အခန်း ၁၅၇၉
Vol. 106 Ch. 1579
အခန်း (၁၅၇၉) ထူးဆန်းသော လူတစ်စု (၁)
ချင်ရန်ယွဲ့ သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသံထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ချင်ရန်ယွဲ့ နှင့် ချင်နိုင်ဟယ် တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆရာသခင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ချင်နိုင်ဟယ်သည် မဟာလေဟာနယ်မြေဆီလွှာ၏ အကူအညီကို ရရှိထားသဖြင့် ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏တိုးတက်မှုမှာ ချင်ရန်ယွဲ့ကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ထူးခြားသောစွမ်းအင်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိနေကြ၏။
ထိုအသံကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြသည်။
“အစ်ကိုလု... တကယ်ပဲ အစ်ကိုလား” ချင်ရန်ယွဲ့က ဝမ်းသာအားရ မေးမြန်းလိုက်၏။
ချင်ရန်ယွဲ့ အပြင်သို့ ထွက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုထူးခြားသောစွမ်းအင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမအတွင်းသို့ လှိုင်းလုံးပမာ စီးဝင်လာတော့သည်။ ထိုရင်းနှီးနေသော မျက်နှာနှင့် အရှိန်အဝါ... ဤသူမှာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင် မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။
ချင်နိုင်ဟယ်က ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ချင်နိုင်ဟယ်က မျှော်နန်းသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“ထပါ” လုကျိုးက သူ၏ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် မိန့်ကြားလိုက်၏။
၎င်းနောက်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ရန်ယွဲ့က ခန်းမအပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ချင်မျိုးနွယ်စု တပည့်များကို လှမ်း၍ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း အကောင်းဆုံးဝိုင်တွေနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြ။ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံချင်တယ်”
လုကျိုးက ဘေးတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံမနေပါနဲ့ဦး။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်းနဲ့ ချင်နိုင်ဟယ်တို့က အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြတာပဲ”
ချင်ရန်ယွဲ့က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းက အကန့်အသတ်ရှိနေတော့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လူတိုင်းကို ကျွန်တော် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး”
ဘေးမှ ချင်နိုင်ဟယ်ကလည်း ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်းမှာ အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေနဲ့ တခြားနယ်မြေတွေက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာကြတယ်။ သူတို့အထဲက အများစုဟာ မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၆ ခုကနေ ၁၇ ခုအထိ ရှိနေကြပါပြီ”
ထိုအခြေအနေကြောင့် အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေ၌ ချင်မျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံးတွင် မရှိတော့ပေ။ ထို့ပြင် မဟာလေဟာနယ်ကလည်း သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ကျောပြင်၌ ဓားတစ်စင်းဖြင့် အမြဲတမ်း ချိန်ရွယ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့အတွက် တကယ်ကို မလွယ်ကူခဲ့ဘူးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေကြပါနဲ့။ မင်းတို့မှာ ဘာတောင်းဆိုစရာပဲရှိရှိ ငါ့ကို ပြောနိုင်ပါတယ်”
ချင်ရန်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မိတ်ဆွေ အချင်းချင်းကြားမှာ ဒါတွေကို ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခင်မင်မှုကို စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ချင်ရန်ယွဲ့က စပ်စုလိုသောစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာတော့ အစ်ကို သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက ပျံ့နှံ့နေတာလေ”
လုကျိုးက ခပ်ရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာပါ”
ချင်ရန်ယွဲ့က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်ကိုး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်းမှာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအတွက် အတော်လေးကို ခက်ခဲခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် အစ်ကို့ရဲ့ တပည့်တွေလည်း မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ကတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ မင်းရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ငါ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူတို့အားလုံးကို ငါ ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်”
ချင်ရန်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုလု... အစ်ကိုက နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ တောင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ အများကြီး ပိုပြီး တိုးတက်လာမှာ သေချာပါတယ်”
လုကျိုး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် နှစ်ခုစလုံး ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၌ အထွတ်အထိပ်သက်ရှိ တစ်ဦး၏ ခွန်အားမျိုး ရှိနေသော်လည်း တကယ့် အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတစ်ဦးတော့ မဟုတ်သေးပေ။ လောလောဆယ်တွင် သူ၌ မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၇ ခုသာ ရှိနေသေးပြီး အထွတ်အထိပ်သက်ရှိ ဖြစ်လာရန်အတွက် နောက်ထပ် မွေးဖွားဇယားချပ် ၉ ခုကို အသက်သွင်းရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ချင်ရန်ယွဲ့က ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလု နောက်ထပ် ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”
ချောက်နက်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုကျိုးသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ တပည့်များ၏ ဘေးကင်းမှုကို အတည်ပြုရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တကယ့် အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန်အတွက် မွေးဖွားဇယားချပ် ၃၆ ခုစလုံးကို အမြန်ဆုံး အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားရပေမည်။ ချောက်နက်ကြီးအတွင်း နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော မွေးဖွားဇယားချပ် ၉ ခုကို အသက်သွင်းရန်မှာ အခက်အခဲမရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော အသက်ဓာတ်နှလုံးသားများသာ အလုံအလောက်ရှိလျှင် အရာအားလုံးမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ချင်ရန်ယွဲ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ငါ ကောင်းကင်ဘုံဆီကို တက်လှမ်းတော့မယ်”
ချင်ရန်ယွဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်မေးလိုက်မိသည်။
“ဘာ အစ်ကိုက ကောင်းကင်ဘုံဆီကို တက်လှမ်းမယ် ဟုတ်လား”
လုကျိုးက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့”
ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိထားသလောက်ဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်က ဧကရာဇ်လေးပါး၊ နန်းဆောင်ဆယ်ခုရဲ့ အရှင်သခင်တွေနဲ့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမက လူတွေ အားလုံးက အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတွေချည်းပဲ။ ဒါ့အပြင် တာအိုသူတော်စင် ၁၂ ပါးလည်း ရှိသေးတယ်။ အစ်ကိုလု... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
လုကျိုးက ချင်ရန်ယွဲ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ပုံစံက နောက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား”
ချင်ရန်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး”
၎င်းနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခေတ္တမျှ ထပ်မံ၍ စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြပြန်သည်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ တပည့်ဆယ်ယောက်စလုံး မရှိကြသဖြင့် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သောအခါ ချင်ရန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုလု... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ထွက်သွားရတာလဲ။ အစ်ကို့ကို တွေ့ရဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ နေသွားသင့်တာပေါ့”
လုကျိုးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်သေးပါဘူး။ ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်း စုပုံနေသော ကိစ္စရပ်များစွာကို လုကျိုးအနေဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မတားတော့ပါဘူး။ သွားပါတော့” ချင်ရန်ယွဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်၏။
ထိုသို့ဖြင့် လုကျိုးသည် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ ရထားလုံးပျံပေါ်တွင် လုကျိုးသည် တက်မနား၌ ရပ်ကာ ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်ရင်း လူတိုင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေက ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေကြပြီလဲ”
ဖန်လီထန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ သင်ယူတာ နှေးတော့ အခုမှ ဆရာသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းပါပဲ”
လန်လော့ကလည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျွန်တော်လည်း လောင်ဖန်နဲ့ အတူတူပါပဲ”
ကျော့ယွီရှုက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းက တတိယမြောက် မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဆရာသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ”
ဟွားဝူတောက်ကမူ သူသည် အမြဲတမ်း နောက်ဆုံး ရောက်နေရသည်ကို တွေးတောကာ အနေခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိ၏။ ခေတ္တအကြာမှ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးစားပါ့မယ်”
ဖန်ကျန့် နှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့မှာလည်း မူလက လုကျိုးကို တင်ပြရန် ပြင်ထားသော်လည်း အကြီးအကဲ လေးဦး၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ပညာရှိစွာပင် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြတော့သည်။ အမှန်စစ်စစ် သူတို့အထဲမှ အများစုမှာ မဟာလေဟာနယ်မြေဆီလွှာ၏ အကူအညီကို ရရှိထားကြသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်း ဤမျှအထိ တိုးတက်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။
ချင်နိုင်ဟယ်က အကြီးအကဲ လေးဦးကို လက်သီးဆုပ်မိုးနှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် တကယ့်ကို လေးစားစရာ ကောင်းလှပါတယ်”
ဖန်လီထန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တက်မကို ကိုင်ထားသော ဖန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
“ရှေ့မှာ သင်္ကေတလမ်းကြောင်း ရှိပါတယ်”
လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရထားလုံးပျံမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“ကျွန်တော်တို့... သင်းပျံ့တောင်ကြားကို သွားကြမှာလား”
အမှန်စင်စစ် ရထားလုံးပျံမှာ သင်းပျံ့တောင်ကြားရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကြာပြီးနောက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်...”
“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ကံကြမ္မာတွေ ရှိကြတာပဲလေ။ အဲဒါကြောင့် အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဒါဟာ ရှေးယခင်ကတည်းက ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာတွေပဲ မဟုတ်လား” ဖန်လီထန်းက ဆိုလိုက်၏။
“မှန်တာပါပဲ”
…