အခန်း (၂၁၄)

အခန်း (၂၁၄) သခင်လေး ကြီးပြင်းလာပြီ

စူးရှင်းမုန်း၏ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အပြစ်ရှိစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အစ်မရွှယ် ကို အဖော်ပြုပြီး နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေရုံတင် မကဘူးလေ... နောက်ပြီးတော့..."

"ရပါပြီ..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စူးရှင်းမုန်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး... သခင်လေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာပဲ လုံလောက်ပါပြီ... တခြား ဘာမှ မပြောကြရအောင်..."

"ကောင်းပါပြီ... လောလောဆယ်တော့ မပြောကြသေးတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ဖက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ကာ သူမ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားလိုက်သည်။

တစ်ခဏအကြာတွင်။

စူးရှင်းမုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသကဲ့သို့ မော့ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး... ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျွန်မက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းသားစံအိမ်ကို ရောက်နေရတာလဲ…”

ဤနေရာသို့ရောက်လျှင် သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ

"ဒါ... ဒါက နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုများ ဖြစ်နေမလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အစ်မကတော့ တကယ်ကို တွေးတတ်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ့် ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ် ပါ... အစ်မတို့အားလုံးကို ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

စူးရှင်းမုန်း၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က အတော်ကြာကတည်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တယ်..."

"ဒီ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ဖန်တီးပေးပြီး စမ်းသပ်ဖို့အတွက်ပဲ... အစ်မတို့အားလုံး စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကျင့်ကြံနေတာ မြင်လို့ ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်း၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝိုးတဝါး ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ အစ်မ မယုံဘူးဆိုရင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ထဲမှာ အစ်မ တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ချန်ထားခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ကြည့်ရှုခံစားလို့ရအောင် အဲ့ဒါတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရမလား..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မ သခင်လေးကို ယုံပါတယ်..."

ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုအတွင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ တွေးမိသွားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ဝါးဝါးမှသည် ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲတွင်ပင် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းနေခဲ့၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအချိန်က နန်ကုန်းယွီသည် ဤ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်မှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေပေသည်။

ပထမဆုံး စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးတောရင်း သူမသည် နန်ကုန်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူက သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မျက်နှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

စူးရှင်းမုန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်တိုးဝင်လိုက်လေ၏။

သူမက တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ရှင်းမုန်း ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်တာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ရှင်းမုန်း က စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာတာဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုတချို့ ကျန်နေသေးလို့ ပိုပြီး သံသယဝင်သွားတာပါ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ကျောပြင်လေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အစ်မကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး..."

စူးရှင်းမုန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ အငွေ့အသက်ကို အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စွဲလမ်းမှုများ ရှိနေပေသည်။

ထိုစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ...

သို့မဟုတ် အိပ်မက်သည် အစပိုင်းတွင် မှုန်ဝါးဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် များစွာ ပိုမို မှန်ကန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အမှန်ကန်ဆုံးအရာမှာ ယခုလက်ရှိအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာအကြောင်း တွေးတောရင်း စူးရှင်းမုန်း၏ လှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမသည် နန်ကုန်းယွီကို မျက်လုံးပင့်၍ ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ သခင်လေးကတော့ ကြီးပြင်းလာပုံရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှာဟယ်၏ နူးညံ့သော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်မ ရှင်းမုန်း... အဲ့ဒီလိုမျိုး သခင်လေးကိုပဲ ဖက်ထားတော့မှာလား... ကျွန်မတို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား..."

စူးရှင်းမုန်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အသံလာရာဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချွန်းကျီတို့ အားလုံးက သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မင်းသမီးကြီး နန်ကုန်းရိုရွှေ အပါအဝင် လူတိုင်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြပြီး သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေကြလေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စူးရှင်းမုန်းသည် ထိတ်လန့်တကြား ရုန်းကန်ကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး

"ရှင်းမုန်း က မင်းသမီးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"တခမ်းတနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

နန်ကုန်းရိုရွှေက သူမ၏လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း စနောက်၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး... မင်း သခင်လေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ နေရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲ... ဘယ်လိုနေလဲ..."

စူးရှင်းမုန်း၏ လှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ သခင်လေးက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ... မင်းသမီးကြီး သိချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်တိုင် သွားစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ဆွံ့အစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါက ရှောင်ယွီရဲ့ ဒုတိယ အစ်မတော်ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

‘ဘာလို့ ဒီစကားက ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ

သူမ ပြောတာကို နားထောင်ရတာ ဒီမင်းသမီးကြီးက သူမရဲ့ သခင်လေးကို တကယ်ပဲ ဖက်ဖူးပုံရတယ်'

သူမသည် သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီးကြီး... သခင်လေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်ထားခံရတဲ့ ခံစားချက်က အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်... ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရှင်းမုန်း က ခုနက အခိုက်အတန့်လေးကို ထာဝရ တည်တံ့နေစေချင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စူးရှင်းမုန်း ဆိုလိုသည်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်ပေသည်။

သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့သောအရာမှာ သူသည် စူးရှင်းမုန်းတို့နှင့်အတူ ကလေးဘဝက ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာ အတူနေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ထပ် ခြောက်နှစ်ကြာ ခွဲခွာနေခဲ့ရသော်လည်း စူးရှင်းမုန်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ သိပ်နားမလည်သော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

‘အတော်လေး ယုတ္တိမတန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်…’’

ချွန်းကျီတို့ အဖွဲ့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး နားလည်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

‘ကြည့်ရတာ သခင်လေးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှု နောက်တစ်ဝက်က အလုယူခံရတော့မှာပဲ…’

နန်ကုန်းရိုရွှေက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဒီမောင်လေးက ဒီလောက်တောင် လူကြိုက်များလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး…’

သို့သော် တွေးကြည့်ပါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

‘အဖွား၊ ခမည်းတော်၊ မယ်တော်ကြီး နှင့် အကြီးဆုံး မင်းသမီး အစ်မတော် တို့အားလုံးက ရှောင်ယွီကို တကယ် သဘောကျကြတယ်။

အခု သူမတောင် သူ့ကို သဘောကျနေပြီပဲ…’

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ သက်တမ်းက အကန့်အသတ်မရှိဘူး ဆိုရင်တောင် ရှောင်ယွီ ဘေးမှာ ထာဝရနေတာကလည်း တခြားရွေးချယ်စရာ ထာဝရတစ်မျိုးလို့ ယူဆလို့ရပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းသည် နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ရှင်းမုန်း က အဲ့ဒီလို ဘဝမျိုးအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်သွားမှာပါ..."

လူတိုင်း သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

တုန်းရွှယ်တို့ သုံးယောက်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ချွန်းကျီကမူ သခင်လေး ပြောခဲ့သည့်စကားများကို တွေးတောရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွီသည် သိမ်မွေ့သော အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန်အတွက် လည်ချောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လူတိုင်း စုစည်းမိတာ ရှားပါတယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင် စကားပြောနေကြ... ငါ သွားပြီး ဟင်း နည်းနည်းလောက် ချက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချွန်းကျီတို့ အဖွဲ့သည် မနေ့ညက ဟင်းလျာများကို တွေးမိပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သွားရည်ယိုလာကာ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်းက မုန့်လုပ်တာအပြင် ဟင်းလည်း ချက်တတ်သေးတာလား..."

စူးရှင်းမုန်းသည်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"နေရာတော်တော်များများကို သွားလည်ပြီး ဒေသခံ အစားအစာတွေ အများကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သဘာဝကျကျပဲ တတ်မြောက်သွားတာပါ…”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းသည် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နှလုံးနာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ်တိုင် လေ့လာသင်ယူတဲ့ ပါရမီဆိုတာ မရှိပေ။

‘သခင်လေးက အိမ်နဲ့ ခြောက်နှစ်တောင် ဝေးကွာနေပြီး အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာပဲ’

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အများကြီး မတွေးထားဘဲ သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်း ချက်တဲ့ ဝိုင်က အရမ်းအရသာရှိတာဆိုတော့ ဟင်းချက်တာလည်း ညံ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ လောင်းရဲတယ်... ဒုတိယ အစ်မတော်က တကယ် မျှော်လင့်နေပြီနော်..."

"ဒုတိယ အစ်မတော်ကို စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရင် စကားပြောနေကြ... ငါ သွားပြီး ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးရင် အဒေါ်တော် ချင် တို့ကို လာဖို့ သီးသန့် အကြောင်းကြားလိုက်မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... အကူအညီ လိုသေးလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အမတော်တို့ဘာသာ ခဏလောက် ကစားနေကြ... ငါ အကူအညီ မလိုပါဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် နန်ကုန်းရိုရွှယ်ထံသို့ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။