အခန်း ၁၃၅

အပိုင်း (၁၃၅)

အခမ်းအနားစီမံခန့်ခွဲရေးဌာန>

ဆောင်းဦးလယ် နန်းတွင်းပွဲတော်အတွင်း မိန်းမစိုးလီက နေမကောင်းဟု အကြောင်းပြခဲ့ပြီး ချန်ဝမ်က ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် ချန်ဝမ်၏ အနီးအပါးရှိ နန်းတွင်းအစေခံများကို အပြစ်ပေးချိန်တွင် မိန်းမစိုးများကိုလည်း သဘာဝကျစွာပင် ချန်လှပ်မထားခဲ့ချေ။

သူ၏ တံဆိပ်တုံးကိုင် မိန်းမစိုးရာထူးကို သူ့လက်အောက်ရှိ လက်ထောက်မိန်းမစိုးက ယာယီ တာဝန်ယူခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးကျန်းက သူ့ကို ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ရန် အချိန်ပေးသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သော်လည်း အကဲခတ်တတ်သူများက မိန်းမစိုးလီသည် မယ်တော်ကြီးနှင့် ကျန်းမိသားစုကို ပြစ်မှားမိခဲ့ပြီး ယခုမှစ၍ ဖယ်ကျဉ်ခံထားရတော့မည်ကို သိမြင်နိုင်ကြသည်။

နန်းတော်သည် အထက်လူများကို ဖားယားပြီး အောက်လူများကို နင်းချေတတ်သော နေရာတစ်ခု အမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ အာဏာစတင်ဆုံးရှုံးချိန်တွင် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အာဏာကို ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ရမ်းကားစွာ မပြုမူရဲခဲ့ကြချေ။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူများ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝများက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သူ့ကို "မွေးစားအဖေ" နှင့် "မွေးစားအဘိုး" ဟူသော ချိုသာသည့် စကားလုံးများဖြင့် မြှောက်ပင့်ခဲ့ကြဖူးသော မိန်းမစိုးငယ်လေးများ အားလုံးသည် အထောက်အပံ့အသစ်များကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ယခင်က ခါးညွှတ်ခစားပြီး သူ့စကားတိုင်းကို နားထောင်ခဲ့ကြသော စီမံခန့်ခွဲရေး မိန်းမစိုးများသည် ယခုအခါ သူ့အပေါ် အာဏာပြရန် ကြိုးစားလာကြတော့သည်။

အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ဖယ်ကျဉ်ခံထားရသော ရိုးအသည့် မိန်းမစိုးငယ်လေး တစ်ယောက်သာလျှင် ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်ရှိနေပြီး ယခင်ကအတိုင်း သူ့ကို ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လက် ပြုစုစောင့်ရှောက်နေခဲ့သည်။

အခြား မိန်းမစိုးငယ်လေးများ၏ လှောင်ပြောင်စော်ကားခြင်းကို ခံရသည့်တိုင် ဤမိန်းမစိုးငယ်လေးသည် ဒေါသထွက်ပုံ မပြဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့လုပ်များကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် မိန်းမစိုးငယ်လေးသည် အဝတ်လျှော်ဖို့ ရေခပ်ရန် သစ်သားရေဇလုံကို ရေတွင်းဆီသို့ သယ်သွားခဲ့၏။ မိန်းမစိုးလီသည် တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်ကာ နေပူဆာလှုံနေပြီး သူ၏ ကျဆင်းသွားသော အဆင့်အတန်းကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိသလို စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်များကို အနည်းငယ်မျှ မပြသခဲ့ချေ။

မိန်းမစိုးငယ်လေး၏ ကျောပေါ်ရှိ ခြေရာအချို့ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူသည် ထပ်မံ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရကြောင်းကို သိလိုက်သဖြင့် မိန်းမစိုးလီက မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ရွှင်ဇီ... ဒီခြံဝင်းထဲက တခြားလူတွေအကုန်လုံးက တခြားလမ်းကြောင်းတွေ ရှာတွေ့သွားကြပြီ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ ဆက်နေနေတာလဲ"

ရှောင်ရွှင်ဇီဟု ခေါ်သော မိန်းမစိုးငယ်လေးသည် အဝတ်များကို အားစိုက်၍ ဆက်လျှော်နေရင်း တုံးတိကြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "လူတိုင်း ထွက်သွားကြရင် ဘိုးဘိုးကြီးကို ပြုစုဖို့ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

မိန်းမစိုးလီသည် ဤအဖြေကြောင့် ရယ်ချင်သွားပြီး အတော်လေး ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ "မင်းက ငါ့ကို ပြုစုဖို့ သီးသန့် နေနေတာပေါ့လေ"

ရှောင်ရွှင်ဇီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "အာဏာမရှိတဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးက ဘိုးဘိုးကြီး မဟုတ်တော့ဘူးကွ။ မင်းလို အရူးတစ်ယောက်ပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ဘာအနာဂတ် ရှိလို့လဲ"

ရှောင်ရွှင်ဇီသည် ဤရှုပ်ထွေးမှုများကို နားလည်ပုံမရဘဲ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဘိုးဘိုးကြီးက ဘိုးဘိုးကြီးပါပဲ"

မိန်းမစိုးလီသည် ဤအဖြေကြောင့် ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်ပြီး သူ့အကြည့်များက အနည်းငယ် ပိုကြင်နာလာခဲ့သည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထုန်ချွဲက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "မိန်းမစိုးလီက တော်တော်လေး အားလပ်နေပုံရတယ်နော်"

ယခင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ထုန်ချွဲ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း မိန်းမစိုးလီသည် ယခုအခါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြုမူလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ မိန်းကလေးထုန်ချွဲက ဒီအစေခံ မိန်းမစိုးရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းကို လာလည်ဖို့ အောက်ကျခံလာတာကိုး"

ထို့နောက် သူက မိန်းမစိုးငယ်လေးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ရှောင်ရွှင်ဇီ... လက်ဖက်ရည် တည်လိုက်"

ဝိန်းယွီက ကြိုတင် ရှင်းပြထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထုန်ချွဲသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိန်းမစိုးလီကို သဘာဝကျစွာပင် အထင်မသေးရဲခဲ့ချေ။ "လက်ဖက်ရည် မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်မလာတာက ကျွန်မရဲ့ မင်းသမီးဆီကနေ မိန်းမစိုးဆီကို စကားပါးချင်လို့ပါ"

မိန်းမစိုးလီက ပြုံးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ပိုကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒီကျွန်က နားထောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"

ထိုသတင်းစကားမှာ ဝိန်းယွီထံမှ လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ "ကျွန်"ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းက စေတနာကို သိမ်မွေ့စွာ ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

ထုန်ချွဲက ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမစိုးလီက ဒီနန်းတော်ရဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက်ပါ။ ရေစီးကြောင်းနဲ့အညီ လိုက်ပါစီးမျောပြီး အချိန်အခါနဲ့အညီ ပြုမူရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ရှင် နားလည်သင့်တယ်။ ဒီနန်းတော်က အရင်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ဘူးလေ... ရှင် သဘောတူလား"

မိန်းမစိုးလီက ယခင်ကအတိုင်း ဖော်ရွေစွာ ပြုံးနေဆဲပင်။ "မင်းသမီးရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ဒီကျွန်အိုကြီး နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က မင်းသမီးကို ဒီကနေပဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပါတယ်"

ထုန်ချွဲ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်းမစိုးလီသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တံစက်မြိတ်အောက်ရှိ ကုလားထိုင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ရွှင်ဇီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ "ဘိုးဘိုးကြီးက အလုပ်တာဝန် ပြန်ထမ်းဆောင်ရတော့မှာလား"

မိန်းမစိုးလီသည် ရှောင်ရွှင်ဇီ၏ ရိုးသားပြီး ထုံထိုင်းသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းလို အရူးကောင်လေးက တစ်ခါတလေကျရင် တော်တော် ပါးနပ်တာပဲ"

ဆောင်းဦးလယ် နန်းတွင်းပွဲတော်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးသည် သူ့အပေါ် ကျောခိုင်းသွားလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဝမ်တွင် အခြားသော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း သူမကို အမှန်အတိုင်း အသိမပေးခဲ့ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့်ပင်။ ထိုအချက်က ဆောင်းဦးလယ် နန်းတွင်းပွဲတော်အတွင်း မယ်တော်ကြီး၏ အစီအစဉ်များကို ကျရှုံးစေခဲ့သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ သူက ချန်ဝမ်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေရပြီး မယ်တော်ကြီးကျန်းနှင့် ချန်ဝမ်တို့ကြားတွင် ညပ်နေကာ မည်သည့်သခင်ကိုမှ မပြစ်မှားရဲသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ညံ့ဖျင်းသော နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာကြည့်လျှင် မယ်တော်ကြီးဖြစ်စေ၊ ချန်ဝမ်ဖြစ်စေ ထိုအကြံအစည်၏ တကယ့်ပစ်မှတ်မှာ ဝိန်းယွီသာ ဖြစ်သည်။

ထိုညက ဆောင်းဦးလယ် နန်းတွင်းပွဲတော် ကိစ္စရပ်များတွင် မပါဝင်ခြင်းဖြင့် သူသည် တကယ်တော့ ဝိန်းယွီထံတွင် သူ့အတွက် လွတ်လမ်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုအခါ သူသည် မယ်တော်ကြီးနှင့် ချန်ဝမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ထိုညက ချန်ဝမ်ကို ကူညီခဲ့ပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံး သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရသော နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ လက်ရှိ ယာယီ အရေးမစိုက်ခံရမှုမှာ တကယ့်ကို အရေးမပါလှချေ။

မကြာမီတွင် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် သူက နန်းတွင်းနှင့် အတွင်းဆောင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ပြီး တံဆိပ်တုံးကိုင် ရာထူးကို ခိုင်မာစွာ ရယူထားနိုင်ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက်ကောင်း ရှိသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာလိမ့်မည်။ သူ့နေရာကို အစားထိုးပြီး ညတွင်းချင်း အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် စိတ်ကူးယဉ်နေကြသော အောက်ခြေလူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာ ဖန်တီးကြလိမ့်မည်။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ ပျင်းရိစွာ လှုပ်ယမ်းရင်း ဆုံးမသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနန်းတော်မှာ အသက်ရှည်ရှည် နေချင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ မျက်စိကို ရှင်နေအောင် ထားရတယ်။ ပြစ်မှားလို့မရတဲ့ လူတွေကို ကိုယ့်ရဲ့ အရေပြားတစ်လွှာ ကွာသွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်တော့မှ မပြစ်မှားမိစေနဲ့။ မဟုတ်ရင်... မင်းမှာ ခေါင်းဘယ်နှစ်လုံးပဲ ရှိရှိ အဖြတ်ခံရဖို့တောင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

နန်ချန်က ဝိန်းယွီကို ဘုရင်ခံမင်းသမီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ကြောင်း သတင်းက လျန်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖိန်ကျိုး၌ ဆောင်းဦးအအေးဒဏ်က ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာများမှ သက်သာလာဆဲဖြစ်သော ဖန့်ယွမ်အပြင် ဖေစစ်တပ်၏ ကာလကြာရှည် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသော ရှင်းကျိုးနှင့် ယီကျိုးတို့မှာ အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ချန်ဝေသည် စစ်မြေပြင်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို လတ်တလောအတွက် တည်ငြိမ်သွားအောင် စီမံနိုင်ခဲ့သည်။

နန်ချန်က ဝိန်းယွီကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လေးစားကြပြီး ချန်ဝမ်က တာ့လျန်၏ ကြင်ယာတော်မင်းသားအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်လျှော့ချခဲ့ကြောင်း သတင်းကို လီရွှင်က ဖြန့်ဝေလိုက်သည်။ ဤအရာက လျန်စစ်တပ်အတွင်း ယခင်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော စိတ်ဓာတ်များကို ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားစေပြီး လျန်စစ်တပ်အပေါ် လူထု၏ ဝေဖန်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ လျန်စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာပြီး အရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝိန်းယွီသည် နန်ချန်မှ အသစ်ခွဲဝေပေးလိုက်သော စစ်သည်၂၀၀၀၀နှင့်အတူ ပိုင်ယန်တောင်ကြားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီရွှင်သည် သူမကို ကြိုဆိုရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးလေသည် မျက်လုံးများကို စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်စေသော သဲဝါများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ အဝေးမှနေ၍ မြင်းလှည်းထဲမှ တွဲကူကာဆင်းလာသော ဝိန်းယွီကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလိုအလျောက် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင်ပင် မျက်ရည်ကျမိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "ဖန့်စစ်သူကြီးက ဒဏ်ရာတွေကနေ မသက်သာသေးလို့ ခရီးပန်းတာကို မခံနိုင်သေးပါဘူး။ ချန်လူကြီးမင်းကတော့ တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်ဖို့ ရှင်းကျိုးကို သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် လီရွှင်က မင်းသမီး လျန်ကို ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုဖို့ ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်"

သူ့အနောက်ရှိ ဖိန်ကျိုးမှ အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများကလည်း တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ "မင်းသမီး လျန်ကို ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လီရွှင်ကို တွဲထူရန် ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် မျက်ရည်ကျမတတ် အမူအရာကို မထိန်းနိုင်သည်ကို မြင်ရပြီး သူ့အနောက်ရှိ အရာရှိများကလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမသည် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ သေဆုံးမှုနှင့် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း လျန်နယ်မြေရှိ ပြောင်းလဲမှုများစွာကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် နာကျင်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲလာခဲ့သည်။ အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် သူမက မေးလိုက်၏။ "ကျွန်မရဲ့ ဆရာနဲ့ စစ်သူကြီးဟောင်း ယွီချီတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို ဖေစုန့်ဆီကနေ ပြန်ရပြီလို့ ကျွန်မ ကြားတယ်"

ပိုင်ယန်တောင်ကြားဂိတ် မြို့ရိုးမျှော်စင် အပြင်ဘက်တွင် ညှိုးနွမ်းနေသော အညိုရောင် ဘုဇပတ်ရွက်များကို လေက တိုက်ခတ်သွားပြီး ဖိန်ကျိုး၏ အောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမဆောင်ရှိ အပြာရောင် အုတ်ချပ်များပေါ်သို့ နာရေးစက္ကူများအလား ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

လီယောင်နှင့် ယွီချီပါးတို့၏ ခေါင်းတလားများကို အောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ယှဉ်လျက် ထားရှိထားပြီး မည်းနက်သော သစ်သားပေါ်တွင် အဖြူရောင် ပိုးသားများနှင့် နာရေးပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

လီရွှင်သည် ဝိန်းယွီကို အောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ့အသံမှာလည်း ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေ၏။ "အမတ်ကြီးလီနဲ့ စစ်သူကြီးဟောင်း ယွီချီတို့... ဝါယောင်းခံတပ်မှာ တိုက်ပွဲကျသွားပြီးတဲ့နောက် ဖေစုန့်က သူ့လက်အောက်က စစ်သည် တစ်သောင်းနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အတွက် ဒေါသထွက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို ခံတပ်မြို့ရိုးပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ ထိုက်အာတောင်ကို ဆုတ်ခွာသွားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျန်တပ်ဖွဲ့တွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ပါ။ ဖေစစ်တပ်က တောင်ဘက်ကို ဆက်လက်ချီတက်လာတဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ပွဲထဲ ဆွဲသွင်းဖို့ အလောင်းတွေကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်။ စစ်သူကြီးထန်ယီက ဒေါသထွက်ပြီး လိုက်တိုက်တဲ့အတွက် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး အသက်လုပြေးခဲ့ရတယ်။ ရှင်းကျိုးက အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေချိန်မှာ ချန်လူကြီးမင်းက ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတယ်။ သခင်လေးကျိုးစွေက ဖေစုန့်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချဖို့ ပိုင်လုတုန်း ပညာရေးကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကို လှုံ့ဆော်ပြီးမှပဲ အမတ်ကြီးလီနဲ့ စစ်သူကြီးဟောင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရခဲ့တာပါ..."

သူ၏ ရှင်းပြချက် အဆုံးတွင် သူသည် ရှိုက်သံများကို အကြိမ်ကြိမ် မြိုသိပ်ခဲ့ရပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်နေလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းတလားကို အလှဆင်ထားသော ကြီးမားသည့် "တျန့်" စာလုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရင်ဘတ်ထဲသို့ အရည်ပျော်နေသော ခဲရည်များ လောင်းထည့်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လေးလံကာ ဆွဲချခံရသည့် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေတော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ခြောက်သွေ့စွာ နာကျင်နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ အရေပြားများမှာ သွေးထွက်နေသကဲ့သို့ နီရဲနေသော်လည်း ခြောက်သွေ့နေသော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်တစ်ပေါက်မျှပင် မကျနိုင်ခဲ့ချေ။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လွှမ်းမိုးလျက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျခဲ့ရသော အဖြစ်ဆိုး သတင်းကို ပထမဆုံးရရှိသည့်နေ့မှလွဲ၍ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန်နာကျင်ပြီး ခြောက်သွေ့နေခဲ့သဖြင့် စိုစွတ်သည့်မျက်ရည်တစ်ပေါက်ပင် မကျနိုင်တော့ချေ။ အူ၊ အသည်း ပြတ်ထွက်မတတ် တုံးတိတိ နာကျင်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဓားတုံးတုံးတစ်လက်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ခွဲထုတ်နေသည့်အလား နာကျင်မှုက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ အသားစိမ်းကို စုတ်ဖြဲနေပြီး အစပိုင်းက သည်းမခံနိုင်သော နာကျင်မှုမှသည် ထုံကျင်သွားသည်အထိပင်။

သို့မဟုတ် နန်ချန်တွင် သူမသည် အမြဲတမ်း အလုပ်များလွန်းနေခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မယ်တော်ကြီး၊ ကျန်းမိသားစုတို့နှင့် အာဏာလုပွဲများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း၊ နန်းတွင်းမှ အာဏာကို ရယူခြင်းနှင့် လျန်သို့ ပြန်လာပြီး ဖေစုန့်ကို လက်စားချေရန် အင်အား ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ဟစ်အော်ငိုယိုပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရန် သူမအတွက် အချိန်အလုံအလောက် မရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါ အဖြူရောင် နာရေးအလံများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ဤအောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမဆောင်တွင် ရပ်နေစဉ် သူမ၏ ကြုံ့နေသော နှလုံးသားတစ်ဝိုက်ရှိ တင်းကျပ်နေသည့် အာရုံကြောများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်ပြီး မခံစားနိုင်တော့သည့် နာကျင်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤလွှမ်းမိုးနေသော နာကျင်မှုကြားတွင် သူမကို နိုင်ငံရေးနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ မဟာဗျူဟာများ သင်ကြားပေးခဲ့သော အဘိုးအို၏ မှတ်ဉာဏ်များက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဉ့်နက်သည်အထိ လေးလေးနက်နက် ဆွေးနွေးမှုများ ရှိခဲ့သလို တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘယ်သူမှ အလျှော့မပေးဘဲ ခေါင်းမာစွာ အချေအတင် ပြောဆိုမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။

ဆရာနှင့် တပည့်တို့သည် တူညီသော ခေါင်းမာမှုနှင့် တူညီသော မဆုတ်မနစ်သည့် ပြတ်သားမှုတို့ကို မျှဝေခံစားခဲ့ကြသည်။

နန်ချန်သို့ သွားရန် တောင်ကြားဂိတ်မှ သူမ ထွက်ခွာသွားသောနေ့က သူမ၏ မြင်းလှည်းသည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ ကြီးမားသော အကွေ့ကို ကွေ့လိုက်ချိန်တွင် သူမသည် ခန်းဆီးကို မလိုက်ပြီး မျှော်စင်ပေါ်တွင် တုတ်ကောက်ကို မှီနေသော အိုမင်းသည့် ပုံရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သတို့သမီး ယာဉ်တန်းကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ထန်ယီ ပြန်လာချိန်တွင် သူမသည် အဘိုးအိုအတွက် သတင်းစကား တစ်ခုခုကို တစ်ဆင့်ပါးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှုတ်ကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ ရွေ့လျားနေသော မြင်းလှည်းပေါ်မှနေ၍ မွေးရပ်မြေ၏ မျှော်စင်ဆီသို့ ခဏတာ လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို မည်သူက သိနိုင်ခဲ့ပါမည်နည်း။

သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးရှပြီး အော်ဟစ်နေသော နာကျင်မှုသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲပင်။ အသားထုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့်အလား။

ဒါက မုန်းတီးမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သူမ၏ လျှာပေါ်က ခါးသီးနေသော နောင်တကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အစေခံတစ်ဦးက ဝိန်းယွီကို အမွှေးတိုင် သုံးတိုင် ကမ်းပေးသော်လည်း သူမက လက်မခံခဲ့ချေ။ အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဆရာနဲ့ စစ်သူကြီးဟောင်းက ကျွန်မ ဒူးထောက်တာကို ခံယူထိုက်ပါတယ်"

အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးသည် လက်အောက်ခံများရှေ့တွင် ဒူးမထောက်ရသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ဆရာအတွက် ဒူးထောက်ခဲ့သည်။ တာ့လျန်၏ ရှင်သန်မှုအတွက် နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အသက်သွင်းပေးခဲ့သော မဆုတ်မနစ်သည့် သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက်ပင်။

မရပ်မနား တိုက်ခတ်နေသော လေသည် တံစက်မြိတ်အောက်ရှိ ဆည်းလည်းများကို မြည်ဟည်းသွားစေပြီး ခြံဝင်းတစ်လျှောက်တွင် နာရေးစက္ကူများကို လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ပူဇော်စင်ရှေ့က ကျူဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ထိုနေရာတွင်ပင် နေနေခဲ့သည်။

လီရွှင်က အရာရှိများနှင့် အစေခံများကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် ဒူးထောက်နေဆဲ။ မငိုယိုနိုင်ခဲ့သလို လက်စားချေရန်အတွက်လည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကတိကဝတ်များကို မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

နေမင်းကြီး အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းများနောက်သို့ ဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဒူးများ ထုံကျင်ကိုက်ခဲလာသောအခါမှသာ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဆရာ... ဆရာ ယွီ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျိန့်ဟယ် နိုင်ငံရေးအနှစ်သာရတွေထဲမှာ ကျွန်မ နားမလည်တာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်"

ဆောင်းဦးလေသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြတ်တိုက်သွားပြီး တံတိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များ၏ တရှဲရှဲ မြည်သံများကိုသာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော ပဲ့တင်သံအဖြစ် ချန်ထားရစ်ခဲ့၏

ဝိန်းယွီသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ အက်ကွဲပြီး နာကျင်စွာဖြင့် ဆို့နင့်နေသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် လီရွှင်သည် ဝိန်းယွီကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

သူမသည် နေ့ခင်းဘက် ဖိန်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်က ဝတ်ဆင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ပိုးသားဝတ်ရုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမူအရာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ကျန်ရစ်နေသော်လည်း သူမက ထိုအရာကို သတိမထားမိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ကာလကြာရှည်စွာ ရင်းနှီးနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သယောင်။

ဖိန်ကျိုးမှ အရာရှိများနှင့် ဤသို့ တွေ့ဆုံခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးကို ပိုမို အသေးစိတ် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းဝေ့သည် ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် နစ်မွန်းနေပြီး သူတို့၏ တောင်းပန်စာကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသေးကြောင်း သိရှိရပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "သူပုန်ဖေကို အနိုင်ယူဖို့ မြောက်ဘက်နဲ့ တောင်ဘက် နယ်စပ်တွေက တစ်သွေးတစ်သားတည်း စည်းလုံးရလိမ့်မယ်။ အရင်တုန်းက ချန်နဲ့ ဝေ့ကြားမှာ မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်ဖို့ ကျွန်မက ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် တောင်ဘက်နယ်စပ်မှာရှိတဲ့ ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ စစ်သည် နှစ်သောင်းက နောက်ကျောကနေ သူပုန်တိုရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ဝေ့မျိုးနွယ်စုက ဒီရန်ငြိုးကို အလွယ်တကူ ဘေးဖယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝေ့မိသားစုကို တောင်းပန်ဖို့နဲ့ မဟာမိတ်ကြီးအကြောင်း ပြန်လည်ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို သွားမယ်"

...