အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄) ခင်ဗျားတို့ကို လွှဲအပ်လိုက်မယ်... ကျွန်တော် စိတ်ချတယ်

"ငွေတုံး တစ်သေတ္တာကို အိုယန်ပင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့မယ်..."

"မြေကွက်ကျယ်ကြီးတစ်ခုဝယ်ဖို့ အိုယန်ပင်းကို အကူအညီတောင်းရမယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် ယွီရွှေခရိုင်မှာ လူသွားလမ်းမကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

"ကျန်တဲ့ ဆယ့်သုံးသေတ္တာထဲက ငွေပြား နှစ်သိန်းခြောက်သောင်းကိုတော့ စနစ်အမှတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ..."

ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာများကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"စနစ်... ငွေပြား နှစ်သိန်းခြောက်သောင်းလုံးကို စနစ်အမှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်စမ်း..."

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

စနစ်အမှတ် - ၈၁၅၀၂၉၈၆၀။

စုစုပေါင်းအမှတ်များက သန်းရှစ်ရာကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အလွတ်ဖြစ်သွားသော သေတ္တာများအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာ နှစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

"ဒါနဲ့... လင်ယွန်းစံအိမ်မှာ နောက်ပိုင်းကျရင် လူငါးရာလောက် နေကြမှာဆိုတော့ သောက်သုံးရေက ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"ဒီကမ္ဘာမှာက ရေပိုက်လိုင်းတွေမှ မရှိတာ... အားလုံးက ရေတွင်းတွေကိုပဲ အားထားနေရတာ..."

"ဒါဆိုရင် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး စံအိမ်ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ ရေတွင်းတချို့ တူးထားလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က စံအိမ်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးသွားကာ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်၍ မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ချက်ချင်း စမ်းလိုက်သည်။

မြေကြီး တစ်ကုဗမီတာခန့် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မြေကြီးကို လေးကြိမ်တိတိ စမ်းလိုက်ပြီးနောက် ၂ မီတာ အကျယ်ရှိသော လေးထောင့်တွင်းကျင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်လင်က ရှစ်မီတာအရှည်ရှိသော သစ်လုံးတစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ ကျင်းပေါ်တွင် တင်၍ ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်နှောင်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ကြိုးကို ကိုင်ကာ ကျင်းအောက်ခြေသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ဆက်၍ စမ်းနေလေသည်။

မြေကြီး တစ်ကုဗမီတာခန့် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။

ဤကဲ့သို့ပင် ဆက်လက်၍ အောက်သို့ တူးဆင်းသွားရာ ၂ မီတာ အကျယ်ရှိသော လေးထောင့်ကျင်းမှာ အောက်ဘက်သို့ ရှည်ထွက်သွားသည်။

နှစ်မိနစ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျောက်လင်က မီတာ ၃၀ အနက်ရှိသော ရေတွင်းတစ်တွင်းကို တူးဖော်ပြီးစီးသွား၏။

နောက်ဆုံး ဆယ်မီတာမှာ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် သဲများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အေးစက်သော မြေအောက်ရေများက အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေသည်။

ယွီရွှေခရိုင်သည် ယွီရွှေမြစ်အနီးတွင် တည်ရှိသောကြောင့် မြေအောက်ရေ ပေါကြွယ်ဝလှ၏။

မြေအောက်ရေများ ဆက်တိုက် စိမ့်ထွက်နေပြီး ဆယ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ ရေတွင်းအောက်ခြေတွင် ရေတစ်ပေခန့် ပြည့်သွားသည်။

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ရေပြင်ကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်ပြီး ရေများအားလုံးကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျောက်လင်က အောက်ခြေနှင့် ဘေးပတ်လည်ကို ထပ်မံ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်မီတာခန့် ထပ်မံ ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကျောက်တုံးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံကို တူးဖော်စဉ်က ကျောက်လင်သည် ကျောက်တောင်တစ်တောင်လုံးကို တူးဖော်ခဲ့ပြီး ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်တုံး တစ်ကုဗမီတာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ရေတွင်းအောက်ခြေတွင် အဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သွား၏။

ကျောက်လင်က ကြိုးကို ကိုင်ကာ တစ်မီတာခန့် အပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားပြီးနောက် ရေတွင်းကို နောက်ထပ် တစ်မီတာ ချဲ့ရန်အတွက် ဘေးပတ်လည်ရှိ တွင်းနံရံများကို ချက်ချင်း ထိတွေ့လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်တုံးများကို ထုတ်လွှတ်ကာ အဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ထပ်၍ တည်ဆောက်လိုက်၏။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျောက်လင်မှာ မကြာမီပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အချင်း ၂ မီတာနီးပါးရှိသော ရေတွင်းတစ်တွင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြီးစီးသွားလေ၏။

"ဒီရေတွင်း တစ်တွင်းတည်းနဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး..."

"တခြားနေရာတွေမှာပါ ရေတွင်း ဆက်တူးရမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

စနစ်နေရာလွတ်ကို အသုံးပြု၍ ရေတွင်းတူးခြင်းက အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှ၏။

၎င်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လုပ်ရပ်နှင့်ပင် တူနေသည်။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်က စံအိမ်၏ ထောင့်ပေါင်းစုံတွင် နေရာတစ်ခုစီ ရှာဖွေကာ ရေတွင်း ၁၀ တွင်းကို အောင်မြင်စွာ တူးဖော်နိုင်ခဲ့၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ပထမဆုံး ရေတွင်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရေတွင်းထဲရှိရေမှာ ၁၀ မီတာခန့် နက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"ယွီရွှေခရိုင်ရဲ့ မြေအောက်ရေက တကယ့်ကို ပေါများလွန်းတယ်..."

"ရေတစ်ပုံးလောက် ခပ်လိုက်ရင်တောင် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မြေအောက်ရေတွေက ပြန်စိမ့်ထွက်လာပြီး ပြည့်သွားနိုင်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်..."

"ငါတို့ အကုန်လုံး သုံးလို့တောင် ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ့်ကို သုံးလို့ ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယခုအခါ ရေအရင်းအမြစ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီဖြစ်ရာ အခြားပြဿနာများမှာ အသေးအမွှားသာဖြစ်ပြီး ငွေဖြင့် အားလုံး ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က ငွေများ သိမ်းဆည်းထားသော သစ်သားအိမ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သစ်သားပျဉ်ပြားတချို့ကို ရှာဖွေကာ တပ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အေးဆေးစွာ အနားယူစောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ယဲ့လင်အာက အစေခံမလေး နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့က မြင်းလှည်းနှစ်စီးကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ဝယ်ယူလာခဲ့ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အိုယန်ပင်းသည် စံအိမ်ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို စစ်ဆေးရန် ရံဖန်ရံခါ လာရောက်မည်ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်ကြီးကြပ်မှုမှာမူ အစေခံမလေး နှစ်ယောက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

ဤပစ္စည်းအများစုမှာ အစေခံမလေး နှစ်ယောက်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများ ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး..."

အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က ကျောက်လင့်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ကျောက်လင်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ နာမည်ရင်းက လျိုရှန်မိန် ပါ..."

"သခင်လေးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ နာမည်ရင်းက လီချင်းဟယ်ပါ..."

အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"အခုကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က ချွန်းရှန်... မင်းရဲ့နာမည်က ရှာဟယ်လို့ မှတ်လိုက်တော့..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

ဤအစေခံမလေး နှစ်ယောက်မှာ အိုယန်ပင်းမှ ဝယ်ယူထားပြီး အလုပ်အကျွေးခံစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားသူများဖြစ်ရာ သခင်ဖြစ်သူတွင် ၎င်းတို့၏ အမည်များကို ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့် ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားရှင်းလင်းပြီး ညစာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြ..."

"ငါ ဒီည ဒီမှာပဲ နေမယ်... မနက်ဖြန်ကျမှ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ပြန်မယ်..."

ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က “ဟုတ်ကဲ့”ဟု ပြန်ဖြေကာ သူတို့၏ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် အလျင်စလို ထွက်သွားကြ၏။

သူတို့သည် အိုယန်ပင်း ဝယ်ယူလာသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ဆက်နေရမည်လား ထွက်သွားရမည်လား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်မည့်သူမှာ ကျောက်လင်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ဤညစာသည် သူတို့၏ စွမ်းရည်ကို ပြသရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယဲ့လင်အာက ရောက်ရှိလာ၏။

"ခင်ပွန်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေသေတ္တာ နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တာလဲ..."

ယဲ့လင်အာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီသေတ္တာတွေကို ငါ့သူငယ်ချင်း ယူသွားပြီ..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်သောအခါ ကျောက်လင်က အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ပြန်ဖြေလေ့ရှိသည်။

တကယ်တမ်း မရှိသော သူငယ်ချင်းဆိုသည်မှာ သဘာဝကျကျပင် အကောင်းဆုံး လက်သည်ခံသူ ဖြစ်ပေသည်။

"အိုး..."

ယဲ့လင်အာက ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယဲ့လင်အာ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ကျောက်လင့် နောက်ကွယ်တွင် အင်အားကြီးမားသော ရှေးဟောင်း သိုင်းပညာရှင် မိသားစုတစ်စု သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ကျောက်လင်သည် အကူအညီများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့နောက်ကွယ်ရှိ မိသားစုကို ပြန်လည်ပေးဆပ်သင့်သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် အိုယန်ပင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့်အတူ အသက်အတော်အတန် ကြီးနေပြီဖြစ်သော လက်မှုပညာရှင် နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ကျောက်လင်... ယွီရွှေခရိုင်မှာ တော်တော်လေး ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ ပန်းရန်ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ကို ငါရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."

"သူတို့က တစ်သက်လုံး အိမ်ဆောက်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ လုပ်လာခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူတို့ဆီကနေ ပညာသင်သွားတဲ့ ကျွမ်းကျင် လက်မှုပညာရှင် ဆယ့်နှစ်ယောက်ကျော်လောက်စီ ရှိတယ်..."

အိုယန်ပင်းက ရောက်ရောက်ချင်းပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွား၏။

ဤပန်းရန်ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်သည် အခြေခံအားဖြင့် တည်ထောင်သူ ဆရာသခင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ပန်းရန်ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ သူ၏ လက်အောက်တွင် လက်မှုပညာရှင် အများအပြား ရှိနေပြီး အိမ်ဆောက်လုပ်ရေး ကန်ထရိုက်ယူရန်အတွက် အချိန်မရွေး လက်မှုပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ယူနိုင်သူဖြစ်သည်။

ပန်းရန်ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ ကန်ထရိုက်တာတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူပေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော့်နာမည်က လွီမုချိုး ပါ..."

"ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရေးကိုပဲ လေ့လာဆည်းပူးခဲ့တာပါ... လင်ယွန်းစံအိမ်ကို ကျွန်တော့်ဆီ အပ်နှံလိုက်ရင် သေချာပေါက် စိတ်ပျက်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပထမ လက်မှုပညာရှင် အဘိုးကြီးက မတ်မတ်ရပ်ကာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ စတင်ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်လေး... ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ရှင်းဝမ် ပါ... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဦးလေးတွေနဲ့အတူ အိမ်တွေ လိုက်ဆောက်ခဲ့တာပါ..."

"ဆောက်လုပ်ရေး ပညာရပ်တွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရွာသူရွာသားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လက်မှုပညာရှင် အများအပြားကို ကွပ်ကဲခဲ့ပါတယ်..."

"ကျွန်တော် ကြွားပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်လို အဆောက်အအုံမျိုးကိုမဆို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဆောက်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

ဒုတိယ လက်မှုပညာရှင် အဘိုးကြီးက အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန် မောက်မာနေကြောင်း ကျောက်လင် သိနိုင်ပေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှု ရှိခြင်းနှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု ရှိခြင်းတို့မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သောအရာပင် ဖြစ်၏။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်လင်က ယဲ့လင်အာ ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများဆီသို့ သွားကာ ကလောင်တံတစ်ချောင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က သူ၏ ဆရာသခင်အဆင့် ပန်းချီစွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ လှပသော ဗီလာကြီးတစ်ခု၏ အပြင်အဆင်ကို ပုံကြမ်း ဆွဲလိုက်၏။

ဤဗီလာသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အပြင်အဆင်နှင့် ခမ်းနားလှပသော ဒီဇိုင်းများဖြင့် ခံ့ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး တကယ့်ကို ကိုယ်ပိုင်နန်းတော်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီး လက်မှုပညာရှင် နှစ်ယောက်က သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာ၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဒီလို အဆောက်အအုံမျိုး ဆောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သံသယဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်က မင်ချွမ်မြို့က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လာတာပါ..."

"နောက်ပိုင်း အချိန်ရရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ဒီလို အဆောက်အအုံမျိုးကို တကယ် ဆောက်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိလာပါလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော် ဒီအဆောက်အအုံကို ဆွဲပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဆက်လက် လေ့လာသင်ယူသင့်ပြီး အမြဲတမ်း နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ကို မွေးမြူထားဖို့ ပြောချင်လို့ပါ..."

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ကျွန်တော် ငြင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီးသားပါ... လင်ယွန်းစံအိမ်ကို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ဆီ စိတ်ချလက်ချ အပ်နှံနိုင်ပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ကျောက်လင်က ဤပန်းချီကားကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို အရှက်ရစေရန်နှင့် သူ့ကို အထင်မသေးရဲစေရန် ထို့ကြောင့် အလုပ်တွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးအတွက် အိမ်ဆောက်ပေးဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ကျွန်တော့်မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုပဲရှိပါတယ်... လင်ယွန်းစံအိမ် ပြီးသွားတာနဲ့ ပန်းချီကားထဲက အဆောက်အအုံရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ပညာရပ်တွေကို ကျွန်တော့်ကို လက်ဆင့်ကမ်း သင်ပေးရပါမယ်..."

လွီမုချိုးက အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း ထပ်တူပါပဲ..."

ချန်ရှင်းဝမ်ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကျောက်လင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။