အခန်း ၁၅၈၇

အခန်း (၁၅၈၇) ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း (၂)

ယွီတျယ်၌ မည်သည့်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မျှ ရှိမနေပုံရပေ။ သူမ၏ စွမ်းအားဗဟိုချက်အတွင်းရှိ ချီပင်လယ်မှာလည်း မပွင့်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်၏။ “သူမက အတိတ်တုန်းက ကျင့်ကြံဖူးလား”

ချင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားလှပါတယ်။ မွေးဖွားခြင်းစမ်းသပ်ချက် နှစ်ခုတောင် အောင်မြင်ခဲ့တာပါ”

'တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ လောလောဆယ်မှာ သူမရဲ့ စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်က ပွင့်မနေဘူး။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းဆိုတာ အသစ်ကပြန်စရတဲ့ သန့်စင်တဲ့ အစပြုခြင်းမျိုးလား'

လုကျိုးသည် ပို၍ပင် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစာလိပ်နှင့် ကုသိုလ်ကျောက်တုံးတို့၌ ပိုမိုကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

'ဒါဆိုရင် ကုသိုလ်ကျောက်တုံးက ဘယ်မှာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... အခုအချိန်မှာ ဒါကို တွေးနေလည်း အပိုပဲ'

လုကျိုးသည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ သွားနိုင်ပြီ။ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ကြဦး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”

သို့သော် ချင်းယွမ် မထွက်ခွာမီတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ “မျှော်နန်းသခင်... အရှင်က တကယ်ပဲ မဟာအသူရာမြေကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အရှင် လိုအပ်တာ တစ်စုံတစ်ရာရှိရင် ကျုပ်ကို ပြောပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်ရဲ့ အသက်ဟာ အရှင့်အပိုင်ပါပဲ” ချင်းယွမ်က ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ လက်ခံပါတယ်။ အခု သွားနိုင်ပြီ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ထို့နောက် ချင်းယွမ်နှင့် ယွီတျယ်တို့သည် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံအတွင်းမှ ရိုသေစွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ လုကျိုးသည် ချင်းယွမ်အသကိုက်ကို ပေးခဲ့သော ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်...

လုကျိုးသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများကို စုဝေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

သူတို့သည် အဖွဲ့လိုက်ခွဲကာ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အမည်မသိကုန်းမြေသို့ အဆင့်ဆင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီးနောက် အတိတ်က ချန်ထားခဲ့သော သင်္ကေတလမ်းကြောင်းများအတိုင်း ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် မဟာအသူရာမြေ၏ တောအုပ်နှင့် မိုင်ပေါင်း ၃,၀၀၀ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

လောလောဆယ်တွင် လုကျိုးသည် သူ၏ ခွန်အားနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဝါးသော အမြင်သာ ရှိသေး၏။ ဖေးတန်းနှင့် လက်ရည်စမ်းပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားဘုရင်အငယ်စားများကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း ဧကရာဇ်ယွီသည် ဖေးတန်းထက် သေချာပေါက် ပိုမိုအစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ကြလျှင် မည်သူ အနိုင်ရမည်ကို သူ မသေချာပေ။

သူ မဟာအသူရာမြေသို့ သွားချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုရိုးရှင်းသော ရှေးဟောင်းမြေပုံကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော နေရာမှာ မဟာအသူရာမြေ ဖြစ်နေပေ၏။

ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ နောက်ဆုံးစကားများအရ သူသည် မိမိနှင့် သက်ဆိုင်သော အရာများကို ပြန်လည်သိမ်းယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာလေဟာနယ်နှင့် မဟာအသူရာမြေတို့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း မဖြစ်လာမီအချိန်သည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး အလိုရှိသောအရာကို ပြန်လည်သိမ်းယူရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုကျိုး ယူဆလိုက်၏။ သူ၌ ဝယ်ယူထားသော အသုံးပစ္စည်းကတ်အချို့နှင့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသေးသဖြင့် ဧကရာဇ်ယွီနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေပေသည်။

သူတို့ တောအုပ်အတွင်း ဖြတ်သန်းလာကြစဉ် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဖေးတန်းနှင့် အခြားတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များကို စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။ အတန်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မဟာအသူရာမြေ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

မည်းနက်သော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေပေ၏။

ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖေးတန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ သူက မေးမြန်းလိုက်၏။

“အရှင်က တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်ယွီကို သွားတွေ့မလို့လား”

ဖန်ကျန့်က ဟောက်လိုက်၏။ “စကားတွေ အပိုပြောမနေနဲ့”

ဖေးတန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး... ကျုပ် အရှင့်ရဲ့ သတ္တိကို လေးစားမိပါတယ်”

ဖေးတန်း၏ ခေါ်ဝေါ်လိုက်သော အသုံးအနှုန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြရတော့သည်။ မဟာလေဟာနယ်မှ လူများ၏ စကားအရ ထူဝေ့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းနောက် လုကျိုးသည် ထိုတိုက်ပွဲ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချောက်နက်ကြီးအတွင်းသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြ၏။ လူတိုင်း ပြောဆိုနေကြသည့် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးမှာ သူတို့၏ မျှော်နန်းသခင် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့ မည်သို့လျှင် မထိတ်လန့်ဘဲ နေမည်နည်း။ ထို့အပြင် ထိုစဉ်က အတူရှိနေခဲ့သော စတုတ္ထသခင်လေး မင်ရှစ်ရင်သည်လည်း ဤအကြောင်းကို ဘာမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။

လုကျိုးက ဖေးတန်းကို မျက်နှာသေဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မပြောပလောက်တဲ့ ဧကရာဇ်ယွီက ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ပိုမို၍ ထိတ်လန့်သွားကြရပြန်သည်။ ဤသည်မှာ လုကျိုးကိုယ်တိုင် သူသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်၏။

လုကျိုးအတွက်မူ လူတိုင်းက သူ့ကို ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးဟု ထင်မှတ်နေကြပြီဖြစ်ရာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအဖြစ်သာ ခံယူလိုက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းနောက်တွင် လုကျိုးသည် မဟာအသူရာမြေဆီသို့ ပျံသန်းသွားရာ လူတိုင်းကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်၌မူ ဦးခေါင်းသုံးလုံးမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြားက နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်နေကြဆဲပင်။

လုကျိုး၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ယခင်နှင့် မတူညီတော့သည့်အချက်မှာ ယခုအခါ ထိုဦးခေါင်းသုံးလုံးမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ပုရွက်ဆိတ်များထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ပါးနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့ ပျံသန်းလာစဉ် ဦးခေါင်းသုံးလုံးမျိုးနွယ်စုဝင်များက စတင် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။ သူတို့သည် လှံရှည်များကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြ၏။

“ဖုံးကွယ်ခြင်း စွမ်းအား”

လုကျိုးကို ဗဟိုပြုလျက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဝှစ်

လုကျိုး၊ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများ၊ ဖေးတန်းနှင့် အခြားတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံးမှာ မျက်စိရှေ့တင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။

ဦးခေါင်းသုံးလုံးမျိုးနွယ်စုဝင်များ “??”

အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုကျိုးနှင့် အခြားသူများသည် မဟာအသူရာမြေ၏ နယ်စပ်၌ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလွှား ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

လေထဲ၌ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူကများ မဟာအသူရာမြေထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာလဲ”

ဖေးတန်းက ချက်ချင်းပင် လေသံအေးအေးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်၏။ “မလှုပ်ရှားကြနဲ့ဦး”

ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသော တောင်ပံမျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်သည် သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“စစ်သူကြီး ဖေးတန်း အရှင်... အရှင်... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”

အခုမှ ရောက်ရှိလာကြသော အခြားတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များလည်း များစွာ ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ အောင်ပွဲရပြီး ပြန်လာသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ဖေးတန်းသည် ကမ္ဘာမြေ၏ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို စုံစမ်းရန်အတွက် နယ်မြေနှစ်ခုဆီသို့ သွားရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရကြောင်း သူတို့ အားလုံး သိထားကြပေသည်။ ယခုမူ ဖေးတန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည့်အပြင် သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း ချုပ်နှောင်ခံထားရကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း သွေးစွန်းနေသော ဒဏ်ရာအမှတ်အသားများ ရှိနေပေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပေ၏။

ဖေးတန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးကို ဒီကို ကြွလာခဲ့ဖို့ လျှောက်တင်လိုက်ကြစမ်း”

“စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် သွားပြီး နှောင့်ယှက်ရဲပါ့မလဲ။ ဒါက... ဒါက...”

“ငါ သွားခိုင်းရင် သွားစမ်းပါ။ စကားတွေ အပိုပြောမနေကြနဲ့” ဖေးတန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်၏။

“နားလည်ပါပြီ”

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးသည် အထဲသို့ ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

လုကျိုးမှာမူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ထိုနေရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူသည် အတင်းအကျပ် အထဲသို့ တိုးဝင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် လုကျိုးက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ဖြစ်နေသည့် အချက်အပေါ်၌ အံ့ဩစိတ်မပြယ်နိုင်ကြသေးပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုလည်း ခံစားနေကြရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ သူတို့ မဟာအသူရာမြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ သိရှိထားသမျှမှာလည်း နဝမသခင်မလေး ရှောင်ယွမ်အာ ပြောပြခဲ့သည်များနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် စိတ်ကူးပုံဖော်ထားခဲ့ကြသည်များသာ ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် ထိုတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်သည် အပြင်သို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လုကျိုးနှင့် အခြားသူများကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီးက လူတိုင်းကို အထဲဝင်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်”

လုကျိုးက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်၏။ “အတော်လေး ဂုဏ်မောက်ပြနေတာပဲ”

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် “???”

လုကျိုး၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မဟာအသူရာမြေ၏ ဗဟိုချက်ဆီမှ လေးနက်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အရှင်ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး... သူ့လိုလူမျိုးနဲ့ ဘာလို့ အဆင့်အတန်းချင်း လာနှိုင်းနေရတာလဲ”

သူတို့ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဧကရာဇ်ယွီကိုယ်တိုင် အတည်ပြုလိုက်သည့် စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ချွေးစေးများ ပြန်လာကြပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပါ ထသွားကြရသဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြတော့သည်။ အစောပိုင်းက သူတို့ ကျူးကျော်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပုံများကို တွေးတောမိသောအခါ ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် တုန်ရီသွားကြရ၏။ တကယ့်ကို သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးသည် လက်နောက်ပစ်ကာ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီးရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။

လူတိုင်းကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အစောပိုင်းက သတင်းစကား လာပို့ခဲ့သော တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်သည် တစ်ဖက်လူမှာ ရှေးယခင်ကာလက တစ်လောကလုံးကို တုန်ဟိန်းစေခဲ့သည့် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းပင် မမော့ဝံ့တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ”

ထိုတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် သူတို့သည် မဟာအသူရာမြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် မဟာအသူရာမြေ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကြချိန်တွင် နေရောင်ခြည်နှင့် သာယာလှပသော ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုကာ ချီးကျူးနေမိကြတော့သည်။ ဤနေရာနှင့် အပြင်ဘက်လောကကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ နဝမသခင်မလေး ရှောင်ယွမ်အာ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤနေရာမှာ တကယ့်ကို လှပလွန်းလှပေ၏။ မဟာအသူရာမြေသည် အမည်မသိကုန်းမြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့်များ အခြားနေရာများနှင့် ဤမျှအထိ ကွဲပြားနေရသနည်း။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မဟာအသူရာမြေရှိ ပင်မနန်းဆောင်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းကို အမြင့်မြတ်ဆုံးနန်းဆောင်ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ ၎င်းသည် မဟာအသူရာမြေ၌ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီးမှလွဲလျှင် အကြီးမားဆုံးသော အဆောက်အအုံ ဖြစ်ပေသည်။

လုကျိုးသည် လက်နောက်ပစ်ကာ နန်းဆောင်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းဆောင်၏ လှေကားထစ်များ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထား၏။ သူ၏ တောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းထားသော်လည်း သူ၏ သူတော်စင်အလင်းတန်းမှာမူ တောက်ပစွာ ဝင်းလက်နေပေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဧကရာဇ်ယွီကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ယင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ဒူးထောက်၍ ဂါရဝပြုရန် ပြင်လိုက်မိကြ၏။ သို့သော်လည်း လုကျိုးသည် လက်နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ၊ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ပြန်လည် မတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဧကရာဇ်ယွီသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“နေရာပြင်ဆင်လိုက်ကြစမ်း”

“နားလည်ပါပြီ”

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးသည် ခပ်မြန်မြန်ပင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသည့် ခမ်းနားလှသော ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ဧကရာဇ်ယွီ၏ မျက်လုံးများသည် လုကျိုးအပေါ်၌သာ ကျရောက်နေခဲ့ပေသည်။ သူသည် လုကျိုးကို အထက်မှအောက်၊ အောက်မှအထက်သို့ သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေ၏။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံခံကြည့်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။

ခေတ္တမျှကြာမှ ဧကရာဇ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး”

လုကျိုးသည် အခမ်းအနားများ လုပ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ဧကရာဇ်ယွီက မေးမြန်းလိုက်၏။ “ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ကြွရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ”

လုကျိုးက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဖန်ကျန့်က သင်းပျံ့တောင်ကြားတွင် ဖေးတန်း ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများကို ပြန်လည် တင်ပြလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ယွီသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအနေဖြင့် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေလိုရုံသက်သက်ဆိုလျှင် ဤနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ရန်ပင် မလိုအပ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ပြောလိုက်၏။

“စစ်သူကြီး ဖေးတန်းက ကျုပ်တို့ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုရဲ့ တော်ဝင်စစ်သူကြီး တစ်ဦးပါ။ အကယ်၍ သူက အရှင့်ကို စော်ကားမိခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကပဲ သူ့ကိုယ်စား ပြန်လည် တောင်းပန်ပါရစေ”

ဖေးတန်း၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိုးကျသွားတော့သည်။ မြင့်မြတ်လှပါသည်ဟူသော ဧကရာဇ်ယွီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်၌ အလျှော့ပေးကာ ရိုသေပြနေရသည် မဟုတ်ပါလော။ သူက စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်နေမိ၏။

'ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်ပြီး ကျူးကျော်လို့မရတဲ့သူလား။ ဒါဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်က သူ့ကို ဘယ်လိုများ အနိုင်ယူခဲ့တာလဲ'

ထို့အပြင် ဖေးတန်း ပိုမို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြန်သည်။ မဟာအသူရာမြေနှင့် မဟာလေဟာနယ်တို့မှာ မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဧကရာဇ်ယွီသည် ရန်လိုသော အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြသည့်အပြင် အလွန်ပင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနှင့် ရိုသေစွာ ဧည့်ခံနေပေသည်။ ၎င်းမှာ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးတစ်ဦးကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ဖေးတန်းသည် ခေါင်းကို အသာမြှောက်ကာ ဧကရာဇ်ယွီကို ခိုး၍ ကြည့်လိုက်မိ၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဧကရာဇ်ယွီသည်လည်း ဖေးတန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

လုကျိုးသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ငါ တစ်ခါက ဒီမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကို အပ်နှံလိုက်... ဒါဆိုရင် ငါနဲ့ မဟာအသူရာမြေကြားက ပဋိပက္ခတွေကို လုံးဝ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုကျိုးအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုနှင့် စစ်မှန်သော ရန်ငြိုးရန်စ မရှိပေ။

ဧကရာဇ်ယွီမှာမူ မှင်တက်သွားရပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့၏။

'ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးက ဘယ်တုန်းကများ သူ့ပစ္စည်းကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ'

အမှန်စင်စစ် ဧကရာဇ်ယွီသည် နောက်ပိုင်းကျမှသာ ကျော်ကြားလာခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ရှေးဟောင်းကာလ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ နာမည် လောကကို တုန်ဟိန်းစေခဲ့စဉ်က ဧကရာဇ်ယွီသည် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်လေးတစ်ဦးမျှသာ ရှိသေး၏။ သူသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးနှင့် မဟာလေဟာနယ်တို့ကြား တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော တိုက်ပွဲအကြောင်းကို ကောလာဟလအဖြစ်သာ ကြားဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ မသိရှိပေ။ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်၌ သူသည် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ယွီက မေးမြန်းလိုက်ရတော့၏။ “အဲဒါက... ဘာပစ္စည်းများလဲအရှင်”

“အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဆိုတော့... ငါလည်း သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး”

လုကျိုးက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။

…