အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉) စစ်တပ်ပိုင်မြေ မူတစ်ရာ ရွေးချယ်ခြင်း

ကျောက်လင်က သူ၏လက်ထဲတွင် မြေစာချုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ယွီရွှေခရိုင်တွင် ဗိုလ်ချုပ် ရှန့်ယွင်ချွမ်းက သုံးရာ့သတ်သမားအတွက် ဆုကြေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ခုမှာ စစ်တပ်ပိုင်မြေ မူတစ်ရာကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်ပေးထားသည့် ဤမြေစာချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျောက်လင်သည် အခြားကိစ္စရပ်အားလုံးကို ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ဤမြေစာချုပ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

"ချန်းရွှယ်... အဲ့ဒီမြေစာချုပ်က ကိုယ့်ကို စစ်တပ်ပိုင်မြေ မူတစ်ရာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားတာ..."

"ဒီမြေမူတစ်ရာကို ဘယ်နေရာမှာ ရွေးမလဲဆိုတာ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါလား..."

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ဇနီး ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး မြေစာချုပ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က မြေစာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ကျောက်လင် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤအရာမှာ သုံးရာ့သတ်သမားအတွက် ဆုကြေးဖြစ်ပြီး မည်သူမျှမပိုင်ဆိုင်သော မြေရိုင်းများကို စစ်တပ်ပိုင်မြေအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။

"ခင်ပွန်း... ထင်းရှူးနက်တောင်ကနေ အနောက်ဘက်ကို မီတာငါးရာလောက် သွားလိုက်ရင် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ရှိတယ်..."

"အဲ့ဒီမီတာငါးရာလောက်ရှည်တဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးက တောင်ကတုံးမြေရိုင်းတွေချည်းပဲ... ရှေးခေတ်ကတည်းက သုံးလို့ရတဲ့ စိုက်ခင်းတွေအဖြစ် ဘယ်တုန်းကမှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ရသေးဘူး..."

"ဒါက ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်ပိုင်မြေ ဖြစ်နေတော့ မြေမူတစ်ရာလုံးကို တစ်ဆက်တည်း ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ မီတာငါးရာလမ်းကို မြေမူတစ်ရာအဖြစ် ပိုင်းခြားလိုက်မယ်..."

"ဒီမြေမူတစ်ရာကို ဘယ်သူမှ မစိုက်ပျိုးဖူးပေမယ့် မြစ်ငယ်လေးဘေးမှာရှိနေတော့ ရေသွင်းဖို့ အရမ်းကို အဆင်ပြေတယ်... ဒီမြေမူတစ်ရာကို မြေဩဇာကောင်းတဲ့ စိုက်ခင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ထင်းရှူးနက်တောင်တွင် အမြဲနေထိုင်ပြီး မိသားစု၏ ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးကို စီမံခန့်ခွဲနေသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထင်းရှူးနက်တောင်တစ်ဝိုက်ရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေ၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မြေစာချုပ်အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူမက ယခင်ကတည်းက မျက်စိကျနေခဲ့သော မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဇနီးလေး သဘောအတိုင်းပါပဲ..."

ကျောက်လင်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် စနစ်ရှိနေပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အမျိုးမျိုးလည်း ရှိနေသောကြောင့် ကျောက်လင်သည် အနာဂတ်တွင် ငွေအမြောက်အမြား ဝင်လာရန် သေချာနေပေသည်။

ဤစစ်တပ်ပိုင်မြေ မူတစ်ရာ ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ လုံးဝ သက်ဆိုင်မှု မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် မြေမူတစ်ရာသည် မြေဩဇာကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မြေရိုင်းဖြစ်စေ ကျောက်လင်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားပြမယ်... ဒီမြေမူတစ်ရာရဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ရှင်ရဲ့နာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်ဖို့ မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့ အရာရှိ ချင်းကျစ်အန်းကို ဖိတ်ခိုင်းဖို့ လီအန်းကို စေခိုင်းလိုက်မယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

နောက်ထပ် မြေမူတစ်ရာ ထပ်တိုးလာသောကြောင့် အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ချင်းကျစ်အန်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာ၏။

"ဇနီးလေး... မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့ အရာရှိ လာမယ့်အတူတူ သူ့ကို အလကားသက်သက် အပင်ပန်းမခံစေနဲ့လေ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကိုယ် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာပတ်ဝန်းကျင်က တောင်တစ်ရာကို ဝယ်ခဲ့တယ်လေ... အခု ကိုယ်တို့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေပြီဆိုတော့ အနီးအနားမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှမပိုင်သေးတဲ့ တောင်တွေ၊ သစ်တောတွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်လိုက်ရင်ကော..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ အနောက်ဘက်တွင် မင်ချွမ်မြို့၊ မြောက်ဘက်တွင် ထျဲ့လင်ကျေးရွာ၊ အရှေ့ဘက်တွင် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား နယ်စပ်ရှိ တာ့လျန်တောင်တန်းနှင့် တောင်ဘက်တွင် ချီလျန်တောင်တန်းတို့ တည်ရှိပေသည်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသည် တောင်တန်းများ ဝန်းရံထားခြင်း ခံရသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ထို့အပြင် ဤဒေသသည် မဟာချင်မင်းဆက်နှင့် နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်တို့ကြားရှိ နယ်စပ်ဖြစ်သောကြောင့် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောအများစုတွင် လူသူနေထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ စီမံခန့်ခွဲမှုလည်း မရှိပေ။

လူသူနေထိုင်မှု နည်းပါးပြီး မည်သူမျှ မပိုင်ဆိုင်သည့် သစ်တောများရှိရာ တောင်အလုံးပေါင်း အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်ခန့် ရှိမည်ဟု ကျောက်လင်က ခန့်မှန်းထားသည်။

"အဲ့ဒါက... ခင်ပွန်း... အဲ့တာ နည်းနည်းလေး ရူးသွပ်လွန်းရာ မကျဘူးလား..."

"တောင်တစ်လုံးစီအတွက် တစ်နှစ်ကို တောင်ခွန် ငွေပြားနှစ်ပြား ပေးရတယ်လေ... ပတ်ဝန်းကျင်က တောင်တွေနဲ့ သစ်တောတွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်လိုက်ရင် တစ်နှစ်ကို တောင်ခွန် ငွေပြားလေးထောင်ကျော် ပေးရလိမ့်မယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကျောက်လင်၏ ရဲတင်းမှုကိုလည်း သူမက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဤငွေပြားလေးထောင်ကျော်သည် ပုံသေ အသုံးစရိတ်ဖြစ်ရာ ဖိအားက အနည်းငယ်တော့ ကြီးမားနေဆဲဖြစ်၏။

"ဟားဟား... ငွေပြားလေးထောင်လေးများ..."

"အဲ့ဒါက ငွေအနည်းအကျဉ်းလေးပါ..."

ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ ခင်ပွန်းရယ်... ရှင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ကျွန်မက သေချာပေါက် ထောက်ခံရမှာပေါ့..."

ထိုအရာက ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ကောင်းမွန်သော အချက်တစ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောက်လင်ကို ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံပေသည်။

ကျောက်လင်က များများစားစား ရှင်းပြမနေတော့ချေ။ သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် သားရေလုပ်ငန်းသည် အမြတ်အစွန်း အများဆုံး ရနိုင်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဤတောင်တန်းများနှင့် သစ်တောပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသဖြင့် တောင်တစ်လုံးစီတွင် အလုပ်ရုံတစ်ခုစီ ရှိလျှင်ပင် အလုပ်ရုံပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ငွေရှာနိုင်သည့် နှုန်းက မည်မျှမြန်ဆန်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၏ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များကို အချိန်မရွေး ဝယ်ယူနိုင်သည့် စနစ်တစ်ခု ရှိနေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလုပ်ရုံ ဖွင့်ချင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျောက်လင်က ၎င်းကို ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပေသည်။

မြေတစ်ကွက်အတွက် တောင်ခွန်အဖြစ် ငွေပြားလေးထောင်ကျော် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထုတ်ပြောလောက်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်၏ အကြံအစည်အရ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ မြေများကို ဝယ်ယူသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် မီတာငါးရာကျော် လမ်းလျှောက်သွားကြပြီးနောက် မြစ်နံဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကျောက်လင်သည် ယခင်က ဤနေရာသို့ မြင်းစီး၍ လာဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ဒုက္ခသည်အမျိုးသားများသည် ငါးဖမ်းရန်အတွက် ငါးဖမ်းပိုက်များကို အသုံးပြုကြပြီးနောက် ငါးပေါက်လေးများကို ငါးကန်ထဲသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မတို့ ဒီတောင်ပေါ်လမ်းကို လျှောက်ပြီးသွားရင် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မြေမူတစ်ရာ သတ်မှတ်လိုက်ရင် အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်ကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ကျောက်လင်သည် မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရင်း ပေါများလှသော ရေအရင်းအမြစ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

ဤမီတာငါးရာ ကျယ်ဝန်းသော တောင်ကတုံးမြေကို မည်သူမျှ မစိုက်ပျိုးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လူကိုယ်တိုင် ရေလောင်းရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင်ပန်းကာ အထွက်နှုန်းလည်း သိပ်မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို စိုက်ပျိုးခြင်းက လုံးဝ တန်ဖိုးမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်တွင် စနစ်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ကျောက်လင် လမ်းလျှောက်သွားရင်း မီတာငါးရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က မမြင့်မားကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကိုဖြတ်၍ ရေမြောင်းတစ်ခု တူးနိုင်ပါက ရေအရင်းအမြစ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး မြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ မြေများကို အနီးအနားမှ ရေသွင်းနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အတော်လေး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရေသွင်းမြောင်းများ တူးဖော်ခြင်းတွင် ကျောက်လင်က ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပင်။

"ဇနီးလေး... မင်းရွေးချယ်လိုက်တဲ့ မြေကွက်က အကောင်းဆုံးပဲ... မင်းက မျက်စိရှင်တာပဲ..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် သူမကို ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုက သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။

"ဒါဆို လီအန်းကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ သွားခိုင်းပြီး ဒေသခံအရာရှိကို လာခဲ့ဖို့ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်မယ်..."

ယခုအခါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ဆွဲနေရန် မလိုတော့ဘဲ ဗိုလ်ချုပ်၏ မြေယာကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်သင့်သည်ဟု ရှန်ချန်းရွှယ်က ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ကိုယ် ယုံတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် ကျောက်လင်က ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေသွင်းမြောင်း၏ လမ်းကြောင်းကို အတိအကျ သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

မှောင်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျောက်လင်က လာရောက်ကာ ရေသွင်းမြောင်း တူးဖော်ခြင်းကို အပြီးသတ်နိုင်ပေသည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ လက်သေးသေးလေးကို ကျောက်လင်က ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ သူမ ခင်ပွန်း၏ ယောက်ျားပီသသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရင်း သူမ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့၏။

သူမတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဂရုစိုက်မှု၊ ကိုယ်ပိုင် စိုက်ခင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်တို့ ရှိနေသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ထိုအချိန်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ခံစားခဲ့ရပေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးကို ကြီးကြပ်ရန် ထပ်မံ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုပ်စရာမရှိသဖြင့် ကျောက်လင်သည် ရစ်ငှက်မွေးမြူရေးစခန်းသို့ သွားလိုက်၏။

အမေဖြစ်သူ ကျီစုဖျင်သည် လူတစ်စုကို ကြက်စာထဲသို့ လွင့်ပျံငှက်မွှေးနှင်းရည်ထည့်ရန် ညွှန်ကြားနေပြီး ကြီးမားသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။

တောင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျီစုဖျင်သည် ကြက်နှင့် ဘဲများကို မွေးမြူရန်သာ စိတ်ဝင်စားပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ သူမ မသိပေ။

ယခုအခါ ကျီစုဖျင်သည် ကြက်၊ ဘဲနှင့် ယုန် မွေးမြူရေးစခန်း သုံးခုကို တစ်ဦးတည်း စီမံခန့်ခွဲနေပြီး သူမသည် ထိုအထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် ကျီစုဖျင်၏ အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ချေ။ သူသည် ရစ်ငှက်မွေးမြူရေးစခန်း၏ အစွန်တွင်ရပ်ကာ ရစ်ငှက်များ ပို၍ ကြီးထွားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ဤလွင့်ပျံငှက်မွှေးနှင်းရည်၏ အာနိသင်များက အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရစ်ငှက်များသည် အိမ်မွေးကြက်များထက် များစွာ သေးငယ်သော်လည်း လွင့်ပျံငှက်မွှေးနှင်းရည်ကို စားပြီးနောက် ဤရစ်ငှက်များသည် အိမ်မွေးကြက်များထက် များစွာ ပို၍ ကြီးမားလာကြသည်။

"ရစ်ငှက်အရေအတွက်ကလည်း နှစ်ထောင်အထိ တိုးလာပြီပဲ..."

ကျောက်လင်က ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပြီး အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။

ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ရစ်ငှက် အရေအတွက်သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တစ်သောင်းကျော်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မွေးမြူရေးစခန်း သုံးခုကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ဖန်လုံအိမ်ကြီးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

လက်ဝတ်ရတနာ အလုပ်ရုံမှာ ပြုပြင်မွမ်းမံနေဆဲဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီး အလုပ်သမား ရာဂဏန်းခန့်မှာ ဖန်လုံအိမ်ကြီးထဲတွင် ယာယီ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ထျန်ကျီလင် သင်ပေးထားသော စိန်လက်စွပ် ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သူတို့အားလုံးသည် စိန်များကို ပွတ်တိုက်ကာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြ၏။

အထည်စားစနစ်ဖြင့် အခကြေးငွေ ရရှိသောကြောင့် ဤအမျိုးသမီး အလုပ်သမားများသည် မမောနိုင်မပန်းနိုင်ဖြစ်နေကြပြီး တစ်နေကုန် ထိုင်ကာ အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်နိုင်ကြသည်။

ဒုက္ခသည်များမှ ပြောင်းလဲလာသော ဤအမျိုးသမီး အလုပ်သမားများသည် သူတို့ ဝဝလင်လင် စားနိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ခြင်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်ကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် သိရှိကြပြီး သူတို့၏ တစ်နှစ်တာ အလုပ်အကျွေးခံစာချုပ် ကာလအတွင်း တတ်နိုင်သမျှ ငွေပိုရှာရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ရေရှည် အလုပ်သမားများအဖြစ် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်မည်လား သို့မဟုတ် အငှားလယ်သမားများအဖြစ် လုပ်ကိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ နေရာများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ မှောင်သွားသည်နှင့် ကျောက်လင်က ရေသွင်းမြောင်းကို သွားရောက် တူးဖော်တော့မည် ဖြစ်သည်။