အခန်း ၁၅၀

အပိုင်း (၁၅၀)

ရှောင်းလိနှင့်ဝေ့အန်းတို့သည် သတင်းရရှိပြီးနောက် သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြင်းများနှင့် တိုက်မိသဖြင့် လွင့်စင်သွားကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသော စစ်သည်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် မလှမ်းမကမ်းတွင် မြားမှန်ထားသော မြင်းနီကြီးတစ်ကောင်လည်း လဲကျနေ၏။

ဝေ့ကျာမင်သည် ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဝိန်းယွီကို အကျယ်ချုပ်ချထားသော စစ်တဲဘက်မှ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏အနောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အစေခံမိန်းမနှစ်ယောက် ဝန်းရံလျက် စစ်တဲဆီသို့ ပြန်သွားသော ဝိန်းယွီ၏ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။

ဝေ့အန်းသည် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဝေ့ကျာမင်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘိုးဘွားတို့ရယ်... မင်းက ဦးလေးအန်းကို ဘယ်လို ကတိပေးထားခဲ့တာလဲ။ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းနားမှာပဲ လမ်းလျှောက်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာပြီး ပြဿနာရှာနေရတာလဲ"

ဝေ့ကျာမင်သည် သူမ၏ ချစ်လှစွာသော မြင်းလေးကို မြားဖြင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည့်အပြင် သူမကို အလွန် ရွံရှာသွားစေသော ကိစ္စတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယခု ဝေ့အန်း၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ရည်များသည် ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာတော့သည်။ သူမက ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ မနေချင်တော့ဘူး။ ဝေ့ကျိုးကို ပြန်မယ်၊ အဖေ့ဆီကို ပြန်သွားမယ်"

ဝေ့အန်းသည် နောက်ထပ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စကို မသိထားချေ။ သူမသည် တားဆီးခံရပြီး သူမ၏မြင်းကို ပစ်ခတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းသွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အလိုကို လိုက်ကာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ။ မင်းကို ဝေ့ကျိုးဆီ ပြန်ပို့ဖို့အတွက် ငါ ချက်ချင်း မြင်းလှည်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

ဝေ့ကျာမင်သည် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေပြီး သူမကို တားဆီးခဲ့သော တပ်မှူးငယ်နှင့် စစ်သည်များကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "သူတို့တွေက ကျွန်မရဲ့ မြင်းနီကြီးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ မြင်းနီကြီးအတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ အစားထိုး ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်"

မြင်းနီကြီး၏ ခြေထောက်သည် ဒဏ်ရာရကာ လဲကျသွားပြီး အရိုးကျိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဝေ့အန်းသည် သူမ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမနှင့် ဝေ့ဖိန်ကျင်းတို့သည် တကယ့်ကို မောင်နှမအရင်းတွေပါလားဟုသာ တွေးမိလိုက်၏။ သို့သော် ဝေ့ဖိန်ကျင်းသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ သတိပေးဆုံးမမှုများကို မကြာခဏ ခံရလေ့ရှိပြီး အကျိုးအပြစ်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ဤခရိုင်မင်းသမီးကမူ အလိုလိုက်ခံပြီး ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ သူမခေါင်းမာပြီဆိုလျှင် ဝေ့ချီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဖျောင်းဖျနိုင်မည် မသေချာချေ။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သူမနှင့်အတူ ဤစစ်စခန်းသို့ လာရန် မည်သို့များ သဘောတူခဲ့မိသနည်းဟု အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိသည်။

ဝေ့အန်းသည် ခေါင်းကိုက်နေသည်ကို သည်းခံကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီး... သူတို့တွေက တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်နေတဲ့ စစ်သည်ကောင်းတွေပါ။ မင်းသမီးကို ပြစ်မှားမိတာတွေ ရှိရင်တောင် သူတို့ကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ပြီးလိုက်လို့ မရဘူးလား။ နယ်စားကြီးက စစ်သည်တွေကို သားသမီးတွေလို ချစ်ခင်တယ်။ မင်းသမီးကလည်း နယ်စားကြီးရဲ့ အသည်းနှလုံးလေးဆိုတော့ နယ်စားကြီးရဲ့ စေတနာကို ပိုပြီး နားလည်ပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

သို့သော် ဝေ့ကျာမင်သည် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် အကြံဉာဏ်ကိုမျှ နားမဝင်နိုင်တော့ချေ။ ဝေ့အန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပိုလို့ပင် ဝမ်းနည်းလာကာ မျက်ရည်များကိုလည်း မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးအန်း... ရှင်ကလည်း ဒီပြင်လူတွေဘက်ကို ပါနေတာပဲ။ လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုတော့ သူတို့က ကျွန်မရဲ့မြင်းကို သတ်တာကို ဘာလို့ ပြန်ပေးဆပ်စရာ မလိုရမှာလဲ"

ရှောင်းလိသည် တပ်မှူးငယ်ထံမှ ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "မင်းရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဆေးကုသဆောင်ကို သွားကြ"

တပ်မှူးငယ်သည် အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝေ့ကျာမင်သည် ရှောင်းလိက သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူမ၏မြင်းကို သတ်ခဲ့သူများကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပိုလို့ပင် ဒေါသထွက်လာကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်မက သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပြီလား"

သို့သော် ရှောင်းလိသည် သူမကို အဖက်လုပ်ရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိချေ။ သူက ဝေ့အန်းကိုသာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးဝေ့ ကိုယ့်ဘာသာ သင့်တော်သလို စီစဉ်လိုက်ပါ"

ဝေ့အန်းသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ အစောပိုင်းက သတင်းလာပို့သော စစ်သည်က သူတို့ကို ကိစ္စ၏ အခြေအနေအကြမ်းဖျင်းကို ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော စစ်သည်များနှင့် မြားမှန်ထားသော မြင်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

ဝေ့ကျာမင်သည် မြင်းစီးလျက် စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းကပင် စစ်စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမက အရင်ဆုံး စတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် တပ်မှူးငယ်နှင့် စစ်သည်များကို သတ်ပစ်မည်ဟု အော်ဟစ်နေသေးရာ ဝေ့အန်းတစ်ယောက် သူ၏ မျက်နှာကိုပင် ဘယ်နားသွားထားရမည် မသိအောင် ရှက်ရွံ့နေတော့သည်။

သူသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရှောင်းလိကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က ပေါ့ဆသွားလို့ မင်းသမီးကို စစ်တပ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ရှင်းပြဖို့ မေ့သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က မင်းသမီးကိုယ်စား အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝေ့ကျာမင်သည် ဝေ့အန်းက ဤမျှ နှိမ့်ချနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုသထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးအန်း... အပေါ်ယံတစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာတစ်မျိုး လုပ်တတ်တဲ့ အောက်တန်းစားရဲ့ လှည့်စားတာကို ရှင် မခံပါနဲ့"

ဝေ့ကျိုးကို ပြန်ရောက်ရင် ဒီလူက အပြင်ပန်းမှာ ဟန်ဆောင်ထားသလို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အဖေ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြမယ်။ ဒီလူက ဟန်လုပ်ပြီး အထင်ကြီးခံရအောင် လိမ်ညာနေတာဆိုတာကို အဖေက သေချာပေါက် နားလည်သွားလိမ့်မှာပဲ။

အလှလေးနှစ်ယောက်ကို ငြင်းတုန်းကတော့ အတော်လေး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာ။ ကွယ်ရာကျတော့ စစ်စခန်းထဲမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်းရှုပ်နေတာပဲ။ အဖေကတောင် သူမကို ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်နေသေးတယ်။

ဝေ့ကျာမင်သည် ထိုကိစ္စကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ရွံရှာလွန်း၍ ရူးတော့မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ် ဉာဏ်ရှိသေးရာ ဤနေရာသည် ရှောင်းလိ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဤနေရာတွင် အကုန်ဖွင့်ပြောလိုက်ပါက ရှောင်းလိက သူမကို ဒုက္ခပေးလာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ အကယ်၍ သူမကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပါက သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စဉ်းစားကာ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ဖွင့်မပြောတော့ဘဲ မြိုသိပ်ထားလိုက်လေသည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း ရွံရှာပြီး ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ရှောင်းလိကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ထားလိုက်၏။

ဝေ့အန်းသည် ဤဘိုးဘွားမလေးက ယနေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အကြံဉာဏ်ပေး၍ မရအောင် ဖြစ်နေကြောင်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမက ရှောင်းလိကို စော်ကားပြောဆိုနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြောသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှောင်းကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မဆက်ဆံနဲ့"

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ စစ်ပွဲကြီးနှစ်ခုတွင် ရှောင်းလိသာ မရှိခဲ့ပါက ယခုအချိန်၌ အခြေအနေများ မည်မျှအထိ ဆိုးရွားနေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဝေ့ချီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနေခဲ့သည်။ ဝါရင့်စစ်သူကြီးများဖြစ်သော ယွမ်ဖန်းနှင့် လျောင်ကျန်းတို့သည်လည်း သူ့ကို အလွန် ခင်မင်ရင်းနှီးကြသည်။ သို့သော် ဝေ့ချီရှန်း၏ သားသမီးနှစ်ယောက်ကသာ မည်သည့်အကြောများ မှားနေသည်မသိ၊ သူ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်လိုသာ သဘောထားနေကြသည်။

အစောကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သခင်လေးဝေ့ကို တွေးမိချိန်တွင် ဝေ့အန်းသည် ဝေ့ချီရှန်းအတွက် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားမိ၏။

အစောကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တဲ့ သခင်လေးကပဲ ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ နောက်ထပ် သားသမီးတွေဆီက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတွေ အကုန်လုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့တာများလား။

ဝေ့ကျာမင်သည် ဝေ့အန်း၏ အော်ဟစ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် မှင်သက်သွားသလို ဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များက လည်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဘာသာ ဝေ့ကျိုးကို ပြန်သွားတော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကိုယ်ပိုင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆွဲကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဝေ့အန်းသည် သူမ ထိုမျှ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေတွန့်များပင် ပိုများလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ကျွန်တော်ကတော့..."

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးဝေ့ရဲ့ အခက်အခဲကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ မင်းသမီးရဲ့ လုံခြုံရေးက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ စစ်သူကြီး လိုက်သွားလိုက်ပါ"

ထိုအခါမှသာ ဝေ့အန်းသည် ရှောင်းလိကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေတော့သည်။

သူတို့ ဝေးသွားပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် တပ်မှူးငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြသေးလဲ"

သူ့ထံတွင် ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိသော်လည်း တပ်မှူးငယ်မှာ ကြောက်လန့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တာဝန်ပေါ့ဆခဲ့ပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံယူပါ့မယ်"

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စစ်တဲဆီသို့ ပြန်သွားသော ဝိန်းယွီ၏ ကျောပြင်ကို မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး မေးလိုက်၏။ "သူ စစ်တဲဘက်ကို သွားခဲ့သေးလား"

ဝေ့ကျာမင်က သူ့အပေါ် ရုတ်တရက် ရန်လိုလာခြင်းကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် ဝေ့စစ်တပ်မှ လူများကို အမြဲတမ်း ရှောင်လွှဲလေ့ရှိသည်။ ယနေ့တွင်မူ သူမသည် တဲအပြင်ဘက်သို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထွက်လာပြီး ဝေ့ကျာမင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဤသို့ ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရှောင်းလိ အလွန် သေချာနေခဲ့သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ရှောင်းလိနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရမည်ကို ဝိန်းယွီ လုံးဝ အံ့သြမနေခဲ့ချေ။

သူသည် ယခင်အတိုင်းပင် တံခါးဝမှနေ၍ သူမကို အဝေးမှသာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန် အေးစက်နေ၏။

ဝိန်းယွီသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖတ်ရှုနေကာ ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

အစေခံမိန်းမနှစ်ယောက်သည် ရှောင်းလိကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဝိန်းယွီကို တစ်လှည့်၊ ရှောင်းလိကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုခဏတွင် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်းလိကသာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ထွက်သွားကြ"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူ့အသံက ရေခဲစက်များ ကျလာမတတ် အေးစက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အားနည်းသော အမျိုးသမီးငယ်လေး ဝိန်းယွီကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည်ကို စိတ်မချသော်လည်း သူ့အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲကြချေ။ ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အစေခံမိန်းမသည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အစေခံမိန်းမကို ဆွဲခေါ်ကာ အတူတူ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝိန်းယွီသည် လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်ပြီး ဤအရာအားလုံးကို မမြင်ဟန် ဆောင်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် သူမ၏ ဂရုမစိုက်သော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲမှ အကြောင်းပြချက်မဲ့သော ဒေါသမီးကြောင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပင် နာကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သူမ၏ ပုံစံကို အတုခိုးကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရင်း ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ တကယ့်ကို အချိန်တိုင်း ကျွန်တော့်ကို အံ့သြစရာတွေ ပေးစွမ်းနိုင်တာပဲ"

ဝိန်းယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် နားမလည်နိုင်သော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှောင်းက အပြစ်လာတင်တာလား"

သူမသည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "ရှင် စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ လွတ်မြောက်သွားတဲ့နေ့ကျရင် မင်းသမီးကို သေချာပေါက် ရှင်းပြပေးပါ့မယ်။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးဆိုတာကိုပေါ့။ ယွီကျင်းပိုးထည်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ခြုံလွှာတစ်ထည်လောက်ကတော့ နယ်စားကြီးဝေ့က ရှင့်အပေါ် အလေးထားတာကြောင့်မို့ ရှင် အလွယ်တကူ အကြောင်းပြချက် ရှာပြီး ရှင်းပြလို့ ရနိုင်တယ် မဟုတ်လား"

သူမသည် "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှောင်း"ဟု အထပ်ထပ် အခါခါ ခေါ်ဝေါ်နေခြင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပိုင်းခြားပြသနေခြင်းပင်။

ရှောင်းလိ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသမီးမှာ ပိုတောက်လောင်လာခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးသွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့ ရှင်းပြနေဖို့ လိုသေးလို့လဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပတ်သက်မှု ရှိတယ်ဆိုတာကို တန်းပြီး သက်သေပြလိုက်ရင် ပိုကောင်းမနေဘူးလား"

ဝိန်းယွီသည် နဂိုက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် စာအုပ်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ရုတ်တရက် ဤမျှ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူမ၏ ကျောဘက်တွင် ကုတင်သာ ရှိတော့ရာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကုတင်ကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီး ရှောင်းလိက ကုတင်တိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ဤအကွာအဝေးသည် သူမက သူ့ကို ဆေးထည့်ပေးခဲ့သော ညကကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီနေရသဖြင့် ချုပ်ချယ်ခံထားရသလို ဖြစ်နေ၏။

သူမသည် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မျက်နှာလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အကြည့်လွှဲလိုက်ခြင်းက တစ်နည်းအားဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်သလို ခံစားနေရ၏။

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အေးချမ်းစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က တစ်ခဏတာ ဒေါသကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာလဲ။ နောင်ကျရင် ဝေ့အိမ်တော်ရဲ့ သမက်တော် ဖြစ်လာခဲ့ရင်..."

သူမ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှောင်းလိသည် ခိုင်ခံ့သော ကုတင်တိုင်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးအစုံသည် ဒေါသကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခြား ခံစားချက်ကြောင့်ဖြစ်စေ နီရဲနေခဲ့ပြီး သွားကြားထဲမှ စကားလုံးအချို့ကို ဖျစ်ညှစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သောက်ကျိုးနဲ သမက်တော်"

ဝိန်းယွီသည် သူ၏ ပုံစံကြောင့် အနည်းငယ် လန့်သွားကာ ခဏတာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

သူမသည် မျက်ဝန်းထဲမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲကာ "တကယ်လို့ ဒီနေ့ ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ရှင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိခိုက်သွားစေမှာ စိုးရိမ်နေရင်... ကျွန်မ ပြောပြီးသားပဲ။ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းသမီးကို သေချာ ရှင်းပြပါ့မယ်... အွန်း..."

နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများကို သူမ ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ ရှောင်းလိသည် သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အကြမ်းပတမ်း ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ ဤအနမ်းသည် အနမ်းဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ဘဲ အကိုက်ခံရခြင်းနှင့်သာ ပိုတူနေသည်။ ထိုညက သူမက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိတွေ့ခဲ့ခြင်းနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က အစာစားနေသကဲ့သို့ အငမ်းမရ ဝါးမျိုနေခြင်းမျိုးသာ။

ဝိန်းယွီသည် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ အကိုက်ခံရပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် လေကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသားများကို ကိုက်ခဲလျက် သွားများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ ခေါင်းနပန်းကြီးသွားခဲ့၏။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ တောင်ပေါ်ကဂူထဲတွင် သူ့ကို ဆေးတိုက်စဉ်က သူသည် ဆေးရည်ကိုသာ အငမ်းမရ စုပ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ မည်သည့် စည်းမျဉ်းမှ မရှိဘဲ အကြမ်းပတမ်း မွှေနှောက်နေပြီး ရိုင်းစိုင်းကာ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။ သူမဆီတွင် သူ၏ အမှတ်အသားတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ချန်ထားလိုသည့်နှယ်ပင်။

သူမသည် မျက်နှာဖုံးကိုလည်း တပ်ဆင်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး မကြာမီမှာပင် အသက်ရှူမဝတော့အောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထားကာ အစွမ်းကုန် တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ရင်အုပ်ကို တွန်းလိုက်ရသည်မှာ သံမဏိနံရံကြီးတစ်ခုကို တွန်းနေရသလိုပင်။

တစ်ဖက်လူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ သိသိသာသာပင် ပိုလေးလံလာခဲ့သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပူများသည် မျက်နှာဖုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် သူမသည် ပူလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းငါးချောင်း၏ ထိပ်ဖျားများသည် သူမ၏ ဦးရေပြားကို ပွတ်သပ်နေပြီး သူမ၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့သော ဆံနွယ်များကြားသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

လေပြတ်လပ်ခြင်းကြောင့် ဝိန်းယွီ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေလာပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလား မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အခွင့်အရေးရချိန်၌ သူ့ကို အားကုန် ကိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအခါမှသာ တစ်ဖက်လူသည် နာကျင်မှုကြောင့် အသံထွက်သွားကာ အခိုက်တန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်းလိသည် လက်ညိုးဖြင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သွေးစက်အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တချိန်ထဲမှာပင် ဝိန်းယွီသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကုတင်ဇာခြင်ထောင်အတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံထုံးနှစ်ဖက်တွင် ငွေကြိုးလေးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော မျက်နှာဖုံးသည် အစောပိုင်းက ရုန်းကန်နေစဉ်အတွင်း ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ဝိုက်တွင်လည်း နီရဲနေသဖြင့် ဆိုးဆိုးရွားရွား မတရားဆက်ဆံခံထားရသလိုပင်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့အပြင် အရှုံးမပေးလိုသော ခေါင်းမာမှု အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသေးသည်။ သူမသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အားကုန် ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ "စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

....