အခန်း (၁၀၀၉-၁၀၁၀)

အခန်း (၁၀၀၉) - လူနှင့်မိစ္ဆာ၊ အမှားနှင့်အမှန်၊ ရေနှင့်မီးပမာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံစည်းခြင်း

လွန်စွာ ကြီးမားလှသော တောင်စောင်းကမ်းပါးယံ တစ်နေရာရှိလေသည်။

ထိုတောင်တန်းကြီးမှာ အမြင့်ပေ ရာဂဏန်းခန့် မြင့်မားပြီး သစ်ပင်သစ်တောများ မရှိဘဲ ပြောင်သလင်းခါလို့နေကာ တောင်လယ်ဗဟို၌မူ လူတစ်ယောက်က ကြီးမားလှသော ပုဆိန်ကြီးဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည့်အလား လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး ထိုကဲ့သို့သော လမ်းကြောင်းမျိုးကလည်း အနည်းငယ်မျှ ရှိနေပေသည်။

ဤတောင်တန်းကြီးသည် အဆက်မပြတ် ဆက်သွယ်လို့နေသဖြင့် ဝေးဝေးမှ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းလှသော ရှေးဟောင်းခံတပ်ကြီး တစ်ခုအလား ခံစားရပေသည်။

တောင်စောင်းကမ်းပါးယံ၏ အောက်ခြေတွင်မူ လူနှစ်စုသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လူတစ်စုမှာ ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ရှိကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်းနက်သော မိစ္ဆာအရေးအကြောင်းများ ရှိနေသည့်အပြင် ကြွက်သားများကလည်း ဖောင်းကြွလို့နေကာ လက်ထဲ၌လည်း ကြေးညိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

၎င်းတို့အနက် လူတစ်ယောက်မှာမူ အလွန်တရာ မာကျောလှသော ကြီးမားသည့် ကျောက်လှံရှည်ကြီး တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသေးသည်။

၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူကို ခြောက်လှန့်တုန်လှုပ်ခြင်း ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

အခြားလူတစ်စုမှာမူ လေ့ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားကာ လူတိုင်းသည် ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်စီကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်လျက် လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုမိစ္ဆာဆိုးများနှင့် အသေအလဲ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြသည်။

ဓားချီများမှာ ထက်မြက်လှပြီး ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်ချင်းစီသည်လည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

'ချွင်... ချွင်... ချွင်...'

ပျံသန်းနေသော ဓားများသည် ထိုကြေးညိုလက်နက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် တောက်ပလှသော မီးပွင့်မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

၎င်းတို့အနက် ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာ ရှိသော လေ့ကျင့်ရေးဆရာတစ်ဦး ရှိနေပြီး အသက်အရွယ်မှာ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပေသည်။

သူ၏ ပျံသန်းနေသော ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံမှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသည့်အပြင် မိမိကိုယ်တိုင်၏ အရှိန်အဟုန်ကလည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် လေထုထဲ၌ ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ထင်ကျန်ရစ်လျက် ဤအစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများကြားတွင် ဟိုမှသည်သို့ ကူးလူးပျံသန်းနေသည်။

သူ တိုက်ခိုက်သည့် နေရာအများစုမှာ မျက်လုံး၊ လည်ချောင်းနှင့် ဆီးခုံအောက်ခြေ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ရန် အလွန်တရာ ခက်ခဲစေပေသည်။

လီယန်ချူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤလူများ၏ ဓားပျံအတတ်ပညာမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုလူငယ်လေး၏ ဓားချီမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံကလည်း အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှပေသည်။

လူနှစ်စုမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ စုစုပေါင်း အစွမ်းမှာ ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလာရသော်လည်း လက်ရှိအချိန်အထိမူ ထိခိုက်သေဆုံးမှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိသေးပါချေ။

မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ကျားဦးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ် ရှိကာ လက်ထဲ၌ ကြေးညိုလက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ အမြီးသုံးချောင်း ရှိသော ကျားနက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကြေးညိုလက်နက်မှာမူ သူ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် စိုက်ဝင်လို့နေသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ အစွမ်းမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် လူနှစ်ဦးမှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုလူငယ်လေးသည် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

'ဝုန်း...'

ကြီးမားလှသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများကို သယ်ဆောင်လျက် ထိုကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးသည် ထိုလူငယ်လေးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်ဝါးမြိုရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ဝါးရောင်စုံ မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်အောက်သို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့ရပေသည်။

ခဏအကြာတွင် လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ကျောပြင်ဘက်၌ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လက်ထဲ၌ အလျား နှစ်ပေခန့် ရှိသော ပျံသန်းနေသည့် ဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းဆန်းပြားလှကာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လို့နေသည်။

သူသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဤကျားနက်ကြီး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ပြတ်သားစွာဖြင့် ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ပျံသန်းနေသော ဓားမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပုံရပြီး ကျားနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ အကာအကွယ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသည် ဤဓားချက်ကို လုံးဝ ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

'ဝုန်း...'

ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အမြီးသုံးချောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုလူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ပုတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုပျံသန်းနေသော ဓားမှာမူ ကျားနက်ကြီး၏ ဖင်ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် စိုက်ဝင်လို့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ခဏအတွင်း၌ ဝေဝါးလှသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကျားနက်ကြီး၏ အမြီးသုံးချောင်းဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသော မှော်လက်နက် ကြေမွသွားခြင်း ဖြစ်ရပါလိမ့်မည်။

သူသည် လွင့်စင်ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်မှာ ဖြူစော်သွားခဲ့ရသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အလွန်ပင် တောက်ပလင်းလက်လို့နေပေသည်။

ထိုမည်းနက်သော ဓားပျံမှာ ကျားနက်ကြီး၏ ဖင်တွင် စိုက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာကို အခြားသူတစ်ဦးက အထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခံစားချက်မှာ သေချာပေါက် အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားနေပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ထိုလူငယ်လေးသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။

ထိုပျံသန်းနေသော ဓားမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

'ဒိုင်း...' ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ...

ကျားနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး သွေးသားများဖြင့် ဝေဝါးလို့နေတော့သည်။

စအိုဝမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။

"ဓားပျံကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပစ်တာပဲ... ဒါကလည်း တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ "

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်မိသည်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လှသဖြင့် ဤလူငယ်လေး၏ လွန်စွာ မြင့်မားလှသော တိုက်ပွဲဝင် ဉာဏ်ပညာကို ပြသနေပေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဤအစွမ်းထက်ဆုံးသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားခဲ့ရပြီး အသက်ရှူသံများပင် ဝေဝါးလာခဲ့ကာ ကိုယ်ကို လှည့်၍ ရက်စက်လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုလူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ၍ ဝါးရောင်စုံ မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြန်သည်။

'ဝုန်း...' ကြီးမားလှသော အသံကြီးနှင့်အတူ...

ကျားနက်ကြီးသည် ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ကာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိလျက် သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုလေ့ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားခဲ့ကြပြီး -

"သတ်စမ်း "

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဓားပျံများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးများထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးများမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ဤလူငယ်လေးသည် ထိုကဲ့သို့သော ဆန်းပြားလှသည့် တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြု၍ ထိုအစွမ်းထက်ဆုံးသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ နောက်ကျောဘက်ကို ဖောက်ခွဲပစ်ကာ အပြန်အလှန် အလဲအထပ် ပြုလုပ်ခဲ့ပါသော်လည်း...

ဤလေ့ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြသေးဘဲ မိစ္ဆာဆိုးကြီးများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သားရဲပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီးနောက်တွင်မူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤလေ့ကျင့်ကြံသူများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာကြသည်ကို မသိရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးအမြင်ဖြင့် ကြည့်လျှင် ဤလူများ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိနေကြကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်မှာ လူသား ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ မိစ္ဆာ ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓားတာအို စွမ်းအားတိုင်ကြီးကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ...

ဤနေရာ၌ ရှိနေသော လေ့ကျင့်ကြံသူ၏ ဓားပျံများသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စွမ်းအားများ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ကြပြီး နတ်ဘုရားများ ကူညီပေးနေသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

မူလက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ အကာအကွယ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ပြတ်သားစွာဖြင့် ပိုင်းဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်သည် ဝေးကွာသော နေရာဆီမှ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ လူမျက်နှာနှင့် နွားခန္ဓာကိုယ် ရှိကာ နားရွက်လေးခု ပေါက်နေခဲ့ပြီး ပြေးလွှားလာချိန်တွင် ခွာသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံပမာ ထွက်ပေါ်နေလျက် တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးအလား ကြီးမားလှပေသည်။

လေ့ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြင်များ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

စောစောက မြေလျှိုးအတတ်ပညာကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သော လူငယ်လေးမှာမူ ယခုအချိန်၌ မျက်နှာပြင် ဖြူစော်နေခဲ့ပြီး တောင်စောင်းကမ်းပါးယံဘက်တွင် မှီ၍ ရပ်နေကာ...

ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မသိစိတ်မှနေ၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းတင် ဤတောင်ငယ်လေးတစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လူတိုင်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်လေးကို တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး -

"မဆိုးဘူးပဲ... တိုက်ခိုက်တာ တကယ်ကို စတိုင်ကျတယ် "

လူငယ်လေးသည် ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ပါချေ။

သို့သော်လည်း စတိုင်ကျသည် ဟူသော စကားလုံးကိုမူ သူ နားလည်သဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ဤကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံသူကြီး၏ စကားမှာ ချီးမွမ်းခြင်းလား သို့မဟုတ် ကဲ့ရဲ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ လူတိုင်းသည် စောစောက ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ဖိအားပေးခြင်း ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်လား။

၎င်းတို့သည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ခြောက်လှန့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လို့နေပေသည်။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘယ်က ကျင့်ကြံသူတွေလဲ "

လူငယ်လေးက ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့က တျန်းကျူးတောင် တျန်းကျန့်ဂိုဏ်း က ဖြစ်ပါတယ် "

လီယန်ချူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး -

"ဖေးယွန်းခရိုင် ရဲ့ တျန်းကျူးတောင် လား "

လူငယ်လေးမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် -

"ဟုတ်ပါတယ် " ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

များစွာသော လေ့ကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် လောကကြီးအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့နှင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ ဤလူများကလည်း ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်ရပါလိမ့်မည်။

ထိုလူများမှာ အခြားသော ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြပါချေ။

"မင်းတို့က ဘာလို့ မိစ္ဆာဆိုးတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာလဲ "

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်မိသည်။

ဤမိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းက အကြီးကဲတွေက ရှေ့ဘက်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ လျှောက်လှမ်းနေမိရင်း တာအိုတရားသံတွေကို ကြားရပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာဆိုးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပါ "

" အကြီးကဲေတွေ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာဆိုးတွေက မိစ္ဆာလောက ကနေ ရောက်ရှိလာတာ ဖြစ်ပုံရပြီး အခု ရှေ့ဘက်မှာ ရှိနေကြပါတယ်၊ ဒါတွေကတော့ သူတို့အထဲက အချို့ပါ ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ကနေ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ "

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်မိသည်။

မိစ္ဆာလောက လား။ ဤအရာများက တကယ်ပင် မိစ္ဆာလောက မှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မော်ရှန်း တောင်ရဲ့ မိစ္ဆာလောက လမ်းကြောင်းက ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်တာကို ဒီမိစ္ဆာဆိုးတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ "

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် ရှေ့သို့ သွားရောက်စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်း နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ "

လူငယ်လေးမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် -

"ကျောက်စန်း " ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရုပ်ရည်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သလို နာမည်ကလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် လေညင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မူလနေရာမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

............

'ဝုန်း...'

ကြီးမားလှသော အသံကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော မည်းနက်သည့် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး မြေပြင်မှာလည်း အရည်ပျော်သွားခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထူးဆန်းလှသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြီးမားလှသော မြွေနက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နင်းခြေလျက် ရှိနေသည်။

စောစောက မြွေနက်ကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်မှာ သေလုမြောပါး အရည်ပျော်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပြီး အရှိန်အဝါကလည်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ခါးကြား၌ ရေဘူးတစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေပြီး ဆံပင်နှစ်ဖက်မှာ ဖြူနေကာ လက်ထဲ၌ ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓား တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ကျောက်ကျန့်ကျုန်း... ဒီလိုသာ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တပည့်တပန်းတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးသွားကြလိမ့်မယ် "

ထူးဆန်းလှသော လူငယ်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီး၏ ကန့်လန့်ဖြတ် မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း တစ်ဖက်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လို့နေပေသည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သော ဆံပင်နှစ်ဖက် ဖြူနေလျက် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသားက လွတ်လပ်ဆန်းပြားစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ... ဒီနေ့ မိစ္ဆာလောက က ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာဆိုတော့ ရတနာရှာဖွေတာတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး တစ်ယောက် သတ်နိုင်ရင် တစ်ယောက် မြတ်တယ် "

ယခုအချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ ရုပ်အလောင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူ၏ ပိုင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလို ဒုက္ခရှာနေရတာလဲ "

"ဒီတာအိုကျောင်း ထဲက ရတနာတွေကို လောဘတက်ပြီး မယူဆောင်ဖို့ ကြိုးစားပါနဲ့၊ ဒါမှ မင်းတို့ တျန်းကျန့်ဂိုဏ်း အတွက် မျိုးဆက်အချို့ကို ချန်ထားနိုင်လိမ့်မယ် "

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ငါ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရင်တောင် ဒီယွမ်မုန့်ကျောက် က မင်း တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး "

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ထဲရှိ ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သော နဂါးတစ်ကောင်အလား ထိုထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ အောက်ခြေရှိ မြွေနက်ကြီးမှာ ပါးစပ်ကို ထပ်မံ၍ ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး အငွေ့အသက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်၊ သို့သော်လည်း စောစောက ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များနှင့် မတူညီဘဲ ယခုအချိန်၌ ဤအငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရေခဲစများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ခဲသွားအောင် ပြုလုပ်နေသည့်အလား ခံစားရပေသည်။

ဤမြွေနက်ကြီးသည် ရေနှင့် မီး ဟူသော စွမ်းကားနှစ်မျိုးလုံးကို ပြသထားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် လက်ဟန်များကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ထိုနဂါးကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ၎င်းမှာ ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားမှ ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ယခုအချိန်၌ မြွေနက်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လို့နေပြီး -

"မင်းတို့လို ဓားကျင့်ကြံသူတွေကတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ အခွင့်အရေးကို မသိတတ်ကြဘူး "

သူသည် အသာလေး မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အရိုးစုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခရုသင်းတစ်ခုမှာ လေထုထဲ၌ မျောလွင့်လို့နေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချက်မျှ မှုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်တရာ ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်ရှိ ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သော အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်ရင်သွားခဲ့ရပြီး မျက်နှာပြင်မှာလည်း ဖြူဖျော့ သွားခဲ့ရကာ...

"လူသားတွေရဲ့ တာအိုတရားကတော့ ဝေဝါးလှပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တာအိုတရားကတော့ ကျယ်ပြောလှတယ်..."

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျမ်းစာများကို ညည်းဆိုလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရုသင်းသံကို ခုခံလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားမှ ပြောင်းလဲလာခဲ့သော နဂါးကြီးမှာ မြွေနက်ကြီး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသွားခဲ့ရပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် ကျောက်ကျန့်ကျုန်းကို မျက်လုံးထဲတွင် ထည့်မထားပါချေ၊ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဝါကြီးမားလွန်းသဖြင့် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်သော လူများကို ဆွဲဆောင်မိသွားမှာကို မစိုးရိမ်ခဲ့ပါက...

သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို လည်ပတ်စေလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောက်ကျန့်ကျုန်းကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်၌ ခရုသင်းသံမှာ အလွန်တရာ ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လူကို ဦးခေါင်းကိုက်ခဲစေပေသည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်ရာ သူ၏ ဘေးနားတွင် များပြားလှသော ရွှေဝါရောင် ဓားချီများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မည်းနက်သော တံခါးကြီးတစ်ခုမှာ လေထုထဲ၌ မျောလွင့်လို့နေခဲ့ပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော မှော်စာတမ်းများ ရှိနေပေသည်။

ရွှေဝါရောင် ဓားချီများသည် ထိုတံခါးကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအား အသုံးပြုမှု အဆင့်မှာ ကျောက်ကျန့်ကျုန်း၏ အထက်တွင် ရှိနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်ကျန့်ကျုန်း၏ ဓားချီမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် မဟုတ်ပါက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ မကောင်းကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

တျန်းကျန့်ဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာလောက မှာ အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။

လူသားနှင့် မိစ္ဆာ၊ အမှားနှင့် အမှန်မှာ ရေနှင့် မီးပမာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပါချေ။

ယခုအချိန်၌ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းတွင် မိစ္ဆာနယ်ပယ်မှ လူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသဖြင့် မည်သို့မျှ ဤကဲ့သို့ လက်လျှော့၍ မရနိုင်ပါချေ။

သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စတိုင်ကျလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ ခါးကြားတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ...

ယခုအခါတွင်မူ တိုက်ပွဲနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟို၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မြေလျှိုးအတတ်ပညာ လား "

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လို့သွားခဲ့သည်။

လက်ညှိုးဖြင့် သာသာလေး ထောက်လိုက်ရာ မည်းနက်သော လှံရှည်တစ်စင်းမှာ သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာအငွေ့ အသက်များကို သယ်ဆောင်လျက် လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသော စွမ်းအားများကိုပင် မဖွင့်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်တိုက်ပွဲဝင်လိုက်တော့သည်။

ထိုမည်းနက်သော လှံရှည်မှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်ဟင်းလင်းပြင် ကြီးမှာ တုန်ရင်သွားခဲ့ရပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ရပြီး ပါးစပ်အတွင်းမှ ခရုသင်းသံမှာ ပိုမို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့ကာ သူ၏ ဘေးနားမှနေ၍ ကြည်လင်လှသော လှိုင်းတံပိုးများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ဘာမှ မကြားရသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး ခရုသင်းသံသည်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ပါချေ။

မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားပေးခြင်း ခံစားချက်ကို သိရှိလိုက်ရသဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး...

မြွေနက်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ ထွက်ပြေးရန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး ဘယ်က ရောက်လာသည့် လူငယ်တာအိုဆရာမှန်း မသိရဘဲ မိစ္ဆာလောက မှ ပညာရှင်ကိုပင် ထိုမျှလောက် မတိုက်ခိုက်ဝံ့အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်လား။

"တာအိုမိတ်ဆွေ သတိထားပါ၊ ဒီလူက မိစ္ဆာနယ်ပယ်ကနေ ရောက်လာတာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အလွန်မြင့်မားသလို လူ့လောကရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့လည်း မတူဘူး "

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းက အော်ဟစ်၍ သတိပေးလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဓားချီများကို ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုနဂါးကြီးမှာ ပိုမို၍ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စွမ်းအားကြီးမားလာခဲ့ကာ လေထုထဲ၌ လှည့်ပတ်ကူးခတ်နေလျက် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ နောက်ခံကို မသိရှိရသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ကြည့်ရသည်မှာ သေချာပေါက် မိတ်ဆွေအဖွဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ထပ်မံ၍ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြန်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ပင်လယ်ပြင်ပမာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်သည်လည်း ရွှေဝါရောင် တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလား ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရသေးပါသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာမှုမှာပင် လူကို တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ်ကြီး တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည့်အလား ခံစားရစေပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ မျက်နှာပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ၍ ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြန်သည်။

ဤခြေလှမ်းမှာ မိုင်ပေါင်းရာချီ၍ ဝေးကွာလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ဝံ့ပါချေ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ ဓားငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုဓားငယ်များသည် သူ၏ နောက်ကွယ်နှင့် ရှေ့မှောက်တွင် မျောလွင့်နေကြလျက် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး ထူးဆန်းလှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လို့နေသည်။

"သွားစမ်း "

သူသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဓားငယ်များသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကိန်းအောင်းနေပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဤဓားငယ်များသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ အောက်တွင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထပ်မံ၍ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် နောက်သို့ မဆုတ်ခွာတော့ပါချေ။

သူ၏ အောက်ခြေရှိ မြွေနက်ကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး မည်းနက်သော ဓာတ်မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤမည်းနက်သော မီးတောက်အတွင်း၌ များပြားလှသော နာကျည်းမှု ဝိညာဉ်များ ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ရုန်းကန်လျက် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီယန်ချူကို ချောက်နက်ကြီးအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းရန် ပြုလုပ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ထိုမီးတောက်များအတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ ရရှိခြင်း မရှိပါချေ။

လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ဤမြွေနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ မြွေနက်ကြီး၏ ဦးနှောက်များမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး...

'ဝုန်း...' မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များနှင့် အေးစက်လှသော ရေခဲစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်လျက် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုအသွင် ဖန်တီးကာ လီယန်ချူထံသို့ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

ရေနှင့် မီး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ရပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဤကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

မီးတောက်များ သို့မဟုတ် အေးစက်လှသော စွမ်းအားများအားလုံးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရကာ တောင်စောင်းကမ်းပါးယံများစွာကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်လှန့်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားကို လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ဖမ်းယူလိုက်ရင်း -

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေတာပဲ "

"ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ "

လီယန်ချူသည် ကျောက်ကျန့်ကျုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် နာမည်က ဝမ်ချွမ်ပါ့ယဲ့ လို့ ခေါ်ပါတယ် "

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းက လက်အုပ်ချီ၍ -

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာပေါ့၊ ကျုပ်က တျန်းကျန့်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဖြစ်ပါတယ် "

လီယန်ချူသည်လည်း လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထလာခဲ့ပြီး ကြေမွပျက်စီးသွားသော တောင်စောင်းများကြားမှနေ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုန်းကန်လျက် ထရပ်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် ကန့်လန့်ဖြတ် မျက်ဝန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်လျက်

"ကျုပ်က မသေသေးဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ လာပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့နေကြတာ... နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းရာမကျဘူးလား "

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ကျောက်ကျန့်ကျုန်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း -

"စောစောက ငါ ထိုတောင်စောင်းကမ်းပါးယံနေရာမှာ တျန်းကျန့်ဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်အချို့ကို ကယ်ဆယ်ထားခဲ့တယ်၊ တာအိုမိတ်ဆွေ စိတ်အေးအေးထားလို့ရပါတယ် "

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ၍ -

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရဲ့ ကူညီပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ "

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသား - "..............."

ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ မိမိ၏ စကားမှာ အခြားသူများ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်လား။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လည်ပတ်စေလိုက်ရာ လည်ပတ်မှုနှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်းနက်သော အခွံများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုမြွေနက်ကြီးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ဤမြွေနက်ကြီးမှာ မူလကတည်းက သူ၏ စွမ်းအားများမှ ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့တွေက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်၊ ငါက မိစ္ဆာလောက ရဲ့..."

သူ၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ချပ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဤလက်ဝါးကြီးမှာ ရွှေဝါရောင်အဆင်း ရှိပြီး လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မန္တန်စာလုံး များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

လက်ဝါးကြီးမှာ မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ အရာအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားသည် ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်မှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို ခုခံရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ စုစည်းထားသော စွမ်းအားများသည် ထိုလက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးလား "

ဤမိစ္ဆာလောက မှ ပညာရှင်သည်ပင် စိတ်ထဲမှနေ၍ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး...

ခေတ္တမျှ ခုခံပြီးနောက်တွင်မူ တိုက်ရိုက်ပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ကျောက်ကျန့်ကျုန်းမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး ယခုလေးတင်က ဤဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤမိစ္ဆာလောက မှ ပညာရှင်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်လား။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်၌ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော်ခန့် ရှိသော ကျင့်စဥ်စွမ်းအားများမှာ တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

သူသည် ဤလူ၏ နောက်ခံကို စူးစမ်းချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုမို၍ စိတ်အေးရပေသည်။

............

ကျယ်ပြောလှသော မိစ္ဆာလောက ရှိ

ကြီးမားလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌...

ထူးဆန်းလှသောအမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထူးဆန်းလှသော ကန့်လန့်ဖြတ် မျက်ဝန်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

မြွေကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရပေသည်။

"စောက်..... ကောင် "

"ငါ့စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး "

သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခွင့်အရေးများစွာကို ရရှိရန်အတွက် ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်းသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံး မစတင်ရသေးမီမှာပင် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်တွင် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်လား။

ခဏအတွင်းမှာပင် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အေးခဲသွားခဲ့ရပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအငွဲ့အသက်များ ပြည့်နှက်လို့နေတော့သည်။

............

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယွမ်မုန့်ကျောက် အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်ကျန့်ကျုန်းကို ထိုလူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာခြင်းလဲ ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည်လည်း မသိရှိသဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"စောစောက ဒီနေရာကို စူးစမ်းနေမိရင်း ရုတ်တရက် ဒီထူးဆန်းလှတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရလို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာပါ " ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဤတာအိုမိတ်ဆွေ သည်လည်း စကားနည်းပြီး လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းက ပြောကြားလိုက်သည်

"ရှေ့ဘက်မှာတော့ နေရာတိုင်းက အန္တရာယ်တွေ ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေပါတယ် "

"ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးရင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တာအိုကျောင်း တစ်ခု ရှိတယ် အဲဒီတာအိုကျောင်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပေမဲ့ အထဲမှာ အခွင့်အရေးအချို့ ရှိနေမှာပါ "

"အဲဒီနေရာကို အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်အချို့က ကြိုတင်ပြီး စောင့်ကြည့်နေကြပြီ အကယ်လို့ တာအိုမိတ်ဆွေ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိတယ်ဆိုရင် သွားရောက်ကြည့်ရှုလို့ရပါတယ် "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ကျောက်တာအိုမိတ်ဆွေ မင်းကရော "

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"ကျုပ်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့တင် ဘာမှ ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ်က အရင်ဆုံး တပည့်တွေကို သွားရောက်ခေါ်တော့မယ် ယွမ်မုန့်ကျောက် က အလွန် အန္တရာယ်များတယ် ပြောင်းလဲမှုအချို့ ပေါ်လာမှာကို စိုးရိမ်မိလို့ပါ "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျုပ် အရင်ဆုံး သွားနှင့်ပါ့မယ် "

ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် လီယန်ချူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ မချိတင်ကဲ ဖြစ်မိသွားခဲ့ရကာ -

"လောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေတာပဲ... ဒီဝမ်ချွမ်တာအိုမိတ်ဆွေ ကတော့ သေချာပေါက် ဒီခေတ်ကာလကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ "

သူသည် ကြေးဝါရှေးဟောင်းဓားကို အစွပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် လေထုထဲ၌ ပျံသန်းလျက် တျန်းကျန့်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၀၁၀) - မင်းက သေတာ မဝသေးဘူးလား

လီယန်ချူသည် ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ညွှန်ပြခဲ့သည့် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ အသုံးပြုထားသည်က ‌‌ေ စီးနင်းသည့် အတတ်ပညာဖြစ်ရာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်လွန်းလှသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုဟန်ပန်မှာမူ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလွတ်လပ်နေသည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေရာ အရောက်တွင်မူ ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေပြင်းမုန်တိုင်းများ တဟုန်ထိုး ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ထိုလေပြင်းများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုတင်မကဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ စုတ်ဖြတ်မတတ် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲကနေ -

"ဒီနေရာကတော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အန္တရာယ်တွေ ပုန်းခိုနေတာပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာ သည့်အပြင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကလည်း ထုနဲ့ထည်နဲ့မို့ လေစီးနေစဉ်အတွင်း ထိုလေပြင်းများ၏ သက်ရောက်မှုကို သိပ်မခံရသေးပေ။ သို့သော် ရှေ့သို့ တိုးလေလေ၊ လေပြင်းက ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးနားတွင် တတိယအဆင့် ပညာရှင် အယောက် တစ်ရာခန့်က ပြိုင်တူ ဝိုင်းတိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ မြေပေါ်ခြေချလိုက်မှပင် စောစောက လေပြင်း၏ ဖိအားကြီးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှေ့သို့ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လျှောက်လာသည့်အခါတွင်မူ မြေအောက်ကနေ မြေကမ္ဘာမီးတောက်များ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။ ထိုမီးတောက်များသည် လောင်ကျွမ်းမှု ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော မီးတောက်တိုင်ကြီးများ ဖြစ်သွားကြသည်။

လီယန်ချူ ဘေးသို့ ရှောင်ကွင်းလိုက်ပြီး သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ... ထိုမီးတောက်သည် သာမန် မြေအောက်မီးတောက် မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံးကာ အခြေအနေကို စူးစမ်းရန် မြေအောက်ထဲ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှ မြေပြင်က အလွန်အမင်း မာကျောနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက မြေပြင်ကို သံမဏိဖြစ်အောင်လုပ်သည့် အတတ်ဖြင့် ထည့်သွင်းချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တားမြစ်ချက်က တော်တော်ပြင်းတာပဲ"

ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းရော မြေလျှိုးခြင်းပါ အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ လီယန်ချူကဲ့သို့ သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်မျိုးမို့သာ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားလူသာဆိုလျှင် စောစောက ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လေပြင်းဆွဲဖြတ်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွပျက်စီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ရုံရှိသေး၊ မြေပြင်မှ မီးတောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု ထပ်မံ၍ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဆီ တဟုန်ထိုး တက်သွားပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ စစ်မှန်သောမီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်များက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုကြီးပင် တစ်ချက် ဝေဝါးသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုမီးတောက်တိုင်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှပ်စီးပမာ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤကျယ်ပြောလှသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အံ့ဩစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

မီးတောက်တိုင်များက ကောင်းကင်ဆီ တဟုန်ထိုး တက်နေပြီး အဆိုပါ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်များကြားထဲတွင် မီးလူသားတစ်ဦးက လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်ဖြောင့်တည်း ဇွတ်တိုးဖြတ်သန်းသွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံပုံစံ ဆန်းဆန်းပြားပြား ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတချို့မှာမူ မီးတောက်များကြားထဲတွင် ဒုက္ခရောက်ကာ တိမ်းရှောင်နေကြရသလို၊ ရတနာမျိုးစုံထုတ်၍ ခုခံနေကြရသည်။ ရုတ်တရက်ကြီး ၎င်းတို့ကြားထဲမှ မီးလူသားတစ်ဦး ဇွတ်တိုးဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြတော့သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲဟ"

"မီးတောက်ဘီလူးကြီးလား"

"ပုံစံကြည့်ရတာတော့ သိပ်မတူသလိုပဲ"

"မီးလောင်ခံရလို့ မသေခင် စိတ္တဇနဲ့ တစ်ချက်တည်း အတင်းတိုးထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား မသိဘူး"

"သူ့အရှိန်ကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် မီးလောင်ခံရတဲ့လူနဲ့ တူမှာလဲ... အယ်... နေဦး၊ သူ့ဆီကထွက်တဲ့ မီးတောက်က ဒီမြေအောက်မီးထက်တောင် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းနေသလိုပဲ"

လူများက သံသယများ၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့်အတူ စူးစိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

လီယန်ချူ ဤနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် မြေပြင်က ချက်ချင်းဆိုသလို လျှောကျနေသည့် သဲပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ထိုလျှောသဲပြင်သည် စေးကပ်မှု ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားများကိုပါ ဆွဲထုတ်ပစ်ပြီး အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားအောင် ဆွဲချနေသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောက်တုံးကြီးများက တဟုန်ထိုး ပြုတ်ကျလာပြန်သည်။

ထိုကျောက်တုံးကြီးများသည် အနားသတ်များ ထက်မြက်ပြီး အလွန်မာကျောသလို၊ တစ်တုံးချင်းစီကလည်း ပေါင်သောင်းချီ လေးလံလှသည်။ အကယ်၍ ကာကွယ်ရေးရတနာသာ မရှိဘဲ အထုခံလိုက်ရပါက တတိယအဆင့် ပညာရှင်ပင်ဖြစ်စေ ချက်ချင်း အသားစိမ်းအနှစ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ အဆိုပါ ကျောက်တုံးကြီးများကို အာကာသထဲ၌တင် ရပ်တန့်သွားအောင် လှမ်းထိန်းလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများသည် သူ့ဘေးနား၌တင် ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။ တောင်တန်းများကို ထိန်းချုပ်သည့် နတ်ဘုရားအတတ်က ယခုအချိန်တွင် ကွက်တိ အသုံးတည့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြေဖဝါးအောက်မှ လျှောသဲပြင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ခဲသွားပြီး သူ့ကို အပေါ်သို့ ပြန်လည်ပင့်တင်ပေးသည်။

"တကယ်လို့ အစွမ်းအစသာ မရှိရင် ဒီနေရာကို ဖြတ်ဖို့က တကယ့်ကို ဒုက္ခများတာပဲ"

လီယန်ချူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မန္တန်ကိုးလုံးကျမ်းထဲမှ 'ကျန့်' စကားလုံးမန္တန်ကို ကျင့်ကြံထားသူမို့ အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်လျှင် သဘာဝအလျောက် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ အစီအရင်က တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းဆန်းပြားလွန်းလှသည်။

"ဒါက မြေ၊ မီး၊ ရေ၊ လေ စွမ်းအားလေးမျိုးနဲ့ ကိုက်ညီနေတာပဲ... အခု သုံးခုကို ဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခုက ရေအစီအရင် ဖြစ်နေရင် ကွက်တိပဲ"

လီယန်ချူ ထိုလျှောသဲပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ သူ့ရှေ့တွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အိုင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အိုင်၏အလယ်မှ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်တွင်မူ တာအိုကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိနေသည်။

"ဒီနေရာက ဒီလောက်အန္တရာယ်များတာကို... မထင်ရဘူး၊ အဲ့ဒီကျောက်ကျန့်ကျုန်းကလည်း စွမ်းအား သေးတာမဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျောက်ကျန့်ကျုန်း လျှောက်ခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းက သူနှင့် လုံးဝမတူပေ။ အန္တရာယ်အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ဤမျှအထိ မပြင်းထန်ခဲ့၊ မဟုတ်လျှင် ကျောက်ကျန့်ကျုန်းတစ်ယောက် စောစောကတည်းက အသက်ပျောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကို လီယန်ချူက မသိသေးဘဲ ကျောက်ကျန့်ကျုန်းသည် အပေါ်ယံကြည့်ရသလို ဓားတာအိုတစ်ခုတည်း ကျွမ်းကျင်ခြင်း မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မသိစိတ်ထဲကနေ ထိုတျန်းကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် နည်းနည်း ပို၍ ကြီးမားသွားရသည်။

လီယန်ချူ ဤအိုင်ကြီးကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် စွမ်းအားကို လည်ပတ်စေကာ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤနေရာမှ စွမ်းအားများက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်က မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ သွားနိုင်ပြီး ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေစဉ် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရေခွဲပုတီး နှင့် ရေရှောင်အဆောင် တို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအိုင်ရေပြင်ကြီးကို ခွဲပစ်သည်အထိ စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ မသုံးတော့ဘဲ ထိုရတနာနှစ်ခု၏ စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါင်းစပ်ပြီး ရေပြင်ပေါ် လျှောက်လှမ်းရန်သာ ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခြေချလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်က မသိစိတ်ကနေ ရေထဲသို့ တစ်ချက် နစ်ဝင်ချင်သွားသည်။ ရေပြင်ပေါ်တွင် အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး လူကို အိုင်ထဲ ဆွဲချရန် လုပ်ဆောင်နေသည့်အပြင်၊ ရေကလည်း အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အောင် အေးစက်လွန်းလှသည်ကို လီယန်ချူ ရပ်နေရင်းနှင့်ပင် ခံစားမိနေရသည်။

'တောက်... တောက်... တောက်...'

လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ကနေ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် လျှပ်စီးလက်သလို တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကာ အိုင်အလယ်မှ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤကျွန်းပေါ် ရောက်သည်နှင့် စိတ်အာရုံ စသည်တို့အားလုံး ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုတားမြစ်ချက်က တခြားနေရာကလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျွန်းပေါ်မှ တာအိုကျောင်းဆီကနေ လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

အဆိုပါ တာအိုကျောင်းက တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေကာ တစ်စုံတစ်ဦးက လုယက်ဖျက်ဆီးသွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ပျက်စီးနေသော အုတ်တံတိုင်းများပေါ်တွင်မူ ၎င်းအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သည့် အစွမ်းထက် တာအိုတရား အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရသေးသည်။

"ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးနေတာတောင် ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ဘုရားအငွေသက်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ... ဒီတာအိုကျောင်းက မပျက်စီးခင်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်ခဲ့မလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်တယ်"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံရှိသေး၊ လှေငယ်တစ်စင်းက တရွေ့ရွေ့နှင့် အိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုလှေငယ်က ထွက်ခွာသွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရည်မှန်းချက် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလှေငယ်က... ငါ့ကို လာကြိုတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

လီယန်ချူ ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားရသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်...

လှေငယ်က ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အိုင်နံဘေးသို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်လာသည်။ လီယန်ချူ ထိုလှေငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး မနစ်မြုပ်သေးတာတင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ သစ်သားများက ဆွေးမြည့်နေပြီး သံချေးတက်နေသည့် သံမှိုများကိုပါ ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

"မစီးတာလည်း ကောင်းပါတယ်... ဒီလောက်ပျက်စီးနေတဲ့ လှေဆိုတော့ စီးလိုက်ရင် မနစ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ၊ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

လီယန်ချူ မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့သာ နှစ်သိမ့်လိုက်ရတော့သည်။

သူ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ တာအိုကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တာအိုကျောင်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် ပထမဆုံး ကြီးမားလှသည့် နန်းတော်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

နန်းတော်ဆောင်ထဲတွင် ကိုးကွယ်ထားသည့် နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးက ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သလို ကိုးကွယ်ပူဇော်သည့် ပစ္စည်းများဖြစ်သော အမွှေးတိုင်အိုး စသည်တို့အားလုံးလည်း မရှိတော့ပေ။

"ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရတာလဲ"

လီယန်ချူ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားရပြန်သည်။

ဘယ်လိုလူမျိုးက စိတ်ရူးပေါက်ပြီး တာအိုကျောင်းထဲ လာရောက်ကာ နတ်ဘုရားရုပ်တုကိုပါ သယ်ဆောင်သွားပြီး အမွှေးတိုင်အိုးကိုပါ မချန်ဘဲ ယူသွားကြသနည်း။

သို့သော်လည်း ဤနန်းတော်ဆောင်ထဲတွင် လီယန်ချူသည် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုတရားသံများကို ဝေဝါးစွာ ကြားနေရပြီး လူကို စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးစွမ်းနေသလို၊ အချိန်မရွေး တာအိုတရားကို နားလည်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ မင်္ဂလာမြေ ပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ သေချာ အာရုံခံကြည့်ပြီး မူလနေရာ၌ ခေတ္တရပ်နားရင်းနှင့်ပင် တကယ်ကို တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေထဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေက အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ပြီး ရှာဖွေရခက်ခဲလှသလို၊ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး မရောက်ရှိနိုင်ကြပေ၊ သို့သော် သူကတော့ ဤနေရာတွင် လွယ်လွယ်ကူကူပင် တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေထဲ ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဤတာအိုကျောင်းမြေကို ထပ်မံကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲကနေ မသိစိတ်အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီတာအိုကျောင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်ပဲ သယ်သွားရင် ကောင်းမလား"

စောစောက ဤနေရာတွင် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ တာအိုတရား နားလည်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကာလက အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တင် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်စာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေ တိုးလာတာပဲ၊ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်စာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားက လီယန်ချူ၏ စုစုပေါင်း ကျင့်ကြံမှုနှင့်ယှဉ်လျှင် မများလှသော်လည်း သူ ဤနေရာတွင် ခဏလေးသာ တာအိုတရား နားလည်ခဲ့ခြင်းကို သတိပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စပင်။ အထူးသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်က ဘာဆေးဝါးမျှလည်း သုံးစွဲမထားပေ။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်မှပင် ယွမ်မုန့်ကျောက်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နေရာရှိ တာအိုကျောင်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို လူများက ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ သယ်ဆောင်သွားကြသလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။ ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှနှင့်ပင် ဤမျှအကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိနေသည်ကို၊ အဆိုပါ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်သွားသည့် လူများမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိသွားမည်နည်း မသိနိုင်ပေ။

"နှမြောစရာကောင်းတာက ရောက်လာတာ နောက်ကျသွားတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီတာအိုကျောင်းကိုလည်း ငါက အကုန်လုံး သိမ်းသွားမှာ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုနေရာတွင် ထပ်မံ၍ ခေတ္တရပ်နေသော်လည်း တာအိုတရား ထပ်မံနားမလည်နိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လီယန်ချူ ဤနန်းတော်ဆောင်က ထွက်ခွာပြီး အခြားနန်းတော်ဆောင်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ဤနေရာမှ နန်းတော်ဆောင်၏ ဆိုင်းဘုတ်နှင့် နတ်ဘုရားရုပ်တုကလည်း အခြားသူများ သယ်ဆောင်သွားခြင်း ခံထားရပြီး အမွှေးတိုင်အိုးမှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။

"နတ်ဘုရားရုပ်တုထဲမှာတော့ အမွှေးတိုင်ရဲ့ ရွှေဝါရောင်ခန္ဓာကိုယ် ကိန်းအောင်းနေနိုင်ပြီး အမွှေးတိုင်အိုးကလည်း အမွှေးတိုင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သယ်ဆောင်ထားတာကိုး၊ ဒီနေရာကို လာတဲ့လူတွေက တကယ်ကို ယူတတ်တာပဲ"

လီယန်ချူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အခြားပစ္စည်းများလည်း ပြောင်စင်အောင် သယ်ဆောင်သွားခြင်း ခံထားရသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်က ဤနန်းတော်ဆောင်၏ အမိုးကလည်း ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူတစ်ဦးက နန်းတော်ဆောင်အမိုးပေါ်မှ ရက်မတန်းကြီးကို သယ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းရှာခဲ့ပုံရသဖြင့် အမိုးပျက်ကာ ကောင်းကင်ကြီး ပေါ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခွေးတိရစ္ဆာန်တွေပဲကွ " ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုတရား အရိပ်အယောင်များကို ထပ်မံ၍ ခံစားမိပြန်သည်။

"ဒါကလည်း မဆိုးပါဘူး"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားပြီး ထပ်မံ၍ တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေထဲ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စောစောကထက် အချိန်ပိုမိုကြာမြင့်ပြီး တစ်နာရီ၏ လေးပုံနှစ်ပုံခန့် ကုန်လွန်သွားမှ လီယန်ချူ ဤတာအိုတရား နားလည်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်မိပြီး -

"ဒါက တကယ့်ကို နေ့တိုင်း လာမှတ်ပုံတင်ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ"

သူ့မျက်ဝန်းများက အလွန်တရာ တောက်ပလာခဲ့သည်။ စောစောက ဤနေရာတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ မြှင့်တင်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ စောစောက ထိုနန်းတော်ဆောင်ထဲတွင် တာအိုတရား နားလည်ခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားထက် တစ်ဆမက ပိုမိုများပြားလှသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဤနေရာတွင် အတတ်ပညာတစ်ခုကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရသေးသည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်း အတတ်ပညာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ ထိုတိုက်ရိုက် နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်း အတတ်ပညာကို သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများကို ပင့်ဖိတ်သည့် အတတ်ပညာ ဖြစ်နေသည်။ သူ့၏ နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်း အတတ်ပညာနှင့် နည်းနည်း ဆင်တူပြီး စွမ်းအားများကို ထပ်ဆင့် ပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"အလန်းစားပဲ... ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ တန်ခိုးစွမ်းအား အတတ်ပညာတွေကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ"

လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ ဒိုချန်ပုတီးခကို ထုတ်ယူပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းစာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် တာအိုတရား နားလည်သည့် အချိန်က ကျပန်း ဖြစ်နေနိုင်သလို ဘာတန်ခိုးစွမ်းအား နားလည်မလဲ ဆိုတာကလည်း ကျပန်း ဖြစ်နေနိုင်ကြောင်း ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျပန်း ဖြစ်နေသဖြင့် ကံကြမ္မာနှင့် ကောင်းချီးပေးမှုအပေါ် မူတည်နေရသဖြင့် အခွင့်အလမ်း ပိုမိုများပြားလာအောင် ဒိုချန်ပုတီး၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နန်းတော်ဆောင်တစ်ခုထဲ ရောက်ရှိလာတော့လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အခြားသူများ သယ်ဆောင်သွားခြင်း ခံထားရပြန်သည်။ လီယန်ချူ ဤနေရာတွင် တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေထဲ ရောက်သွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ခဏလေးသာ တာအိုတရား နားလည်ခဲ့ရပြီး ဘာတန်ခိုးစွမ်းအားမျှ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"အင်း"

လီယန်ချူ တစ်ချက် မှင်သက်သွားရသည်။ ဒိုချန်ပုတီးက သူ့အတွက် ကောင်းချီးများ တိုးပွားစေသဖြင့် အမြဲ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘာကြောင့် ကျရှုံးသွားရသနည်း။

"ဒါက ကျပန်း တာအိုတရား နားလည်တာ မဟုတ်ဘဲ နန်းတော်ဆောင် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေ မတူလို့လား"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တာအိုကျောင်းကြီးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်စာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးပွားလာသော်လည်း ဒါက သူ့ကို စိတ်မပျက်စေဘဲ ပိုမို၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာစေသည်။

သူ ဤနန်းတော်ဆောင်က ထွက်လာတော့ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက လှပတောက်ပပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားလှသလို၊ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသည့် တန်ဆာပလာများ ဆင်မြန်းထားသဖြင့် ရတနာများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အလွန်မွန်မြတ်လှသည်။

"သူမပဲကိုး"

ဒါက စောစောက စမ်းချောင်းဘေးတွင် မိမိနှင့် စကားပြောခဲ့သည့် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။

မဟာမိစ္ဆာဘုရင် က လီယန်ချူကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တစ်ချက် မှင်သက်သွားပြီး စိတ်ထဲကနေ -

"ဒါက တကယ်ပဲ ရန်ငြိုးဟောင်းရှိတဲ့လူတွေ လမ်းကျဉ်းကျဉ်းမှာ ဆုံကြတာပဲ"

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လူနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများ ဆုံစည်းသွားကြသော်လည်း အမူအရာများမှာမူ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး လေထုထဲတွင်မူ နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ မိစ္ဆာဘုရင် စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး စောစောက တစ်ဖက်လူ ပြောကြားခဲ့သည့် စကားကို ပြန်လည်တွေးမိကာ...

'မရှိခြင်းက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ'

သူမ မသိစိတ်ကနေ ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ဒါပေမယ့် ဤသို့ စကားမပြောဘဲ နေတာကလည်း ထူးဆန်းနေသဖြင့် သူမက စကားစရန် ပြင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...

လီယန်ချူက သူမကို လျစ်လျူရှုကာ တိုက်ရိုက်ပင် ဖြတ်လျှောက်သွားတော့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင် - "..............."

သူမ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဒေါသကြောင့် ရင်ခံသွားရတော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုအမျိုးသမီးကို စကားမဆိုဘဲ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် နန်းတော်ဆောင်တစ်ခုထဲ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဤနန်းတော်ဆောင်၏ အတိုင်းအတာက နည်းနည်း သေးငယ်ပြီး ရက်မတန်းကတော့ ရှိနေသေးသော်လည်း နတ်ဘုရားရုပ်တု စသည်တို့တော့ မရှိတော့ပေ။

၎င်းအတွင်း၌ လူတစ်ဦးက တာအိုတရား နားလည်နေပြီး အဆိုပါလူမှာ အမူအရာ အေးစက်လှသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့နောက်တွင်မူ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသား သုံးဦး ရှိနေပြီး သူ့အတွက် တာအိုတရား ကာကွယ်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦး၏ အရှိန်အဝါများက အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ လီယန်ချူ ဤလူစုကို မြင်တော့ တစ်ချက် မှင်သက်သွားသော်လည်း ဝင်လာခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက အမူအရာ အေးစက်ပြီး တာအိုတရား နားလည်နေဆဲဖြစ်ကာ မျက်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ တာအိုတရား နားလည်ချိန်တွင် ပြင်ပလောကကိုလည်း အာရုံခံနိုင်သဖြင့် မျက်လုံးပိတ်ထားသော်လည်း လုံးဝ ခုခံမှုမရှိသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပေ၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဘေးတွင် လူကာကွယ်ပေးရန် မလိုပါ။

ဒါပေမယ့် ဤသက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးက မိမိတို့၏ တာအိုတရား နားလည်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဤလူငယ်ဘေးတွင် ကာကွယ်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ဤလူ၏ အဆင့်အတန်းက အလွန် မြင့်မားလှသည်။

လီယန်ချူ နန်းတော်ဆောင်ထဲ ရောက်လာပြီး ရိုးရှင်းစွာ စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ပေ။ ခဏအကြာတွင် ခန့်ညားသော တာအိုတရားသံများကို ခံစားမိသဖြင့် တာအိုတရား နားလည်သည့် အခြေအနေထဲ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ တစ်ဦးချင်းစီတွင် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာ ရှိကြတာပဲလေ။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးလည်း ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ထိုအမူအရာ အေးစက်သည့် အမျိုးသားဘေးတွင် ဆက်လက်ကာကွယ်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေကျလျှင် မျက်ဝန်းများက လီယန်ချူပေါ် ကျရောက်ပြီး အကဲခတ်တတ်ကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူ၏ တာအိုတရား နားလည်သည့် အချိန်က အလွန်ကြာမြင့်ပြီး နာရီဝက်နီးပါး ရှိသည်။ တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ပေါင်းသုံးရာစာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ တိုးပွားလာသဖြင့် ဒါက အလွန် ဝမ်းမြောက်စရာ ကိန်းဂဏန်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာမှာ နာရီဝက် တာအိုတရား နားလည်တာဟာ သန့်စင်တဲ့ ရတနာဆေးဝါးတစ်လုံး သုံးလိုက်ရတာနဲ့ တူတူပဲ၊ တကယ့် ရတနာမြေပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ ထိုအမူအရာ အေးစက်သည့် အမျိုးသားနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးတို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အသိဉာဏ်ကို ဆက်လက်အာရုံခံနေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်အလွန်ကြာမြင့်သည့်အပြင် ၎င်းတင်မကဘဲ တန်ခိုးစွမ်းအား မှော်အတတ်ပညာအသစ်တစ်ခုကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရသေးသည်။

၎င်းမှာ "ဝမ်ကျန့်ကွေ့ကျုန်း" ဖြစ်ပေသည်။

ဤနာမည်နှင့် ပတ်သက်ပြီး လီယန်ချူလည်း မသိစိတ်ကနေ နည်းနည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ ဝမ်ကျန့်ကွေ့ကျုန်း ရှိနေတာလား"

ဒါပေမယ့် ထို့နောက်တွင် သူ နားလည်သွားခဲ့ရပြီး နာမည်ပေးတာချင်း တိုက်ဆိုင်နေတာမျိုး ရှိနိုင်တာပဲဟု တွေးမိသည်။ ဤဝမ်ကျန့်ကွေ့ကျုန်းက အလွန် အစွမ်းထက်သည့် ဓားကျမ်းဖြစ်ပြီး ဓားချီပေါင်း တစ်သောင်းကို ကျင့်ကြံထုတ်ဖော်နိုင်ကာ တစ်ခဏအတွင်း ထုတ်လွှတ်လျှင် စွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားလှသည်။

"ဒီဓားကျမ်းတစ်ခုတည်း ပြင်ပလောက ရောက်သွားရင်တောင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မယ်"

ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ဤဓားကျမ်းက အလွန်မြင့်မားသည့် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲလှသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းအတွင်း၌ တောင်းဆိုချက်များ ရှိနေပြီး ဓားချီတစ်ချက်ချင်းစီက အလွန် ထက်မြက်သဖြင့် သာမန်လူက ရာဂဏန်းခန့်သာ သိုလှောင်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျန့် (ဓားတစ်သောင်း) ဆိုသည်မှာ အယူအဆတစ်ခု မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် လီယန်ချူကတော့ မတူပါ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် သန်မာသဖြင့် အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုးတင်မကဘဲ အကြောများနှင့် ကလီစာ ငါးပါးစလုံးလည်း အစွမ်းထက်လှသည်မို့ ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် ဓားချီများကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဓားကျမ်းကို အခုထိ သေချာ နားမလည်သေးဘူး၊ အခုကျတော့ ဓားတာအိုရဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားကျမ်းကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရတယ်... ဒါက ငါ့ကို ဓားကျင့်ကြံသူလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်ဖို့ အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ့ခါးကြားမှ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသာလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာက ထွက်လာပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် သို့ အကြည့်အငွေ့အသက်အချို့ ကျရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ စောစောက တွေ့ခဲ့ရသည့် အမူအရာ အေးစက်သော အမျိုးသားနှင့် သူ့ဘေးမှ သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦး ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ မျက်ဝန်းတွင် အကဲခတ်ခြင်း ရှိနေသော်လည်း ထင်ရှားသည့် ရန်ငြိုးမရှိဘဲ၊ သူ့အပေါ် နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေပုံရပြီး မျက်ဝန်းများကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

"ဒီလူက စောစောက တာအိုတရား နားလည်တာ နာရီဝက်နီးပါး ရှိတယ်၊ တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ"

ဟု သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဂိုဏ်းကြီးရဲ့ ပါရမီရှင်လဲ မသိဘူး"

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာအရှိန်အဝါမှ မရှိဘူး၊ သေချာပေါက် အလွန်မြင့်မားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါတင်မကဘဲ သူ့ကံကြမ္မာကိုပါ စူးစမ်းလို့ မရဘူး"

သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦး ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

အမူအရာ အေးစက်သည့် အမျိုးသားလည်း လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် အစွမ်းထက်လှသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နေရာရှိ တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ တာအိုတရား နားလည်သည့် အချိန်က အတိုအရှည် မတူကြပေ။ သူလည်း တစ်ခါက နာရီဝက်ခန့် တာအိုတရား နားလည်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အလွန် ယုံကြည်ချက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စောစောက ကျောက်ကျန့်ကျုန်း ဟု ခေါ်သည့် အမျိုးသားက လီယန်ချူကို ဤတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ အစွမ်းထက်သည့် ပစ္စည်းများနှင့် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများ ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဒါတင်မကဘဲ သူ ပြောခဲ့သည်မှာ မိစ္ဆာလောက မှ ရောက်ရှိလာသည့် ထူးဆန်းသော အမျိုးသားသည်ပင် ဤတာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ အခွင့်အရေးများကို တစ်ဦးတည်း မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဟု ဆိုသည်၊ ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ထိုအမူအရာ အေးစက်သည့် အမျိုးသား ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သာမန်မဟုတ်သော အစွမ်းထက်သည့် နောက်ခံများ ရှိကြသည်။ မိစ္ဆာနယ်ပယ်မှ ပညာရှင်သည်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခြင်း မဟုတ်ပါက ဤနေရာကို လုံးဝ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူ နန်းတော်ဆောင်အသစ်တစ်ခုထဲ မဝင်ရောက်ရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် အလွန် ယုတ်မာညစ်ထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပြီး ထိုလူငယ်ရဟန်းသည် ဝတ်စုံဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေကာ ဝတ်စုံက ပွပွကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မကိုက်ညီဘဲ လူကို ပေးစွမ်းနေသည့် ခံစားချက်က အလွန် ယုတ်မာညစ်ထန်လှသည်။

လီယန်ချူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ရဟန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် လုံးဝ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိပါသော်လည်း မသိစိတ်ကနေ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူငယ်ရဟန်းက ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တာအိုကျောင်းထဲ ရောက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ မသိစိတ်ကနေ ဖြဲခြစ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ကာ -

"ဟား... တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်က ပါးစပ်ကြီး နားရွက်အထိ ပြဲအာသွားပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် ထက်မြက်သည့် သွားစွယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အလွန် ဆန်းပြားလှသည်။ သူ့ဘေးမှ ထွက်လာသည့် ယုတ်မာညစ်ထန်သော အရှိန်အဝါများက အလွန် သိပ်သည်းလှသည်။

အမူအရာ အေးစက်သည့် အမျိုးသားနှင့် သူ့ဘေးမှ သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးတို့သည်ပင် ဤယုတ်မာညစ်ထန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ရချိန်တွင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိကြသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုအမျိုးသားကို နောက်ကွယ်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ရင်း -

"ဒီကောင့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက အလွန်ကို ယုတ်မာညစ်ထန်ပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်၊ သတိထား"

ဟု သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက သတိပေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်ရဟန်းမှာမူ ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်း၏ ပညာရှင်ကို စိတ်ဝိညာဉ် သိမ်းပိုက်ထားသည့် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ယခုအချိန်တွင် များစွာသော ပညာရှင်များကို ဝါးမြိုထားပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်အဝါက အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တာအိုကျောင်းထဲတွင် လီယန်ချူကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက် ရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းများ လင်းလက်နေသည်။

ဤလူငယ်ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် သိပ်သည်းသော သွေးရောင် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေပြီး သွေးရောင် စွမ်းအားများက အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေသဖြင့် သေချာ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော်လည်း ဝိညာဥ်မျက်စိ အတတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"မင်းပဲကိုး" ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်ရဟန်းက အသာလေး ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ဟုတ်ပါတယ်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေကို ကျုပ်ကတော့ အလွန်ပဲ လွမ်းဆွတ်နေမိတာပါ"

ဟု ပြန်လည်ပြောကြားသည်။

သူ့လေသံက အလွန် အေးစက်လှပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင်မူ ဘာအပြုံးမျှ ရှိမနေပေ။

လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး -

"ငါ့လက်အောက်က ရှုံးနိမ့်ဖူးတဲ့ ကောင်ကများ... မင်းရဲ့ ဒီလို အမူအရာက... ဘယ်သူ့ဆီကနေ စွမ်းအားတွေကို ခိုးယူလာခဲ့ပြန်တာလဲ"

ဟု ပြန်လည်ပက်လိုက်သည်။

လူငယ်ရဟန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောရင်း -

"လူ့လောကထဲမှာ အစွမ်းအစ အနည်းငယ် ရှိနေရုံနဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေတာလား... မင်းနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေကြားထဲမှာ ကွာခြားချက်က အလွန်ပဲ ကြီးမားပါသေးတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး -

"သုံးကြိမ်တောင် သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်တာကို အခုထိ ဒီလောက်အထိ ကြွားဝါဝံ့သေးတာပဲ"

ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူ့လေသံက တည်ငြိမ်လှသော်လည်း တိုတောင်းသော စကားအနည်းငယ်နှင့်ပင် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသများကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောမိသွားပြီး... ဤလူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ထားသဖြင့်လား၊ မဟုတ်လျှင် ဘာကြောင့် မိမိကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဤမျှလောက် ယုံကြည်ချက် ရှိနေရသနည်း။

"မင်းက သေတာ မဝသေးဘူးလား"

ဟု လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်နှင့် မေးလိုက်တော့သည်။

ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ - "..............."