အခန်း (၂၁၈)

အခန်း (၂၁၈) ဒီနှစ်တွေမှာ နေကောင်းရဲ့လား

"အရမ်း ရယ်ရတာပဲ... ငါ့ကို ဘာလို့ မခေါ်သွားရတာလဲ... အကောင်းဆုံး ပြဇာတ်ကို လွတ်သွားအောင် မင်း လုပ်လိုက်တာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထုလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပစ္စည်းတချို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝယ်ပြီး မြန်မြန်ပြန်လာချင်ရုံလေးပါ... ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူးလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားရမယ်နော်... ကြားလား..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာကို ကြားလား လို့ မေးနေတာလဲ..."

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည်လည်း အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေ၏။

"အစ်မတော် ရွှယ် ရောက်လာပြီကိုး..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ဆီးကြိုရန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်​လေး နဲ့ အစ်ကိုတော်တို့ကော မလာကြဘူးလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့ လူငယ်တွေရဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမို့လို့ မယ်တော်က မလာတော့ဘူးတဲ့... ကျင်းချီက အလုပ်များနေလို့ သူ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အစ်မတော် ရွှယ်တို့ အရင်ထိုင်နေကြဦး... ငါ သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးရင် တွေ့ဆုံပွဲလေး စကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ နန်ကုန်းရိုရွှေထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရိုရွှေ... ခုနက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရအောင်..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ဆွဲထိုင်စေကာ နန်ကုန်းယွီ ပြောခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် မပါဝင်လိုက်ရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ကြားသိပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ထားသော ရှောင်ဝေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျိုးရှောင်ဝေး... ခေါင်းမော့စမ်း... ငါ ကြည့်ရအောင်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှောင်ဝေးသည် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ဝေးက မင်းသမီးကြီး နှစ်ပါးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ထိုမျက်နှာကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အနည်းငယ် တူတာပဲ... ရှောင်ယွီ နားလည်မှုလွဲသွားတာလည်း အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး..."

ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကိစ္စများမှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သခင်လေးနှင့် မင်းသမီးနှစ်ပါး၏ စကားများကို ပေါင်းစပ်တွေးတောကာ ရှောင်ဝေးကို သေချာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ထို့နောက် သူမက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီးကြီး... ရှောင်ဝေးကို လောလောဆယ် သခင်လေးရဲ့ အစေခံမလေးအဖြစ် ထားလိုက်ပါဦးမယ်... သူ့အတွက် နေစရာနေရာ စီစဉ်ပေးဖို့ ဒီကျွန်မ အရင်ခေါ်သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

"အင်း... သွားတော့..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ချေ။

စူးရှင်းမုန်းသည် ရှောင်ဝေးကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး ချွန်းကျီတို့အဖွဲ့ နေထိုင်သော ဘေးဘက်ခြံဝင်းအတွင်း နေရာချထားပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုဘေးဘက်ခြံဝင်းအတွင်း နေထိုင်သူများမှာ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး၏ အစေခံများဖြစ်သော ချွန်းကျီတို့ လေးဦး၊ ချင်းလင်၊ ယင်ရွှမ် တို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။

ရှောင်ဝေး၏ အခန်းကို သေချာစွာ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် စူးရှင်းမုန်းသည် ရှောင်ဝေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတွင်းဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဝေးကို ချွန်းကျီတို့ လေးဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် စူးရှင်းမုန်းက ပြောလိုက်၏။

"လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလေးယောက်နောက်က လိုက်ပြီး အလုပ်လုပ်လိုက်ပါဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ ရှင်းမုန်း..."

ရှောင်ဝေးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ပြီး ချွန်းကျီတို့ လေးဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ လေးယောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်ဝေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်..."

သူတို့ လေးဦးကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

စူးရှင်းမုန်းသည် ထိုအဖွဲ့ကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ဘေးဘက်ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ချီစွမ်းအင်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

သူမက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ခန့် မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စတင်စီးဆင်းလာပြီး လက်ချောင်းများက ရှုပ်ထွေးသော လက်ဟန်သင်္ကေတများကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကမ္ပည်းစာများ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားလေ၏။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုကမ္ပည်းစာများ ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စူးရှင်းမုန်းသည်လည်း လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ..."

စူးရှင်းမုန်းသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီအမျိုးသမီးမှာ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်... သခင်လေးကို အရင်သွားပြောပြပြီး ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ နန်ကုန်းယွီကို သွားရှာလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် အတွင်းဆောင်နှင့် ဘေးဘက်ခြံဝင်းဘေးရှိ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို ပြင်ဆင်နေ၏။

သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးထွက်လာပြီး ဓားသွားများကဲ့သို့ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကျိန်းစပ်လာပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း... ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

စူးရှင်းမုန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

"သခင်လေး... ဒီနှစ်တွေမှာ နေကောင်းရဲ့လား..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလို ပြောရတာလဲ..."

စူးရှင်းမုန်းသည် နန်ကုန်းယွီ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ သခင်လေးက အရင်တုန်းက ဒီလိုအလုပ်တွေ လုပ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ... ခြောက်နှစ်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်သွားရတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပုံရပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်း... အများကြီး မတွေးပါနဲ့... ဒါတွေကို ငါ့သဘောနဲ့ငါ သင်ယူခဲ့တာပါ..."

"မယ်တော့်အတွက် ဟင်းချက်ပေးမယ်လို့ ငါ ပြောဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကတိမတည်နိုင်ခင်မှာတင် မယ်တော်က မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားခဲ့တယ်... နောက်နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဟင်းချက်ပညာကို သင်ယူပြီးရင် မယ်တော်နဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်ကျ ဟင်းချက်ကျွေးလို့ရပြီလို့ ငါတွေးခဲ့တာ..."

"ဒါပေါ့... ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး ငါ့ကို ချစ်တဲ့သူတွေအတွက်လည်း ငါ ချက်ပေးမှာပေါ့..."

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ ကျိန်းစပ်နေမှုမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေ၏။

‘သခင်လေး... အရမ်းကောင်းတာပဲ…’

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်း... မင်းမှာ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရှိလို့မလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းသည် များစွာ ပို၍ လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဟို ရှောင်ဝေးဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး... သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိရမယ်..."

"အို..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်းက သူ့နောက်ခံကို တွက်ချက်ပြီးပြီ ထင်တယ်... ရှင်းမုန်း အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ခဏနေရင် ငါ့အစ်ကိုတော်ဆီ သွားမေးကြည့်လိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် စူးရှင်းမုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွား၏။

"သခင်လေး သိနေတာလား..."

"ရှင်းမုန်းက ဘယ်လိုထင်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန် သဘာဝကျနေလေသည်။

စူးရှင်းမုန်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်လွန်၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ရိုက် သက်သေအထောက်အထား မရှိသော်လည်း တာအိုဖြစ်ပေါ်ခြင်း ကောင်းကင်ကျမ်းကို သခင်လေးက

သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမကို သင်ပေးသော သခင်လေး အနေဖြင့် လေ့လာထားခြင်း မရှိဘဲ နေမည်လား။

သခင်လေး၏ ပါရမီဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ချီအရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို တွက်ချက်ရန် အခြားသူ၏ အကူအညီပင် လိုအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

စူးရှင်းမုန်းသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး စိတ်ထဲမှာ နားလည်နေသရွေ့ လုံလောက်ပါပြီ... ရှင်းမုန်းက အများကြီး တွေးနေမိလို့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ အရမ်း ဝမ်းသာတယ်..."

စူးရှင်းမုန်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ထိုခံစားချက်ကို သာယာနေသည့်အလား နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ မှီခိုနေလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ထားခွင့်ပြုကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက်

ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း အရင်ထွက်သွားလိုက်ပါ... ငါ ဟင်းချက်တော့မှာဆိုတော့ ဆီခိုးငွေ့တွေ မင်းကို မွမ်းသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်လေးတောင် မကြောက်တာ... ရှင်းမုန်းက သဘာဝကျကျ မကြောက်ပါဘူး... ကူညီလို့မရရင်တောင်မှ ရှင်းမုန်း သခင်လေးနဲ့အတူ ရှိနေချင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတစ်ခု ကြီးထွားလာလေ၏။