အခန်း (၂၁၇)

အခန်း (၂၁၇) ကျိုးရှောင်ဝေး

"နိုးလာပြီလား..."

အမျိုးသမီး နိုးလာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဘေး၌ထိုင်နေသော စူးရှင်းမုန်းက ပြောလိုက်၏။

"ရေနွေး ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်... သွားဆေးကြောပြီး ဒီအဝတ်အစားကို လဲလိုက်ပါ..."

သူမက တစ်ခါမှ မဝတ်ဆင်ရသေးသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ကုတင်ဘေးတွင် ချထားပေးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုတိုးညှင်းသော အသံကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းက ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သခင်လေးရဲ့ အိမ်တော်ပါ... ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် သခင်လေးကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေ၏။

အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသား... မထင်မှတ်ထားဘဲ နောက်ဆုံးမှာ သူက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဒီလိုဖြစ်ပါ့မလား..."

သူမက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း ညစ်ပတ်စုတ်ပြဲနေသော သူမ၏ အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ အခန်းနောက်ကွယ်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

သူမသည် ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးစည်ပိုင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသားက သွေးတွေ အညစ်အကြေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ ငါ့ကိုတောင် ပွေ့ချီခဲ့တယ်... သူက ညစ်ပတ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

အမျိုးသမီးက ဖော်ပြ၍မရသော အမူအရာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

......

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌။

နန်ကုန်းယွီသည် အထဲသို့ ဝင်လာပြီး အပေါ်ထပ်တွင် ရပ်နေသော စူးရှင်းမုန်းကို မြင်ချိန်တွင် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလေ၏။

"သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီလား..."

စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... သူ နိုးနေပြီလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

စူးရှင်းမုန်းသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"နိုးနေပါပြီ... အခု ရေချိုးနေလောက်ပြီ..."

"ဒါဆိုရင် နည်းနည်းလောက် စောင့်ကြတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ တည်းခိုခန်း ဒုတိယထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေ၏။

စူးရှင်းမုန်းသည် အနည်းငယ် တိုးကပ်လာကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ရှင်းမုန်း သခင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ... နောက်ဆို ရှင်းမုန်းကို မထားခဲ့ပါနဲ့နော်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း... အခု ငါ ပြန်ရောက်လာပြီလေ... မင်းကို ထားခဲ့ဖို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး..."

"ရှင်းမုန်း ဂရုမစိုက်ဘူး... သခင်လေး ထွက်သွားတာ ခြောက်နှစ်တောင် ရှိပြီ... ရှင်းမုန်းက သခင်လေးကို လွမ်းလွန်းလို့ ရူးတော့မလို့ပဲ..."

စူးရှင်းမုန်းသည် သူ၏ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင်းပန်လိုသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး သူ၏ မိခင်နှင့် အခြားသူများအပြင် သူ့အပေါ် ဤမျှ ဂရုစိုက်ပေးသူ ရှိနေသည်ကို အံ့အားသင့်မိလေသည်။

သူသည် လက်လှမ်းကာ စူးရှင်းမုန်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အခုကစပြီး ကိစ္စရှိလို့ အပြင်ထွက်ရတိုင်း မင်းတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်... တကယ်လို့ ခေါ်သွားလို့ မရခဲ့ရင်တောင် စောစောပြန်လာနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်... အများကြီး မတွေးပါနဲ့တော့..."

စူးရှင်းမုန်းသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်း သိပါတယ်... ဘဝမှာ ခဏတာ ခွဲခွာရတာတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးလေ... သခင်လေးဆီက ဒီစကားကို ကြားရတာနဲ့တင် ရှင်းမုန်းအတွက် လုံလောက်နေပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ကျောပြင်လေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် မည်မျှပင် ပြောဆိုနေစေကာမူ သူမကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုအနည်းငယ် ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းနှင့် မယှဉ်သာပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤသို့ ပွေ့ဖက်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ နစ်မြောသွားကြ၏။

အချိန်ခဏအကြာတွင်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အခန်းတံခါးမှာ 'ဂျီ' ခနဲ အသံမည်ကာ ပွင့်လာပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။

သို့သော် အဝတ်အစားမှာ သူမနှင့် သိပ်မတော်ပုံရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံမှာ အနည်းငယ် ကြပ်ထုပ်နေကာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကို တိုက်ရိုက် ပေါ်လွင်စေပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်တွဲကာ လျှောက်သွားကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွီကို မြင်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် သိမ်မွေ့စွာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသားရဲ့ အသက်ကယ်မစမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အရိုအသေပေးစရာ မလိုပါဘူး... ခုနက မင်း သတိလည်နေပုံရတယ်... အနည်းဆုံးတော့ အသိစိတ်ရှိနေသေးတာပဲ..."

အမျိုးသမီးသည် ထိုအချက်ကို မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ မင်းကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလို့ ရှီးလန်အင်ပါယာဘက်က လူဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းမိတာ... မင်းရဲ့ နောက်ခံကို ပြောပြလို့ ရမလား..."

အမျိုးသမီးသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းသားက နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီ... ဒီကျွန်မမှာ ကြီးကျယ်တဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း မရှိပါဘူး... ဒီကျွန်မက အတွေ့အကြုံရှာဖို့ အပြင်ထွက်လာတဲ့ သာမန်မိသားစုလေးက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ... ဒဏ်ရာရပြီး သတိလစ်သွားတော့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းစားခံလိုက်ရတာပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါမြင်ဖူးတဲ့ ရှီးလန်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးကြီးနဲ့ မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက် တူနေရတာလဲ..."

အမျိုးသမီး၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ ဝိုးတဝါး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"မင်းသားက သူ့ကို မြင်ဖူးလိမ့်မယ်လို့ ဒီကျွန်မ မထင်ထားမိဘူး... ဒီကျွန်မရဲ့ မိခင်နဲ့ ရှီးလန် တော်ဝင်မိသားစုက အဝေးက ဆွေမျိုးတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီကျွန်မကတော့ သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားကို အပြစ်မရှာတော့ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ရှေ့ဆက် ဘာအစီအစဉ် ရှိလို့လဲ..."

အမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ နန်ကုန်းယွီကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"အသက်ကယ်မစခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် မင်းသားနောက်ကို လိုက်ပါရစေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ မင်းသား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်ကို ကြည့်ရတာ ချီအရှိန်အဝါကလည်း ထူးကဲတယ်... ငါ့အနားမှာ အစေခံတစ်ယောက် လုပ်ရတာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို နှမြောစရာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

"မင်းကို ငါ့နောင်တော်ဆီ ခေါ်သွားပေးရမလား... သူက ချင်းယိုအင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ... မင်းကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ်တောင် ချီးမြှင့်နိုင်သေးတယ်... ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် နှိမ့်ချရာ မကျတော့ဘူးလေ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကျွန်မက အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ... မင်းသားနောက်ကိုပဲ လိုက်ချင်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရယ်မောချင်စိတ်များ ပါဝင်နေ၏။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်တာလား... ဒါဆိုရင် မင်းက အစေခံမလေးပဲ လုပ်ရမှာနော်... အဲဒါကိုရော သဘောတူရဲ့လား..."

အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကျွန်မကို အစေခံမလေးအဖြစ် လက်ခံပေးပါ မင်းသား..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းကာ တစ်စုံတစ်ခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဘေးရှိ စူးရှင်းမုန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရတာ တော်တော် သနားဖို့ကောင်းတယ်... လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို နေခွင့်ပြုလိုက်ပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း နေခဲ့ပေါ့... မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးက ကျိုး ပါ မင်းသား... ဒီကျွန်မကို ရှောင်ဝေး လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

"ကျိုးရှောင်ဝေး..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအမည်မှာ အဓိပ္ပာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပုံရပေသည်။

သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ရှောင်ဝေး... ငါတို့နဲ့အတူ မင်းသားစံအိမ်ကို အရင် လိုက်ခဲ့... မင်း ဆက်နေရမလား မနေရဘူးလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီကျွန်မ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း လုပ်ပါ့မယ်…”

ရှောင်ဝေးက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဈေးတန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

အတွင်းဆောင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီတို့ အပြင်ထွက်သွားပြီး အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

"ရှောင်ယွီ... ဒါက ဘယ်သူလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ရှောင်ဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အစ်မတော်... သူ့နာမည်က ကျိုးရှောင်ဝေး တဲ့... ဝမ်ဟွာမျှော်စင် အပေါက်ဝမှာ ရောင်းနေလို့ ငါဝယ်လာတဲ့ အစေခံမလေးလေ... သူ့ကိုကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလို့ ဝယ်လာခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ရှောင်ဝေးကို သေချာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

"တကယ်ကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရတယ်..."

ရှောင်ဝေး၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး ခေါင်းကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မေးကြည့်တော့ သူ့မိခင်နဲ့ ရှီးလန် တော်ဝင်မိသားစုက အဝေးက ဆွေမျိုးတွေလို့ ပြောတယ်... ဒါကြောင့် ရုပ်ချင်းဆင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရစေတာ ဖြစ်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... မင်း အဲဒီလိုပြောမှ ငါလည်း သတိရသွားပြီ... သူနဲ့ အရင်တုန်းက မင်းသမီးကြီး ကျီယွင်ရှန် နဲ့ တော်တော်လေး တူတာပဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် နန်ကုန်းယွီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ခုနက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... သူ့ကို မင်း ဘယ်လိုရလာတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခုနက ဝမ်ဟွာမျှော်စင် ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အာဏာသုံးပြီး အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတာပေါ့... အတင်းအကျပ် အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့တာလေ..."

"ဟင်... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိချင်စိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ဟွာမျှော်စင် ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူ့ကို ရှီးလန် တော်ဝင်မိသားစုကလို့ ထင်ခဲ့တာ... နားလည်မှုလွဲသွားမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... နောက်ဆုံးတော့ အတင်းအကျပ် ဝယ်ယူခဲ့သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

"ဟီးဟီး..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ ငွေခေါင်းလောင်းလေးသဖွယ် ရယ်မောသံများ အတွင်းဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။