အခန်း ၁၄၀

အပိုင်း (တစ်၄၀.တစ်)

ဖုန်းယန်။

“ကျူကျွင်း၊ ဝေ့ချီရှန်းက ယခင်ကျင့်နိုင်ငံရဲ့ မင်းသမီးကို ပြန်ရှာတွေ့ပြီလို့ ကြေညာပြီး ကျင့်နိုင်ငံကို ပြန်လည်တည်ထောင်မယ့် အလံကို လွှင့်ထူလိုက်ပါပြီ။ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးခွဲမှုကိုလည်း နားမယောင်ဘဲ ရှောင်းလိကိုတောင် အပြစ်မယူတဲ့အပြင် သူ့ကို မွေးစားသားအဖြစ်တောင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတယ်”

“ရုံကျွယ်လူရိုင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်က ယိုးကျိုးတိုက်ပွဲရဲ့ အောင်ပွဲကြီးကြောင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး လောလောဆယ်တော့ ဒုတိယအကြိမ် ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မစတင်နိုင်သေးပါဘူး။ အခု ဝေ့စစ်စခန်းက တရားမျှတမှုတပ်ဖွဲ့၃၀၀၀၀ ပူးပေါင်းလာတာကို ရရှိလိုက်တော့ အင်အားတွေ အများကြီး တိုးလာပြီး ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ပြည်နယ် ၂ ခုနဲ့ ခရိုင် ၇ ခုကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် တောင်ဘက်ကို စစ်တပ်တွေ ရွှေ့ပြောင်းနေပါတယ်။ အခုဆိုရင် ခရိုင် ၃ ခုနဲ့ မြို့နယ် တစ်၂ ခုကို ပြန်ရသွားပါပြီ...”

အောက်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်သည် စကားပြောလေ နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ၊ အသံမှာ ပိုတိုးဝင်သွားပြီး ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖေစုန့်၏ ဒေါသထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဖေစုန့်သည် ယခု တစ်ကြိမ်တွင် ရှားရှားပါးပါးပင် ဒေါသထွက်မလာခဲ့ချေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် သူ့ရှေ့က ရှေးဟောင်းစောင်းကို ကြိုးညှိနေခြင်းအပေါ်တွင်သာ ရောက်ရှိနေပုံပေါ်လေသည်။ “ရုံကျွယ်လူရိုင်းအဖွဲ့တွေက မကြာခင်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ဝင်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ မြောက်ပိုင်းက ဒီ တစ်၆ ပြည်နယ်ကို အစကတည်းက သူတို့ကို ခွဲပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ။ ဝေ့ချီရှန်းက ပြန်လုယူဖို့ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှတော့ သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပေါ့”

ရှေးဟောင်းစောင်း၏ မည်သည့်ကြိုးကို ညှိနှိုင်းလိုက်မိသည်မသိ၊ အလွန် လေးလံအုံ့မှိုင်းသော “တင်း” ဟူသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဖေစုန့်၏ အရိုးဆစ်များ ထင်ရှားနေသော လက်ချောင်း ၅ချောင်းက စောင်းကြိုးပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး စောင်းကြိုး၏ တုန်ခါမှုကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများကမူ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ “ဒီလိုဆိုရင်တော့ ယန်ယွင် တစ်၆ ပြည်နယ် ဆုံးရှုံးသွားတာက ငါတို့ ဖေမိသားစုနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူးပေါ့”

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ “ကျူကျွင်းက အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါတယ်”

သူ၏ နားထင်စွန်းများတွင်မူ ချွေးစေးများ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖေစုန့်က ကုန်းစွန်းချိုကို တောင်ပိုင်းစစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့ နယ်မြေကို ခွဲပေးပြီး လူမျိုးခြားများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရယူခြင်းကို ကုန်းစွန်းချိုသာ မြောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေသေးပါက သေချာပေါက် တားဆီးလိမ့်မည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ထိုအတွေးလေး ပေါ်လာခါစရှိသေး ဖေစုန့်က မေးမြန်းလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ “တောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်မျက်နှာပြင် အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ”

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “နန်ချန်က ဝိန်းမိသားစုရဲ့ သမီးကို အကြီးအကဲအဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်တဲ့ သတင်းက အရပ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားပါပြီ။ ပြီးတော့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ကောင်လေး ကျိုးစွေကလည်း အဓိက စာသင်ကျောင်း အသီးသီးကို လှည့်လည်သွားလာပြီး ဟောပြောဆွေးနွေးပြီး ပညာတတ်တွေကို လျန်နိုင်ငံက မိန်းကလေးကို ထောက်ခံဖို့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေပါတယ်။ အခုဆိုရင် လျန်နိုင်ငံက မိန်းကလေးဟာ ပြည်သူတွေကြားမှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်း အလွန် ကြီးမားနေပြီး လျန်စစ်စခန်း တစ်ခုလုံးလည်း စိတ်ဓာတ်တွေ အရမ်း တက်ကြွနေပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ချန်ဝေက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်သူကြီးအဖြစ် ဦးဆောင်လာတာမို့လို့ လက်ရှိ လျန်စစ်တပ်ဟာ ဘယ်လိုမှ တားဆီးလို့မရနိုင်အောင် အားကောင်းနေပါတယ်။ စစ်ဗျူဟာမှူးနဲ့ ဟန်စစ်သူကြီးတို့က သူတို့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အရင်ဆုံး ရှောင်ရှားပြီး ခံစစ်ကို ပြောင်းလဲပြီး လှည့်ပတ်တိုက်ခိုက်နေရပါတယ်”

ဖေစုန့်၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက စောင်းကြိုးများကို တီးခတ်လိုက်ပြီး အခြားကြိုးအချို့၏ အသံနေအသံထားကိုပါ ထပ်စမ်းသပ်လိုက်လေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ အလင်းနှင့် အရိပ်များကြားတွင် သူ၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် အောက်သို့ စင်းကျနေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ဝေ့ချီရှန်းက ကျင့်နိုင်ငံကို ပြန်လည်တည်ထောင်လိုက်တာ ကြောက်ရမှာက အမတ်ချုပ်ကြီး ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ဝိန်းမိသားစုရဲ့ ဟန့်ယန်ပဲ။ မာကျားလျန်က မီးက အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားပြီး လျန်နဲ့ ဝေ့ စစ်စခန်း ၂ခုရဲ့ ရန်ငြိုးကို အကုန်အစင် မလောင်ကျွမ်းစေနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ နောက်ထပ် မီးစာ တစ်စ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်ရတာပေါ့”

စောင်းသံကို ကြား၍ ရောက်ရှိလာသော စာကလေး တစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ နားလိုက်ခါစရှိသေး ပြတ်တောက်သွားသော စောင်းကြိုး၏ စူးရှသော တုန်ခါသံကြောင့် လန့်ဖျပ်ကာ ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။

ဖေစုန့်သည် ပြတ်တောက်သွားသော စောင်းကြိုးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် နှမြောတသဖြစ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသယောင်။ သူသည် စောင်းကြိုးပြတ်ကြောင့် ရှရာထင်သွားသော လက်ချောင်းထိပ်မှ သွေးစွန်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ဝိန်းမိသားစု သမီးရဲ့အမေမျိုးနွယ်စုဖြစ်တဲ့ ဟန်ကျိုးက ယန်မိသားစုက ဝေ့ချီရှန်းဆီမှာ ခိုလှုံသွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဝေ့ချီရှန်းက ကျင့်အမတ်အဖြစ် ပြန်ရောက်သွားပြီဆိုမှတော့ သူ့အမေမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူးလေ... မဟုတ်ဘူးလား”

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ လူကြီးမင်းဖေရှစ်ဝူဆီကို စာပို့လိုက်ပါ့မယ်”

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အလျင်စလို လျှောက်သွားချိန်တွင် အခြား သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည် တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်လေသည်။ “ကျူကျွင်း၊ ဟုန်အန်းဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အကျဉ်းချထားတဲ့ ယခင်လျန်နိုင်ငံက အမတ်တွေ လုယူခံလိုက်ရပါပြီ”

ပါးလွှာသော နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လမ်းမကြီးပေါ်မှ မြင်းလှည်းများစွာသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားကြလေသည်။ ဖုန်းယန်သည် ယခုနှစ်အစောပိုင်းက ဖေစုန့်၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကတည်းက သေမင်းတမန်မြို့တော် တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြည်သူများသည် သေသူက သေ၊ ထွက်ပြေးသူက ထွက်ပြေးကြပြီး ယခုအခါ တစ်နှစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းမဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းများသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲပင်။

လက်ရှိ မြို့တွင်း၌ နေထိုင်နေကြသူများမှာ ဖေမိသားစု၏ အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များမှလွဲ၍ သူတို့စေခိုင်းရန် အတင်းအကျပ် ချန်ထားခံရသော အလုပ်ကြမ်းသမား အချို့သာ ရှိလေသည်။

မြင်းလှည်းသည် မြို့တံခါးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းကို ရင်ဆိုင်ကာ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တေ့ထားလိုက်လေသည်။ မြင်းလှည်းထဲတွင်အမေဖြစ်သူကို ငိုယိုခေါ်ဝေါ်နေသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ရှိနေသေးသော်လည်း သူမကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ အေးစက်သော လေပြင်းကြောင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို လွင့်ဝဲနေပြီး အလွန်အမင်း ပိန်လှီပါးလျနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ပြနေရာ အမှန်တကယ်ပင် 'အရိုးပေါ်အရေတင်' ဟူသော စကားလုံးနှင့် လိုက်ဖက်လို့နေသည်။

ကျန်းယီချူး၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများက ရှေ့မှ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “မြို့တံခါးကို ဖွင့်စမ်း”

မြို့ရိုး အထက်အောက်တွင် တန်းစီရပ်နေကြသော အနက်ရော် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များမှာမူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားကြချေ။

ကျန်းယီချူး၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်သည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လေတိုက်သဖြင့် နက်မှောင်လှသည့် ဆံနွယ်အချို့ ကပ်ငြိနေသော လည်ပင်းဘေးဘက်ကို သွေးထွက်သည်အထိ လှီးဖြတ်မိသွားလေသည်။ ဤမျှ အေးချမ်းလှသော ရာသီဥတုတွင် သူမသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လည်ပင်းကို ဖော်ပြထားရာ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ထားသော ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသောအခါ အထူးတလည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။ သူမသည် မြို့တံခါးအောက်ရှိ ဖေစစ်တပ်ကို နောက် တစ်ကြိမ် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်မဗိုက်ထဲမှာ ရှင်တို့ရဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးဖေရဲ့ ကလေး ရှိနေတယ်။ ဒီနေ့ ဒီမြို့တံခါးကို မဖွင့်ရင် ကျွန်မ ဒီနေရာမှာပဲ လည်ပင်းကို လှီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပစ်မယ်”

မြို့ရိုးအောက်ရှိ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး ဒီရေများကဲ့သို့ ဘေး ၂ဖက်သို့ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ နက်ပြာရောင် အင်္ကျီလက်ကျယ် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖေစုန့်သည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး ကျန်းယီချူးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “အစ်မက ကျွန်တော့်ကို တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အံ့ဩစရာကြီး တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ”

ကျန်းယီချူးသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရှိနေပုံရသော်လည်း သေရမည်ကိုပင် မကြောက်တော့သော ပြတ်သားမှုက အလျင်အမြန် အစားထိုး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အခြားလက် တစ်ဖက်ကို ကိုယ့်ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ပြီး ပြတ်သားရက်စက်မှုများဖြင့် ဖေစုန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကျွန်မ ဒီကံဆိုးတဲ့ ကလေးနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ အတူတူ သေလိုက်မယ်”

ဖေစုန့်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အေးစက်ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခဏအကြာတွင် ဘေးနားရှိ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်၏ လက်ထဲမှ လေးနှင့်မြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကျန်းယီချူးထံသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ ရက်စက်မှုများမှာ ကျန်းယီချူးထက် အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့နည်းချေ။ “အစ်မက ကိုယ်တိုင် လုပ်နေစရာ ဘာလိုလို့လဲ။ ကျွန်တော်ပဲ အစ်မကို ကူညီပြီး ဆန္ဒဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်”

ကျန်းယီချူးသည် လေးပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် မြားတံကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးထဲရှိ ပြတ်သားရက်စက်မှုများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပျောက်ကွယ်မသွားချေ။ သူမသည် တံတောင်ဆစ်ကို မြှောက်ကာ လည်ပင်းကို အားကုန် လှီးဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဖေစုန့်၏ လက်ထဲရှိ မြားတံသည်လည်း လျှပ်တစ်ပြက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းယီချူးသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မောင်းတွင် မြားထိမှန်သွားကာ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်သည်လည်း လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည်လည်း ထိုမြား၏ အရှိန်ကြောင့် အနောက်ဘက်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။ ဖေစုန့်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ကျန်းယီချူးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မြင်းလှည်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အသေခံစစ်သည်များသည်လည်း နံရံများကို ဖောက်ခွဲကာ အားလုံး ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အေးစက်သော မြားတံများစွာကို ဖေစုန့်ထံသို့ ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေသည်။

ဖေစုန့်နှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားခဲ့သော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်များသည် အလျင်အမြန် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်ကြပြီး အေးစက်သော မြားတံအချို့ကို အကုန်အစင် ခုတ်ချပစ်လိုက်ကြလေသည်။ မကာကွယ်နိုင်လိုက်သော တစ်ခုတည်းသော မြားတံကို ဖေစုန့်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုမြားတံသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးလွှာသော သွေးစွန်းရာလေး တစ်ခုကိုသာ ပွတ်တိုက် ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းယီချူးသည် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမသွားခဲ့ဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

မြင်းလှည်းထဲမှ အသေခံစစ်သည်များသည်လည်း ဖေစုန့်၏ နောက်တွင်ရှိသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်များနှင့် ရောထွေးကာ တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။

မြင်းလှည်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသူများ အားလုံးမှာ ယခင်လျန်နိုင်ငံ၏ အသေခံစစ်သည်များ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖေစုန့်၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် အရှေ့ဘက် လမ်းမကြီးပေါ်မှ စစ်သည် တစ်ဦးသည် မြင်းကိုစီးကာ သတင်းပို့ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ “သတင်းပို့ပါတယ်— အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်စုက အရှေ့ဘက် မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားပါပြီ”

ဖေစုန့်သည် တစ်စုံ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းယီချူး၏ မြားထိမှန်ထားသော ပခုံးထိပ်မှ စိမ့်ထွက်လာသည့် သွေးများသည် သူမ၏ အဝတ်အစား တစ်နေရာလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေစုန့်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ရင်ထဲပေါ့ပါးသွားသည့်အလား ရယ်မောလိုက်ပြီး အားယူနေရသော်လည်း တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဖေ-စုန့်၊ ရှင့်မှာလည်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရှိလာပြီပေါ့။ သူများရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ”

သူမက သူ့ကို ချင်ဟွမ့်ဟု ထပ်မခေါ်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ဟွမ့်သည် လွန်ခဲ့သော ၁၅နှစ်က ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသော လမ်းခရီးတွင် အစောကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်တင်းမာနေကာ သူမ၏ လှောင်ပြောင် သရော်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ဖေစစ်သူကြီးကိုသာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “စစ်သည် ၂၀၀၀ စုစည်းပြီး လိုက်သွားစမ်း။ သူတို့တွေ ဖုန်းယန်မြို့ကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်ရင်တောင် လျန်စစ်စခန်းကိုတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မပြေးနိုင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်”

နာမည်တပ် ခေါ်ဆိုခံရသော ဖေစစ်သူကြီးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် သံချပ်ကာဝတ် ကိုယ်ရံတော် တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

တာ့လျန် အသေခံစစ်သည် တစ်ဦးသည် ဓားတစ်ချက် အခုတ်ခံလိုက်ရပြီး သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်များ၏ ခုတ်ထစ်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေသော်လည်း ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။ ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူးကို ပွေ့ချီလျက် လျှောက်သွားချိန်တွင် မြင်သည်ကိုပင် မမြင်သကဲ့သို့ ထိုအသေခံစစ်သည်၏ လည်ပင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းလိုက်ရာ လည်ပင်းအရိုးကို အရှင်လတ်လတ် ကျိုးကြေသွားစေခဲ့လေသည်။ ထိုအသေခံစစ်သည်သည် ထပ်မရုန်းကန်တော့ဘဲ အကြောများ ပြိုင်းထကာ မြေပြင်ကို ထောက်၍ ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော လက်ချောင်း ၅ချောင်းသည်လည်း တွဲကျသွားခဲ့တော့သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းက ဖေစုန့်၏ အောက်သို့ တွဲကျနေသော အင်္ကျီလက်ကျယ်ကြီးကို လွင့်ဝဲသွားစေခဲ့လေသည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်ကို ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ့အသံသည် အလွန်အမင်း အေးစက် ခက်ထန်နေလေသည်။ “ဒီပိုးကောင်တွေကို တစ်ကောင်မှ မချန်ထားနဲ့”

ငယ်ရွယ်သော အားယင်းလေးသည် အစပိုင်းတွင် အသေခံစစ်သည် တစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ခံထားရပြီး ဤသွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများကို မကြည့်စေရန် မျက်လုံးများကို အုပ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအသေခံစစ်သည်က ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် လဲကျသွားချိန်တွင် အားယင်းလေးသည်လည်း ဖေစုန့် လက်အောက်ရှိ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည်များ၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူမသည် ဖေစုန့်၏ ပွေ့ချီထားခြင်းကို ခံထားရပြီး ပခုံး တစ်ဝက်ခန့် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော ကျန်းယီချူးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ကလေးဆန်သော မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ အစပိုင်းတွင် ငိုသံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ လည်ချောင်းထဲမှ အသံ နှစ်သံ ထွက်လာပြီးနောက်မှသာ သွေးစွန်းနေသော ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှလုံးကွဲမတတ် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ “မေမေ—— မေမေ——”

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးစစ်သည် တစ်ဦးက သူမကို ခါးမှနေ၍ မ,ချီထားပြီး သူမက မည်မျှပင် လက်ခြေများကို ဝှေ့ယမ်းနေပါစေ ကျန်းယီချူး၏ အနားသို့ အနည်းငယ်မျှပင် မကပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကသာ လူကို ရင်နာရစေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၄၀.၂)

ကျန်းယီချူးသည် ဖေစုန့်၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံရလျက် မြင်းလှည်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ ပြတ်သားအေးစက်နေမှုများတွင် နောက်ဆုံးတော့ အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူမသည် အစောင့်အကြပ်များ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းခံထားရသော သမီးဖြစ်သူဆီသို့ အကြည့်လွှဲကာ မျက်ရည်များကျဆင်းလျက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။ "အားယင်း..."

ဖေစုန့်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ "အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးအုပ်စုကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးဖို့အတွက် အစ်မက ဒီဝိန်းမျိုးနွယ်က အကောင်ပေါက်လေးကိုပါ ငါးစာအဖြစ် ခေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ အစ်မက သူ့သေရေးရှင်ရေး ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့တောင် ငါ ထင်နေခဲ့တာ!"

အစောင့်အကြပ်များသည် ကျန်းယီချူးတို့ သားအမိ၂ ယောက်စလုံးသည် လျန်အမတ်များနှင့်အတူ တောင်ဖက်တံခါးမှ ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ကျားကို တောင်ပေါ်မှ ခေါ်ထုတ်သည့် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ကျန်းယီချူး၏ မျက်လုံးများသည် နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားမတတ် နီရဲနေခဲ့သည်။ မျက်ရည်များသည် ဖရိုဖရဲကျနေသော ဆံနွယ်စလေးများ ကပ်ငြိနေသည့် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျသွား၏။ သူမသည် ဖေစုန့်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင် သိပါတယ်၊ အားယင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း ဆက်ရှင်သန်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို"

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် အေးစက်ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းယီချူးကို ပွေ့ချီထားသော သူ၏လက်များပေါ်တွင် သွေးကြောစိမ်းများ ဖောင်းကြွလာခဲ့သော်လည်း သူမကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုကမူ ညင်သာနေဆဲပင်။ အားယင်း၏ အသည်းကွဲမတတ် ငိုကြွေးသံများကြားတွင် မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ချိန်ရောက်မှသာ သူ၏ လေသံတွင် အပြုံးရိပ်များ ပြန်လည်ပါဝင်လာခဲ့ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်မက ရှေ့ဆက်ပြီးတော့ ကိုယ်ဝန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။ အဲ့ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို ထပ်တွေ့ဖို့ မတွေးပါနဲ့တော့"

ကျန်းယီချူး၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်သွားခဲ့၏။ သို့သော် မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာသည် လုံးဝကျဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရှုနိုင်သည့် သူမ၏ အမြင်အာရုံကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။ အားယင်း၏ ကလေးဆန်ဆန်နှင့် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးသံလေးသာ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ပခုံးထက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံကာ မြင်းလှည်းအတွင်းရှိ အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း လှဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများသည် နောက်ဆုံးတွင် တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာခဲ့တော့၏။

______

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြင်း၂ကောင်ဆွဲသော မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် ထင်းရှူးတောတစ်အုပ်ကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွား၏။ သစ်ပင်အောက်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော ထင်းရှူးရွက်များကြားတွင် လုံးဝအရည်မပျော်သေးသော နှင်းလွှာပါးပါးလေးများက စုပုံနေဆဲပင်။

ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းက ဆောင့်သွားသဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ခုံးများက အလိုအလျောက် တွန့်ချိုးနေခဲ့၏။ သူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

ထုန်ချွဲသည် မီးဖိုအဖုံးပေါ်တွင် တင်ကာ အနွေးပေးထားသည့် ပဝါစိုလေးကို လက်သုတ်ရန် ဝိန်းယွီအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား"

ဝိန်းယွီက "အင်း"ဟု တိုးညှင်းစွာ အသံပြုလိုက်၏။ သူမသည် လော့ယန်နှင့် ဖုန်းယန်တို့ ကျဆုံးသွားချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို အိပ်မက်ပြန်မက်ခဲ့သည်။ တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေသော နဖူးပြင်သည် ပူနွေးနေသော ပဝါဖြင့် ကပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့သည်။

သူမက မေးလိုက်၏။ "ကျောင်းပိုင်ရော"

ထုန်ချွဲက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဟန်ကျိုး နယ်နိမိတ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ အစ်မကျောင်းပိုင်က တပ်မှူးကျန်းကို စစ်တပ်ကြီးနဲ့အတူ မြို့ပြင်မှာပဲ အသင့်စောင့်ခိုင်းထားဖို့ကိစ္စ သွားတိုင်ပင်နေပါတယ်"

တင်းကျိုးမှ ပြန်လှည့်လာပြီးနောက် သူမတို့သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ တိုက်ရိုက်မပြန်ခဲ့ဘဲ ဟန်ကျိုးသို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းလာခဲ့ကြသည်။

ဟန်ကျိုးမှ ယန်မိသားစုသည် ဝိန်းယွီ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြ၏။ မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် နာမည်ကြီးလှသော စုန်းယာစာသင်ကျောင်းသည် ယန်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဝိန်းယွီ၏ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်ယွမ်ထင်သည် စုန်းယာစာသင်ကျောင်း၏ ပဉ္စမမြောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူက စာသင်ကျောင်းကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ချိန်ကတည်းက သန့်စင်သော ဆွေးနွေးမှုများကို အပြင်းအထန် အားပေးမြှင့်တင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ဦးလေးက ကျောင်းကို ဆက်ခံပြီးနောက်တွင်တော့ ဆွေးနွေးမှုနယ်ပယ်၌ "ပညာရှိ" ဟုပင် ဘွဲ့နှင်းခံခဲ့ရသည်။ ကျောင်းရှိ ဆရာများကို မည်သည့် နိုင်ငံရေးမူဝါဒနှင့် ခေတ်ပြိုင်အကြောင်းအရာများကိုမှ မသင်ကြားရန် တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ထိုအရာများကို လောကီရေးရာများသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ ကျွမ်းရှန်း၏ တာအိုသဘောတရားများကို ဆွေးနွေးခြင်းသာလျှင် အမှန်တကယ် မြင့်မြတ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့၏။

နှစ်ကာလများ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ရည်မှန်းချက်ရှိသော ကျောင်းသားအနည်းငယ်သည် အခြားနေရာများသို့ ထွက်ခွာကာ ပညာသင်ကြားခဲ့ကြသဖြင့် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ စုန်းယာစာသင်ကျောင်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ မကြီးမားတော့ချေ။

ဖုန်းယန် ကျဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် ဖေစုန့်က ဟန်ကျိုးကို နောက်ထပ် ဖုန်းယန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယုံကျိုးတွင် ရှိနေစဉ် ဦးလေးဖြစ်သူထံသို့ စာရေးကာ ဟန်ကျိုးကို ဦးဆောင်ပြီး ဝေ့ချီရှန်းထံသို့ အရင်ခိုလှုံရန် အကြံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက မြောက်ပိုင်းဝေ့စစ်တပ်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ချီရှန်းသည် ကျင့်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ကြောင်း အပြင်သို့ ကြေညာထားခဲ့သည်။ သူတို့ ယန်မိသားစု တစ်စုလုံး ဟန်ကျိုးတွင် ဆက်နေပါက အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး စစ်တပ်၂ ခုကြား တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားလာချိန်တွင် စစ်မျက်နှာပြင်မှ သုံ့ပန်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်လားဆိုသည်ကိုပင် ပြောရခက်လှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝိန်းယွီ၏ ယခုခရီးစဉ်သည် ယန်မိသားစုဝင် အားလုံးကို လျန်စစ်စခန်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိုးတွင် မြောက်ပိုင်းဝေ့စစ်တပ်က တပ်စွဲထားသဖြင့် သူမတို့၏ လူအင်အား ၂၀၀၀ဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါက ဒေသခံ ဝေ့စစ်တပ်ကို အလန့်တကြားဖြစ်စေမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးစစ်သည် ၁၀ယောက်ကျော်ကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး မြို့ထဲသို့ အတူဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ရ၏။

မကြာမီတွင် ကျောင်းပိုင်သည် ကန့်လန့်ကာကိုမကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိပ်မကောင်းလှဘဲ ဝိန်းယွီ နိုးနေသည်ကို မြင်မှသာ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး နိုးပြီလား"

ဝိန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "မြို့ထဲဝင်မယ့် ကိစ္စတွေ ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ"

ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက နန်ချန်က လူတွေကို စစ်တပ်ကြီးနဲ့အတူ မြို့ပြင်မှာပဲ ထားခဲ့ချင်တာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျန်းမျိုးရိုးနဲ့လူက လက်မခံဘဲ မင်းသမီးနဲ့အတူ မြို့ထဲကို လိုက်ဝင်ဖို့ အတင်းလုပ်နေတယ်"

ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာကို မ,ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယွိက မလှမ်းမကမ်းရှိ နှင်းထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အောက်တွင် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့မြင်းသည် လမ်းဘေးရှိ နှင်းလွှာပါးများအောက်တွင် နှာခေါင်းဖြင့် ထိုးမွှေကာ ကျန်ရှိနေသေးသော မြက်နုများကို ရှာဖွေစားသောက်နေ၏။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ မြင်း၏လည်ဆံမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိသွားသည့်နှယ် ခေါင်းမော့ကာ မြင်းလှည်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာကို ချလိုက်သည်။ သူသည် မယ်တော်ကြီးကျန်း၏ အမိန့်ကို နာခံနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို သူ့မြင်ကွင်းထဲမှ လွတ်ကင်းခွင့်ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ သိထား၏။ ခဏတာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း ထွက်ကျလာသည်။ "သူ့သဘောပဲ"

ညနေစောင်းချိန်တွင် ရွေးချယ်ထားသော အကောင်းဆုံးစစ်သည် ၁၀ယောက်ကျော်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းကို စောင့်ရှောက်လျက် ဟန်ကျိုးမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဟန်ကျိုးမြို့သည် မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ငြိမ်းချမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ မြို့တံခါးရှိ စစ်သားများသည် မြို့တွင်းမြို့ပြင် အဝင်အထွက်လုပ်သူများကို သိပ်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မစစ်ဆေးကြချေ။ ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်း မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ကန့်လန့်ကာကို အနည်းငယ် ဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင်လည်း ကာကွယ်ရေးများ အားနည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကန့်လန့်ကာကို ချလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဝေ့ချီရှန်းက ဟန်ကျိုးကို စောင့်ကြပ်ဖို့ စစ်တပ်ကြီး စေလွှတ်ထားတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျောင်းပိုင်က ရှင်းပြလိုက်၏။ "ကင်းထောက်တွေ သတင်းသွားစုံစမ်းထားပြီးပါပြီ။ ဝေ့စစ်တပ်က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဖေစစ်တပ်က သိမ်းယူသွားတဲ့ ပြည်နယ် ၂ခုနဲ့ ခရိုင် ၇ခုကို ပြန်လည်ရယူနေပါတယ်။ ဖေစစ်တပ်က ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေလဲ မသိဘူး၊ ပြန်မခုခံဘဲ နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။ ဆုတ်ခွာတဲ့အချိန်မှာလည်း လမ်းတလျှောက် ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခရိုင်မြို့နယ်တွေကို လုယက်သွားကြတယ်။ ဖေစစ်တပ်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုက ဟန်ကျိုးဘက်ကို လာနေတဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ်က အနီးအနားက ခရိုင်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လူအင်အား တော်တော်များများကို ခွဲဝေစေလွှတ်ထားရပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အနာဂတ်မှာ မြောက်ပိုင်းဝေ့က ဖေစုန့်ထက် ပိုပြီး ရင်ဆိုင်ရခက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

ဖေစုန့်နှင့် သူ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သားများသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သော မြေခွေးများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် လုယက်ခြင်းနှင့် သိမ်းပိုက်ခြင်းကိုသာ သိကြပြီး ရေရှည်အုပ်ချုပ်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ဝေ့ချီရှန်းကတော့ မတူပေ။ သူသည် မြောက်ပိုင်းဒေသကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်လာခဲ့ပြီး ပြည်သူများ၏ ချစ်ခင်ယုံကြည်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ သူချမှတ်သော မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်မဆို ပြည်သူလူထု၏ ဘဝများကို အမြဲ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလေ့ရှိ၏။

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်အပြင် လေးစားထိုက်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အဖွဲ့သည် တည်းခိုရန် ဧည့်ဂေဟာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ကြ၏။ ကျောင်းပိုင်က မြို့တစ်ဝိုက် ကင်းလှည့်ရန် လူများကို ကြိုတင်စေလွှတ်ထားခဲ့ပြီး ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။ ညအချိန်ရောက်မှသာ ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းဖြင့် ယန်အိမ်တော်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ယန်အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်မီးအိမ်များ အားလုံးကို ထွန်းညှိကာ ကြိုဆိုကြောင်း ပြသချင်ခဲ့ကြသော်လည်း အပြင်လူများ ရိပ်မိသွားပြီး ဘေးဒုက္ခများ ကျရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြ၏။

အကောင်းဆုံးစစ်သည် ၁၀ယောက်ကျော်သည် ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းသော အစေခံများ အိမ်တော်မှထွက်ကာ သတင်းသွားပို့မည်ကို ကာကွယ်ရန် ယန်အိမ်တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြသည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် နှင်းပွင့်ဖတ်လေးများ လွင့်ဝဲနေ၏။ ဝိန်းယွီသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျယ်ဝန်းသော ဦးထုပ်အနားစက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကျော်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမနောက်တွင် ကျောင်းပိုင်နှင့် ထုန်ချွဲတို့ ၂ ယောက် လိုက်ပါလာပြီး ယန်အိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်းက လမ်းပြကာ အလယ်ခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းလျက် ယန်ယွမ်ထင်၏ စာကြည့်ဆောင်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ယန်ယွမ်ထင်သည် အစက အိပ်ရာဝင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝိန်းယွီ ရောက်လာကြောင်း ကြားသိရသောအခါမှသာ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ကောက်စွပ်ကာ ထလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် ဦးထုပ်ကို ချွတ်ထားပြီး နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သူ၏ဖခင် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ရေးသားခဲ့သည့် စာလုံးနှင့် ပန်းချီကားကို အနည်းငယ် ခေါင်းမော့ကာ ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ညဘက်၏ အေးစက်သော နှင်းရည်များ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ ရွှေချည်ထိုးထားသော အင်္ကျီ၏ ပန်းမန်ပုံစံများသည် ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဆံနွယ်များကို အဖိုးတန်ဆံထိုးကြီးဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထားကာ ကျက်သရေရှိသော ဆံထုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ရေကြည်ထဲမှ ကြာပန်းကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှအပမျိုး ရှိနေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင်မူ လူများကို အလိုအလျောက် ဦးညွှတ်သွားစေလောက်သည့် အင်အားကြီးမားသော ဩဇာတိက္ကမတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

ယန်ယွမ်ထင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ အပြင်ပန်းတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိပုံပေါက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သမားရိုးကျ ဖောက်ထွက်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤတူမဖြစ်သူကို သူက အရင်ကတည်းက သိပ်သဘောမကျခဲ့ပေ။

ချန်လျန်ဝမ်က ပညာရှိကြီးများက ရှီဇီဟန်ကို သင်ကြားပေးနေသော နိုင်ငံရေးရာသင်ခန်းစာများကို သူမအား ခိုးနားထောင်ခွင့်ပြုခဲ့ချိန်က သူသည် ပိုလို့ပင် အဓိပ္ပါယ်မရှိဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် လျန်ဝမ်က အမြဲတမ်း သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်တတ်ပြီး ဝိန်းဟန်ကလည်း ထိုကိစ္စအပေါ် မည်သည့် ထင်မြင်ချက်မှ မရှိခဲ့သဖြင့် သူကလည်း လူရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲခဲ့ချေ။

အမတ်ချုပ်အောဝ်က သူ့သားအတွက် ဝိန်းယွီကို လက်ထပ်ရန် လျန်ဝမ်ထံ ကမ်းလှမ်းခဲ့ချိန်က ချန်လျန်ဝမ်၏ ဇနီးသည်က သမီးဖြစ်သူအတွက် သူမ၏ မိဘအိမ်ထံ အကူအညီတောင်းခဲ့ဖူးသည်။ ဝိန်းယွီနှင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ကြားတွင် စေ့စပ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းကို အပြင်သို့ လိမ်လည်ပြောဆိုပေးရန် သူတို့က မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

ဤအရာက သေချာပေါက် မိုက်မဲသော အကြံအစည်တစ်ခုပင်။ ယင်းက ယန်မိသားစုကို နန်းတွင်း နိုင်ငံရေးအုပ်စုများ၏ အားပြိုင်မှုတွင် ပါဝင်လာစေရုံသာမက အမတ်ချုပ်အောဝ်၊ မယ်တော်ကြီးတို့နှင့် လူသိရှင်ကြား ရန်သူဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။ ချန်လျန်ဝမ်၏ ဇနီးသည်က ၎င်းကို အဆိုပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ရယ်အိမ်တော်က အကြံပေးအမတ်များအားလုံးက ပယ်ချခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယန်ယွမ်ထင်က ဤကိစ္စကြောင့် တူမဖြစ်သူကို ချွေးမရွေးချယ်သည့် အမြင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုလို့ပင် သဘောမကျဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ ချွေးမတစ်ဦးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ သဘောထားကြီးမှုနှင့် လိမ္မာရေးခြားရှိမှုတို့ကို သူ၏ ဤတူမဖြစ်သူတွင် လုံးဝမတွေ့ရချေ။ ထိုလိမ္မာရေးခြားရှိသော အပြင်ပန်းသွင်ပြင်အောက်တွင် လောက၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကန့်သတ်ချက်များအားလုံးကို ‘ဘာဖြစ်လို့လဲ’ဟု အမြဲတမ်း မေးခွန်းထုတ်နေသည့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော နှလုံးသားတစ်ခုက ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဆိုးရွားသည်မှာ သူမ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့က ဤအချက်ကို တစ်ခါမှ မတားဆီးခဲ့ကြခြင်းပင်။ သူမ၏ တစ်သက်တာလုံး လူမှုရေးစည်းမျဉ်းများကို မလိုက်နာခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမကို ဘေးကင်းလုံခြုံအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့က ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် လောကကြီးတွင် အမြဲတမ်း အပြောင်းအလဲများ ရှိနေတတ်သည်။ ချန်လျန်ဝမ်အိမ်တော်နှင့် တာ့လျန်တော်ဝင်မိသားစုတို့သည် ညတွင်းချင်းပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ကြရသည်။

အစပိုင်းတွင် သူလည်း စိုးရိမ်ခဲ့ဖူး၏။ တူမဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကြောင့် သူမသာ ပေါင်းစစ်ကဲ့သို့သော မိန်းမပျက်မျိုး ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူတို့ ယန်မိသားစု တစ်စုလုံးလည်း မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မည်။

ယခုအခါ သူမသည် လူအများကို အံ့အားသင့်သွားစေသော ကြမ်းတမ်းသည့် နည်းလမ်းများဖြင့် တာ့လျန်၏ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် နယ်စပ်အပြင်ဘက်ရှိ နန်ချန်တို့တွင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူထားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယန်ယွမ်ထင်၏ အမြင်တွင်တော့ ဤအရာက ပေါင်းစစ်ကဲ့သို့သော မိန်းမပျက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့၏။

ယနေ့မတိုင်မီအထိ ဤတူမဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရမည့် အခြေအနေကို သူ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် စကားပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လေသံက အနည်းငယ် အေးစက်ခက်ထန်နေခဲ့သည်။ "မင်း ဟန်ကျိုးကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် နံရံပေါ်ရှိ အဘိုးဖြစ်သူ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ရေးဆွဲခဲ့သော ပန်းချီကားကိုသာ ဆက်လက်ငေးကြည့်နေပြီး ယန်ယွမ်ထင်၏ စကားကို ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ပန်းချီကားပေါ်ရှိ ကဗျာတစ်ကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ "'ကျွမ်းရှန်းက အရုဏ်တက်ချိန်မှာ လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ပြီး ဝမ်ဧကရာဇ်ကတော့ သူ့ရဲ့နွေဦးနှလုံးသားက ဥဩငှက်လေးဆီမှာ အပ်နှင်းထားခဲ့တယ်'၊ အဘိုးရဲ့ ဒီကျွမ်းရှန်းအိပ်မက် လိပ်ပြာပန်းချီကားက ဒီသန့်ရှင်းတဲ့အခန်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ ၁၀နှစ်ကျော်လောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ ဦးလေးက နေ့တိုင်း ဒီပန်းချီကားကို ကြည့်နေပြီးတော့ အခုလက်ရှိ တရားသဘော ဆွေးနွေးမှုတွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ စုန်းယာစာသင်ကျောင်းက အဘိုးရဲ့ တကယ့်ဆန္ဒလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

...