အခန်း (၂၁၅)

အခန်း (၂၁၅) အမျိုးသမီး အစေခံများကို ရောင်းချနေတာလား…

နန်ကုန်းယွီသည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အတွင်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သူ့ထံတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ များများစားစား မကျန်တော့ချေ။

အကယ်၍ သူသည် ထိုအရာများကို အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်းမှ ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင် မြို့များ သို့မဟုတ် ဈေးတန်းများကို တွေ့ရတိုင်း သူသည် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းဖြင့် သူသည် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို အမြဲတမ်း ထုတ်ယူတတ်သည့် ထူးဆန်းသော အလေ့အထကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေ၏။

ယနေ့သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ချေ။

သူသည် ဈေးတန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရန် စီစဉ်ထားပြီး နောက်ပိုင်း ကာလအတော်ကြာသည်အထိ ထိုနေရာသို့ သွားရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းသည် အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး ဘယ်သွားမလို့လဲ... ရှင်းမုန်းလည်း လိုက်ခဲ့မယ်..."

နန်ကုန်းယွီမှာ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဈေးတန်းဘက်ကို သွားမလို့... မင်းက ခုလေးတင် ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာထဲက ထွက်လာတာဆိုတော့ သူတို့နဲ့ ထိုင်ပြီး စကားပြောနေလိုက်ပါ... ငါ ပြန်လာတာကိုပဲ စောင့်နေ..."

သို့သော် စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"သခင်လေး... ရှင်းမုန်းကို လိုက်ခွင့်ပြုပါ... ရှင်းမုန်း သခင်လေးနဲ့ အတူတူ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုနေချင်လို့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ဖွဖွခတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ငါ့အနားမှာပဲ နေ... ခဏနေရင် ငါ မင်းကို အလုပ်ခိုင်းမှာနော်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး စိတ်ကြိုက်သာ ခိုင်းပါ..."

"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်း၏ သွယ်လျသောခါးလေးကို ဖက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းသွားလေ၏။

စူးရှင်းမုန်း၏ လှပသောမျက်နှာလေးတွင် အပြုံးများပွင့်လန်းသွားပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုချိန်တွင် သူမသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခြင်းက အမှန်ကန်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေ၏။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြောက်ပိုင်းဈေးတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"အမ ရှင်းမုန်း... ရောက်ပြီ..."

စူးရှင်းမုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏လက်ကိုဆွဲလျက် ဈေးတန်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။

စူးရှင်းမုန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရှေ့မှ အမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအုပ်ကြီး စည်ကားနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဈေးတန်းအတွင်း အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသော်လည်း စူးရှင်းမုန်းအတွက် သကြားလုံးပန်းသီးတစ်ချောင်းသာ ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ပြန်လွှတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စူးရှင်းမုန်း၏ အကြည့်များကလည်း သူ့အပေါ်၌သာ ရှိနေခဲ့ရာ သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး လွန်စွာ စည်ကားနေပုံရပေ၏။

"သွားကြည့်ရအောင်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ရင်းနှီးနေသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဟွာမျှော်စင်၏ ရှေ့၌ ဖြစ်သည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် သံလှောင်အိမ်တစ်ခုကို ချထားသည်။

ထိုလှောင်အိမ်အတွင်း၌ သွေးများစွန်းထင်းကာ ညစ်ပတ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကို ကြည့်ရုံဖြင့် ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်မှာ လုံးဝ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော စုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် အနည်းငယ် ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသဖြင့် သူမ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သိသာလှ၏။

လှောင်အိမ်၏ နံဘေးတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်၌ 'အမျိုးသမီး အစေခံ ရောင်းမည်၊ အများဆုံး ပေးနိုင်သူ ရမည်၊ အနည်းဆုံး ဈေးနှုန်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ထက် မနည်းရ' ဟု ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ရွံရှာသော အမူအရာ ထင်ဟပ်လာသည်။

ထိုချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီအမျိုးသမီးက ဒီလောက်တောင် ညစ်ပတ်နေတာကို ဒီလောက် ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းနေသေးတယ်... ခင်ဗျား ရူးနေတာလား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"မင်းလို ကောင်လေးက ဘာသိလို့လဲ... ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ ရုပ်ထွက်နဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တော်တော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာ... တကယ်လို့ ငါသာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မလိုနေဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်ရောင်းပါ့မလဲ..."

"ခင်ဗျား ကစားလို့ဝသွားလို့ ပစ်ထုတ်ချင်တာနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှင်းပစ်လို့ရအောင် တမင်တကာ ဒီလောက် ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား..."

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက ရယ်မော၍ စနောက်လိုက်ရာ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံမှာ အလွန် သိသာထင်ရှားနေပေ၏။

"မင်းတို့ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုနေတာ... အများကြီး ကစားလိုက်ရင် တန်ဖိုးကျသွားမယ်ဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး လှောင်အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိ၏။

“ သူမက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ.. ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေရတာလဲ” နန်ကုန်းယွီက‌

ရေရွှတ်လိုက်သည်။

စူးရှင်းမုန်းသည် နန်ကုန်းယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေး သူ့ကို သိလို့လား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်... သူ့ကို ငါ့ဆီပေး... မဟုတ်ရင် မင်း ဒုက္ခကြီးကြီး တွေ့လိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းသည် နန်ကုန်းယွီထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ အမှန်တကယ်ပင် လှည့်စားခံရမည့်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ကောင်လေး... ဝယ်ချင်ရင်လည်း ဝယ်လေ... ဘာလို့ ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေရတာလဲ..."

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီ၏ ထူးကဲသော အရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့ထားရပြီး မတော်ဆ ပြစ်မှားမိပါက ဒုက္ခရောက်မည်ကို မစိုးရိမ်ရပါက သူသည် ဤမျှ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းမိရက်နဲ့တောင် လမ်းပေါ်မှာ ရဲရဲတင်းတင်း ရောင်းရဲတယ်ဆိုတော့ သူမက မင်းအတွက် ပူလောင်တဲ့ မီးခဲတစ်ခဲ ဖြစ်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီသခင်လေးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ပေးထားတယ်... ထပ်ပေးမယ့်သူ ရှိသေးလား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကျိုးကို နားမလည်သူ ဖြစ်ပေ၏။

သူက ဤမျှ သတိပေးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း လျှော့ချရကောင်းမှန်း မသိသေးချေ။

ထိုချိန်တွင် ဝမ်ဟွာမျှော်စင် အတွင်းမှ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါလည်း ဒီအမျိုးသမီးကို သဘောကျတယ်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ဆယ် ပေးမယ်..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးကို သူ သိထားပေသည်။

သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပြည့်တန်ဆာရုံ ဝမ်ဟွာမျှော်စင်၏ စီမံခန့်ခွဲသူ အောင်သွယ်တော်မကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရောင်းချရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤအောင်သွယ်တော်မကြီးမှ ဈေးခေါ်မည်ကို မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏လက်ထဲရှိ အမျိုးသမီးသည် လွန်စွာ လှပပြီး လူကြိုက်များသဖြင့် အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ အလွန်များပေသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ အောင်သွယ်တော်မကြီးထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ဆယ် တောင်လား... အောင်သွယ်တော်ကြီးက သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်ချင်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ…”

အောင်သွယ်တော်မကြီးက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဒီကျွန်မက ဝမ်ဟွာမျှော်စင်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် ဝယ်တာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူ ဧည့်ခံရမယ့် ဧည့်သည်တွေကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝမ်ဟွာမျှော်စင်ကြီး ဒီနေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်လာပေ၏။

"မင်း... မင်းသား..."

အောင်သွယ်တော်မကြီး၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် ဝမ်ဟွာမျှော်စင်၏ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ချင်းယိုအင်ပါယာရှိ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်ထားလေ့ရှိသည်။

သူမသည် မတော်ဆ ပြစ်မှားမိပါက ဒုက္ခရောက်နိုင်မည့် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ ပုံတူပန်းချီများကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးပြီး ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီ၏ ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်က ရေးဆွဲထားသော နောက်ဆုံးပေါ် ပုံတူပန်းချီကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးပေသည်။

" ကျန်းပေ့ မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။

ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီ ကိုယ်တိုင်က ဤသို့ ပြောဆိုနေပြီဖြစ်ရာ ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားသော မီးခဲတစ်ခဲ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။

အောင်သွယ်တော်မကြီး၏ ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြောင်း သိသာပေသည်။

ထိုနေ့က နန်ကုန်းယွီ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်က အဝေးမှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများသည်လည်း သူ၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားကြပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

'ကျန်းပေ့မင်းသား' ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး တညီတညွတ်တည်း အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။

"ကျန်းပေ့မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်သွားကြသည်။

အချို့သော သတ္တိနည်းသူများ သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။