အခန်း ၁၅၇၆
Vol. 106 Ch. 1576
အခန်း (၁၅၇၆) ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း (၁)
ညဦးယံအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
လုကျိုးသည် ကျင့်ကြံလိုစိတ်လည်း မရှိ၊ အိပ်စက်လိုစိတ်လည်း မရှိပေ။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင် အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူသည် ဤသို့သော ဘဝမျိုးကို ငြီးငွေ့မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် လူသားတစ်ဦး၏ ဘဝကိုသာ အေးအေးလူလူ ခံစားလိုတော့သည်။
သူသည် လူများကို မီးဖိုပြန်ဖိုခိုင်းကာ ခမ်းနားသော ညစာတစ်နပ်ကို ပြင်ဆင်စေပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန်အတွက် ရေပူတစ်ကန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ အကြီးအကဲလေးဦးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ကြပေ။ ဖန်ကျန့်နှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့မှာမူ လုကျိုး၏ အမိန့်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆောင်ရွက်နေကြတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် လုကျိုး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ အလုပ်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာကြတော့သည်။
ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်ကျန့်တို့မှာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို အရှေ့ဘက်မျှော်နန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။ ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာ အရှေ့ဘက်မျှော်နန်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ တညီတညွတ်တည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများက တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
သူတို့၏ အသံများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့်အတူ အနည်းငယ်သော နာကျင်ခံစားရမှုများလည်း ရောယှက်နေပေသည်။
လုကျိုးသည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ကြည့်လိုက်၏။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာ အတိတ်ကာလက သူတို့ကို အမည်မသိကုန်းမြေတစ်ခွင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူခဲ့သော လုကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထကြ... စကားပြောကြရအောင်”
ခုံဝမ်တို့က ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျှော်နန်းသခင်”
လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုနေကြလဲ”
နေရာမှ ထရပ်ပြီးနောက် ခုံဝမ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားခဲ့ကြတာပါ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို မလိုအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေ မရစေချင်လို့ မင်းတို့ ထွက်သွားကြတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်”
ခုံဝမ်က ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မျှော်နန်းသခင်... မျှော်နန်းသခင်... ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒါကို မယုံကြည်ဘဲ မျှော်နန်းသခင် ပြန်လာမှာကိုပဲ စောင့်နေခဲ့တာပါ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး”
ထို့နောက် သူသည် ဖန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဖန်ကျန့်... ကျန်တဲ့သူတွေ ဘာလို့ ပြန်မလာကြသေးတာလဲ”
လုကျိုး၏ တပည့်များမှာ ဖမ်းဆီးခံထားရသဖြင့် သူတို့မရှိခြင်းကို သူ နားလည်သသော်လည်း နယ်မြေကိုးခုအတွင်းရှိ ကျန်သူများ မရောက်လာကြသေးသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသည် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းများစွာကို ချန်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ဖန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့တစ်နေရာရာမှာ ကြန့်ကြာနေလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
ဖန်ကျန့်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွားဝူတောက်သည် အရှေ့ဘက်မျှော်နန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟွားယွဲ့ရှင်းက ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ဝင်လာခဲ့ပါ”
ဟွားယွဲ့ရှင်းသည် သူမ၏လေးကို လွယ်လျက် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းဝင်လာ၏။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ခုံဝမ်တို့ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မသိသာသော်လည်း လုကျိုးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုမိုတက်ကြွသွားသည်မှာ အထင်အရှားပင်။
ဟွားယွဲ့ရှင်းက ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟွားယွဲ့ရှင်းက မျှော်နန်းသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
လုကျိုးသည် သူမကို နေရာမှ ထရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဟွားဝူတောက်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဟွားဝူတောက်က ပြောလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ သူ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတာကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်းမှာ သူမကို အံ့ဖွယ်မြို့တော်မှာ အလုပ်အချို့ လုပ်ခိုင်းထားခဲ့တာပါ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီပဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ချီးကျူးထိုက်တဲ့အရာပါ”
ဟွားယွဲ့ရှင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျှော်နန်းသခင်”
လုကျိုးသည် ဖန်ကျန့်နှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့သူတွေ ပြန်မလာကြသေးတာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ”
ဖန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့... တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့များလား”
လုကျိုးက လေးနက်သောလေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ရထားလုံးပျံကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြစမ်း... ငါကိုယ်တိုင် သူတို့ကို သွားရှာမယ်”
ယင်းကို ကြားရသဖြင့် ဖန်ကျန့်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
အကြီးအကဲလေးဦးမှာ လုကျိုး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် မှင်တက်သွားကြရသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားအရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ကျန်သူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျိုး၏ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့သည် သူ့အပေါ် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သစ္စာမရှိဘဲ နေနိုင်တော့မည်နည်း။
ရထားလုံးပျံမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။ ၎င်းမှာ စီဝူယာ မထွက်ခွာမီက ဖန်တီးထားခဲ့သော ပုံစံသစ်ဖြစ်သည်။ အရှိန်အဟုန်ရော၊ နေရာကျယ်ဝန်းမှုမှာပါ ယခင်က တိမ်ခွင်း ရထားလုံးပျံထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
ထိုနေ့နံနက်တွင် လုကျိုးသည် အကြီးအကဲလေးဦး၊ ဖန်ကျန့်၊ ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဟွားယွဲ့ရှင်းတို့ကို ဦးဆောင်ကာ ဧရာမ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အနက်ရောင်ကြာနယ်မြေသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။
လုကျိုးသည် ကျောင်းဟုန်ဖုကို အရင်ဆုံး ပြန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူမသည် သင်္ကေတပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ခရီးသွားလာရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူစေမည်ဖြစ်သည်။ သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမှာ တကယ့်ကို မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေသည်။
အနက်ရောင်ကြာနယ်မြေရှိ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ဖြစ်သည်။
အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကျားငါးကောင်မှာ ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည်။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်သစ်မှာ ယခင်က အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းပျဲ ဖြစ်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက တင်ပြလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ကျောင်းဟုန်ဖုက သိပ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူး။ သူက အလုပ်တွေကို အရမ်းနှေးနှေးကွေးကွေး လုပ်နေပါတယ်”
ကျန်းပျဲက သူ၏လက်အောက်ငယ်သားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းဟုန်ဖုက မူလက တာ့ယွမ်တော်ဝင်နန်းတွင်းက လာတာ။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတုန်းက မျှော်နန်းသခင် ကွယ်လွန်သွားပြီး တပည့်ဆယ်ယောက်စလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျန်နေတဲ့သူတွေက သဲစုကြီးလို လူစုကွဲသွားခဲ့ကြတာပေါ့”
သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆိုတာ နေမွန်းတည့်ချိန်က နေမင်းကြီးလိုပဲ ခမ်းနားခဲ့တာ”
လက်အောက်ငယ်သားက ကျန်းပျဲ၏စကားများကို နားမလည်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါဆို အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ”
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“စကားပုံတစ်ခုရှိတယ် ‘ပိန်လှီနေတဲ့ ကုလားအုတ်က မြင်းတစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးသေးတယ်’ တဲ့။ အခုဆို နယ်မြေကိုးခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်သွယ်နေကြပြီဆိုတော့ အရင်လို တစ်နယ်စီ ခွဲမနေကြတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ အင်အားစုလေးတစ်ခုမျှသာပဲ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”
ထို့နောက် သူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“လူသားတွေဆိုတာ မြင့်ရာကိုပဲ တက်လှမ်းချင်ကြတာပဲလေ။ သူက ငါတို့ရဲ့ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အထင်သေးတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ငါ သူနဲ့ စကားပြောကြည့်ဦးမယ်။ အကယ်၍ သူမက ဒီမှာ တကယ်မနေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ တာ့ယွမ်တော်ဝင်နန်းတွင်းဆီပဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်တော့မယ်”
လက်အောက်ငယ်သားက ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုအချိန်မှာပင် အခြားလက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ဝင်လာပြီး ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“၀ူဘုရင်ချန်ရောက်ရှိလာပါပြီ”
ကျန်းပျဲက ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို အထဲခေါ်လာခဲ့”
မကြာမီတွင် ခမ်းနားသောဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ၀ူဘုရင်ချန်ဝင်ရောက်လာ၏။ သူ၏နောက်တွင် လှံရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်သည်နှစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။ သူသည် ပင်မနန်းဆောင်သို့ ဝင်လာသည်နှင့် လက်သီးဆုပ်မိုးလျက် နှုတ်ဆက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
၀ူဘုရင်ချန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုကျန်း... နေကောင်းရဲ့လား”
ကျန်းပျဲက ရှေ့သို့လှမ်းထွက်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“၀ူဘုရင်... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီကို ကြွလာတာလဲ”
…