အခန်း (၁၀၀၇-၁၀၀၈)

အခန်း (၁၀၀၇) - လက်တစ်ချက်ဝေ့ရုံမျှဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း

ကောင်းကင်ယံမှာ မြင့်မားကျယ်ပြောလှပြီး မြေပြင်ကြီးမှာလည်း အတိုင်းအဆမဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီးအလား ဖွေဖွေဖြူလို့နေသည်။

ဝေးကွာသော နေရာဆီ၌ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးများမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်ကာ လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ ခန့်ညားထည်ဝါနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း မိုးတိမ်များကို ကာဆီး၍ နေရောင်ခြည်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများက ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်လျက် ရှိနေပေသည်။

"ဂရူး..."

နိမ့်ရှိုင်းလှသော အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်အရှည် ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့်ရှိသော ဆူဖြိုးထွားကျိုင်းလှသည့် တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ထူထပ်လှသော တောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ကာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။

ဤတောဝက်ကြီး၏ နှာခေါင်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အစွယ်နှစ်ချောင်းမှာ ရွှေဝါရောင်အဆင်း ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များမှာလည်း သံအပ်များပမာ ထောင်မတ်နေကာ အဖုအထွက်ဖြစ်နေသော ကြွက်သားကြီးများက ပေါက်ကွဲထွက်လုလု အရှိန်အဝါမျိုးနှင့် ပြည့်နှက်လို့နေသည်။

၎င်း ပြေးလွှားလာသည့်အခါတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီးတစ်ခုလုံးပင် အလွန်တရာ ပူပြင်းခြောက်သွေ့လာပြီး မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

၎င်း တဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်သွားသည့် နေရာ၌ တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် ဓားမျက်ခုံး၊ ကြယ်ပမာတောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့်အတူ နတ်သားတစ်မျှ ခန့်ညားထည်ဝါကာ ချောမောလှပလွန်းလှပြီး ခါးကြားတွင် ရှေးဟောင်းလှသော လက္ခဏာများရှိသည့် ဆန်းကြယ်လှသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။

ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် လက်ချောင်းကို သာသာလေး လှုပ်ခါ၍ တောက်လိုက်ရာ အရှိန်အဝါများ တောင်တန်းကြီးများပမာ ပြင်းထန်လှသော ဤတောဝက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချိုးဖျက်ချင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဦးခေါင်းခွံမှာ မူလက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမာဆုံးသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌မူ သွေးချင်းချင်းနီနေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သော ကြီးမားလှသော အရှိန်အဟုန်ကြီးသည်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲပြိုကျသွားတော့သည်။

"ဒီနေရာက တောဝက်တွေတောင် ရွှေအစွယ်တွေ ပေါက်နေတာပဲ "

ထိုတာအိုဆရာငယ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော လီယန်ချူ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး တောဝက်ကြီး၏ အစွယ်များကို ဖြုတ်ယူလိုက်ကာ လက်ထဲတွင် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အတော်အတန် အလေးချိန် ရှိလှပေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ရွှေစင်ရွှေသားများနှင့် သွန်းလုပ်ထားသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယနေ့တွင်မှ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဓား၊ လှံ၊ ကန်ဆန်း၊ လက်နက်မျိုးစုံတို့မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းလျက် ပြန့်ကျဲနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လက်နက်များစွာလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မူလက ထိုနေရာကို ယွမ်မုန့်ကျောက် ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ စိတ်ထဲမှနေ၍ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် လွန်းပျံ ကို စီးနင်းကာ အရှေ့တောင်ဘက် ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းမှတစ်ဆင့် ဤထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော ရေကန်ကြီးအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ဤဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာသစ်အတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် သက်ရှိသတ္တဝါများနှင့် သဘာဝအလှတရားများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဘုရားတောင်တန်းများ၊ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများနှင့် ကျယ်ပြန့်လှသော လွင်ပြင်ကြီးများ ရှိနေကာ ဤနေရာသည် သူ့ကို အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ စစ်ဆေးခြင်း စွမ်းအားများသည်လည်း ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော ဖိအားပေး ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ရွှံ့နွံထဲသို့ နွားတစ်ကောင် ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲလို့နေသည်။

ထို့အပြင် ဤကမ္ဘာအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် အလွန်တရာ သိပ်သည်းလှသဖြင့် သူ နေထိုင်ခဲ့သော လူ့လောကထက်ပင် အဆမတန် သာလွန်လို့နေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါချေ။ ရတနာများကို ရှာဖွေသည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာပါက ကျွမ်းကျင်လှသော ပညာရှင်များထံသို့သာ လွှဲအပ်ရပေလိမ့်မည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ ရှိနေသော ဆန်းကြယ်လှသော ဒိုချန်ပုတီး လိုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဒိုချန်ပုတီး သည် ကံကြမ္မာနှင့် ဖုန်းရွှေစွမ်းအားများကို တိုးတက်စေနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူသည် ၎င်း၏ စွမ်းအားများကို နိုးထစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ဤတောဝက်ကြီးမှာ မျက်စိကန်းပြီး သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ သူ၏ လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ယူသွားပြီး ရောင်းစားရင်တောင် ငွေအတော်များများ ရနိုင်တာပဲ "

လီယန်ချူသည် ထိုတောဝက်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို သာသာလေး ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

'ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...'

မန္တန်စွမ်းအား အချို့သည် ထိုတောဝက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဖြုတ်ယူကာ သိုလှောင် အိတ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဤတောဝက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သူသည် မည်သည့် မိစ္ဆာအမြုတေကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယခုလေးတင်က ဤအရာမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော်လည်း လူသားကဲ့သို့သော အသိဉာဏ်မျိုး လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ပါချေ။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ဖက်ရလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝေးဝေးမရောက်သေးခင်မှာပင် ရှေ့ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်၌ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင် ခွေလျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤမြွေဟောက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများထက်တွင်လည်း မသိမသာ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းများ ထင်ဟပ်လို့နေသည်။

၎င်းမှာ ပါးစပ်ကို ဟကာ လျှာကို ထုတ်လိုက်၊ သွင်းလိုက် ပြုလုပ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

"ယွမ်မုန့်ကျောက် ထဲက သက်ရှိတွေအားလုံးက ဒီလောက်အထိ ချမ်းသာကြတာလား "

လီယန်ချူသည် ထိုမြွေနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းများကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဤမြွေနက်ကြီးမှာ အာရုံခံစားမှု အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသည့်အလား သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ အလျင်အမြန်ပင် တွားသွား၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဤတောအုပ်ကြီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေမိပြီး အဆင်ပြေလျှင် ပြေ သလို မိမိရင်ဘတ်ရှိ ဒိုချန်ပုတီး ကို သာသာလေး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီနော် "

ဒိုချန်ပုတီး သည်လည်း မသိမသာဖြင့် ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤတောအုပ်ကြီးမှာ ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်ပြောနေသည်ကို မသိရှိရချေ။ လီယန်ချူသည် ၎င်းအတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း ရွှေရောင်တောက်ပနေသော သက်ရှိအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခြားသော လူသားများကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရှိခဲ့ရပါချေ။

နားစည်ထဲသို့ စီးဆင်းနေသော ရေစမ်းသံအချို့ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် လီယန်ချူသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန်ပင် လှမ်းလိုက်တော့သည်။

သေချာသည်မှာ အချိန်မကြာမီမှာပင် ရှည်လျားလှသော ရေစမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ စမ်းချောင်းရေမှာ အလွန်တရာ ကြည်လင်နေပြီး ရေထဲတွင် လက်ချောင်းခန့် အရွယ်အစားရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် ငါးငယ်လေးများ ကူးခတ်နေကြသည်။

အကယ်၍ သေချာစွာ စိုက်မကြည့်ပါက ခွဲခြားသိမြင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဤစမ်းချောင်းရေအတွင်း၌ မသိမသာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး မည်သည့် အဆိပ်အတောက်မျှ ရှိမနေကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

ဤသို့ကြည့်ရမည်ဆိုပါက ဤဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် ငါးငယ်လေးများ၏ အရသာမှာလည်း သေချာပေါက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ လက်အတွင်းမှ မန္တန်စွမ်းအားအချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ငါးငယ်လေး အကောင်ရေ ဒါဇင်အနည်းငယ်ကို ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး ထိုငါးငယ်လေးများမှာ လေထုထဲ၌ ကပ်ငြိလျက် ရှိနေကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ငါးငယ်လေးတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုနဲ့ တူနေတာပဲ "

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူသည် မည်သည့် ပြင်ပကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာကောင်များ၏ အစအနကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိသေးပါချေ။

သူသည် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ရှာဖွေရန် ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာရှိ ကြီးမားလှသော သဘာဝစွမ်းအားများသည် လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံကို ပိုမို၍ ပွင့်လင်းလန်းဆန်းစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ဤစမ်းချောင်းငယ်ဘေးတွင် အိုးတစ်လုံးကို တည်ဆောက်ကာ မီးမွှေးပြီး ငါးစွပ်ပြုတ် ချက်သောက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော နေရာလွတ်များ ရှိနေသဖြင့် အိုး၊ ခွက်၊ ပန်းကန် မျိုးစုံတို့ကို အမြဲတစေ ဆောင်ထားလေ့ ရှိသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ သွက်လက်လှသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ငါးငယ်လေးများကို သန့်စင်ကာ အိုးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး...

မကြာမီမှာပင် ငါးစွပ်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့လှသော အနံ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့တော့သည်။

"မဆိုးဘူး... တကယ်ပဲ စွပ်ပြုတ်ချက်ဖို့ အကောင်းဆုံးပစ္စည်းပဲ "

လီယန်ချူသည် အနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ဤငါးမှာ တကယ်ပင် လတ်ဆတ်လှပြီး မည်သည့် ညှီနံ့မျှ ရှိမနေချေ။

ငါးစွပ်ပြုတ် ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ခပ်ယူလိုက်သည်။

ဤငါးစွပ်ပြုတ်မှာ အလွန်ပင် အရသာရှိပြီး သောက်သုံးပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ နွေးထွေးလှသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းကာ ကျောက်ကပ်နှစ်ဖက်စလုံးသို့လည်း ဆန်းကြယ်လှသော အဆီအနှစ် စွမ်းအားများကို ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သလို ခံစားရပေသည်။

"ဒီငါးက ဒီလောက်အထိ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကျိုးပြုနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားပြီး ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ စမ်းချောင်းဘေးတွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်၍ ငါးစွပ်ပြုတ်ကို သောက်နေမိသည်။

ဤဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာသစ်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ဤနေရာရှိ သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လို့နေသည်။

"တကယ်ကို မွှေးပျံ့တဲ့ ငါးစွပ်ပြုတ်ပဲ "

တောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ချီးမွမ်းစကား ပြောကြားလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော ကျောက်မျက်ရတနာများစွာကိုလည်း ဆင်မြန်းထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောက်ပလင်းလက်လို့ နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော များပြားလှသော ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှုများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူကို ရိုးရှင်းခြင်းမရှိဘဲ ရိုင်းစိုင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ သူမ၏ အလှတရားကို ပိုမို၍ တောက်ပကြည်လင်စေကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ဤစတိုင်ကို အပြည့်အဝ နိုင်နင်းလို့နေသည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ အလွန်တရာ ဖြူစင်လှပြီး မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းပမာ သွယ်လျနေကာ ရှည်လျားလှသော ဆံကေသာများသည် ခါးအထိကျနေပြီး ကြီးမားလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စကားပြောနိုင်စွမ်း ရှိသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလှပသော အမျိုးသမီးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာ... ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ငါးစွပ်ပြုတ်က အရမ်းမွှေးတယ်လို့ ချီးမွမ်းနေတာလေ "

လီယန်ချူ ခေါင်းလှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ "

ထို့နောက် မိမိဘာသာ ဆက်လက်၍ ငါးစွပ်ပြုတ်ကိုသာ သောက်နေတော့သည်။

ငါးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မိမိထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်း၌ လီယန်ချူသည် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို မဖန်တီးချင်ပါချေ။

ထိုလှပသောအမျိုးသမီးက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကိုရော နည်းနည်းလောက် မြည်းစမ်းခွင့်ပြုမလား "

လီယန်ချူ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

"မရဘူး "

အမျိုးသမီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က တကယ်ပဲ လူစိတ်မရှိတာပဲ... ငါးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်လေးတောင် မျှဝေဖို့ ဝန်တိုနေတာလား "

လီယန်ချူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"ငါ မင်းကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ "

ထိုအလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသမီးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားမိပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"ကျွန်မက ရှင့်ကို သူတော်ကောင်းကြီး ထင်နေတာ... တကယ်တော့ ရှင်ကလည်း လေလွင့်နေတဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပဲကိုး... ရှင့်ရဲ့ စကားပြောဟန်က တကယ်ကို ခေတ်နောက်ကျလွန်းပါတယ် "

လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ငါးစွပ်ပြုတ်ကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီးနောက် အိုးတစ်လုံးလုံးကိုပါ ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည်လည်း ကြည်လင်တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေပြီး -

"ဒီလောက်နှစ်တွေအတွင်းမှာ ရှင့်လို စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ငါးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်လောက် တောင်းတာကို မပေးချင်ရင်လည်း နေပေါ့... အိုးကိုပါ သိမ်းပစ်ရတယ်လို့... ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ "

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူက ပြန်ပြောသည်။

"အိုးတင်မကဘူး... ဒီစွပ်ပြုတ်က ငါ့ပစ္စည်းပဲ။ မင်းကို မပေးရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... မင်းက အခြားသူတွေထက် ခေါင်းတစ်လုံး ပိုပါနေလို့လား "

ထိုလှပသောအမျိုးသမီးမှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ဒီလိုပဲ စကားပြောတတ်တာလား "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုပြောရမှာလဲ "

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ယခုအချိန်၌ မသိမသာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအမျိုးသမီးကို ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် စူးစမ်းစစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်မြူများပမာ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကာကွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ စူးစမ်းမှုကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီး စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် သေချာစွာ မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လေလေ၊ ဤအမျိုးသမီးမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ပိုမို၍ သက်သေပြနေလေလေ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယခုအချိန်၌ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးသော်လည်း လီယန်ချူသည် ဤအမျိုးသမီးအပေါ် မသိစိတ်ထဲမှ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရပေသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်ပင် လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေပြီး ယခုအချိန်၌ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် -

"မပေးရင်လည်း နေပေါ့... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရှင့်လိုလူနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ်ပဲ မျက်စိပွင့်သွားတာပဲ "

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလှပသောအမျိုးသမီးမှာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန် အတွင်းမှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှန်ထဲရှိ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် လှပကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ကာ မည်သည့် နာကျည်းမှု သို့မဟုတ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မျိုးမျှ ရှိမနေသည့်အပြင် မည်သည့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ပညာကိုမျှလည်း အသုံးပြုထားခြင်း မရှိချေ။

အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာပဲ... ကျွန်မက ရှင့်ဆီက စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် တောင်းတာတင်ကို... ရှင်က ကျွန်မအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မရှိရင်လည်း မင်းရဲ့ ကံတရားပေါ့ "

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စမ်းချောင်း၏ အထက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ထပ်မံ၍ စကားပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပါချေ။

လှပသော အမျိုးသမီးများကို သူ အလွန်တရာ မြင်တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ အေးစက်တည်ငြိမ်သူ၊ ညို့ဓာတ်ပြင်းသူ၊ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသူ... အမျိုးအစားမျိုးစုံတို့မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိကြပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မကိုယ်တိုင်မှာ တိုင်းပြည်ကို ပျက်စီးစေနိုင်လောက်သော အလှတရား ရှိသူဖြစ်ပြီး ဖန့်ချင်းလန်မှာလည်း အလွန်တရာ အေးစက်လှပသော ဓားနတ်ဘုရားမ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသဖြင့် အငွေ့အသက်မှာ ပိုမို၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင်လည်း အမျိုးသမီးများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဤအမျိုးသမီးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းက သူ့ကို အလွန်တရာ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသဖြင့် စိတ်ထဲမှနေ၍ သတိပြုမိသွားကာ ထို့ကြောင့်ပင် ကောင်းမွန်သော အမူအရာကို မပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက မိမိထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တကယ်ပင် မကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် ရန်ငြိုးရန်စ ရှိနေပါက ဤမျှနှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လျှော့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရန်ငြိုးရှိရင်တော့ အလွယ်ဆုံးပဲ... ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။

လီယန်ချူသည် စမ်းချောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် တာအိုဝတ်စုံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ခါနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အနှိုင်းမဲ့ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လို့နေသည်။

ယခုအချိန်၌ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိုလှပသောအမျိုးသမီးမှာ ခြေဆောင့်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ပါးစပ်မှလည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိပြီး လီယန်ချူ၏ စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိသည်။

"မရှိရင်လည်း မင်းရဲ့ ကံတရားပေါ့ ဟုတ်လား "

"မရှိရင်လည်း မင်းရဲ့ ကံတရားပေါ့ "

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤအမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခြေဆောင့်လိုက်ရင်း -

သွားကိုကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က နင် ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ နင့်ကို လာမသတ်တာက ငါ့ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုပဲ။ နင့်ဆီက ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် တောင်းတာကိုတောင် နင့်ရဲ့ မျက်နှာပျက်တာကို ကြည့်နေရသေးတယ် "

ထိုလှပသောအမျိုးသမီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရင်း -

" နင့်မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ မဟုတ်လား... ငါ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းကနေ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးတာနဲ့... ပထမဆုံး နင့်ကို ဆုံးမရမယ် "

ဤအလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူ ရှေးဟောင်းမြို့ကြီးအတွင်း၌ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော မဟာမိစ္ဆာဘုရင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်သည် မူလကတည်းက အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမ ဖန်တီးထားခဲ့သော အသွင်အပြင်မှာ သူမ၏ ဖခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လီယန်ချူက ရှစ်ခွင်မှန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မည်သည့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အစအနကိုမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

...

လီယန်ချူသည် ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အရိုးစုဖြူကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုအရိုးစုဖြူကြီးပေါ်တွင် မသိမသာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အငွေ့အသက်များ စီးဆင်းနေပြီး...

ဝေးဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ကြီးမားလှသော ကျားကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေကာ ထိုအရိုးစုဖြူကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ ရွှေရောင်ဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အရည်တစ်စက်နှင့် တူကာ ကြက်ဥခန့် အရွယ်အစား ရှိလှပေသည်။

ထိုအရိုးစုအတွင်း၌ ၎င်းမှာ အနှစ်သာရ သွေးတစ်စက်အလားဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ ကြီးမားလှသော သက်ရှိစွမ်းအားများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဤကြီးမားလှသော သက်ရှိစွမ်းအားများအတွင်း၌ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတတ်ပြီး ကြီးမားလှသော အရိုးစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက အလွန်ပင် သေးငယ်လှသော်လည်း လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။

"ပီအန် လား"

ပီအန်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်က ဆန်းကြယ်လှသော သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ မျိုးတုံးကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ပီအန်ရဲ့ အနှစ်သာရသွေးကနေ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ပုံရိပ်လား "

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဤနေရာရှိ ကြီးမားလှသော အရိုးစုကြီးကို ယခုလေးတင်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လူတစ်စုမှာမူ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုလူများ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ အသက်ရှူသံများမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ လက်ရှိ ချန်နိုင်ငံတွင် ခေတ်စားနေသော အဝတ်အစားများနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ လီယန်ချူ သိရှိထားခဲ့သော မဟာရှခေတ်က အဝတ်အစားများနှင့်လည်း မတူညီသည့်အပြင် မဟာရှန်းခေတ်က ငှက်ဆန်းပုံစံများနှင့်လည်း မတူညီသဖြင့် လူကို အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလျား နှစ်မီတာခန့် ရှိကာ တံခါးချပ်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူများ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားများမှာလည်း အနည်းဆုံး တစ်မီတာခွဲခန့် ရှိကြပေသည်။

ထိုလူသည် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် ဓားချီများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် စုစည်းကာ ထက်မြက်လှပေသည်။

"သတ်စမ်း "

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တောက်ပလှသော အဖြူရောင် ဓားချီများသည် ထိုပီအန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

အရိုးစုဖြူကြီးအတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ မူလကတည်းက ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဤအနှစ်သာရသွေးကြောင့်သာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရိုးစုဖြူကြီးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီး၏ အရိုးစုဖြစ်သဖြင့် ပျက်စီးနေပါစေဦးတော့၊ သာမန်အရာ မဟုတ်ပါချေ။

ထက်မြက်လှသော ဓားချီတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျိုးပဲ့သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုကျားကြီးခန့် အရွယ်အစားရှိသော ပီအန်မှာ နာကျင်သွားသဖြင့် တိုးတိုးလေး မြည်ဟီးလိုက်ရင်း -

တိုးတိုးလေး မြည်ဟီးလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ၎င်းကို ဗဟိုပြု၍ ရွှေရောင်လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝေးကွာသော နေရာမှ စောင့်ကြည့်နေသည့် လီယန်ချူပင်လျှင် ထိုရွှေရောင်လှိုင်းလုံးအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ခံစားမိလိုက်ပြီး -

"အနှစ်သာရသွေး တစ်စက်တည်းတင် ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးမားနေတာ... အကယ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ အသုံးပြုရင်တော့... စွမ်းအားတွေ သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာပဲ "

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူစုအနက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ် အားနည်းသော လူနှစ်ဦးမှာ ထိုမြည်ဟီးသံအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။

ပီအန်မှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးဖြစ်သဖြင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ရှိနေကာ ဤအနှစ်သာရသွေးကို သိမ်းပိုက်လိုပါက ၎င်း၏ ပုံရိပ်ကို အရင်ဆုံး ချေမှုန်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ ဤလူစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လက်ထဲရှိ ကြီးမားလှသော ဓားရှည်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းနေကာ ၎င်းပေါ်တွင် တောက်ပလှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လို့ နေသည်။

ထပ်မံ၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တိုက်ခိုက်မှုအဝန်းအဝိုင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး မီတာရာခန့်ရှိသော ကြီးမားလှသော ဓားချီတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသားရဲကြီး၏ အရိုးစုသည်လည်း တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး...

ထိုပီအန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ပီအန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ပြီး...

ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး မြည်ဟီးလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသည် မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်အထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးတစ်ကောင် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးသည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်ရာ မီတာရာခန့် ရှိလှပြီး ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီးတစ်ခုလုံးပင် ကွေးကောက်သွားရပေသည်။

မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို ခေါင်းဆောင်ရှိသော လူစုအနက်မှ လူသုံးဦးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး အော်ဟစ်ညည်းတွားသံပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဓားဖြင့် မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဤတောက်ပလှသော ဓားချီသည် မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီးပွားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသော်လည်း...

မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြီးမားလှသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတင်မကဘဲ များပြားလှသော မီးငှက်ငယ်လေးများသည်လည်း တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသဖြင့် ထိုလူများကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထုထဲ၌ လျှောက်လှမ်းကာ လက်ထဲရှိ ကြီးမားလှသော ဓားဖြင့် တစ်နေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်ထဲ၌ မန္တန်တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအနည်းငယ် ရှိနေကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြပြီး ၎င်းတို့အနက် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ ပါဝင်နေကာ မျက်နှာပြင်များမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လို့နေသည်။

လူနှစ်စုမှာ အလျင်အမြန်ပင် သွေးချောင်းစီးအောင် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ရှိနေသော ပီအန်မှာမူ တစ်ဖက်တွင် အေးအေးလူလူ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤပီအန်မှာ သက်ရှိသတ္တဝါ မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သော အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်၌ တိုက်ခိုက်မည့် ရည်မှန်းချက် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ခွေလျက် ရှိနေပြီး ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက မန္တန်စွမ်းအားနဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တိုက်ပွဲလား "

လီယန်ချူသည် ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူများသည် လက်ထဲ၌ မန္တန်တုတ်ကောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဦးထုပ်များ ဆောင်းမထားသည့် ပုံစံများက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

"လောကကြီးထဲမှာ တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံခြင်း စနစ်အမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပဲ "

လီယန်ချူသည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသော ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပါရှိသည့် ပြင်ပမျိုးနွယ်စုများနှင့် အခြားသော ကမ္ဘာမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များစွာ၊ ထို့ပြင် ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်နှင့် တူညီလှသော ထိုနီမြန်းသော မျက်ခုံးရှိသည့် လူငယ်လေးတို့ကိုပါ ပြန်လည်တွေးတောမိသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လူနှစ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကြီးမားလှသော အရိုးစုဖြူကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုပီအန်မှာ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းယူလိုက်ရာ ပီအန်မှာ အော်ဟစ်သံပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ လက်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲကြေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုလေးတင်က သူသည် မိမိ၏ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံမှုများကို အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော်ခန့် ရှိသော ကျင့်စဥ်စွမ်းအားများကိုသာ စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပီအန်မှာ မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါချေ။

အနှစ်သာရသွေးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဖန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးသည် ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာပြင်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး -

လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော လေဓားများစွာသည် လီယန်ချူထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော လေမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို သာသာလေး ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားလှသော လေမုန်တိုင်းကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး ထို့နောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူသည် မျက်ဝန်းများမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး ဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုလေးတင်က သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော အရာမှာ မန္တန်တုတ်ကောက်အတွင်းရှိ တားမြစ်မန္တန်တတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"လက်တစ်ချက်ဝေ့ရုံမျှနဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တာလား "

မှင်သက်နေသည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို၏ တပည့်တစ်ဦးက မြင့်မားစွာ ခုန်တက်၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ ရှေ့ရှိ ကာကွယ်ရေးအလင်းတန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီး ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရတော့သည်။

...

ဤနေရာတွင် နေရာတိုင်း၌ ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဓာတ်ငါးပါးမြေလျှိုး အတတ်ပညာအနက် သစ်သားအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်အထိ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိရင်ဘတ်ရှိ ဒိုချန်ပုတီးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... ဆက်လက် ကြိုးစားဦးနော် "

ဒိုချန်ပုတီးမှာ ကံကောင်းခြင်းများကို ပေးစွမ်းနိုင်သော အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာကို ရှာဖွေရာတွင် ဒိုချန်ပုတီးကို အသုံးပြုခြင်းက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

မသိမသာ ကံကောင်းခြင်းများကို တိုးတက်စေခြင်းက အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ထဲရှိ ဤရွှေရောင်သွေးစက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသွေးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော သက်ရှိစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရမည်ဆိုပါက ဤပီအန်၏ အနှစ်သာရသွေးကို သန့်စင်လိုက်နိုင်ပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်ရုံမျှမက ရှေးဟောင်းပီအန်၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကိုပါ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများ၏ အငွေ့အသက်များကို ဂရုမစိုက်ပါချေ။ မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် သန့်စင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤအနှစ်သာရသွေးကို သန့်စင်ပြီးနောက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် မည်သည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများက လူကို စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

"ဟမ်"

လီယန်ချူ မှင်သက်သွားပြီး -

"အတုကြီးလား "

သို့သော်လည်း သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ထိုပီအန်၏ အနှစ်သာရသွေးက မစွမ်းတာ မဟုတ်ဘဲ ယခုအချိန်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ ကြံ့ခိုင်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကြီးမားလှသော အဖိုးတန်ဆေးဝါးများနှင့် ရတနာများစွာကို မှီဝဲခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသွားခဲ့ရပေသည်။

အခန်း (၁၀၀၈) - လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာ

လီယန်ချူသည် လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ဖက်ရလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤတောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုလွင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး လူသူစွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော ကြီးမားလှသည့် အပျက်အစီး နတ်ကွန်းကုန်းမြေအချို့ ရှိနေပေသည်။

ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် လူကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျယ်ပြောလှသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေကာ ၎င်း၏အလယ်ဗဟို၌ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

လီယန်ချူသည် အပျက်အစီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ အစအနကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့သလို မည်သည့် စာပေဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းမှတ်ရာများကိုလည်း မတွေ့ရှိခဲ့ရပါချေ။

ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးများစွာကို စီရီ၍ စိုက်ထူထားခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်ကိုမူ မသိရှိရဘဲ လူကို အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းဆန်းပြားသော ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ပေးစွမ်းနေသည့်အပြင် ကျောက်တိုင်ကြီးများ၏ အတွင်း၌လည်း မည်သည့် တာအိုဆန်းကြယ်မှုမျှ ကိန်းအောင်းမနေခဲ့ပါချေ။

လီယန်ချူသည် အချိန်အနည်းငယ်မျှ သာသာလေး စူးစမ်းစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဤနေရာကို စွန့်ခွာကာ ပြတ်သားစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

တစ်နေ့တာလုံး ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ထိုပီအန်၏ အရိုးစုဖြူကြီးမှလွဲ၍ အခြားသော တန်ဖိုးရှိသည့် အဖိုးတန်ရတနာများကိုမူ လုံးဝ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

ဤအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီး ညမှောင်ရိပ်က လွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်လည်း နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာများ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီး ကြယ်ကလေးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

"ယွမ်မုန့်ကျောက် က တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလား ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးတွေထဲက တစ်ခုခုလား "

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်မိသွားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် ယွမ်မုန့်ကျောက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သိရှိထားမှုမှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှသော်လည်း ကျိုရွှမ်း ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် သိရှိထားခဲ့ရသည်မှာ ယွမ်မုန့်ကျောက်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော သက်ရှိကြီးများနှင့် ထိပ်တန်းအင်အားစုများစွာ ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် စောစောက တွေ့ဆုံခဲ့ရသော ထူးဆန်းလှသည့် ရုပ်အလောင်းကြီးမှလွဲ၍ ယခုအချိန်အထိ အခြားသော ထူးခြားမှုများကို မတွေ့ရှိရသေးပါချေ။

ဤနေရာသည် အလွန်ပင် ဟောင်းလောင်းပြင်ကြီး ဖြစ်လို့နေသည်။

ညဉ့်နက်လာသောအခါ လီယန်ချူသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကုန်းမြေတစ်ခု၌ ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးများ ရှိနေသည့်အပြင် ပူဇော်ရာ ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေပေသည်။

ထိုယဇ်ပလ္လင်ကြီး၏ အချင်းတစ်ခုတည်းတင် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် မူလက ဤနေရာ၌ မည်မျှလောက် များပြားလှသော သက်ရှိသတ္တဝါများ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မသိရှိနိုင်ပါချေ။

လီယန်ချူ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ အောက်ခြေတွင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကို စတင်၍ လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ရိုးရှင်းပြီး သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်တည်ခြင်းကို အလေးထားသဖြင့်...

ဤနေရာ၌ ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ ကျင့်ကြံနေမိရင်း စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်စေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာကို လည်ပတ်စေနေသည့် အချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး မည်သည့် စိတ်အာရုံ နောက်ရှုပ်မှုမျှ ရှိမနေသည့်အပြင် ပြင်ပလောကတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကိုလည်း လုံးဝ မသိရှိဘဲ ရှိမနေခဲ့ပါချေ။

ဤအရာမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော စိတ်ဝိညာဉ် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ၏ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ တည်ငြိမ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အလွန်အမင်း လုယူဖျက်ဆီးခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အတင်းအကြပ် မြှင့်တင်ခြင်း မပြုပါသော်လည်း ကျင့်ကြံမှု အခြေခံတွင်မူ မည်သည့် ပြဿနာမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိနိုင်ပါချေ။

လီယန်ချူသည် များပြားလှသော အဖိုးတန်ဆေးဝါးများနှင့် နတ်ဘုရားဆေးပင်များကို မှီဝဲခဲ့သဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ၏ လည်ပတ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်လည်း ထပ်တူပင် အလွန်တရာ ခိုင်မာတည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည့် ဂုဏ်သတ္တိတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ၎င်းမှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နတ်ဘုရားကျမ်းစာတစ်စောင် ဖြစ်ပေသည်။

ညဉ့်နက်လာသောအခါ လီယန်ချူ၏ နားစည်ထဲသို့ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခု တိုးတိုးလေး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝေးကွာသော နေရာဆီမှ ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေသလို နားဘေးနားတင် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အလားလည်း ခံစားရပေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ တောင်တန်းကြီးများနှင့် လျှိုမြောင်ကြီးများကြားမှနေ၍ ကြီးမားလှသော သက်ရှိကြီးတစ်ကောင် လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအရာမှာ ကြီးမားလှသော ဆင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူညီလှပြီး ရှည်လျားလှသော နှာမောင်း၊ ထက်မြက်လှသော အစွယ်ကြီးများနှင့်အတူ ဦးခေါင်းထက်တွင်လည်း ချိုတစ်ချောင်း ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဝေးဝေးမှ မျှော်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူကို အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဖိအားပေးခြင်းမျိုးကို ပေးစွမ်းနေပြီး...

'ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...'

၎င်း၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် နင်းခြေသွားသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းရှိ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ဤကြီးမားလှသော သက်ရှိကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

ဤကြီးမားလှသော သက်ရှိကြီးသည် တောင်တန်းကြီးများနှင့် လျှိုမြောင်ကြီးများကြားမှနေ၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် လူကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စေခဲ့ရပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ဝေးကွာသော နေရာဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုလေးတင်က ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံမှာ ဤကြီးမားလှသော သက်ရှိကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

သို့သော်လည်း လောကကြီးအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် ကိစ္စရပ်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကလည်း နားလည်ပေးနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်မျက်စိ တစ်ခုတည်းအပေါ်မှာတင် အမြဲတမ်း အားကိုးနေလို့တော့ မရဘူး "

လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးသည် အဖော်ပြုလျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး ကြည့်ရသည်မှာ လင်မယားနှစ်ဦးနှင့် တူညီလှပေသည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပညာရှိဆန်လှသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာမူ ဖြူစင်လှသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားကာ အသက်အရွယ်မှာ သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကြပြီး အငွေ့အသက်မှာ သာမန်ထက် ထူးကဲလှပေသည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ ခါးကြားတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ -

"ဒီနေရာမှာ နောက်ဆုံးတော့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် လက်တွဲဖော်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး "

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ "

အမျိုးသားက ပြောကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ယိုချိုးရှန်း ပါ။ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးသည် ရွှီရှုရီ ဖြစ်ပါတယ် "

ထိုအငွေ့အသက် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသော အမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း သာသာလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စတိုင်ကျလှသော ယိုချိုးရှန်းက ဆက်လက်၍ ပြောကြားလိုက်သည်မှာ -

"ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ဟာ ဒီနေရာမှာ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါ အဲဒီထဲကနေ ရတနာအလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် သေချာပေါက် အဖိုးတန်ရတနာတွေ ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့တင် အထဲက တားမြစ်ချက်ကို မချိုးဖျက်နိုင်တာကြောင့် အကယ်လို့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်သာ ထပ်မံပြီး ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်မှာပါ အဲဒီအခါကျရင် ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ရတနာတွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြတာပေါ့... မိတ်ဆွေ ရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ "

ယွမ်မုန့်ကျောက်၏ တိုက်ပွဲနယ်မြေမှာ အရှေ့တောင်ဘက် ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းပေါ်၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှကာ ရေကန်ကြီးအတွင်းရှိ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေသည်။

ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သူတိုင်းမှာ သေချာပေါက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အတော်အတန် ရှိကြသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤလင်မယားနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသက်ရှူသံများနှင့် အငွေ့အသက်များသည်လည်း အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှပေသည်။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဂူသင်္ချိုင်းမှာ ကျောက်စာတုံး ရှိလား။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းလဲ "

ယိုချိုးရှန်းက ပြန်ပြောသည်။

"အချိန်တွေ အလွန်တရာ ကြာမြင့်သွားခဲ့တာကြောင့် ကျောက်စာတုံးက ပျက်စီးနေခဲ့ပါပြီ။ 'ကျန့်ရန်' ဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကိုပဲ မြင်တွေ့ရပြီး ဘယ်လို ကျန့်ရန် လည်းဆိုတာတော့ မသိရှိရပါဘူး "

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ -

"ဒီတာအိုဆရာ ဘယ်လိုလဲ။ အကယ်လို့ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ တူတူသွားကြရအောင်။ ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ရတနာတွေကို စောစောစီးစီး ခွဲဝေယူလိုက်တာက အခြားသူတွေရဲ့ လောဘတက် စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရတာထက်စာရင် ပိုပြီး စိတ်အေးရတာပေါ့ "

လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ကောင်းပြီ... ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စရပ်မျိုး ရှိနေတာပဲ... ငါ ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ "

ယိုချိုးရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်ပြီး ရတနာရှာဖွေဝံ့တဲ့လူဆိုတာ တကယ်ပဲ ပြတ်သားလှပေတာပဲ။ မိတ်ဆွေကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ "

အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော အမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း လီယန်ချူ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆောင်းဦးရေစမ်းပမာ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စူးစမ်းစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် နာမည်က ချောင်ချောင် ပါ "

ယိုချိုးရှန်းက လက်အုပ်ချီ၍ -

"ဒါဆိုရင် ချောင်ချောင် မိတ်ဆွေပေါ့။ အချိန်မဆွဲဘဲ ကျွန်တော်တို့ အမြန်သွားပြီး အဲဒီ ဂူသင်္ချိုင်းက တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ကြရအောင်။ အဲဒီအခါကျရင် မိတ်ဆွေ ဘာကို သဘောကျလဲ... သဘောကျတဲ့အရာမှန်သမျှကို ယူဆောင်သွားလို့ရပါတယ် "

သူ၏ အပြုံးမှာ အလွန်ပင် လွတ်လပ်ဆန်းပြားလှပြီး အမူအရာများကလည်း လူကို အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍ -

"ကောင်းပြီ "

သူသည် ဤအပျက်အစီး နတ်ကွန်းတည်ရှိရာ နေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် ဤလင်မယားနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဝေးကွာသော နေရာဆီသို့ တရိပ်ရိပ် ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

လင်မယားနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှု အတတ်ပညာမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကပ်လျက် အမြဲတမ်း လိုက်ပါနိုင်ခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤဂူသင်္ချိုင်းမှာ လူနှစ်ယောက်စာခန့် မြင့်မားလှပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ပေါင်းမြက်များစွာ ပေါက်ရောက်နေကာ ရှေ့ဘက်ရှိ ကျောက်စာတုံးကြီးမှာလည်း လဲပြိုကျိုးပဲ့နေခဲ့ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ စာသားများမှာ ဝေဝါးနေသဖြင့် 'ကျန့်ရန်၏ ဂူသင်္ချိုင်း' ဟူသော စာလုံးများကိုသာ မသိမသာ မြင်တွေ့ရပေသည်။

ယခုအချိန်၌ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှနေ၍ ရတနာအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ညမှောင်ရိပ်အတွင်း၌ ၎င်း၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုများကို မသိမသာ မြင်တွေ့နေရကာ အလင်းရောင်များကလည်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းလို့ နေသည်။

ဤအရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းတင် လူ့လောကရှိ များစွာသော နတ်ဘုရားလက်နက် များထက်ပင် အဆမတန် သာလွန်လို့နေပေသည်။

ဤရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် ဂူသင်္ချိုင်းပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက် စွမ်းအားတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ နူးညံ့လှသော်လည်း ချဉ်းကပ်၍မူ မရနိုင်ပါချေ။

ယိုချိုးရှန်းက ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ စွမ်းအားချင်း ပူးပေါင်းခဲ့ကြပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ကျရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ ယခုတော့ မိတ်ဆွေ ပါဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သေချာပေါက် ချိုးဖျက်နိုင်မှာပါ "

လီယန်ချူသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"ယိုမိတ်ဆွေက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုလည်း အရင်မမေးဘူးနော်။ အကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက အလွန်တရာ အားနည်းနေလို့ ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ "

ယိုချိုးရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေက တစ်ကိုယ်တည်း ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းကို ဝင်ရောက်လာဝံ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် အားကိုးစရာ ရှိလို့ပေါ့။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိမ့်ကျနေနိုင်မှာလဲ "

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒီစကားကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ "

သို့သော်လည်း သူသည် အမှောင်ဖုံး ကွယ်အတတ်ပညာ ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံအတတ်ပညာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများကို သိမ်းဆည်းထားသဖြင့် ယခုအချိန်၌ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှ ခြားနားခြင်း မရှိပါချေ။

ယိုချိုးရှန်းမှာ တကယ်ပင် မျက်လုံးအမြင် ထက်မြက်လှပေသည်။

ယိုချိုးရှန်းက ပြောကြားလိုက်သည်။

"အချိန်မဆွဲဘဲ... မိတ်ဆွေက ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံပါပဲ "

စကားဆုံးသည်နှင့် သူနှင့် သူ၏ ဇနီးသည် လင်မယားနှစ်ဦးမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ခွဲ၍ ရပ်လိုက်ကြသည်။

'ချွင်... ချွင်...'

၎င်းတို့၏ ခါးကြားရှိ ဓားရှည်နှစ်လက်မှာ အစွပ်အတွင်းမှ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုဓား နှစ်လက်မှာ အဖိုတစ်လက်၊ အမတစ်လက် ဖြစ်ကြသဖြင့် ယခုအချိန်၌ အစွပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် မသိမသာဖြင့် အပြန်အလှန် ဟန်ချက်ညီစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

အလင်းရောင်များ စီးဆင်းလှည့်ပတ်နေကြသဖြင့် အလွန်တရာ တောက်ပလင်းလက်လို့ နေပေသည်။

ယိုချိုးရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်စမ်း "

စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လေထုထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး နီမြန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဤဓားနှစ်လက်၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းတင် တတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများမှာ လေထုထဲ၌ လျှပ်စီးတန်းနှစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အဖိုးတန်ပုတီးလုံးတစ်လုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ နေလပုတီးလုံး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နေလပုတီးလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး ဂူသင်္ချိုင်းပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်များကို တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ တားမြစ်ချက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှခြင်းမျိုး မဟုတ်သဖြင့် နေလပုတီးလုံး ဟူသော ဤအဖိုးတန်ရတနာကြီး၏ အောက်တွင်မူ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ရတနာအလင်းတန်းများသည်လည်း အလွန်ပင် တောက်ပလင်းလက်လာခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ဂူသင်္ချိုင်းကြီးကို ဖောက်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ယိုချိုးရှန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ -

"ချောင်ချောင် မိတ်ဆွေက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ အဖိုးတန်ရတနာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး "

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း ပြုံး၍ -

"တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှပါတယ် "

ယိုချိုးရှန်းက ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ -

"အမြန်ပဲ ဂူသင်္ချိုင်းထဲကို ဝင်ပြီး ရတနာတွေကို ယူကြရအောင်။ ချောင်ချောင် မိတ်ဆွေက အရင်ဆုံး ရွေးချယ်လို့ရပါတယ် "

"ဘာကို သဘောကျလဲ... သဘောကျတဲ့အရာမှန်သမျှကို ယူပါ "

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲက ရတနာတွေကို ငါ အလိုမရှိဘူး။ မင်းရဲ့ ဇနီးသည်က အတော်လေး မဆိုးဘူးပဲ... ငါ့ကို ပေးနိုင်မလား "

ယိုချိုးရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် -

"မိတ်ဆွေကလည်း နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီ "

သူ၏ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် ချောင်ချောင် က အခြားသူတွေရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို အလွန်တရာ သဘောကျတတ်တာ။ မင်းရဲ့ ဇနီးကို ငါ့ဆီပေးအပ်မယ်ဆိုရင် ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ရတနာအားလုံးကို မင်း တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ် "

ဘေးနားရှိ အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသော အမျိုးသမီးငယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး မခံချင်စိတ်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူရှုပ်လဲ။ ငါတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်က စေတနာကောင်းနဲ့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး နင့်ကို ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတွေ ပေးအပ်ဖို့ ပြုလုပ်တာကို... နင်က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် လောဘတက် စော်ကားဝံ့တယ်ပေါ့ "

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် လက်ဖဝါးကို သာသာလေး လှန်လိုက်ရာ လက်ထဲ၌ အဖိုးတန်ပုတီးလုံးတစ်လုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ စောစောက နေလပုတီးလုံး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နေလပုတီးလုံးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော အဖိုးတန်ရတနာကြီးဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ နေနှင့် လ၏ တာအိုပုံရိပ်များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် စွမ်းအားမှာ အတိုင်းအဆမဲ့ ကြီးမားလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ယိုချိုးရှန်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"မင်း အကယ်လို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ဒီအဖိုးတန်ပုတီးလုံးကို ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက် ပေးအပ်မယ် "

ကျိုဟွာကျွန်း ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်များသည် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကိုမဆို စိတ်လှုပ်ရှား စေနိုင်ပြီး ရူးသွပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသော အမျိုးသမီးငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" နင်က တကယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ လင်ယောက်ျားကို ဘယ်လိုလူမျိုးလို့ ထင်နေတာလဲ။ သူက အဖိုးတန်ပုတီးလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ငါ့ကို အခြားသူဆီ ပေးအပ်လိမ့်မယ်တဲ့လား "

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ယိုချိုးရှန်းသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ အဖိုးတန်ပုတီးလုံးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံတွင် ပူပြင်းလှသော လောဘရိပ်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံများပင် မသိစိတ်မှ ပြင်းထန်လာခဲ့ရကာ -

"ဒီအဖိုးတန်ပုတီးလုံးထဲမှာ နေနဲ့ လရဲ့ တာအိုပုံရိပ်တွေ ကိန်းအောင်းနေတာဆိုတော့ သေချာပေါက် သာမန်အရာ မဟုတ်ဘူးပဲ "

နတ်ဘုရားလက်နက် အဆင့်အောက်တွင်မူ ဤနေလပုတီးလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသော အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယိုချိုးရှန်းက ဤသို့ ပြောကြားလိုက်သည်နှင့် အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသော အမျိုးသမီးငယ်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး အလျား နှစ်ပေ ခုနစ်လက်မခန့် ရှိသော ရှေးဟောင်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီအဖိုးတန်ရတနာရဲ့ နာမည်က ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်ပုလင်း လို့ ခေါ်တယ်။ အထဲမှာ ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ် စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေပြီး အကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို အထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရိုးနှင့် ကြွက်သားများ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ကွယ်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ အကယ်လို့ မင်းရဲ့ ဇနီးကို ငါ့ဆီ ပေးအပ်မယ်ဆိုရင် ဒီပုလင်းကိုပါ မင်းကို ထပ်မံပြီး ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ "

ယိုချိုးရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်ပုလင်းမှာ ခြင်္သေ့ကုန်းမြေမြို့ ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ၏ လက်ထဲမှ ရရှိထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မည်မျှလောက် များပြားလှသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များစွာ ဤပုလင်းအတွင်း၌ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မသိရှိနိုင်ပါချေ။ ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး မူလကထက်ပင် ပိုမို၍ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယိုချိုးရှန်းသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ရှိနေကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှုရီ... မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ "

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ လင်ယောက်ျားကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

"ဒီပုတီးလုံးတစ်လုံးနဲ့ ပုလင်းတစ်လုံးတည်းအတွက်နဲ့တင် ရှင်က ငါ့ကို အခြားသူဆီ ပေးအပ်ချင်နေတာလား "

ယိုချိုးရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူပေးတဲ့ အရာတွေက အလွန်တရာ များပြားလွန်းနေလို့ပါ "

'ဖြောင်း...'

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်သဖြင့် ယိုချိုးရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရင်လို့နေကာ -

"ဒီအဖိုးတန်ရတနာ နှစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့တင် ရှင်က ငါ့ကို အခြားသူဆီ ပေးအပ်ဝံ့တယ်ပေါ့။ ငါ ဘာလို့ မျက်စိကန်းပြီး ရှင်လို ကောင်မျိုးနဲ့ လက်ထပ်မိခဲ့တာလဲ "

ယိုချိုးရှန်းသည် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး -

"မင်းကရော မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ အရင်က တစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု အခြားသူက ငါ့ကို အဖိုးတန်ရတနာ နှစ်ခု ပေးအပ်တာကို မင်းက သူ့ကို ခေတ္တမျှ အဖော်ပြုပေးတာက ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ "

အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသော အမျိုးသမီးငယ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

" နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကြားမှာ ဖြူစင်မှုတွေပဲ ရှိနေတာ... ငါ့ကို လာပြီး မစွပ်စွဲနဲ့ "

ယိုချိုးရှန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒီတစ်ကြိမ်က ငါ ဆေးဝါးညီလာခံကို သွားခဲ့တုန်းက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကြားမှာ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲလား "

"ဒီကိစ္စကို ငါက မှတ်တမ်းကျောက်တုံးနဲ့ ကြိုတင်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ။ ငါက လင်မယားချင်း သံယောဇဉ်ကို မထိခိုက်ချင်လို့သာ လုံးဝ ထုတ်မပြောခဲ့တာ "

အမျိုးသမီးငယ်မှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး -

"ကောင်းပြီလေ... ရှင်က ငါ့အပေါ် လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ဘဲ အိမ်မှာ မှတ်တမ်း‌ကျောက်တုံးကို အသုံးပြုပြီး ခိုးယူမှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တယ်ပေါ့ "

ယိုချိုးရှန်းကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ဒေါသများ အရှိန်မြင့်တက်လာခဲ့ကာ -

"ငါသာ မှတ်တမ်းမတင်ထားခဲ့ရင် အခုအချိန်အထိ မင်းရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံနေရဦးမှာပေါ့။ ဒီ ချောင်ချောင် မိတ်ဆွေကလည်း ရုပ်ရည်က အတော်လေး ချောမောလှပတာပဲ... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးထက်တောင် မင်းအပေါ် ပိုပြီး ကြင်နာတတ်ဦးမှာပါ "

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ စကားပြောဟန်မှာ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်ကာ ရွတ်နောက်နောက် နိုင်လှပေသည်။

အမျိုးသမီးငယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး မျက်ခုံးများ ထောင်မတ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဓားဖြင့် မိမိ၏ လင်ယောက်ျားကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ "

ဤဓားချက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုအမျိုးသား၏ ပုခုံးကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။

အမျိုးသားသည် ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ဤမျှလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ဓားကို ရင်ဘတ်တွင် ကာဆီးလိုက်ရင်း -

"ကောင်းပြီလေ... မင်းလို မိန်းမဆိုးက ဒီနေ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ မင်းရဲ့ စရိုက်မှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီပေါ့။ လာစမ်း... ဒီနေ့ ငါ မင်းနဲ့ အနိုင်အရှုံးကို အပြတ်အသတ် ခွဲခြားပြမယ် "

စကားဆုံးသည်နှင့် လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဓားအလင်းတန်းများ ထက်မြက်လှပြီး ဓားချီများကလည်း လေထုထဲ၌ ကန့်လန့်ဖြတ် စီးဆင်းနေကြကာ...

မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဓားကျင့်စဉ် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာများ ဖြစ်ကြပေသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ဘေးတစ်ဖက်တွင် အေးအေးလူလူ ရှိနေခဲ့ပြီး ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ ရတနာများကိုလည်း မည်သူမျှ သွားရောက်၍ မယူဆောင်ကြပါချေ။

လူနှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီးနောက် အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိခဲ့ကြပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သက်ရှိသတ္တဝါများ မဟုတ်ကြဘဲ ဤနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူများ၏ နာကျည်းမှု ဝိညာဉ်အာရုံများ သာ ဖြစ်ကြကြောင်း၊ လူများကို လှည့်စား၍ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ အသက်ကို ရန်ရှာရန် ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်၍ မြင်တွေ့ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်၌ လူနှစ်ဦးမှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တည်ရှိမှုကိုပါ လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ကြရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်၌ ပိုက်ကာ ဤအခြင်းအရာကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်မှနေ၍ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လူနှစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြရင်းမှ ရုတ်တရက် ဤခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်လည်သတိရသွားကြသည်။

'ရှပ် ရှပ် ရှပ်' ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး -

"ကောင်းပြီလေ... မင်းလို တာအိုဆရာငယ်က တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ရက်စက်တာပဲ။ ငါတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ကိုပါ လာပြီး ဖျက်ဆီးဝံ့တယ်ပေါ့ "

အမျိုးသမီးငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီတာအိုဆရာငယ်ကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပစ်ပြီးမှ ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စကို နောက်မှ ဆက်ပြီး ရှင်းကြတာပေါ့ "

ယိုချိုးရှန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဓားချီများသည် သက်တံပမာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို သာသာလေး လှုပ်ခါ၍ တောက်လိုက်ရာ ထိုအလင်းတန်းမှာ တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"မင်းတို့တွေက ဒီနေရာမှာ သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်တာကြောင့် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ရှိနေသင့်တာပေါ့။ လူတွေကို လာပြီး ရန်ရှာချင်ရင်တောင် မျက်လုံးကို သေချာ ဖွင့်ကြည့်ဦးမှပေါ့ "

လက်ညှိုးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုအမျိုးသား၏ ဓားရှည်ကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သဖြင့် ဤလင်မယားနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာပြင်များ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေသည်။

ယိုချိုးရှန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ -

"ဒီတာအိုဆရာငယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဖိုးတန်ရတနာတွေ အများကြီး ရှိနေတာ... သေချာပေါက် ငါတို့အတွက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆေးဝါးတစ်ခုပဲ... သူ့ကို ဝါးမြိုပစ်စမ်း "

လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားရှည်များကို ချက်ချင်းပင် ဝေ့ယမ်းကာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ မိစ္ဆာလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မိစ္ဆာအငွဲ့အသက်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့တော့သည်။

စောစောက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပညာရှိဆန်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးသည် ဝါးမြိုတောင်တန်းကြီး ပေါ်မှ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြသော ရက်စက်လှသည့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးများပမာ လီယန်ချူထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်၌ ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်ပုလင်းကို ပွေ့ပိုက်လိုက်ရာ ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ် စွမ်းအားများသည် လေထုထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုအမျိုးသားကို ပုလင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိပ်တန်းပညာရှင်များစွာသည်လည်း ဤယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်ပုလင်းအတွင်း၌ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်များပါ ကြေမွပျက်စီးခဲ့ရသဖြင့် ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော်ခန့် ရှိသော ကျင့်စဥ်စွမ်းအားများ ကူညီပေးမှုအောက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသားသည် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ မျက်နှာပြင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး မိမိသည် လီယန်ချူ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့ရသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်မှာ -

"တာအိုဆရာကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်မက ဆရာကြီးကို အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးဖို့ သဘောတူပါတယ်။ ဆရာကြီးက အခြားသူတွေရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို သဘောကျတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်မ ဒီနေ့ကစပြီး ဆရာကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ခစားပါ့မယ် "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"မင်း အခွက်လောက်နဲ့ ငါ့ကို လာပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နေနဲ့တော့ "

အမျိုးသမီးငယ် - "..............."

ယင်ယန်နှစ်ပါးဓာတ်စွမ်းအားများသည် လေထုထဲသို့ ထပ်မံ၍ လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး ထိုလှပသောအမျိုးသမီးငယ်ကိုပါ ပုလင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်တော့သည်။

မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဤလင်မယားနှစ်ဦးစလုံးမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမိစ္ဆာအငွဲ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ဂူသင်္ချိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်၌ ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှလည်း မည်သည့် ရတနာအလင်းတန်းမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပါချေ။

စောစောက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ရတနာအလင်းတန်းများမှာ လူသားများ၏ စိတ်နှလုံးကို လှည့်စားရန် ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်လို့ လီယန်ချူက တကယ်ပင် ၎င်းတို့ကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယူဆောင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျဆင်းစေမည့် ကျိန်စာတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကြီးမားလှသော ဂူသင်္ချိုင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

"ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်က မူလက ဒီနေရာကို လာရောက်စူးစမ်းရင်း သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နာကျည်းမှု စိတ်အာရုံတွေကနေ ပြောင်းလဲလာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် "

လီယန်ချူသည် မသိမသာဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော တားမြစ်ချက် စွမ်းအားများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

စောစောက သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သော တားမြစ်ချက်မှာ ဤလင်မယားနှစ်ဦးက ဖန်တီးထားခဲ့သော ပုံရိပ်‌ေယာင်အတတ်ပညာမျှသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော တားမြစ်ချက်မှာမူ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့တွေက မျက်စိမရှိတဲ့ တောဘဲအတွဲတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ငါ့ကို ဒီနေရာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာဆိုတော့ အနည်းငယ်တော့ အသုံးဝင်သားပဲ "

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးဖြင့် သာသာလေး ထောက်လိုက်ပြီး နံရံဖောက်အတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ တားမြစ်ချက်များမှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသော်လည်း လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ ရုပ်အလောင်း အရိုးစုပင် ရှိမနေခဲ့ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ဤနေရာ၌ အတူတကွ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ချပ် ဖြစ်ကြပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားများကို ဖမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်းတို့အနက် တစ်ချပ်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ 'ထိုက်ရှန်းဝမ်ချင်တာအို' (အနန္တစိတ်ဓာတ်ကင်းမဲ့ခြင်းကျင့်စဉ်) ဖြစ်ကာ စိတ်ခံစားမှုများနှင့် လောကီအာရုံ ငါးပါးတို့ကို ဖြတ်တောက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနန္တစိတ်ဓာတ်ကင်းမဲ့ခြင်း ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ချထားလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲ၌ များစွာသော နတ်ဘုရားကျမ်းစာများ ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးမှာ အလွန်တရာ လမ်းလွဲနေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"လူတွေဟာ ဒီအနန္တစိတ်ဓာတ်ကင်းမဲ့ခြင်းကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံကြပေမဲ့ အမှန်စင်စစ် လမ်းလွဲကို ရောက်ရှိသွားကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လူသားမဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြတာပဲ "

လီယန်ချူသည် အခြားသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ အတွင်း၌ ဆန်းကြယ်လှသော အတတ်ပညာတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာ လား "

လီယန်ချူသည် ဤအစပျိုးစာသားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားမိသည်။

ဤနေရာ၌ နတ်ဘုရားအဆင့် အတတ်ပညာတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤလက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာကျမ်းစာကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ အနှိုင်းမဲ့လှသော ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီစွမ်းအားများဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တတ်မြောက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် သာသာလေး ထောက်လိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်အဆင်း ရှိသွားခဲ့ရပြီး ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြားလေးမှာ ရွှေတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တကယ်ပင် ရွှေစင်ရွှေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်‌ယောင် အတတ်ပညာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း -

"ဒီအတတ်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ငွေကြေး လုံးဝ ခတ်ခဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပဲ "

သူသည် ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤလက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာကို သူသည် ဖန်တီးနိုင်ရုံမျှမက ပြန်လည်၍လည်း ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လက်ညှိုးဖြင့် သာသာလေး ပြန်လည်ထောက်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာတစ်ခုကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်ချီ၍ ကြာမြင့်တတ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ယခုအခါ မိမိ၏ ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီစွမ်းအားများကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားအတတ်ပညာကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မြင်တွေ့သမျှ အရာမှန်သမျှကို လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်လံထောက်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ချပ်စလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နံရံ‌ဖောက် အတတ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ လမ်းကြောင်းကြီးမှာလည်း ပိတ်ဆို့သွားခဲ့တော့သည်။

"ငွေကြေးမရှိတဲ့အချိန်တုန်းက ဒီလက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ် ဒီအတတ်ပညာကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ရချိန်မှာတော့ ငွေကြေးဆိုတာ ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီပဲ "

လီယန်ချူသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။

လောကကြီးထဲက ကိစ္စရပ်တွေက တကယ်ပဲ ပြောရခက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး -

"ဒီတောအုပ်ကြီးအတွင်းက သက်ရှိသတ္တဝါတွေဟာလည်း မူလကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဒီလက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာနဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံထားခဲ့ရတာလား "

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာငယ် အတွင်းမှနေ၍ ငါးငယ်လေး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤငါးငယ်လေးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး လေထုထဲ၌ ကပ်ငြိနေကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လှပဆန်းပြားလှပေသည်။

၎င်းတို့မှာ စောစောက စမ်းချောင်းငယ်အတွင်းမှ သူ ဖမ်းယူထားခဲ့သော ငါးငယ်လေးများဖြစ်ကြပြီး ငါးစွပ်ပြုတ်ချက်သောက်ရာတွင် အရသာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် အိမ်သို့ အနည်းငယ် ယူဆောင်သွားရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် သာသာလေး ထောက်လိုက်ရာ ဤငါးငယ်လေးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှေစင်ရွှေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို လက်ထဲ၌ ဆုပ်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ဤငါးငယ်လေးအတွင်း၌ သက်ရှိစွမ်းအားများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရွှေစင်ရွှေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် လှုပ်ရှားကူးခတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ။

ထိုဂူသင်္ချိုင်း၏ အရှင်သခင်မှာ သေဆုံးခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ကာ အရိုးစုပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသော ခေတ်ကာလက ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသက်ရှိသတ္တဝါများမှာ အကယ်၍ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်မည်ဆိုပါက မည်သို့မျှ ဤမျှလောက် ကြာမြင့်စွာ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

ထိုတောဝက်ကြီးက သားသမီးတွေ မွေးဖွားလာခဲ့ရင်တောင် ရွှေအစွယ်တွေနဲ့ မွေးဖွားလာစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိပါချေ။

"ဒါမှမဟုတ်ရင်... ဒီနေရာမှာ အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကလည်း ဒီလက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သည့် အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်ထားတာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် စူးစမ်းဆင်ခြင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လို့နေပေသည်။