အခန်း ၁၅၈၉
Vol. 106 Ch. 1589
အခန်း (၁၅၈၉) သစ္စာဖောက် တပည့်တစ်ယောက်လား (၁)
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ယွီသည် အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာထက်၌ မကျေမနပ်ဖြစ်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်ရရှာသည်။ သူ၏ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြေလျော့သွားတော့သည်။
အကယ်၍ ဧကရာဇ်ယွီသည် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို အချိန်မီ ထုတ်မသုံးခဲ့ပါက သူ၏ ပျက်စီးသွားသော နှလုံးသားကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် အများစုမှာ လူတစ်ဝက်၊ သားရဲတစ်ဝက် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၌ ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၌ နှလုံး အမြောက်အမြားလည်း ရှိကြသေး၏။ ဧကရာဇ်ယွီ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧကရာဇ်ယွီ၏ ဘေးနားရှိ အမှုထမ်းတစ်ဦးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... သူ... သူက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးလား”
ဧကရာဇ်ယွီသည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ အမှုထမ်းသည်လည်း တစ်ခုခုကို နားလည်လိုက်ပုံရပြီး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်သွား၏။
ဧကရာဇ်ယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး မဟုတ်ဘူး”
အမှုထမ်းက မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
ဧကရာဇ်ယွီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မဟာအသူရာမြေဟာ မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေး အရံအတားပဲ။ မင်ရှင်းက မဟာအသူရာမြေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကြီးကို အလေးအနက်ဆုံး ထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး သလင်းကျောက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ စောစောတုန်းက အဲဒီသလင်းကျောက်က လင်းမလာခဲ့ဘူး”
“ဘုရားရေ။ သူက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရဲတာပေါ့ ဟုတ်လား။ မဟာဧကရာဇ် မင်ရှင်းက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ဘာဖြစ်လို့ ကြေညာခဲ့ရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး”
အမှုထမ်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ ခေတ္တမျှကြာမှ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့ ပေးလိုက်ရတာလဲ”
ဧကရာဇ်ယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။
“ပထမအချက်က... အဲဒီပစ္စည်းက မူလကတည်းက ငါ့ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအချက်က... မဟာလေဟာနယ်က လူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အမြဲတမ်း အထက်တန်းကျတယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို သွားပြီး ရန်စချင်နေမှတော့... ငါကလည်း အဲဒီပစ္စည်းကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့”
‘ဒါက ပြဿနာကို တခြားသူဆီ လွှဲလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား’ အမှုထမ်းက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူက ချီးကျူးလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို ပညာရှိပါပေတယ်”
ဧကရာဇ်ယွီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူက အတော်လေးလည်း အစွမ်းထက်တယ်...”
“သူက နတ်ဧကရာဇ် တစ်ပါးလား”
“ငါ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ခံစားချက်အရဆိုရင် သူဟာ အထွတ်အထိပ်သက်ရှိ အဆင့်ကို ခုမှ ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ၏ တိုက်ကွက်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ သူဟာ နတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါ သူ့ကို ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့ ယူပြီး ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲပေါ့”
“ဒါဆို သူက ဘာဖြစ်လို့ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ”
မဟာလေဟာနယ်အတွင်း၌ ပညာရှင်များ တိမ်တိုက်ပမာ စုဝေးနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။ နန်းဆောင်ဆယ်ခုနှင့် အထွတ်အမြတ်ခန်းမတို့က ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် သေချာပေါက် အင်အားချင်း ပူးပေါင်းကြပေလိမ့်မည်။ မည်သူကများ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ပြဿနာ ရှာချင်မည်နည်း။
“ရှေးယခင်ကာလတုန်းက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးရဲ့ နာမည်က ကျော်ကြားလွန်းလှတာကိုး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူဟာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အရသာခံချင်လို့ နေမှာပေါ့။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်လဲဆိုတာကို ဘယ်သူ သိနိုင်ပါ့မလဲ”
အမှုထမ်းက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို မဟာလေဟာနယ်ဆီ သတင်းပို့ဖို့ လိုအပ်မလား”
‘သတင်းပို့သည်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧကရာဇ်ယွီ၏ မျက်နှာထက်၌ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ သူသည် ဤစကားလုံးကို အလွန်ပင် မုန်းတီးလှပေ၏။
မဟာလေဟာနယ်က အထက်တွင် ရှိပြီး မဟာအသူရာမြေက အောက်တွင် ရှိနေပေသည်။ မဟာအသူရာမြေသည် မဟာလေဟာနယ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ထာဝရ နင်းချေခံထားရပြီး ၎င်းကို မော့ကြည့်နေရစမြဲ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုအတွက် သူ အမှန်တကယ် လိုလားသော အနာဂတ်မျိုး တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါသလော။
ဧကရာဇ်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အမှုထမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားတော့ပြီး နောက်ထပ် စကားမဟဝံ့တော့ပါချေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…
မဟာအသူရာမြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသော မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် ယခုထက်တိုင် အံ့ဩစိတ် မပြယ်နိုင်ကြသေးပါချေ။ သူတို့ တောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အသံတစ်ခုက သူတို့၏ အသိတရားကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေတော့သည်။
“မင်္ဂလာပါ”
လူတိုင်း ထိုအသံလာရာ အရပ်မျက်နှာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။ ဖန်လီထန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ”
မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျှော်နန်းသခင်နဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေ ခေတ္တ ဖယ်ပေးကြပါဦး”
လုကျိုးသည် လူတိုင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဦးတည်း ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။ သူသည် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... ကျယ်ကျင့်အန်း”
ကျယ်ကျင့်အန်းမှာ မှင်တက်သွားရရှာသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိသွားတာလဲ”
လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်၏။
“မင်း ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် ငါ မင်းကို မှတ်မိနေမှာပဲ”
လုကျိုးအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ကို မှတ်သားခြင်းထက် သူ၏ အနံ့ခံစွမ်းအားအပေါ်၌သာ အဓိက အားကိုးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် မဟာအသူရာမြေအတွင်း၌ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသူဟူ၍ ကျယ်ကျင့်အန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခင်ကလည်း ကျယ်ကျင့်အန်းသည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လုကျိုးကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးရာ ယခုအခါ သူ ထပ်မံ ပေါ်လာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါချေ။
ကျယ်ကျင့်အန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် မျက်နှာဖုံးတောင် တမင် စွပ်ထားတာကိုဗျာ”
လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
ကျယ်ကျင့်အန်းသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားခဲ့ဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားနဲ့ ဧကရာဇ်ထူဝေ့တို့ နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ သေကျေပျက်စီးသွားကြပြီလို့ ထင်နေတာ။ အဲဒီတုန်းကဆို ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်လောက် အိပ်လို့တောင် မပျော်ခဲ့ဘူး”
လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ကူညီပေးရတာလဲ”
ကျယ်ကျင့်အန်းက လုကျိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်တာ တကယ်ကို မြန်ဆန်လှပါတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက အချိန်က မကျသေးတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ ရန်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ အသေအချာ ပြောနိုင်ပါတယ်”
လုကျိုးသည် ကျယ်ကျင့်အန်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
‘ဒါက သိသာထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်လား’
ကျယ်ကျင့်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျား ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ကို လူသိရှင်ကြား အရှိန်အဝါ ပြလွန်းလှတယ်။ ဧကရာဇ်ယွီက ခင်ဗျားကို တမင်သက်သက် အလျှော့ပေးလိုက်တာကတော့ ထင်ရှားပါတယ်။ ပြဿနာတွေကို မဖိတ်ခေါ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား သတိထားရလိမ့်မယ်”
လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို ငါ ပြန်သိမ်းတာက မှားယွင်းလို့လား”
ကျယ်ကျင့်အန်းက ဆိုလိုက်၏။
“မှားယွင်းတာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပေးခဲ့တာလေ”
လုကျိုး မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိသည်။
“ကျယ်ပြန့်ကောင်းကင်အိတ်နဲ့ ကောချန်ရဲ့ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့က ငါ့ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူးလား”
လုကျိုးသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မှတ်ဉာဏ်သလင်းကျောက်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ မဟုတ်ပါချေ။
ကျယ်ကျင့်အန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဧကရာဇ်ယွီက ခင်ဗျားကို ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့ တကယ်ပဲ ပေးလိုက်တာလား”
လုကျိုးသည် လှည့်ကြည့်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ဖန်ကျန့်က ပညာရှိစွာဖြင့် ထိုစတုဂံပုံစံ ကတ္တီပါသေတ္တာကို လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ကျွိ
သေတ္တာအဖုံး ပွင့်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့မှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။
ကျယ်ကျင့်အန်းသည် ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့၏။ သူသည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်ရှာသည်။
“ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ယွီဆီကနေ ကောင်းကင်ချုပ်ကျည်ပွေ့ကိုတောင် အတင်းအကျပ် တောင်းယူရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကိုပဲ” ထို့နောက် သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“တကယ့်ကို မာန်မာနထောင်လွှားပြီး လူသိရှင်ကြား အရှိန်ပြလွန်းလှတယ်... အတိတ်က သမိုင်းဆိုးကြီး ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာမှာကို ခင်ဗျား မကြောက်ဘူးလား”
လုကျိုးသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အနည်းငယ် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီး အရှိန်အဝါ ပြသရာ ရောက်သွားသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် အချို့သောအရာများကို ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်ရပေမည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။
“ဒီလောကမှာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး မရှိတော့မှတော့... ငါကိုယ်တိုင် ဘာဖြစ်လို့ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ”
…