အခန်း (၂၁၆)

အခန်း (၂၁၆) ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်လိုက်ပါ

လူတိုင်းသည် တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ မပေါ့ဆရဲကြချေ။

ကျန်းပေ့မင်းသား၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကတည်းက ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်းသို့ တပ်များဦးဆောင်ဝင်ရောက်ကာ လူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည့်နေ့ကတည်းက တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထကြပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက အောင်သွယ်တော်ကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသား... ဒီကျွန်မက ခုလေးတင် စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ... အမျိုးသမီးကို ကျွန်မ မယူတော့ပါဘူး..."

"မယူတော့ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ဆယ် ဈေးခေါ်ထားတယ်လေ... ဟိုသူဌေးက ခင်ဗျား ပိုက်ဆံပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ…

အောင်သွယ်တော်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးသွားပြီး သူမဘေးရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ မထရဲသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် များစွာသော အကြည့်များ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားလေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိ သာမန် ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျန်းပေ့မင်းသားကို ပြစ်မှားမိရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့များ ထရဲမည်နည်း။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးက တုန်ရီစွာဖြင့် အသနားခံလိုက်သည်။

"မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးက မင်းသားရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မသိလိုက်လို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လေပြေညင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူသည် ထိုလေပြေညင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။

"ပြောပါ... သူ့ကို မင်း ဘယ်လို ဖမ်းမိတာလဲ... ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သေးလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးမှာ တုန်ရီသွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်းသား ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်တော်မျိုးက ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်ရဲ့ အနောက်ဘက်က ချန်ဟွမ် တောင်တန်းတွေမှာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာပါ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ မဝေးတဲ့နေရာမှာ သတိလစ်နေခဲ့တာပါ... သူ့ရဲ့ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်နဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးက သူ့ကို ပြန်လည်နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံး တိုက်ခဲ့ပါတယ်..."

"အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ့ကို ဝမ်ဟွာမျှော်စင်မှာ ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းလို့ရမလားဆိုပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့လို့ ဒီရောက်လာတာပါ... ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... မင်းသား ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ စစ်ဆေးပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလား... မရိုးသားတဲ့ ခြေလက်တွေကို မင်းဘာသာမင်း ဖြတ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို ထွက်သွားတော့..."

"မင်းသား... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းချ၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ အသနားခံလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တဲ့ အချက်သာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါက မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့တောင် အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါက မင်းကို ဒီနေရာမှာ သေဖို့ စောင့်နေခိုင်းလိုက်မှာ..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားပေသည်။

ဤအမျိုးသမီးကို ကျန်းပေ့မင်းသား သိထားသော်လည်း ကျန်းပေ့မင်းသား၏ လူ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများက ဤကိစ္စကြောင့် လာရောက်တောင်းဆိုလာပါက ကျန်းပေ့မင်းသားနှင့် ချင်းယိုအင်ပါယာမှ မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းချအရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား..."

ထို့နောက် သူသည် အံကြိတ်ကာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဓားပျံထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်တောက်သွားလေ၏။

ထို့နောက် နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ဝိညာဉ်ရတနာဓားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ အရှေ့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"နေဦး..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး တောင့်တင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး..."

နန်ကုန်းယွီသည် အောင်သွယ်တော်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မယူရသေးဘူးလေ..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မလိုချင်တော့ပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အများဆုံးပေးနိုင်သူ ရမယ်ဆိုတော့ အောင်သွယ်တော်ကြီးက ခြောက်ဆယ်လို့ ဈေးသတ်မှတ်ပြီးပြီလေ..."

အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် နောက်ပြောင်နေပုံမရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အိတ်တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ အိတ်ကို ကြည့်ရင်း ထိုအရာကို လက်ခံရမည်လား၊ မခံရမည်လား မသိဖြစ်နေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အောင်သွယ်တော်မကြီးထံသို့ အေးအေးဆေးဆေး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အောင်သွယ်တော်ကြီး... ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး သွားမရှင်းလင်းတော့ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အောင်သွယ်တော်မကြီးမှာ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"မင်းသား... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ဟွာမျှော်စင်သည် ချင်းယိုအင်ပါယာ နယ်မြေအတွင်းရှိ ပြည့်တန်ဆာရုံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကျင့်ကြံသူ မိသားစု နှစ်စုသာ ရှိပေသည်။

ထိုမိသားစု နှစ်စုပင်လျှင် နန်ကုန်းယွီကို အလွန်အမင်း ပြစ်မှားဝံ့မည် မဟုတ်ရာ သူမကဲ့သို့သော အရေးမပါသူတစ်ဦးအတွက်ဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

အကယ်၍ သူမသည် ယနေ့တွင် နန်ကုန်းယွီကို ပြစ်မှားမိပါက နန်ကုန်းယွီ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ယနေ့ညမှာပင် လမ်းပေါ်၌ သူမ သေဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်လော။

ထို့ပြင် ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း သာမန်ဖြစ်ဟန်မတူကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြရာ သူမ မည်သို့ ရဲဝံ့မည်နည်း။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဧည့်သည် ဖြစ်နိုင်မလားလို့ တွေးနေတာ... ခင်ဗျားကလည်း အဲဒီလောက် သတ္တိမရှိပါလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းသား... ဒီအမျိုးသမီးကို မင်းသားအတွက် ပေးပါတယ်... အခုချိန်ကစပြီး ဒီကျွန်မတို့နဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ပါဘူး... မင်းသား ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီးသာ ဧည့်သည်များကို အတင်းအကျပ် ဧည့်ခံခိုင်းခံရပါက အနောက်မြူခိုးအင်ပါယာဘက်တွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ် သိချင်နေမိသည်။

ထိုချိန်ရောက်လျှင် သူ၏ နောင်တော် မင်းသားသည် မည်သို့ တုံ့ပြန်လာမည်နည်း။

သို့သော် ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက် အောင်သွယ်တော်မကြီးက ရဲဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခမဲ့ပေးတာက ဘယ်လောက်တောင် အရသာမရှိလိုက်လဲ... အခု သူက ခင်ဗျားလူ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်လိုက်ပါ... သူ့ကို ငါ ရွေးယူမယ်..."

အောင်သွယ်တော်မကြီးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို သတိထား၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် နောက်ပြောင်နေပုံမရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်... ငွေတစ်ကျပ်သားလောက်..."

နန်ကုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ခင်ဗျားကို ဆယ်ကျပ်သား ပေးမယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် ငွေတုံးတစ်တုံးကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သံလှောင်အိမ်ဆီသို့ သွားကာ အမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီ၍ ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ငွေဆယ်ကျပ်သားနဲ့ ငါ ရွေးယူခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့နော်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း နန်ကုန်းယွီသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

စူးရှင်းမုန်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် နန်ကုန်းယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေတုံးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ဒါက အသက်ကို ဝယ်တဲ့ ပိုက်ဆံဖြစ်နိုင်တယ်..."

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် ထိုငွေကို သတိထား၍ ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

သို့မဟုတ်ပါက သူမ စိတ်သက်သာရာ ရမည် မဟုတ်ချေ။

မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူသန်ကြီးသည် အံကြိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ကြည့်ရှုနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် မတူညီသော အမူအရာများ ပြသကာ လူစုကွဲသွားကြပြီး အချို့သော သူများမှာမူ လောဘရမ္မက် မျက်လုံးများဖြင့် အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်ကုန်းယွီသည် ထိုအမျိုးသမီးကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲသိပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် အမျိုးသမီး၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်သော ဝိညာဉ်ခွန်အားဖြည့် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း... မင်း ဒီမှာနေပြီး သူ့ကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပေးထား... သူ နိုးလာရင် ရေချိုးသန့်စင်ခိုင်းလိုက်ပါ... ငါ ပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်ပြီး ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

စူးရှင်းမုန်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သူက ဘယ်သူလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"သူက ငါ သိတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ တူပေမယ့် ငါလည်း သေချာ မသိသေးဘူး... သူ နိုးလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"အိုး..."

စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သခင်လေး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့နော်... ရှင်းမုန်း ဒီကနေပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ဈေးတန်းအတွင်းရှိ အကြီးဆုံးသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရာ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ ပစ္စည်းအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝယ်ယူ၍ သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ ထည့်သိမ်းကာ ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

......

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌။

အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည်လာပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားတွေးတောနေပုံရပေသည်။