အခန်း ၁၅၇၈
Vol. 106 Ch. 1578
အခန်း (၁၅၇၈) နေကောင်းကြရဲ့လား
ရထားလုံးပျံ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာမှ ကျန်းပျဲက နေရာမှထရပ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူက အတုအယောင်များ ဖြစ်နေမလား”
၀ူဘုရင်ချန်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူက အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ကျန်းပျဲက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူက သေသွားပြီ မဟုတ်လား”
၀ူဘုရင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကိုမေးနေရင် ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ ငါ့မှာလည်း အဖြေမရှိဘူး”
ထို့နောက် သူက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ”
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်း အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းသည် အလျင်အမြန် တိုးချဲ့လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ မျှော်စင်သခင်ဟောင်း ရှောင်ယွင်ဟယ်သည် အဖွဲ့အစည်းသို့ ပြန်မလာတော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရန် တစ်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ ဘယ်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း သူနှင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းတို့၏ ပတ်သက်မှုကိုမူ လူတိုင်း သိထားကြပေသည်။
အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းတွင် ဖြစ်သည်။
ရှားကျန်းရုန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမ၌ ကျင့်ကြံနေစဉ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မျှော်စင်သခင်... မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ရထားလုံးပျံ ရောက်လာပါပြီ”
အနက်ရောင်မျှော်စင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတပေါင်း ၃,၀၀၀ ကို လုကျိုး က တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှာ ယခုထက်တိုင် စိတ်ဒဏ်ရာအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှားကျန်းရုန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သူတို့ကို သွားမတွေ့ဘူး”
လက်အောက်ငယ်သားက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်အရှင်”
ရှားကျန်းရုန်က မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
လက်အောက်ငယ်သားက ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့... သူတို့က အရံအတားကို ထိုးဖောက်ပြီး ဝင်လာကြပါပြီ”
ရှားကျန်းရုန်သည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် တုန်ရီနေသော သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါနဲ့အတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
လက်အောက်ငယ်သားများက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
ရှားကျန်းရုန်နှင့် သူ၏လူများသည် အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ရထားလုံးပျံသည် အရံအတားကို အလွယ်တကူပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲလေးဦး၊ ဖန်ကျန့်၊ ကျိုးကျစ်ဖုန်း၊ ဟွားယွဲ့ရှင်းနှင့် ကျောင်းဟုန်ဖုတို့သည် ရထားလုံးပျံ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝဲပျံနေကြလျက် အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်း၏ မျှော်စင်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှားကျန်းရုန်မှာ သဘာဝကျစွာပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော် သူ၏မကျေနပ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ”
ဖန်ကျန့်က ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာတာ။ လက်ဝဲတမန်တော်ယန်၊ လက်ယာတမန်တော်လု၊ အစောင့်အရှောက်ရှန်နဲ့ အစောင့်အရှောက်လီ... မင်းတို့ ဘာလို့ ထွက်မလာကြသေးတာလဲ”
ရှားကျန်းရုန်က မတုန်လှုပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလေးယောက်က အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေပါ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး”
ဖန်ကျန့်က ရှားကျန်းရုန်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရိုင်းလှချည်လား။ ငါတို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေက ဘယ်တုန်းက မင်းတို့ရဲ့ အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းက အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ”
ရှားကျန်းရုန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုလား။ သူတို့က အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းက ဆိုတာ အနက်ရောင်ကြာနယ်မြေက လူတိုင်းသိကြတယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူတို့က အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းက ဖြစ်တယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာပဲ။ ငါပြောတာကပဲ အတည်ပဲ”
ဖန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ မျှော်နန်းသခင် ပြောတာကမှ အတည်ပဲ။ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း”
ရှားကျန်းရုန်က မျက်နှာသေဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။ ‘မင်းတို့ရဲ့ မျှော်နန်းသခင်က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေသွားပြီ မဟုတ်လား’ သူသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ရထားလုံးပျံကို ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ်မိုး နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မျှော်နန်းသခင်လု... အပြင်ထွက်ပြီး စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့”
သူသည် တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် မည်သို့ ဟန်ဆောင်နေမည်ကို စောင့်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းမှာ မျှော်နန်းသခင်နဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး”
ထိုအချိန်မှာပင် ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဖန်ကျန့်”
ဖန်ကျန့်က ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှိပါတယ်အရှင်”
ဤစကားလုံးနှစ်လုံးမှာ ရှားကျန်းရုန်ကို များစွာ တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။ ထိုအသံကို သူ မည်သို့လျှင် မမှတ်မိဘဲ နေပါ့မည်နည်း။ သူသည် မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကနဦးချီကို အသုံးပြုကာ ရထားလုံးပျံအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်အတန်းကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏စွမ်းအင်များမှာ ပြန်လည်ကန်ထွက်လာသည်ကို သိလိုက်ရတော့သည်။
ဝူး
ဘုန်း
ရှားကျန်းရုန်သည် ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“မျှော်စင်သခင်”
ရှားကျန်းရုန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ကျဆင်းသွားပြီး ရထားလုံးပျံကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ အလျင်အမြန်ပင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လုကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ထိတ်လန့်မှုအပြင် ရှားကျန်းရုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ယခင်က လုကျိုးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးစေ့ကို ချန်ထားခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော အဟန့်အတား ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုပြဿနာကို သူ မဖြေရှင်းနိုင်သေးမီမှာပင် လုကျိုးက ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေပြီ။
ရထားလုံးပျံအတွင်းရှိ လုကျိုးသည် ရှားကျန်းရုန်ကို တိုက်ရိုက် စကားမပြောပေ။ ထိုအစား ဖန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန်ကျန့်... ငါ့ရဲ့ အချိန်နဲ့ စိတ်ရှည်မှုက အကန့်အသတ် ရှိတယ်”
ဖန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ဖန်ကျန့်သည် ရထားလုံးပျံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရှားကျန်းရုန်၏ ရှေ့၌ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မသေချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိမှာပါ”
ဖန်ကျန့်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိ၏။ ‘စတုတ္ထသခင်လေးရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ့်ကို အသုံးဝင်ဆုံးပဲ’
ရှားကျန်းရုန်က သူ၏လက်ကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစမ်း သူတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ကြ”
ဖန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မျှော်စင်သခင်ရှား... ဒီကာလအတွင်းမှာ သူတို့ ဘယ်လိုနေကြလဲ”
ရှားကျန်းရုန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မဟာလျော့ကျခြင်းဖြစ်ရပ်ပြီးတည်းက အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းဟာ အားနည်းသွားခဲ့ပြီး လူအင်အား လိုအပ်နေတာပါ။ သူတို့အားလုံးက ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်ကြတာမို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် နှိပ်စက်ရက်ပါ့မလဲ”
ဖန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အကယ်၍ သူတို့သာ မတရား ဆက်ဆံခံခဲ့ရရင် မင်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်နန်းသခင်က မိန့်ထားတယ်”
မကြာမီတွင် ယန်ကျန်းလော့၊ လုလီ၊ ရှန်ရှီး နှင့် လီရှောင်မော့တို့ ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရထားလုံးပျံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏။ ဖန်ကျန့်က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်က မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ”
ယန်ကျန်းလော့တို့က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ မျှော်နန်းသခင်လား”
“မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
ဖန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နောက်နေတာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုတော့ အပေါ်ရောက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်”
ထိုလေးဦးမှာ ရှားကျန်းရုန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ရထားလုံးပျံပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အခန်းအတွင်းရှိ လုကျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကြတော့သည်။ လုလီသည် လုကျိုးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အရှိန်အဟုန် အပြင်းဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ မည်သို့လျှင် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေမည်နည်း။
လုလီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လု”
လုကျိုးက အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ထကြပါ... တခမ်းတနားတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး”
ထိုလေးဦးမှာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြ၏။ ဤရင်းနှီးနေသော အသံကို မကြားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပေပြီ။ လုကျိုး မဟုတ်လျှင် အခြား မည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျိုးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ရှားကျန်းရုန်”
ရှားကျန်းရုန်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။
“ရှိ... ရှိပါတယ်အရှင်...”
လုကျိုးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အခုချက်ချင်း အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်စမ်း”
ဖန်ကျန့်သည် ရှားကျန်းရုန်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးပျံအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားတော့သည်။ ရထားလုံးပျံပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်နေသည့်ကိစ္စကို အာရုံမစိုက်ကြတော့ပေ။ ထို့နောက်တွင် ရထားလုံးပျံမှာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။
အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးအတွက် စကားများစွာ ပြောနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ရှားကျန်းရုန်အနေဖြင့် မည်သည်ကို ဆုံးဖြတ်သည် ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ သူ၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကိုသာ သူ ခံယူရပေလိမ့်မည်။
ရထားလုံးပျံသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေလျက် သင်္ကေတ ၃၀၀၀ နှင့် အရံအတားကို အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်သွားတော့သည်။ ရှားကျန်းရုန်သည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးငိုင်နေမိ၏။
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မျှော်စင်သခင်... သူက ကျွန်တော်တို့ကို ခြောက်နေတာလား”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှားကျန်းရုန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစကားပြောသူကို ပါးရိုက်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အထက်မျှော်စင်က ပင်မအဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို စုဝေးလိုက်ကြစမ်း”
လက်အောက်ငယ်သားများက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
…
အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေတွင် ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမ၌ သတင်းရရှိထားသော ချင်ရန်ယွဲ့သည် ယခုထက်တိုင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ခေတ္တအကြာမှ သူက ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လု ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို အသိပေးလိုက်ကြစမ်း”
လက်အောက်ငယ်သားများက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
ချင်နိုင်ဟယ်သည် သတင်းရရှိချိန်တွင် တောင်ဘက်ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ချင်ရန်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ချင်... မျှော်နန်းသခင်လု တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာတာလား”
ချင်ရန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ စာထဲမှာတော့ အဲဒီလိုပဲ ရေးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ မသေချာသေးဘူး။ ငါ မနေ့က ဒီမှာ မရှိတာကြောင့် သတင်းရတာ နောက်ကျသွားခဲ့တာ”
ချင်နိုင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ရန်ယွဲ့ကို လက်သီးဆုပ်မိုးနှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ချင်... ကျွန်တော်...”
ချင်ရန်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက တစ်ချိန်တုန်းက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲလေ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ချင်မျိုးနွယ်စုက ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းမှာ ချည်နှောင်ထားသလိုပါပဲ။ သွားတော့”
ချင်နိုင်ဟယ်သည် ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ရန်ယွဲ့က အလျင်အမြန်ပင် ချင်နိုင်ဟယ်ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုက ငါ့ထက်တောင် အနည်းငယ် သာလွန်နေပါပြီ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိပါဘူး။ ငါ့ကို ဒူးထောက်နေဖို့ မလိုပါဘူး”
ချင်နိုင်ဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးနဲ့ လူငယ်ကြားမှာ အစဉ်အလာ ရှိပါတယ်အရှင်။ ဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုများ ဖျက်ဆီးရဲပါ့မလဲ”
ချင်နိုင်ဟယ်က ထိုသို့ ပြုမူလေလေ၊ ချင်ရန်ယွဲ့မှာ အတိတ်က သူ၏လုပ်ရပ်များအတွက် မိမိကိုယ်မိမိ ပို၍ပင် အပြစ်တင်မိလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူသာ ချင်နိုင်ဟယ်၏ သဘောထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချင်မျိုးနွယ်စုမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝ မကောင်းသော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။
ချင်နိုင်ဟယ် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နန်းဆောင်၏ အဝင်ဝ၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဆရာသခင်ချင်... နေကောင်းရဲ့လား”
…