အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) ဒုက္ခသည်တွေကို လုဝယ်ဖို့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံ မင်းဆီမှာ ရှိလို့လား

"ဟင်..."

"ခင်ပွန်း... ခင်ပွန်းက ဒုက္ခသည်စခန်းကို သွားမလို့လား..."

ယဲ့လင်အာ မျက်နှာသစ်ပြီးသွားချိန်တွင် ကျောက်လင်က သူ ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ သွားချင်ကြောင်း လာပြောသဖြင့် သူမမှာ စိတ်ပျက်သွားရ၏။

အိုယန်ပင်းက ယဲ့လင်အာကို အလွန် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်စခန်းကို သွားချင်တာ ပြဿနာရှိလို့လား..."

အိုယန်ပင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ရဲမက်တစ်ဦးအနေဖြင့် အိုယန်ပင်းက ခရိုင်ဝန်ရုံးသည် ဒုက္ခသည် နှစ်သောင်းကျော်ကို ကူညီရန် နေ့စဉ် ငွေမည်မျှ သုံးစွဲနေရကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် အိုယန်ပင်းက ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူလိုသူ မည်သူ့ကိုမဆို အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးမည် ဖြစ်၏။

ယဲ့လင်အာမှာ နဖူးကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤအရာကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

အိုယန်ပင်းသည် ကျောက်လင်နှင့် အချိန်များများ အတူမနေရသေးသဖြင့် သူ့တွင် ဇနီးများစွာ ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ယဲ့လင်အာကတော့ သေချာပေါက် သိထားပေသည်။ သူက ဒုက္ခသည်စခန်းကို သွားမည်ဟု အကြောင်းပြကာ တကယ်တမ်း၌ ဇနီးအသစ် သွားရှာမည် ဖြစ်သည်။

ယဲ့လင်အာသည် ကျောက်လင် ဇနီးများစွာ လက်ထပ်ထားသည့် အချက်ကို လက်ခံထားသော်လည်း ကျောက်လင်က အိမ်သို့ ဇနီးသစ်တစ်ယောက် ခေါ်လာသည်ကို မြင်ရတိုင်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ နာကြည်းဝမ်းနည်းနေမိဆဲဖြစ်၏။

"လင်အာ မသွားချင်ရင် အိမ်မှာ စောင့်နေလို့ ရတယ်... ကိုယ် ပင်းပင်းကို ဒုက္ခသည်စခန်း ခေါ်သွားလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

"သွားမယ်..."

"ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့လင်အာမှာ ဒေါသထွက်သွား၏။ သူမက အဘယ်ကြောင့် မသွားနိုင်ရမည်နည်း။

အိမ်တွင် လျစ်လျူရှုခံရပြီး ကျောက်လင် ဇနီးအသစ် ရွေးချယ်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းခံစားနေရမည့်အစား လိုက်သွားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ အိမ်တွင် ကျန်ခဲ့ပါက သူမ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေမိမည် ဖြစ်၏။

အိုယန်ပင်းက ကျောက်လင် ဘာကြောင့် ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ သွားချင်နေမှန်း မသေချာသေးသော်လည်း သူမက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး ကျောက်လင်၏ လက်မောင်းကို မသိမသာ တွဲချိတ်လိုက်သည်။

မနေ့ညက ကျောက်လင်နှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်ဆံခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ သံယောဇဉ် ပိုမိုခိုင်မာလာကာ အိုယန်ပင်းသည် သူမကိုယ်သူမ သူ၏ထံသို့ အပြည့်အဝ ပုံအပ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ် မှီခိုလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးယောက်သည် နံနက်စာကို အမြန်စားလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်တစ်စီး မြင်းပေါ်တက်ကာ ဒုက္ခသည်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ခရိုင်မြို့တော်ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းသည် တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းကို လေးထောင့်ပုံစံ မြေသားတံတိုင်းဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ တည်ဆောက်ထားပြီး အတွင်းဘက်တွင် သစ်သားတဲဆယ်လုံးရှိကာ ဒုက္ခသည်များအားလုံး ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြ၏။

သူတို့သုံးယောက်သည် မြင်းများကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး အရောင်းအဝယ်ခန်းမဆီသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"အိုး... အရာရှိအိုယန်... ရောက်လာပြီကိုး..."

ယွီရွှေခရိုင်တွင် အိုယန်ပင်းသည် လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောရပေမည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာ ခရိုင်ဝန်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ခေါင်းဆောင်ရဲမက်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူအများအပြားက သူမကို သိကြပေသည်။

ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော အမျိုးသားတစ်ယောက်က အိုယန်ပင်းကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အိုး... နင်ပဲ ယွမ်လီကျဲ... နင့်အလုပ်ချိန်မှာ ဘာကိစ္စ ဒုက္ခသည်စခန်းကို ရောက်နေတာလဲ..."

ထိုအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ အိုယန်ပင်းက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်၏။

အိုယန်ပင်းသည် ကျောက်လင်၏ မျက်နှာကို အစဉ်မပြတ် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

"ယွမ်ဇီလေး... အဲ့ဒါ ငါ့ခင်ပွန်း ကျောက်လင်တဲ့..."

"ခင်ပွန်း... အဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်လီကျဲသည် အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်၏ လက်များကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ယောက်ဖ.. မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ယွမ်လီကျဲပါ... အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ယွမ်ဇီလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

သေချာပေါက်ပင် ယွမ်လီကျဲသည်လည်း ကျောက်လင်၏ မကျေနပ်မှုကို စောစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပြီး အခြေအနေမှ ကင်းလွတ်စေရန် ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ... ရှောင်ယွမ်ဇီ... မင်းနဲ့ ငါ့ဇနီးက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဒီနေ့ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆက်ဆံလိုက်ပါ့မယ်..."

"ငါ့ကို တဲတွေဆီ ခေါ်သွားပေး... အမျိုးသမီး နည်းနည်းလောက် ရွေးချယ်ချင်လို့..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

ကျောက်လင်၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်မျှ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ယွမ်လီကျဲသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူ့ကို အချစ်ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ယခု နားလည်မှုလွဲမှန်း သိသွားသောအခါ အပြုံးများဖြင့် ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံနေပြန်၏။

ယွမ်လီကျဲက ကျောက်လင်ကို ဒုက္ခသည်များ စုဝေးနေသည့် တဲဆီသို့ ခေါ်သွားမည်ပြုစဉ် အခြားလူလေးယောက်က အရောင်းအဝယ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

ကျောက်လင်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။ အိုယန်ပင်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရောက်လာသော လူလေးယောက်မှာ မနေ့က သူတို့ တွေ့ခဲ့သည့် ယန်ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါသုံးယောက်မှလွဲ၍ အခြားသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ဤအခြေအနေက အနည်းငယ် အနေရခက်စရာ ဖြစ်သွား၏။

ယန်ချန်ဖုန်းသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ကာ ယွမ်လီကျဲဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ယွမ်ဇီလေး... မင်းက အိုယန်ပင်းနဲ့ ကျောက်လင်ကို ဒုက္ခသည် ရွေးဖို့ ခေါ်သွားပေးမလို့လား..."

ယန်ချန်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ယွမ်လီကျဲက ယန်ချန်ဖုန်းကိုလည်း သိထားသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယွီရွှေခရိုင်၏ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူတိုင်းက အချင်းချင်း သိကျွမ်းနေကြခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မင်း ငါတို့လေးယောက်ကိုပါ ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါလား..."

"ကျောက်လင် ဝယ်ချင်တဲ့ ဘယ်ဒုက္ခသည်အတွက်မဆို ငါက ဈေးနှစ်ဆ ပေးမယ်..."

ယန်ချန်ဖုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားက ယန်ချန်ဖုန်းသည် ကျောက်လင်ကို အရှက်ခွဲလိုကြောင်း သေချာပေါက် ဖော်ပြနေပေသည်။ သူက သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို အသုံးပြု၍ ကျောက်လင်ကို ဖိနှိပ်ကာ မနေ့က ဆုံးရှုံးသွားသော မျက်နှာကို ပြန်လည်ရယူရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်က သဘောကျသွားသည်။

"ယန်ချန်ဖုန်း... မင်းက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား..."

ကျောက်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီဒုက္ခသည်စခန်းက မင်းတို့ ကျောက်လင် မိသားစုက ဖွင့်ထားတာမို့လို့လား... မင်းက လာပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို ဝယ်လို့ရတယ်ဆိုရင် ငါ ယန်ချန်ဖုန်းကကော ဝယ်လို့မရဘူးလား..."

"ဈေးအများဆုံး ပေးနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ပဲ... ငါတို့က လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးကို တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံတယ်... မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ထုတ်ပြလိုက်လေ..."

ယန်ချန်ဖုန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“အဟား…”

ကျောက်လင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်း ဘာရယ်တာလဲ..."

ယန်ချန်ဖုန်းက ကျောက်လင်၏ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ဆီမှာ ငွေပြားသုံးသိန်းတန် ငွေစက္ကူတွေရှိတယ်... ခရိုင်ထဲမှာ ဒုက္ခသည် နှစ်သောင်း ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ သူတို့အားလုံးကို ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် အများဆုံးမှ ငွေပြား ခြောက်သောင်း ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်သောင်းလောက်ပဲ ကုန်မှာ..."

"ငါတို့ ဒီလိုလုပ်မယ်... မင်းက ငွေပြား တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ထုတ်ပြီး ဒုက္ခသည် အားလုံးကို ဝယ်လိုက်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ချန်ဖုန်းမှာ တုန်ခါသွား၏။ သူ၏ အပေါင်းအပါ သုံးယောက်မှာလည်း ချေးစားထားရသကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ယန်ချန်ဖုန်းက မနေ့က ကျောက်လင်သည် သူ့အား ငွေပြား သုံးသိန်းတန် ငွေစက္ကူများ ပြသခဲ့ကြောင်းကို သတိရသွားတော့သည်။ ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအမြစ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ယန်ချန်ဖုန်းက သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

"ဟမ့်... သွားကြမယ်..."

ယန်ချန်ဖုန်းတွင် ထိုမျှများပြားသော ငွေများကို ထုတ်ပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိချေ။ သူသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အရှက်ကွဲသွားကာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့်သာ ထွက်ပြေးသွားရတော့၏။

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ခြင်ကောင်ဖြစ်သည့် ယန်ချန်ဖုန်းကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ပြုံးလျက် ဒုက္ခသည်တဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွမ်လီကျဲသည် ယခုအခါတွင် ကျောက်လင်က တကယ်ကို ကြွယ်ဝချမ်းသာကြောင်း သိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤသူက ဖောက်သည်ကြီးတစ်ယောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ယွမ်လီကျဲက အိုယန်ပင်းကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောကာ ရှေ့မှပြေးသွားပြီး ကျောက်လင်ကို ပထမဆုံး ဒုက္ခသည်တဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ငါ့ကို အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည်တွေဆီ ခေါ်သွားပေး..."

"ဒီနေ့ ငါက အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည်တွေကို ရွေးချယ်ဖို့ လာခဲ့တာ..."

ကျောက်လင်က ပထမဆုံးတဲတွင် အမျိုးသား ဒုက္ခသည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ဆာလောင်နေသော မျက်လုံးများ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

ဤဒုက္ခသည်များတွင် ယာယီ ခိုလှုံရာ ရှိသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲ တစ်ပန်းကန်သာ သောက်ရသဖြင့် အားလုံးက တော်တော်လေး ဆာလောင်နေကြသည်။ သဘာဝကျကျပင် အလုပ်ရှင်တစ်ဦးက လာရောက်၍ လူများကို ဝယ်ယူလိုသည့် အချိန်တိုင်း ဤဒုက္ခသည်များသည် အလုပ်ရှင်က သူတို့ကို ရွေးချယ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိစွာဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်ကြပေသည်။

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်လီကျဲမှာ အံ့သြသွားပြီး အိုယန်ပင်းကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်က "နင့်ခင်ပွန်းက အမျိုးသမီးတွေကို ဝယ်ပြီး အိမ်ခေါ်သွားချင်နေတာကို နင်က သူ့ကို မတားတော့ဘူးလား..." ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

အိုယန်ပင်းက တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် မည်သည့်စကားကိုမျှ မပြောခဲ့ချေ။ ထိုသို့ဖြစ်နေသောကြောင့် ယွမ်လီကျဲက ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ကျောက်လင်ကို အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည်များ စုဝေးနေသည့် တဲဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါ်သွားလိုက်သည်။

တဲ၏ အစွန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်လင်၏ မျက်လုံးများက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို စတင် စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အသိစိတ်က စနစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ အာရုံစူးစိုက်သွားတော့သည်။ အချက်ပြစာတို ပေါ်လာမှသာ ကျောက်လင်က သွားရောက်၍ စနစ်၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အမျိုးသမီးကို ရွေးချယ်မည် ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အချက်ပြစာတို အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။