အခန်း ၁၃၁

အပိုင်း (၁၃၁.၁)

ထူထပ်လှသော မြူခိုးများက သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားရုံတင်မကဘဲ ထိုမြူခိုးများနှင့်အတူ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်မှာ မျက်စိပင် ဖွင့်မရလောက်အောင် မွန်းကျပ်စေသည့် မီးခိုးလုံးကြီးများ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် လေကလည်း တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် ထိုတောအုပ်ထဲတွင် မည်သည့် အရပ်မျက်နှာသို့ပင် ထွက်ပြေးကြပါစေ ထိုမီးခိုးများနှင့် မြူခိုးများကြားမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ကြချေ။ ရှေ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည့် အခြေအနေတွင် ခြေလှမ်းများကို သတိထားရန်မှာကား ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါ။ စစ်သည် အများအပြားသည် တောအုပ်ထဲရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် လဲကျနေသော သစ်လုံးကြီးများကို တိုက်မိကာ လဲကျကုန်ကြသော်လည်း ပို၍ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုမှာကား ထိုမြူခိုးများကြားမှ တဖွဲဖွဲ တိုက်ခိုက်လာသည့် ဆီမဲများ သုတ်ထားသော မြှားတန်းကြီးများ ဖြစ်သည်။ ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များမှာ ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ ထိုမြှားမိုးများအောက်တွင် အုပ်စုလိုက် သေဆုံးကုန်ကြတော့သည်။

ဆီမဲများ စိုရွှဲနေသော ချွန်ထက်သည့် ဝါးလှံတန်းများနှင့် ဝှေ့ယမ်းထွက်လာသည့် သစ်လုံးကြီးများကလည်း အခါအားလျော်စွာ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြရင်း ခြေချော်ကာ သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ထောင်ချောက်များထဲသို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြ၏။ ၂မီတာနီးပါး နက်သော ထိုတွင်းထောင်ချောက်များ၏ အောက်ခြေတွင် ထက်မြက်သော ဝါးလှံများကို သိပ်သည်းစွာ စိုက်ထူထားသဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသူတိုင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆန်ခါပေါက်ဖြစ်ကာ သေဆုံးကုန်ကြရသည်။

ဖေစုန့်၏ စစ်သည်အချို့က ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုမြှားမိုးများနှင့် တောအုပ်ထဲက ထောင်ချောက်များကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထူထပ်သော မီးခိုးလုံးကြီးများကြောင့် မျက်စိဝေဝါးကာ လမ်းပျောက်နေစဉ်မှာပင် ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်လာသည့် တာ့လျန် စစ်သည်များ၏ ဓားချက်ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံကြရပြန်သည်။

တဒင်္ဂအတွင်း ထိုမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တောအုပ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ထိုအော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ တာ့လျန် စစ်တပ်၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသော တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံများပင်။

ထောင်ချောက်များနှင့် အဆိပ်ငွေ့များ၏ နှစ်ထပ်ကွမ်း ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်သည်အများအပြားမှာ ကြောက်ရွံ့စိတ်များ လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ထူထပ်သော မီးခိုးများကြောင့် စပ်ဖျဉ်းနေကာ ရှေ့ကို မမြင်ရတော့ချေ။ နာကျင်မှုများကို အံကြိတ်ကာ အတင်းအဓမ္မ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လျှင်ပင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော မြူခိုးဖြူကြီးများသာ ဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရဲဘော်ရဲဘက် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခွဲခြားရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။

တောအုပ်တစ်ခုလုံး၏ တောင်ထိပ်များဆီမှ ဖိနှိပ်လာသည့်နှယ် ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံများကို ကြားရသည်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များစွာမှာ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏။

တာ့လျန် စစ်သည်များသည် မြူခိုးထူထပ်မှုကြားတွင် ဓားများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များကို သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြသည်။

ဖေစုန့်၏ စစ်သည်အချို့သည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြရင်း သူတို့နှင့် တိုက်မိသွားကြပြီး ထိုသူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သရဲမျက်နှာဖုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုလို့ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အော်ဟစ်မိကြတော့သည်။

မြူခိုးများကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်အတွက်မူ ထိုအော်ဟစ်သံများသည် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် အရာ ဖြစ်သွားကာ စစ်သည်များစွာကို တိုက်ခိုက်လိုစိတ် စွန့်လွှတ်စေပြီး အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် တောအုပ်ထဲရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် မြင်းပေါ်၌ ထိုင်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်နေကာ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေခဲ့၏။

သူ စေ့စပ်သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် မီးခိုးကြောင့် စပ်ဖျဉ်းနေသော မျက်စိနာကျင်မှုများကို အံကြိတ်ခံကာ သူ့ကို အလယ်တွင် တင်းကြပ်စွာ ကာကွယ်ထားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ဖေရှစ်ဝူသည် မျက်နှာတွင် မီးခိုးပြာများ ပေကျံလျက် တာ့လျန် စစ်သည်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထူထပ်သော မြူခိုးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အစီရင်ခံလိုက်၏။ “ကျူကျွင်း... ဒါက တောအုပ်ထဲမှာ ထင်းရှူးပင်တွေနဲ့ ဝါးပင်တွေကို မီးရှို့ပြီး သရဲတစ္ဆေတွေလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတဲ့ လူမိုက်တစ်စုရဲ့ လှည့်ကွက် သက်သက်ပါပဲ”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ထိုတာ့လျန် စစ်သည်၏ ဦးခေါင်းကို ဖေစုန့်၏ မြင်းခြေထောက်အောက်တွင် ပစ်ချလိုက်သည်။

ဖေစုန့်သည် ၎င်းမှာ တာ့လျန် စစ်တပ်၏ လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိသော်လည်း ယနေ့ ထူထပ်သော မြူခိုးများကို အသုံးပြုကာ မိမိအား ဤကဲ့သို့သော 'လက်ဆောင်' တစ်ခုကို ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

စိတ်ဓာတ်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေတွင် ဤမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်ထဲ၌ ဆက်နေခြင်းက မိမိတို့အတွက် အလွန် အားနည်းချက် ရှိလှသည်။ သူတို့ ဤနေရာမှ မြန်မြန် ဆုတ်ခွာရလိမ့်မည်။

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်ခက်ထန်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ခြေလျင်တပ်ရင်းကို ခေါ်ယူပြီး ရှေ့ကနေ လမ်းပြဖို့ ဒိုင်းတွေနဲ့ ချီတက်ခိုင်းလိုက်”

မကြာမီ ဖေစစ်တပ်၏ ဒိုင်းကာကိုင် စစ်သည်များသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ရေစိုနေသော အဝတ်စုတ်များကို နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တွင် ဖိကပ်ထားကြသော်လည်း ထူထပ်သော မြူခိုးများကြားမှ မြှားများက တဖွဲဖွဲ ပျံသန်းလာဆဲ။ သံဒိုင်းကာများက မြှားများကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော်လည်း ထက်မြက်သော ဝါးလှံတန်းများနှင့် ဝှေ့ယမ်းလာသည့် သစ်လုံးကြီးများ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ရှေ့တန်းက စစ်သည်များမှာ လွင့်စင်ကုန်ကြရသည်။ ခြေချော်ကာ ထောင်ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသူများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် သေဆုံးကုန်ကြရ၏။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် ဝါးလှံများကြောင့် ဆန်ခါပေါက်ဖြစ်ကာ သေဆုံးကြရသလို သစ်လုံးကြီးများကြောင့်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းအင်္ဂါများအထိ သွေးထွက်ကာ သေဆုံးကုန်ကြရသည်။

အုပ်စုတစ်စု လဲကျသွားလျှင် နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်စုက အနောက်မှနေ၍ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြန်သည်။

အနောက်က စစ်သည်များ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများက အဆုံးမရှိ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရှေ့သို့ တိုးကာ လမ်းပြရန် ထပ်မံ ညွှန်ကြားလိုက်ချိန်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်—ဖေစုန့်၏ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများထဲမှ တစ်ဦးက ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဖေစုန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ထွက်ပြေးတဲ့သူတိုင်းကို ဒီလိုပဲ အပြစ်ပေးမယ်”

ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်များသည် ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်ကုန်ကြရသည်။

ဖေရှစ်ဝူက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ ပြည့်နေတာ။ ငါတို့ အင်အားအပြည့်နဲ့ ရှေ့ကို တိုးမှပဲ ဒီလှည့်ကွက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးတာက သေကြောင်းကြံတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ စစ်သည် ၃၅၀၀၀ ရှိတာ။ တာ့လျန် စစ်တပ်က သူတို့လူတွေ အကုန်လုံးနဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရင်တောင် တစ်သောင်းလောက်ပဲ ရှိတာ။ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ”

၃၅၀၀၀ဟူသော ကြီးမားလှသည့် အရေအတွက်ကြောင့် ထွက်ပြေးရန် တွေးတောနေကြသော ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးလျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်သော်လည်း စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ နေခဲ့လျှင် မိမိကိုယ်တိုင် လမ်းပြရန် ရွေးချယ်ခံရမည်ဟု မသေချာသဖြင့်—အသက်ရှင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်လား။

ကျန်ရှိနေသော ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် မီးပင်လယ်ထဲက ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အပြင်ဘက်က လူများကို စွန့်လွှတ်ကာ တောအုပ်ထဲက ခန့်မှန်းရခက်သော ထောင်ချောက်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ပုန်းကွယ်နေသော တာ့လျန် စစ်သည်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ နေမင်းက မြင့်မားစွာ မြင့်တက်လာပြီး တောအုပ်ထဲက မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပြယ်လွင့်သွားချိန်တွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ ထို'လူစားသော' တောအုပ်ကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ရှေ့ဘက်က ကွင်းပြင်ကြီးထက်တွင် ဝါယောင်းခံတပ်၏ မြို့ရိုးများ ရှိနေလေသည်။

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီးအိုကြီးသည် မြို့ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော စစ်သည် ရာဂဏန်းကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တန်းစီရပ်နေပြီး သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်နှယ်။

သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သော ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်သည် စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲနေခဲ့ပြီး ဖေစုန့်ကိုယ်တိုင်ပင် ထူထပ်သော မီးခိုးများကြောင့် မျက်နှာတွင် ပြာများ ပေကျံနေခဲ့ရသည်။

တောအုပ်ထဲက မြူခိုးများသည် ထူထပ်လွန်းသဖြင့် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်သူများ၏ အရေအတွက်ကို သူ ခွဲခြားရန် မတတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် စစ်သည် ရာဂဏန်းနှင့် စစ်သူကြီးအိုကြီး တစ်ဦးတည်းကိုသာ မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တကယ်ကို မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

—သို့ဆိုလျှင် တာ့လျန် စစ်တပ်၏ စစ်ဗျူဟာမှူးနှင့် စစ်သူကြီးများက ဤနေရာတွင် မရှိကြချေ။ သူတို့က အနည်းငယ်သော အင်အားကိုသာ အသုံးပြုပြီး မိမိ၏ ထက်မြက်လှသော စစ်သည် သောင်းဂဏန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။

အနည်းဆုံး ခန့်မှန်းချက်အရပင် ဖေစစ်တပ်၏ တောအုပ်ထဲက သေဆုံးမှုမှာ ၁သောင်းထက်မက ရှိနေခဲ့ပြီ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဖေစစ်တပ်အတွက် သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော တားဆီး၍မရနိုင်သည့် စစ်ရှိန်ကြီးမှာ ဤနေရာတွင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်များနှင့် အရာရှိများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဖေစုန့်သည် မေးရိုးကို အနည်းငယ် တင်းထားလိုက်၏။ သူ၏ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များသည် မြို့ရိုးအောက်က အဘိုးကြီးထံသို့ စူးစိုက်သွား၏။ မြို့ရိုးထက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော လီယောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မှီလျက် ရပ်နေသော တုတ်ကောက်ကြောင့် လီယောင်၏ အဆင့်အတန်းကို သူ ခန့်မှန်းမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ အော်ပြောလိုက်၏။ “တောအုပ်ထဲမှာ ဒီလို လှည့်ကွက်ကို ဆင်ခဲ့တာက ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာပဲ—အမတ်ချုပ်ကြီးပါလား။ တာ့လျန်ပြည်ကြီးမှာ တကယ်ပဲ လူမကျန်တော့တဲ့ပုံပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာကတည်းက မြေကြီးထဲ ရောက်နေသင့်တဲ့ အမတ်ဟောင်းကြီးကို အချည်းနှီးဖြစ်မယ့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲအတွက် ရှေ့တန်းကို ခေါ်ထုတ်လာရတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆရာကြီးအတွက် ဝမ်းနည်းမိပါတယ် အမတ်ချုပ်ကြီး”

သူသည် လီယောင်အပေါ် အမှန်တကယ် ရိုသေလေးစားသကဲ့သို့ ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ “လူပေါင်း ၁သောင်းကျော်ရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုကို ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လည် နိုးထစေချင်ရတာလဲ။ ဆရာကြီး အငြိမ်းစားမယူခင်ကတည်းက ဆရာကြီးရဲ့ နိုင်ငံရေး စာချွန်လွှာများစွာကို သေသေချာချာ လေ့လာခဲ့ပြီး အလွန် လေးစားခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာကြီး အဆိုပြုခဲ့တဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို အခု ကျွန်တော် အကောင်အထည်ဖော်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ပိုးကောင်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်တုံးကြီးကို စွန့်ပစ်ပြီး ကျွန်တော် ဖေစုန့်နဲ့ လာမပူးပေါင်းတာလဲ”

မြင်းပေါ်မှနေ၍ သူသည် လီယောင်အား အလေးအမြတ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။ “ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို တော်ဝင်ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး ဒုတိယ အဖေတစ်ဦးလိုမျိုး ရိုသေစွာ ဆက်ဆံပါ့မယ်”

မြို့ရိုးမျှော်စင်ထက်တွင် လီယောင်သည် သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ဟိန်းထွက်သွားအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ချင်မိသားစုက ကောင်စုတ်၊ တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ သစ္စာဖောက်၊ မင်းရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း။ ငါ ဒီနေ့ ဒီမှာ ရပ်နေတာက ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်နဲ့ မင်းသမီးကို ကိုယ်စားပြုပြီး မင်းလို လောကရဲ့ ဘေးဒုက္ခကောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပဲ”

သူ ပြောသည့် ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်မှာကား ဝိန်းယွီ နန်ချန်သို့ မထွက်ခွာမီက ဧကရာဇ်အဖြစ် ဘွဲ့အမည် ချီးမြှင့်ခဲ့သော ချန်လျန်ဝမ် ဖြစ်လေသည်။

လီယောင်က သူ့ကို “ချင်မိသားစုက ကောင်စုတ်” ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ချိန်တွင် ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်အဖေ ချင်ယီအကြောင်း သိနေမှတော့ အရင် တာ့လျန် မင်ချန်ဧကရာဇ်ရဲ့ မိုက်မဲပြီး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုလည်း သိမှာပေါ့။ တာ့လျန်ပြည်ကြီးရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးကောင်းတွေ အများကြီးကို ဝိန်းမျိုးနွယ်တွေက မတရား သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း အဂတိလိုက်စားနေတဲ့ တာ့လျန် နန်းတွင်းကို ဖြိုချပြီး ဖိနှိပ်ခံနေရတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့နဲ့ မတရား ခံရတဲ့ သစ္စာရှိသူတွေရဲ့ ဖြူစင်မှုကို ပြန်လည်ရယူပေးတာပါ။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူ ဖြစ်ရမှာလဲ”

“ဒါမှမဟုတ် ဆရာကြီးက အခု ဝိန်းတော်ဝင် သွေးသားကို ထောက်ခံနေတာက အမှန်တရားကို မပြောရဲဘဲ အသက်ကြီးမှ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတာလား”

ထိုစကားကို ကြားရလျှင် လီယောင်သည် ဒေါသထွက်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “ချင်မိသားစုက ကောင်စုတ်၊ ဒီစကားတွေက မင်းကိုယ်မင်း လှည့်စားဖို့ပဲ သုံးလို့ရလိမ့်မယ်၊ စစ်တပ်နှစ်ခုရှေ့မှာ လာပြီး ဟာသ အဖြစ်မခံပါနဲ့ဦး။ ဘယ်သူက အောဝ်ချင်းရဲ့ ခွေးဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေကို မတရား စွပ်စွဲကာ ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်သူက ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်က အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အဆိုပြုခဲ့တဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အသစ်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးက မင်းတို့ ချင်မိသားစုက ကောင်စုတ်တွေ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“မင်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို လိုက်နာတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်းက ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အဖြေပေးတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့” လီယောင်၏ မေးခွန်းများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသော လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ “ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်က ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အလိုတော်လား။ ပြည်သူလူထု အားလုံးက ကျိန်ဆဲနေကြတဲ့ နှလုံးသားမျိုးလား”

မြို့ရိုးအောက်တွင် ယွီချီပါးသည် ထိုဆဲဆိုမှုများကို ကြားရလျှင် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။ “ဒီလူအိုကြီးက—နှစ်အတော်ကြာသွားတာတောင် လျှာစောင်းထက်နေတုန်းပဲ”

အဝေးမှ ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တကယ်ကို မည်းမှောင်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူသည် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အနောက်က စစ်သည်များကို ရှေ့သို့ တိုးရန် လက်ဟန်ဖြင့်သာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ရှေ့တန်းက စစ်တပ်ကြီးသည် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ ရှေ့တန်းခံတပ်ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်လာကြတော့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျောက်ခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ကျိုးပျက်သွားပြီး ကျန့်တစ်ဝက်ထက်မက ကျယ်သော ကျုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖေစစ်တပ်၏ စစ်သည် အများအပြားမှာ ထိုကျုံးထဲသို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြပြီး ကျုံးအောက်ခြေတွင်—တောအုပ်ထဲကအတိုင်း— ဆီမဲများ သုတ်ထားသော ထက်မြက်သည့် လှံများကို သိပ်သည်းစွာ စိုက်ထူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။

ချက်ချင်းပင် ထိုလှံများပေါ်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်သည်များသည် တုတ်ထိုးခံရသော ပိုးကောင်များကဲ့သို့ စူးဝင်ကုန်ကြတော့သည်။ အနောက်မှ ဒုန်းစိုင်းချီတက်လာသော မြင်းစီးစစ်သည်များသည်လည်း မြင်းများကို အလောတကြီး ဆွဲလိုက်ကြသဖြင့် စစ်မြင်းများသည် ရှေ့ခြေနှစ်ဖက် ထောင်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟိန်းကုန်ကြ၏။ တဒင်္ဂအတွင်း ထိုစစ်မြေပြင်၏ တစ်ဝက်မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဖေစစ်တပ်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ချီတက်မှုမှာ ဤသို့ဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ တာ့လျန် စစ်တပ်အနေဖြင့် စစ်သည် တစ်ဦးမှ အသုံးမပြုရသေးဘဲ ဖေစုန့် စေ့စပ်စွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယွီချီပါးသည် မြင်းစီးကာ မြို့ရိုးခြေရင်းသို့ သွားလိုက်ပြီး ဖေစုန့်ကို အော်ပြောလိုက်၏။ “လူငယ်လေး... မောက်မာတာက ရှုံးနိမ့်ခြင်းရဲ့ လမ်းစပဲ”

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ဒေါသကြောင့် တင်းမာနေလေတော့သည်။ သူက အေးစက်စွာဖြင့် နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြန်၏။ “သစ်သားတံတားတွေ ခင်းလိုက်ကြ။ ဘယ်ဘက် စစ်ကြောင်း၊ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း”

မကြာမီ အနောက်တန်းက စစ်သည်များသည် သစ်သားပျဉ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး ကျုံးပေါ်တွင် တံတားများခင်းကာ ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ယွီချီပါးသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းက ရန်သူများ မြှားပစ်ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှသာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ “မြှားပစ်”

....

အပိုင်း (၁၃၁.၂)

မြို့အတွင်း၌ ကျန်ရှိနေခဲ့သော မြို့စောင့်တပ်အများစုမှာ တောင်ပေါ်ခြုံခိုတိုက်ပွဲအတွက် စေလွှတ်ခြင်းခံထားရပြီးဖြစ်သည့်အတွက် မြို့ရိုးပြဿဒ်ထက်တွင် တစ်တန်းတည်း နေရာယူထားကြသော ကျန်ရှိသည့် စစ်သည်ရာဂဏန်းမှာ အနိုင်နိုင်ပင် နှစ်တန်းစာ ဖြည့်တင်းနိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ရှေ့တန်းက စစ်သည်များသည် မြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်တန်းက စစ်သည်များနှင့် ချက်ချင်းပင် နေရာလဲကာ မြှားအသစ်များကို အသင့်ပြင်ဆင်ကြ၏။ ဤသို့ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှသာ သံသရာလည်ပြီးနောက် ဖေစစ်တပ်၏ မြင်းစီးစစ်သည်များသည်— ခြေလျင်စစ်သည်များကို လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလျက်— အကွာအဝေးက နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ယွီချီပါးသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း စစ်မြင်းပေါ်၌ လှံရှည်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနိုင်သည့် ခွန်အား ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် စစ်မြင်းကို ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်လိုက်ပြီး လှံရှည်ကို ဘေးတိုက် ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်းစီးစစ်သည်နှစ်ဦးကို မြင်းပေါ်မှ ရိုက်ချလိုက်၏။

မြို့ရိုးအောက်က တာ့လျန်စစ်သည်များသည်လည်း သူတို့၏ လေးနှင့်မြားများကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီး လှံများကို မြှောက်ကာ တညီတညွတ်တည်း ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ တပြိုင်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ကြွေးကြော်သံများနှင့် လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ဝါယောင်းခံတပ်၏ မြို့ရိုးပြဿဒ်ထက်ရှိ စစ်အလံများကို တိုက်ခတ်နေသော လေပြေထဲတွင် ထူထပ်လှသော သွေးညှီနံ့များ ပါဝင်နေ၏။

ကျန်ရှိနေသော တာ့လျန်စစ်သည်တိုင်းသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော်လည်း စစ်သည်ရာဂဏန်းမျှဖြင့် သောင်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကြီးကို ခုခံကာကွယ်ရသည့် ဤတိုက်ပွဲသည် အစကတည်းက သေကြောင်းကြံသည့် တာဝန်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တာ့လျန်စစ်သည်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျကုန်ကြပြီး ဖေစစ်တပ်၏ ဓားချက်များအောက်တွင် သနားစဖွယ် သွေးထွက်သေဆုံးကုန်ကြရသည်။

ယွီချီပါးနှင့် ဖေစုန့်တို့သည် မြင်းစီးရင်း လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ခဏတာအတွင်းမှာပင် တိုက်ကွက်ပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ လက်နက်များကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အဝါရောင် သဲမှုန်များသည် လေထုထဲတွင် ပျံနှံ့သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ မြင်းချင်း တိုက်မိပြီး ဓားချင်း ထိခတ်မိချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် သူ၏ လှံရှည်ကို ရှေ့သို့ ဖိချလိုက်ရာ ယွီချီပါးကို အနောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်လှသော လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ “အဘိုးကြီး... ခင်များလို ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အရိုးစုတွေက လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ အခြေချနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်များရော သဘောမတူဘူးလား”

သေဆုံးသွားသော တာ့လျန်စစ်သည်တစ်ဦး၏ သွေးများသည် ယွီချီပါး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွှင့်စင်လာခဲ့၏။ သူသည် သူ့လှံရှည်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရင်း ခံစစ်မှ တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ဖေစုန့်ကို ယာယီ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။ “ကောင်စုတ်... ငါ လယ်စိုက်နေတုန်းက မင်းက မင်းအမေဗိုက်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်” သူက ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

မြို့ရိုးပြဿဒ်ထက်တွင် လီယောင်၏ အင်္ကျီလက်ကျယ်များသည် လေထဲတွင် လွင့်ဝဲလို့နေသည်။ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းသည် အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်နေရသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မှီခိုခဲ့သော သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး လူတစ်ရပ်မက မြင့်သော စစ်ဗုံကြီးဆီသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လက်က ဗုံတုတ်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ဒုန်း—

ဒုန်း—ဒုန်း—

နှေးကွေးပြီး အားပြည့်လှသော ဗုံသံများသည် မြို့ရိုးပြဿဒ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အဝေးက မြေပြင်ဆီမှ မြင်းသည်တော်ပေါင်းများစွာ ဒုန်းစိုင်းချီတက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စစ်သည်အရေအတွက်မှာ နည်းပါးသွားသော်လည်း သူတို့၏ ချီတက်မှုကို လုံးဝ မရပ်တန့်လိုက်ကြပေ။

မြို့ရိုးအောက်တွင် ယွီချီပါးနှင့် ဖေစုန့်တို့သည် ထိုဗုံသံကြောင့် ခဏမျှ တန့်သွားကြပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြပြန်ရာ သူတို့၏ လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများသည် မြင်းချင်း ယှဉ်စီးနေစဉ်မှာပင် မီးပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖေစုန့်သည် အစောပိုင်းက စကားများနှင့် လီယောင်နှင့် ပတ်သက်မှုများကြောင့် ယွီချီပါး၏ အဆင့်အတန်းကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် ယွီချီပါး၏ တိုက်ကွက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း မခံချိမခံသာဖြစ်အောင် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီတော့ စစ်သူကြီးအိုကြီး ယွီချီ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့ ဝိန်းရှီအန်းက ခင်များရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်— အမဲလိုက်ပြီးတဲ့နောက် လေးကို စွန့်ပစ်လိုက်သလိုပေါ့။ သူက ခင်များကို သုံးပြီး တာ့လျန် ပြည်ထောင်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီးမှ သူ ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းမတက်ခင်မှာ ခင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ခင်များ နှစ်အတော်ကြာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့တာက အဲ့ဒီ ပုံပြင်တွေက အမှန်တရား ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ။ အခု ဘာဖြစ်လို့ တာ့လျန် ဝိန်းမျိုးနွယ်တွေအတွက် သွေးမြေကျခံနေရတာလဲ”

မြို့ရိုးထက်က ဗုံသံများသည် ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရိုက်ချက်တိုင်းက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေ၏။

ယွီချီပါးသည် လှံရှည်ဖြင့် ဖေစုန့်ကို အနောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး မတ်မတ် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူ့မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များက ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် စိုက်ကြည့်လာသူတိုင်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ “ငါက ဒီမြေကြီးပေါ်က ပြည်သူတွေကို ငြိမ်းချမ်းစေချင်လို့ တစ်ချိန်တုန်းက တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ။ ငါ အခု ကာကွယ်နေတာကလည်း ပြည်သူတွေရဲ့ ဘေးကင်းမှုအတွက်ပဲ။ ပညာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးက ထီးနန်းကို စိုးစံနေသရွေ့ အနားယူဖို့ကို ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ မင်းကတော့— သစ္စာရှိတဲ့ မျိုးရိုးကနေ မွေးဖွားလာခဲ့ပေမယ့် အစက အောဝ်အဖွဲ့ရဲ့ ခွေးဖြစ်ပြီး သစ္စာဖောက်လက်ပါးစေအဖြစ် ပြစ်မှုတွေ အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့တယ်! ပြီးတော့ မင်းက ပုန်ကန်ခဲ့တယ်၊ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံခဲ့တယ်၊ ဆွေမျိုးစုတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ မြို့တွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ဒီမြေကြီးပေါ်က ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ ရောက်စေခဲ့တယ်။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ စကားပြောရဲရတာလဲ”

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုလို့ပင် အေးစက်သွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်က အစက စစ်သူကြီးအိုကြီးကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အခု ကြည့်ရတာတော့ ခင်များက ကွန်းဖြူရှပ်ဝါဒတွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေပြီး ဂုဏ်သတင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ လိုက်ရှာနေတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေပြီ။ မသေဘဲ အသက်ကြီးလာတဲ့သူတွေက သူခိုးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်လို့ လူတွေ ပြောကြတယ်။ ခင်များနဲ့ လီယောင်လို အိုမင်းနေတဲ့ လူအိုကြီးတွေက မြေအောက် ၆ပေအနက်မှာပဲ မြေမြှပ်ခံထားရသင့်တာ!”

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လှံရှည်သည် လက်ထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော လှံချက်များသည် အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်၏ လျှာကဲ့သို့ ဘယ်ညာသို့ ချက်ချင်းပင် ထိုးနှက်လာတော့သည်။ ယွီချီပါးသည် လှံရှည်ကို အလောတကြီး မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ရ၏။

နေရောင်က ပိုလို့ပင် ပူပြင်းလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူတို့၏ အရိပ်များသည် ဝေဝါးလာခဲ့ကာ လက်နက်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ချေ။ သူတို့၏ လက်မောင်းများပေါ်မှ ချွေးစက်များသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းနေသည်။

မြို့ရိုးပြဿဒ်ထက်က ဗုံသံများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နှေးကွေးသွားခဲ့ရလေပြီ။

လီယောင်သည် ဗုံတုတ်များကို အစွမ်းကုန် လွှဲယမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အိုမင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤခွန်အားကို ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။ ချွေးစက်များသည် သူ်နားထင်မှတစ်ဆင့် စီးကျလာပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ နက်နဲလှသော အရေးကြောင်းများအတိုင်း စီးဆင်းကာ မြို့ရိုးထက်က အပြာရောင် ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲများပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းနေသည်။ အနောက်က လေပြေသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကျယ်များထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး စစ်အလံများသည်လည်း ကျယ်လောင်စွာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။ ဒီဗုံကြီးကို—သူသည် အရင်မင်းဆက် ထျန်းယွမ်ခေတ်ကတည်းက စတင်တီးခတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီတုန်းက ဧကရာဇ်သည် မွေးကင်းစ ကလေးငယ်များ၏ ဦးနှောက်ကို စားသုံးရသည်ကို ပျော်မွေ့ခဲ့ပြီး ပုဆိန်များဖြင့် ခေါင်းခွံများကို ခွဲခိုင်းကာ ဆူပွက်နေသော ဆီပူများဖြင့် လောင်းခိုင်းပြီးနောက် နန်းတွင်းအမတ်များကို အတူတူ သုံးဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုဗုံသံသည် လောက၏ ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုများကို ငြိမ်းချမ်းစေရန် ကောင်းကင်ဘုံက စေလွှတ်လိုက်သော စစ်သူကြီးကြယ်ပွင့်အဖြစ် ချီးမွမ်းခံခဲ့ရသည့် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ယွီချီပါးနှင့်အတူ အမြဲ လိုက်ပါခဲ့ဖူး၏။ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် ဝိန်းရှီအန်းက တာ့လျန်ပြည်ကြီးကို တည်ထောင်ပြီး ပြည်သူများကို ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သည့် အချိန်တုန်းကလည်း ဤဗုံသံက ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့နောက် မင်ချန်ဧကရာဇ်၏ နှောင်းပိုင်းကာလတွင် သစ္စာရှိသော အမတ်များကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြန်သည်။ ရှောင်ကျင်းဧကရာဇ် နန်းတက်လာပြီးနောက် မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးများက အုပ်ချုပ်ရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သဖြင့် နန်းတွင်းရော ပြည်သူများကြားမှာပါ ညည်းတွားသံများ ပြည့်နှက်ခဲ့ရဖူး၏။

နောက်ပိုင်းတွင် လျန်ဝမ်သည် တောင်နက်ထဲက သူ၏ အိမ်လေးဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ကိုယ်တိုင်လာရောက် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဖယောင်းတိုင် အလင်းအောက်တွင် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်မည့် ဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးရင်း သူ ပြန်ထွက်လာပြီး ကူညီပေးရန် အလေးအမြတ် တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် သစ္စာဖောက် ချင်မိသားစုသည် လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ပုန်ကန်ခဲ့ကြပြီး ဝိန်းမိသားစုကို သတ်ဖြတ်ကာ လော့ယန်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဖုန်းယန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လျန်ဝမ်၏ သွေးသားဖြစ်သည့် မိန်းမငယ်လေးသည် သူမ၏ နုနယ်လှသော ပခုံးထက်တွင် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် တာ့လျန်ပြည်ကြီး၏ ပြည်ထောင် နယ်မြေတစ်ဝက်ကို ထမ်းပိုးရင်း နန်ချန်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့ရလေသည်...

ဒုန်း—

နောက်ဆုံး ဗုံရိုက်ချက် ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး ဗုံတုတ်သည် လီယောင်၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ပိုင်း ကျိုးပဲ့သွားခဲ့တော့သည်။ မြို့ရိုးအောက်ဆီမှ ဖေစစ်တပ်၏ အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

လေပြေသည် လီယောင်၏ ဝတ်ရုံနှင့် ဖြူစပြုနေသော မုတ်ဆိတ်၊ ဆံပင်များကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ လက်မခြေရင်းသည် ဗုံတီးခတ်သည့် ခွန်အားကြောင့် ကျိုးပြဲသွားခဲ့ရပြီး သွေးစက်များသည် သူ့လက်ပေါ်တွင် စွန်းထင်းနေ၏။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးပြဿဒ်၏ တောင်ဘက်က အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း “မင်းသမီး... ကျွန်တော်မျိုး သခင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပျက်ကွက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး” ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

—

တိုးကျန့်လျန်သည် အစကတည်းက စစ်တိုက်ချင်စိတ် မရှိခဲ့ဘဲ မိမိ၏ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထုန်ကျိုး တရားမျှတမှု စစ်တပ်၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ရှောင်းလိနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့သွားခဲ့ရသည်။ တိုက်ကွက် နှစ်ကွက်မျှသာ ဖလှယ်ပြီးနောက် ဤတရားမျှတမှု စစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်သည် အလွန် မာကျောတောင့်တင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ထုန်ကျိုး တရားမျှတမှု စစ်တပ်၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသော နန်ချန်စစ်သည်များကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး မြင်းစီးကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ရှောင်းလိသည် မိမိ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝါယောင်းခံတပ်ရှိ တာ့လျန်စစ်တပ်အတွက် အချိန်ပိုဆွဲပေးရန် ဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး ရှေ့ဘက်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်ကြီး ရှိနေကာ ထိုတိုက်ပွဲ၏ အဖြေကို မသိရသေးသဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့အစား သူသည် တရားမျှတမှုစစ်တပ် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ဝါယောင်းခံတပ်ဆီသို့ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့၏။

တာ့လျန်စစ်တပ်က ဖေစစ်တပ်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် တောင်ပေါ်တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ဖေစစ်သည်များ၏ အလောင်းများ၊ ပျက်စီးနေသော စစ်လက်နက်များနှင့် ထူထပ်သော မြူခိုးများ ပြယ်လွင့်သွားပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာသည့် ထင်းရှူးနှင့် ဝါးပင်များ မီးရှို့ထားသော ကျင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်းလိသည် အချိန်အခါနှင့် မြေပြင်အပြင်အဆင်များကို သည်လောက်အထိ ထက်မြက်စွာ အသုံးချခဲ့သည့် တာ့လျန်စစ်တပ်၏ ဗျူဟာကို စိတ်ထဲကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ချီးကျူးမိတော့သည်။

သူတို့သည် တောင်အောက်သို့ အရေးတကြီး ဆက်ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။ အစကတော့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသံများနှင့် ဗုံသံများကို ကြားနေရသေးသော်လည်း ဝါယောင်းခံတပ်နှင့် ပိုနီးကပ်လာချိန်တွင် ထိုအသံများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နှေးကွေးသွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

လူတိုင်းက တပြိုင်နက်တည်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဤအရာက ဘာကို ဆိုလိုမှန်း အားလုံး နားလည်လိုက်ကြ၏။

ကျန်းဟူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြား ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရှောင်းလိထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝါယောင်းခံတပ် ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသော်လည်း ရှောင်းလိနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြကတည်းက အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရန် အတွေးများကို အစောကြီးကတည်းက စွန့်ပစ်ခဲ့ကြပြီးသား ဖြစ်၏။ ရှောင်းလိ၏ အမိန့်သာ ရှိလျှင် ဝါယောင်းခံတပ်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့လျှင်ပင် သူတို့တစ်ဦးမှ ငြင်းဆန်မည့် စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်းလိသည် စစ်မြင်းပေါ်တွင် ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝါယောင်းခံတပ် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်လေသည်။

ဝါယောင်းခံတပ်တွင် သေဆုံးသွားသူမှာ ဖန့်ယွမ် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသိသလို ဤတိုက်ပွဲတွင် တာ့လျန်စစ်သည် ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကိုလည်း သူ မသိချေ။

“ငါတို့ ဝါယောင်းခံတပ်မှာ တိုက်ပွဲတွေ ဆက်ဖြစ်နေသေးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လူတွေကိုခေါ်ပြီး တာ့လျန်စစ်တပ်နဲ့အတူ သေတူရှင်ဖက် တိုက်ပွဲဝင်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝါယောင်းခံတပ်က ကျဆုံးသွားပြီ၊ တိုက်ပွဲကလည်း ပြီးသွားပြီ။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့လူတွေကိုခေါ်ပြီး သွားတိုက်ရင် အလဟဿ အသက်ပေးရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက ငါ့ကို အသက်အပ်ထားတာမို့လို့ ငါ သူတို့ကို အကြောင်းမဲ့ အသေမခံနိုင်ဘူး။ ဝါယောင်းခံတပ်မှာ သေသွားတာ ဖန့်ယွမ် တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။

ငါတို့ အခုရင်ဆိုင်ရမယ့် အကြီးမားဆုံးပြဿနာက အသက်ရှင်သန်ရေးပဲ။ ဖေစုန့်နဲ့ တိုးကျန့်လျန်တို့ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးကြားထဲကနေ ဘယ်လိုရုန်းထွက်ပြီး မြောက်ဘက်ကိုသွားမလဲ၊ ပြီးတော့ ယွမ်ဖန်း ဦးဆောင်တဲ့ ထုန်ချန်တရားမျှတမှုစစ်တပ်နဲ့ ဘယ်လိုသွားပူးပေါင်းမလဲဆိုတာပဲ။

ဒါကြောင့်လည်း ငါ ဒီတာဝန်အတွက် စစ်သည် ၂၀၀၀ပဲ ခေါ်လာတာ။ တာ့လျန်စစ်စခန်းကိုယ်တိုင်တောင် ရှေ့တန်းက စစ်သည်အားလုံးကို ဝါယောင်းခံတပ်မှာ ပုံအောပြီး ဖေစစ်တပ်နဲ့ အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူးလေ။ ငါလည်း ထုန်ချန်စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တာ သဘာဝပဲ။

ဒီ့အပြင် စစ်တပ်ကြီးလေ ခြေရာပေါ်ဖို့ ပိုလွယ်လေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့စစ်သည် ၂၀၀၀နီးပါးကို ဖေစုန့်နဲ့ တိုးကျန့်လျန်တို့ လိုက်တိုက်ရင် အုပ်စုခွဲပြီး တောရိုင်းထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလို့ရတယ်။ တောအုပ်ထဲ လိုက်ရှာရတာနဲ့တင် ရန်သူတွေ အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်သွားလိမ့်မယ်။

ရှောင်းလိသည် မြင်းပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။ “ပြန်ဆုတ်ကြမယ်။ ယိုးကျိုးဆီကို”

_______

ချန်ဝမ်တော်ဝင်နန်းတော်။

တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွင် ဆောင်းဦးရာသီက စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော မေပယ်နီပင်များသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် အရောင်များ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဝိန်းယွီသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ရုံးစာများကို စစ်ဆေးနေပြီး ထုန်ချွဲကတော့ ဘေးနားတွင် ရပ်လျက် ဆောင်းလယ်ပွဲတော် နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ၏ နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေများကို အစီရင်ခံနေသည်။ “မင်းသမီးက တော်ဝင်သစ္စာခံအဖွဲ့ရဲ့ လက်ထဲကို ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်စလက် ကမ်းပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ အတွင်းရေးဌာနက မိန်းမစိုးရဲ့ ဝန်ခံချက်ကို အသုံးပြုပြီး သူတို့က ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနအထိ စာရင်းတွေကို လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ကြပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျန်းမိသားစုအနေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးမှုတွေကို ရှောင်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ စာရင်းတွေကို သေသေချာချာ မစစ်ဆေးရသေးခင်မှာ ခိုးယူထားတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေ အားလုံးကို နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ပြန်လည် ထည့်သွင်းရပါလိမ့်မယ်”

ဝိန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပြန်ဖြည့်ရုံသက်သက်နဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး”

ထုန်ချွဲက ထပ်မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေကြောင့် မေပယ်ရွက်နီတစ်ရွက်သည် ဝိန်းယွီ၏ စားပွဲပေါ်သို့ လွင့်ကျလာခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသည့်နှယ် စုတ်တံကို ခဏ ရပ်ထားလိုက်ပြီး ထိုသစ်ရွက်ကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားတော့သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်ဆီမှ အလောတကြီး ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောင်းပိုင်သည် မျက်နှာတွင် မည်းမှောင်သော အမူအရာများဖြင့် တာ့လျန်နယ်မြေဆီမှ အရေးတကြီး ပေးပို့လာသော စာချွန်လွှာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။ “မင်းသမီး... အခြေအနေ မဟန်တော့ပါဘူး”

ဝိန်းယွီသည် ကျောင်းပိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစာရွက်စာတမ်းကို လက်ခံကာ လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သဖြင့် စားပွဲထောင့်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အမြန် ဖိထောက်ထားလိုက်ရ၏။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် စကားလုံးနှစ်လုံးတည်းကိုသာ ခက်ခက်ခဲခဲ ညည်းတွားလိုက်လေတော့သည်။ “ကျွန်မရဲ့ ဆရာ...”

...