အခန်း ၅၀၈
Vol. 43 Ch. 508
အပိုင်း (၅၀၈)
ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟောက်ချန်... ခင်ဗျားတို့လည်း သွားပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြ။ မနက်ဖြန် ညီလာခံကြီးမှာ ပြဇာတ် ကပြရမယ် ဆိုမှတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းအောင်၊ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းအောင် ကပြရမှာပေါ့။”
မိန်းမစိုးအိုကြီး ဟောက်ချန် က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်။”
ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မှတ်ထား... အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံရမယ်။ လူသတ်မယ် ဆိုရင်တောင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံရမယ်။”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။” ဟောက်ချန် က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့၏။
မိုးလင်းပြီဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် ယနေ့ နေမထွက်ချေ။ တိမ်မည်းကြီးများက ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ မိုးလင်းနေသော်လည်း မှောင်မည်းပြီး မှုန်မှိုင်းနေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ယွမ်ထျန်းရှဲ့လည်း အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပေးခဲ့၏။
“သခင်လေး... ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ ညီလာခံမှာ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းက ရန်သူ ရာကျော်ကို ရင်ဆိုင်ရမှာနော်။ နည်းနည်းလေး အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားရင် ခင်ဗျား အရှင်လတ်လတ် ရိုက်သတ်ခံရလိမ့်မယ်။ မသေရင်တောင် ရိုက်နှက်ခံရပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။” ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဦးနှောက်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက် နိုင်အောင် စမ်းသပ် ကြည့်ပြီးပြီ။ လုံးဝ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်တော့ဘူး။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးမှ ထွက်ကာ နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့၏။ ‘လေက တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေပြီး ယီမြစ်ရေက အေးစက်နေတယ်။ သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားပြီ ဆိုရင် ပြန်မလာတော့ဘူး။ ချီးတဲ့မှ... ဒီစကားက အမင်္ဂလာ နိမိတ်ပဲ။’
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတော်နှင့် အလွန် နီးကပ်သော အိမ်တစ်လုံး အတွင်းမှ တံခါး ပွင့်လာတော့၏။ လူငယ် အရာရှိ တစ်စုသည် မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကာ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် အုပ်စုလိုက် နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
အငွေ့အသက်မှာ အလွန် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များတွင်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ‘ဒီနေ့ ကြီးမားတဲ့ကိစ္စကြီး လုပ်မယ်။ ညီလာခံမှာ အောက်ယွီကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။’
ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား သားတော် စီးကွမ်သည် သာမန် အရာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူများ သတိမထားမိအောင် နိုင်ကော်မှ လူငယ် အရာရှိများကြားတွင် ရောနှောကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များဖြင့် နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ‘အောက်ယွီ... ဒီနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ သေရမယ့်နေ့ပဲ။’
ညီလာခံကြီး စတင်တော့မှာဖြစ်သည်။ ယနေ့ ညီလာခံသို့ အမတ် ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့် တက်ရောက်လာကြပြီး ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ပြည့်ကျပ်နေ၏။
အပြင်ဘက်တွင် တိမ်မည်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မုန်တိုင်းလာမည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကာ မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ခန်းမကြီး အတွင်း၌ အလွန် မှောင်မည်းနေသော်လည်း မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မီးမထွန်းကြချေ။ ထို့ကြောင့် အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ပင် ဖိနှိပ်မှုများပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
အမတ် ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့်သည် မြန်ဆန်သော နှလုံးခုန်သံများနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော အသက်ရှူသံများမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကြသည်။ လူတိုင်းက ယနေ့ကြီးမားသောကိစ္စကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။
စီးကွမ် သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အောက်ယွီ၏ နေရာကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။
ဧကရာဇ် အနည်းငယ် နောက်ကျနေပုံ ရသည်။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကြွလာပါပြီ။ အမတ်များ အားလုံး ဒူးထောက် ဖူးမြော်ကြ...”
ချက်ချင်းပဲ အမတ် ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့် တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်ကြ၏။ “ကျုပ်တို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ထောင်ကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်သောင်းကျော် ရှည်ပါစေ။”
“ဒီနေ့ကောင်းကင်က တော်တော်လေး မှောင်နေတာပဲ။ အပြင်မှာ တိမ်မည်းကြီးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတော့ ခန်းမကြီး ထဲက မျက်နှာတွေကိုတောင် သေချာ မမြင်ရတော့ဘူး။” ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အခြေအနေ အတော်လေးကောင်းမွန်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်း၏ နောက်ထပ် ငွေကြေးများ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး လန်ကျိုးဘက်ရှိ တာတမံကို နောက်ဆုံးတော့ စတင် တည်ဆောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”
ညီလာခံ အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ထူးဆန်းသော ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဧကရာဇ်က မေးလိုက်၏။ “အောက်ယွီ... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး... မကြာသေးခင်က ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလာတယ်။ အဖေ့ရဲ့ရောဂါ ကူးစက်ခံလိုက်ရတာများလား မသိဘူး။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်ယင်သွားကြ၏။ ‘အောက်ရှင်း ဖြစ်နေတာက အဆုတ်နာရောဂါလေ။ ဒီရောဂါကကူးစက်တတ်တယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လူတိုင်းက သူ့ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်သတ်လို့ ရတယ်။ အရှင်လတ်လတ် နင်းသတ်ပစ်လို့ ရတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် သနားစရာကောင်းအောင် သေရမှာပေါ့။’
‘ဒီနေ့ ဒီကြီးမားတဲ့ကိစ္စကြီးကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ အောက်ယွီကို အရှင်လတ်လတ် ရိုက်သတ်ပစ်ပြီး ညီလာခံမှာ သွေးစွန်းစေရမယ်။’
ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အမတ်မင်းတို့... လျှောက်တင်စရာ ရှိရင် လျှောက်တင်ပါ။”
လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း အောက်ယွီထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ‘ဒီရက်ပိုင်း ခင်ဗျားက နေ့တိုင်း ကျိန့်ဟိုင်မြို့စားကို ပြစ်တင်ဝေဖန်နေပြီး ဦးနှောက်ဆေးတဲ့ စကားစု သုံးခွန်းကို သုံးနေတာလေ။ အခု ခင်ဗျားရဲ့ နေ့စဉ် ပြကွက်ကို စတင်လိုက်တော့။’
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်လာပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျုပ်မှာ လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ်။”
“ပြော။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... မနေ့ညက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ရောက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပေမယ့် မိုးတစ်စက်မှ မကျလာပါဘူး။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက သတိပေးနေတာပါ။ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စားက ပုန်ကန်ဖို့ကြံစည်နေပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ် သေချာ စဉ်းစားပေးပါ။”
‘ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ။ နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ။’
ထိုအချိန်တွင် ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား သားတော် စီးကွမ်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ခင်ဗျားက အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်။ ကျုပ်မိဘတွေကို စော်ကားတယ်။ ဒီရန်ငြိုးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလောက် ကြီးမားတယ်။ ကျုပ်သာ ခင်ဗျားကို သည်းခံနေမယ်ဆိုရင် သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့သူ ဖြစ်မသွားဘူးလား။ သေလိုက်တော့။”
ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား သားတော် စီးကွမ် သည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားကို ပြင်းထန်စွာကန်ထည့်လိုက်တော့၏။
“ဝုန်း...”
ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက် သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်ကာ မီတာဆယ်ချီခန့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး အမတ်များကြားထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
ယခင်က ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား၏ သားတော် စီးကွမ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား အရင်ဦးဆုံး လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ပြီးမှသာ ခြေထောက်ဖြင့် ဆင့်ကန်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေပြီး အဆုတ်နာရောဂါ အပြင်းအထန် စွဲကပ်နေဟန် တူသောကြောင့် စီးကွမ်သည် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ထောက်ထား၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်မည့် အစီအစဉ်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုက်ရိုက် ခြေထောက်ဖြင့်သာ ကန်ကျောက်လိုက်ခြင်းက ပိုမိုထိရောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
စီးကွမ်၏ ထိုခြေကန်ချက်သည် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ဖိနပ်အတွင်း၌ သံပြားများကိုပင် ထည့်သွင်းထားသေးသည်။
လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဝုန်း ဟူသည့် ဧရာမ မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ အရိုးကျိုးအက်သွားသည့် ဂျွတ် ဟူသော အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခုမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
ပေါင်နှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသည့် အောက်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ လေထဲတွင် သဲအိတ်တစ်အိတ်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
သနားစဖွယ် အော်ဟစ်ငိုညည်းသံနှင့်အတူ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ သွေးစက်သွေးပေါက်တို့သည် မြင်မကောင်းလောက်အောင် ပန်းထွက်လာကာ လူအုပ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်၍ အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်ထွက်သွားလေ၏။
ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အပါအဝင် အရပ်ဖက်၊ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများနှင့် နိုင်ကော်အမတ်ကြီးများ အားလုံးသည် အံ့ဩမှင်သက်လျက် တုံ့ပြန်စကားပင် မဆိုနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အောက်ယွီ ဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူပဲ။ သူ့ကို ရိုက်သတ်... ရိုက်သတ်ကြ။”
စုချင်ဝမ်၏သား အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ ‘ဒါ ဘယ်က ညီအစ်ကိုလဲ။ ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလား။ ကျုပ်တို့ဘက်က အမိန့်တောင် မပေးရသေးဘူးလေ။’
ထို့နောက် လူငယ် အရာရှိ တစ်စု ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။
“ဝှစ်...”
ကြီးမားသော ပိုးထည်ကြီး တစ်ချပ် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိုက်ရိုက် ဖုံးအုပ်လိုက်တော့သည်။
ဤလုပ်ရပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် စနစ်တကျ ကြိုတင်တွက်ချက်ထားသည့် အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူတို့သည် အောက်ယွီထံတွင် စွဲကပ်နေသော အဆုတ်နာရောဂါပိုး ကူးစက်လာမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။
ထို့ကြောင့် ရောဂါပိုးနှင့် တိုက်ရိုက်မထိတွေ့စေရန်အတွက် ဦးစွာပထမ ပိုးထည်အလွှာလွှာဖြင့် သေချာစွာ ဖုံးအုပ်ရစ်ပတ်ပြီးမှသာ အငြိုးတကြီး ရိုက်နှက်ကန်ကျောက်ရန် အမြော်အမြင်ရှိရှိ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။
“ရိုက်သတ်... ရိုက်သတ်...” လူငယ် အရာရှိ ဆယ်ကျော်ခန့်၊ ရာကျော်ခန့်သည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ပိုးထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အရာကို လက်သီးဖြင့်ထိုး၊ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်ကြတော့၏။
ဤလူအုပ်ကြီးအတွင်း၌ စာပေကျမ်းဂန်နှံ့စပ်သည့် ပညာရှိအမတ်များ ပါဝင်နေကြသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခြေကန်ချက်များမှာ သိပ်မပြင်းထန်လှသော်လည်း သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သည့် မှူးမတ်များနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသူများ၏ အားပါလှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာမူ ကြောက်ခမန်းလိလိပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ဂျွတ်… ဂျွတ်…”
ရင်နာစဖွယ် ကြားနေရသော အသံများမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ကန်ကျောက်လိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် အရိုးကျိုးအက်သံများ ဖြစ်ကြသည်။ ခြေကန်ချက်တစ်ခု ကျရောက်တိုင်း သွေးစက်သွေးပေါက်တို့သည် စင်ထွက်လာကြရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပိုးထည်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်လွှမ်း၍ ရဲရဲနီသွားလေ၏။
စက္ကန့်သုံးဆယ်မျှသာရှိသော အချိန်တိုအတွင်း၌ အောက်ယွီမှာ အချက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အပြင် အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက်ခန့်၏ ဝိုင်းဝန်းထိုးနှက်မှုကိုလည်း ခံလိုက်ရသည်။
ညီလာခံအတွင်းသို့ လက်နက်ကိရိယာများ ယူဆောင်လာခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း ယခု သူတို့အသုံးပြုနေကြသည်မှာ ဓားလှံများ မဟုတ်ကြဘဲ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆင်ယင်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းဆံထိုး များနှင့် ရွှေဆံထိုး များသာ ဖြစ်ကြ၏။
ကြိုတင်ရည်ရွယ်ထားသူတို့သည် ထိုဆံထိုးများကို အသွားထက်မြက်အောင် သွေးထားကြသောကြောင့် တစ်ချက် အထိုးခံရရုံမျှဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
အစပိုင်းတွင် အောက်ယွီ၏ လည်ချောင်းနက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သနားစဖွယ် အော်ဟစ်ငိုညည်းသံများကို ကြားနေရသေးသော်လည်း စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
ဝဖြိုးလှသော ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ စီးကျလာသည့် သွေးတို့ကြောင့် မြေပြင်ထက်တွင်လည်း နီရဲသော သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
“သေပြီ... သေပြီ...”
“အောက်ယွီ သူခိုး သေပြီ... အောက်ယွီ သူခိုး သေပြီ...”
တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်ငိုညည်းသံတို့ ရပ်သွားသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအပေါင်းတို့သည် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြရသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ကိန်းအောင်းနေသော အမုန်းတရားများ ပြေပျောက်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြတော့၏။
အချို့မှာမူ မဖုံးဖိနိုင်သော ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မှုတို့ မျက်နှာထက်တွင် ထင်ဟပ်နေကြတော့သည်။
ထို့နောက် ရိုက်နှက်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော လူငယ်အရာရှိ ရာနှင့်ချီသည့် အုပ်စုသည် သေသပ်လှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချက်ချင်း လူစုခွဲလိုက်ကြပြီးလျှင် မိမိတို့၏ မူလနေရာများဖြစ်သော အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များကြားသို့ သဲလွန်စမကျန် ပြန်လည်ရောနှော ဝင်ရောက်သွားကြ၏။
ထိုအချိန်ကျမှ ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်ယင် အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ပုန်ကန်မှု... ပုန်ကန်မှုပဲ... နန်ကုန်းချော့... နန်ကုန်းချော့... ဒီလူတွေကို ဖမ်းလိုက်... ဖမ်းလိုက်...”
“ပုန်ကန်ပြီ... ပုန်ကန်ပြီ... လာကြစမ်း... စီးကွမ်ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း။”
“တော်ဝင် သမားတော်ကို ခေါ်... တော်ဝင် သမားတော်ကို ခေါ်... လူမြန်မြန်ကယ်။”
နန်ကုန်းချော့ကို အပင်ပန်းခံ ဆင့်ခေါ်ရန် မလိုအပ်ချေ။ နန်းရင်ပြင်ပြင်ပတွင် အသင့်ရှိနေကြသော တော်ဝင် သက်တော်စောင့်တပ်သားတို့သည် ပြင်းထန်သော ခြေသံများဖြင့် ပြေးဝင်လာကြပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ နန်းတော်တံခါးမကြီးများကိုလည်း အပြင်လူ ဝင်ထွက်သွားလာ၍ မရအောင် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။ထို့နောက် တော်ဝင် သက်တော်စောင့် ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် လူသားတံတိုင်း တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ထို ဝဖြိုးသော အလောင်းကို အလယ်တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်ကြ၏။
…………..