အခန်း ၁၅၇၇
Vol. 106 Ch. 1577
အခန်း (၁၅၇၇) ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း (၂)
အတိတ်ကာလက အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် တာ့ယွမ်တော်ဝင်နန်းတော်တို့အကြား ပဋိပက္ခမှာ အတော်ပင် ပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် တူညီသောအကျိုးစီးပွား ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ပြန်လည်စည်းလုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
၀ူဘုရင်ချန်သည် တခမ်းတနားများ လုပ်မနေဘဲ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘူး။ အရင်က ငါပြောခဲ့တာကို မင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား”
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ကျောင်းဟုန်ဖုကို လိုချင်ရင်တော့ သူမရဲ့ သဘောထားကိုပဲ မေးရလိမ့်မယ်”
၀ူဘုရင်ချန်က အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူမကို မေးရမယ် ဟုတ်လား။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမကို မေးနေဖို့ လိုလို့လား”
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းဟုန်ဖုက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ သင်္ကေတပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ၊ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း မနိမ့်ပါဘူး။ သူမကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး”
၀ူဘုရင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆိုတာ အရင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သဘာဝကျကျပဲ ငါ မိန်းကလေးကျောင်းကို လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဟုန်ဖုက ဘာလို့ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ နေနေတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
ကျန်းပျဲက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အာဏာကြောင့် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါကိုယ်တိုင်က မိန်းကလေးကျောင်းကို ဒီကို လာဖို့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ”
၀ူဘုရင်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် သူ့ကို ငါတို့ ထပ်ပြီး မေးကြည့်ကြတာပေါ့”
ကျန်းပျဲက သူ၏လက်အောက်ငယ်သားကို ကျောင်းဟုန်ဖုအား ခေါ်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ မကြာမီတွင် ကျန်းပျဲသည် ကျောင်းဟုန်ဖုကို ပင်မနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းဟုန်ဖုသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျောင်းဟုန်ဖုက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မဆီက ဘာအလိုရှိလို့လဲ သိပါရစေ”
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“၀ူဘုရင်ချန်က မင်းကို တာ့ယွမ်တော်ဝင်နန်းတွင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ။ အခုဆို နယ်မြေကိုးခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်သွယ်နေကြပြီဆိုတော့ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းတွေ အများကြီး လိုအပ်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် သင်္ကေတပညာရှင်တွေကို အခုအချိန်မှာ လူတိုင်းက အလိုရှိနေကြတာလေ”
၀ူဘုရင်ချန်က ကျောင်းဟုန်ဖုကို လက်သီးဆုပ်မိုးနှုတ်ဆက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးကျောင်း... မင်းအနေနဲ့ ဒါကို စဉ်းစားပေးမလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း နန်းတွင်းကို ရောက်တာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို တာ့ယွမ်ရဲ့ သင်္ကေတပညာရှင်ချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး သင်္ကေတကျောင်းတော်ကို ဦးဆောင်ခိုင်းမှာပါ။ လူပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော်က မင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိမှာဖြစ်သလို မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်မှန်သမျှကိုလည်း ငါတို့ ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ”
ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ ကျန်းပျဲမှာ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားမိ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နိမ့်ပါးမှုကို ပေါ်လွင်စေသည် မဟုတ်ပါလော။
ကျောင်းဟုန်ဖုသည် တွေဝေမနေဘဲ သူမ၏ ထိုင်ခုံလက်တန်းကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး”
၀ူဘုရင်ချန်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးကျောင်း... နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး စဉ်းစားပေးလို့ မရဘူးလား”
အမှန်စင်စစ် ကျန်းပျဲသည်လည်း ကျောင်းဟုန်ဖုကို ဘေးနားတွင် မထားလိုတော့ပေ။ သူမသည် လူတိုင်း လိုချင်တပ်မက်နေကြသည့် ပူလောင်သော အာလူးပူကြီးတစ်လုံးနှင့် တူနေပေသည်။ သူမသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် အာဏာရှိသူ အများအပြားက သူမကို မျက်စိကျနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးကျောင်း... ၀ူဘုရင်ချန်မှာ စေတနာကောင်း ရှိပါတယ်။ ငါ နားမခံသာတဲ့ စကားတချို့ ပြောမိရင်လည်း မင်း စိတ်မဆိုးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆိုတာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ တပည့်ကိုးယောက်စလုံးကလည်း မဟာလေဟာနယ်ထဲကို ဝင်သွားကြတာ ကြာလှပြီ။ ၀ူဘုရင်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို မင်း အလေးအနက် စဉ်းစားသင့်တယ်”
ကျောင်းဟုန်ဖုက မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ... ရှင်က ကျွန်မကို စော်ကားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”
ကျန်းပျဲမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရရှာသည်။ အတန်ကြာမှ သူက ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးကျောင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းအပေါ် မကောင်းတာ ရှိလို့လား။ အရင်တုန်းက အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းတို့ကြားမှာ ပဋိပက္ခရှိခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ။ ငါတို့က အနာဂတ်ကို ကြည့်ပြီး အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြရမှာလေ”
ယခုအချိန်တွင် အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ ကျောင်းဟုန်ဖုက ဘာမှမလုပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
၀ူဘုရင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကျန်း... မိန်းကလေးကျောင်းက သူမ သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားနိုင်ပါတယ်။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးသည် ပင်မနန်းဆောင်သို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာကာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ၀ူဘုရင်ချန်... မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လူတွေ ရောက်နေပါပြီ”
ကျန်းပျဲ နှင့် ၀ူဘုရင်ချန်တို့သည် တညီတညွတ်တည်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ဟုတ်လား”
ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြ၏။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတို့မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားကြရတော့သည်။
ကျောင်းဟုန်ဖုမှာလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ဟုတ်လား”
လူတိုင်းသည် ပင်မနန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ယခုလေးတင် ဆင်းသက်လိုက်သော ရထားလုံးပျံတစ်စင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲကြပေ။ ၎င်းမှာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ပင်။
ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ အကြီးအကဲလေးဦးမှာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာကြသည်။
ကျောင်းဟုန်ဖုက အံ့ဩတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အကြီးအကဲတို့”
၎င်းနောက်တွင် ခံ့ညားပြီး တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်ခုသည် ရထားလုံးပျံအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျောင်းဟုန်ဖု”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောင်းဟုန်ဖု၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားရ၏။ ဤအသံမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှပေသည်။ သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင်လည်း မကြာခဏ ကြားဖူးခဲ့၏။ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော မျှော်နန်းသခင်သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင် မည်မျှကောင်းမည်နည်းဟု သူမ အမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ သူမ တမ်းတနေခဲ့သော မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ မရှိတော့ဟု သူမ ယူဆခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လန်လော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက မျှော်နန်းသခင်ကို ဘာလို့ ဂါရဝမပြုသေးတာလဲ”
ကျန်းပျဲနှင့် ၀ူဘုရင်ချန်တို့မှာ တညီတညွတ်တည်း မှင်တက်သွားကြရသည်။
“??”
သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရထားလုံးပျံကို စိုက်ကြည့်နေမိကြ၏။ ထိုစဉ် ဖန်ကျန့်သည် ရထားလုံးပျံ၏ ကားလိပ်ကို မလိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ခပ်မတ်မတ်ရပ်ကာ လူတိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းဟုန်ဖုသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းရောက်ရှိလာကာ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းဟုန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်... အရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”
လုကျိုးသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသော ကျောင်းဟုန်ဖုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ လာခေါ်တာ”
ဤစကားလုံးများကြောင့် ကျောင်းဟုန်ဖု၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထသွားရတော့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဟု အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူမ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာရရှာသည်။
ကျန်းပျဲနှင့် ၀ူဘုရင်ချန်တို့မှာမူ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြတော့၏။ သူတို့၏ လက်ဖဝါးများနှင့် ကျောပြင်များမှာလည်း ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ။
ကျောင်းဟုန်ဖုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလေးဦး၏ ဘေးတွင် သွားရောက် ရပ်လိုက်သည်။ အစမှ အဆုံးအထိ မည်သူမျှ ကျောင်းဟုန်ဖုကို တားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟဝံ့ကြပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပျဲသည် အခြားတစ်ယောက်သာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေလျှင် မည်မျှကောင်းမည်နည်းဟုပင် ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နောက်ဆုံး လှေကားထစ်အချို့တွင် သူသည် ခြေချော်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။ ထို့နောက် သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းပျဲက ပြောလိုက်သည်။
“ကျန်းပျဲက မျှော်နန်းသခင်လုကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
လုကျိုးသည် ကျန်းပျဲကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အသစ်လား”
ကျန်းပျဲက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... မှန်ပါတယ်”
၀ူဘုရင်ချန်သည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။ သူသည် ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ထျန်းဟောက်က မျှော်နန်းသခင်လုကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
လုကျိုးသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“၀ူဘုရင်ချန်ဟုတ်လား။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတောင် ရှိသွားပြီဆိုတော့... မင်းရဲ့ ရုပ်သွင်ကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
၀ူဘုရင်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက သဘာဝကျပါတယ်အရှင်။ မျှော်နန်းသခင်လု အနေနဲ့ ကျွန်တော့်လို အသုံးမကျတဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနေပါ့မလဲ”
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ကျန်းပျဲမှာ ကြက်သီးများပင် ထသွားရတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၀ူဘုရင်ချန်သည် တော်ဝင်နန်းတော်မှ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဤမျှအထိ နှိမ့်ချပြောဆိုနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ၀ူဘုရင်ချန်သည် အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
လုကျိုးသည် ကျောင်းဟုန်ဖုကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျောင်းဟုန်ဖု”
ကျောင်းဟုန်ဖုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ရှိပါတယ်”
လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့ရလဲ”
ဤမေးခွန်းမှာ ကျန်းပျဲနှင့် ၀ူဘုရင်ချန်တို့၏ အာရုံကြောများကို ရွှေအပ်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ရီသွားကြတော့သည်။ လူတိုင်းက ကျောင်းဟုန်ဖုကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ကျောင်းဟုန်ဖု ပြန်မဖြေမီမှာပင် လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်အတိုင်းသာ ပြောစမ်းပါ။ အကယ်၍ မင်းမှာ နာကျင်ခံစားရတာတွေ ရှိခဲ့ရင် ငါ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးပြီး အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကိုပါ မြေလှန်ပစ်မယ်”
အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။ သူတို့ထဲမှ မည်သူကများ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း အကြောင်းကို မကြားဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင် ကွယ်လွန်သွားပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အတုအယောင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အကယ်၍ အတုအယောင် ဖြစ်နေပင်လျှင် မည်သူကများ မိမိ၏ အသက်ကို ရင်းပြီး စမ်းသပ်ဝံ့ပါမည်နည်း။
ကျောင်းဟုန်ဖုသည် ၀ူဘုရင်ချန်နှင့် ကျန်းပျဲတို့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကျန်းနဲ့ ၀ူဘုရင်တို့က ကျွန်မအပေါ် အတော်လေး ကောင်းကြပါတယ်။ ကျွန်မကို နှိပ်စက်တာမျိုး မရှိပါဘူး”
ယင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ၀ူဘုရင်ချန်နှင့် ကျန်းပျဲ တို့မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြတော့၏။ သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်လာရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။
လုကျိုးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ကျောင်းဟုန်ဖုကို ခေါ်သွားချင်တယ်။ မင်းတို့မှာ ဘာကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ”
ကျန်းပျဲက အလျင်အမြန်ပင် လက်ဝေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး ကျွန်တော်တို့မှာ လုံးဝ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး မိန်းကလေးကျောင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ဖြစ်သလို ကျွန်တော်တို့ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေက ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့က လိုက်ပို့ပေးရမှာပေါ့”
လုကျိုးက ၀ူဘုရင်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”
၀ူဘုရင်ချန်က ခပ်မြန်မြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကျန်း ရဲ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ကောင်းတယ်”
သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းမနေလိုတော့ပေ။ သူသည် လှည့်ထွက်ကာ ရထားလုံးပျံ၏ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နောက်တစ်နေရာ သွားကြစို့”
ဖန်ကျန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကားလိပ်ကို ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
လန်လော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျောင်းဟုန်ဖု... မင်း မလာသေးဘူးလား”
ကျောင်းဟုန်ဖု သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်မက်တစ်ခု မက်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရ၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ရီလျက် ရထားလုံးပျံပေါ်သို့ ခပ်မြန်မြန်ပင် ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။
လူတိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ရထားလုံးပျံသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ကာကွယ်ရေး အရံအတားကို ပူဖောင်းတစ်ခုပမာ အလွယ်တကူပင် ထိုးဖောက်သွားတော့၏။
ရထားလုံးပျံ ကွယ်ပျောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၀ူဘုရင်ချန်၊ ကျန်းပျဲနှင့် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားကြတော့သည်။
…