတင် စနောက် ကစားနေကြလေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှေက ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

" တော်တော်ဆိုးတဲ့ ရှောင်ယွီ... အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်သွားစမ်း..."

ထိုသို့ ပြောရင်း နန်ကုန်းရိုရွှေသည် နန်ကုန်းယွီကို ဆွဲထူကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ အစ်မတော်... အဲ့ဒါဆိုလည်း ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး... ညကျရင် ညစာစားဖို့ လာခေါ်မယ်..."

"သိပါပြီ..."

တံခါးအတွင်းမှ တုံ့ပြန်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် လှည့်ကာ အတွင်းဘက်ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"အကြီးဆုံး အစ်မတော် က ရှောင်ယွီနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး... သူနဲ့ အတူရှိနေရတာက တကယ်ကို စိတ်အေးချမ်းစေတာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ စေလွှတ်လိုက်လေ၏။