ဝိုး … ငါ့ဦးလေး ဘယ်မှာလဲ (၂)

ကျိဆွေ့သည် သူ၏ တရားဝင်နန်းတွင်းဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် နန်းတော်ဆီသို့ အရှိန်မြှင့်၍ ဒုန်းစိုင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။ သူ နန်းရင်ပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလွန် မုန်းတီးစရာ ကောင်းသော ရှေးဟောင်း အယူအဆ ဂိုဏ်းသားများ၏ မောက်မာဝင့်ကြွားနေသည့် စကားသံများကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

“မင်းတို့ကောင်တွေက ဝှက်ဖဲအဓိပ္ပာယ်တွေ၊ နက်နဲတဲ့ သီအိုရီမူဝါဒတွေ ဆိုပြီး တတွတ်တွတ်နဲ့ လေလုံးထွား နေကြတာလေ၊ ကဲ... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ကုန်းရန် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရာဇဝင်ချုပ် ထဲမှာပါတဲ့ အဲ့ဒီ နက်နဲတဲ့ မူဝါဒတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ပြောစမ်းပါဦး၊ လျှာမလေးဘဲ ပြောစမ်းပါ၊ ဘာလဲ... မပြောနိုင်ကြတော့ဘူးမလား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျိဆွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက် ခက်ထန် သွားတော့သည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ညီလာခံခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက် သွားသည်။

“ကုန်းရန် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရာဇဝင်ချုပ်ထဲမှာ သိမ်မွေ့နက်နဲတဲ့ မူဝါဒပေါင်း တိတိကျကျ နှစ်ဆယ့်ကိုးခု ရှိတယ်”

သူ ဟိန်းထွက်သွားအောင် ကြေညာလိုက်တော့သည်။

 

 

ခေတ်သစ် အယူအဆ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်မှာ သိသာ ထင်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ရှေးဟောင်းစာပေဂိုဏ်းဝင် ပညာရှင်များ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အောင်ပွဲခံလိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် တောက်ပနေကြတော့သည်။

ယနေ့ကဲ့သို့ နေ့မျိုးတွင် ခေတ်သစ်ဂိုဏ်းသားများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပြီး ရှေးဟောင်းစာပေအယူအဆများ၏ ကြီးစိုးမှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးမျိုး ကြုံလာရလိမ့်မယ်ဟု သူတို့ အိမ်မက်ထဲမှာတောင် ထည့်မမက်ဖူးခဲ့ကြချေ။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ဝင်ပေါက်ဆီမှနေ၍ အေးစက်လှသော်လည်း ကြည်လင် ပြတ်သားလှ သော စကားသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

“ကုန်းရန် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရာဇဝင်ချုပ်ထဲမှာ သိမ်မွေ့နက်နဲတဲ့ မူဝါဒပေါင်း တိတိကျကျ နှစ်ဆယ့်ကိုးခု ရှိတယ်”

ထိုပြောဆိုသူ ရှေ့သို့ နီးလာသည်နှင့်အမျှ စကားသံမှာလည်း ပိုမိုကျယ်လောင် ပြတ်သားလာတော့သည်။

“ပထမမူဝါဒ - ကလဲ့စားချေခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ကိုးဆက်တိုင်တိုင် လွန်မြောက်သွားခဲ့ရင်တောင် ကလဲ့စား ပြန်ချေလို့ ရနိုင်ပါသေးသလား၊ မျိုးဆက်ပေါင်း တစ်ရာလွန်သွားပါစေဦးတော့ ဒါဟာ တရားမျှတမှုပဲ ဖြစ်တယ်”

“ဒုတိယမူဝါဒ - ရိုင်းစိုင်းသော လူရိုင်းများကို မောင်းထုတ်ခြင်း၊ တရုတ်ပြည်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာ ဟွမ်နယ်စားမင်းက ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ လူရိုင်းတွေကို မောင်းထုတ်ပြီး တောင်ဘက်ဒေသတွေကို အပိုင် သိမ်းပိုက်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ထင်ဟပ်စေတာပဲ”

“တတိယမူဝါဒ - တရားမျှတမှုအတွက် အသက်ကို ပေးလှူခြင်း။ ဖုန်းချိုဖူဟာ ချီနယ်စားမင်းရဲ့ ကိုယ်စား သူ့အသက်ကို စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ တရားဓမ္မအတွက် သေခြင်းတရားကို တန်ဖိုး ထားတာပဲ”

“စတုတ္ထမူဝါဒ - သစ္စာဖောက်များနှင့် ဓားပြပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း”

“ပဉ္စမမူဝါဒ - ...”

ထိုအမျိုးသားသည် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ဗဟိုအလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်လာပြီး ခေတ်သစ်ဂိုဏ်းနှင့် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်း တို့အကြား၌ ရပ်ကာ နောက်ဆုံး နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက်သော သိမ်မွေ့နက်နဲသည့် မူဝါဒကို တရစပ် ရွတ်ဆို၍ အဆုံးသတ် လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး မောက်မာဝင့်ကြွားမှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုများ အပြည့်အဝ စီးကျနေသော လေသံဖြင့် သရော်လိုက်လေတော့သည်။

“ရှေးဟောင်းစာပေဂိုဏ်းက ပိုးမွှားလေးတွေ”

သူသည် စကားကို ခပ်အေးအေးနှင့် တစ်လုံးချင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာမူ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။

“... မင်းတို့လိုကောင်တွေဟာ ကျမ်းဂန်တွေရဲ့ အနှစ်သာရ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝင်ပြီး ဆွေးနွေးငြင်းခုံဖို့ စာမနာ၊ အရည်အချင်း မမီတဲ့ ကောင်တွေပဲကွ”

ထိုအခါ ခေတ်သစ်အယူအဆဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များအားလုံးမှာမူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် သူတို့ကို လာရောက်ကယ်တင်မည့် ကယ်တင်ရှင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ပမာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် တညီ တညွတ်တည်း ဟစ်အော်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဆရာကျိ”

ထိုအချိန်တွင် အကျဉ်းထောင်ကြီးအတွင်း၌မူ ဧကရာဇ်၏ မြေးတော်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ထားရင်း သူ၏ ဦးလေး ပြန်အလာကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေရှာတော့သည်။

*ဦးလေးကတော့ ငါ့အတွက် ကယ်တင်ရှင်လုပ်ပေးဖို့ အဘိုးတော် အရှင်မင်းကြီးဆီကို သွားပြီး သနားခံ လျှောက်တင်ပေးနေလောက်ပြီ*

သို့သော်လည်း နန်းတွင်းညီလာခံထဲတွင်မူ

အသက် ၈၆ နှစ် အရွယ် ဖြစ်သော ဆရာကြီး ချွမ်ရင်ကျန်း နှင့် အသက် ၄၆ နှစ် အရွယ် ဖြစ်သော ဆရာကြီး ကျိဆွေ့ တို့သည် မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းအသီးသီးကို ဦးဆောင်ကာ တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် ညှာတာထောက်ထားခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ အပြင်းအထန် ဉာဏ်ပြိုင် ဆဲဆို ငြင်းခုံနေကြတော့သည်။

လေထုတစ်ခုလုံးသည် ရန်လိုမုန်းတီးမှုများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် မြည်ဟည်းနေပြီး သူတို့ အပြန်အလှန် ပစ်ပေါက် နေကြသော စကားလုံးများမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း လှပေသည်။ မျက်နှာနာခြင်း၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာခြင်းနှင့် ကျင့်ဝတ်သိက္ခာဟူသမျှကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြ ပြီးနောက် အချင်းချင်း အရှက်ခွဲ စော်ကားမော်ကား ပြောဆိုသံများမှာ နန်းရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက် သွားတော့သည်။

ပညာရှင် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ခြင်းဖြစ်၍ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ သွားမတွေးလိုက်ပါနှင့်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် “မင်း ကောင်းကောင်းသေရမှာ မဟုတ်ဘူး”၊ “မင်း အသက်တိုဦးမှာ” ဆိုသည့် စကားမျိုးများမှာ သူတို့ ယခု ပြောနေကြသည့် “ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်ပါးစေ” သို့မဟုတ် “တိရစ္ဆာန်ထက် ယုတ်ညံ့သော အကောင်” ဆိုသည့် ဆဲရေးတိုင်းထွာချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ရှိပါသေးသည်။

ရှေးဟောင်း ပညာရှိကြီး မန်းစီးယပ်စ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တရားသေ ဆုပ်ကိုင်လွန်းသည့် မိုဟစ်ဝါဒီများကို “တိရစ္ဆာန်တွေ” ဟု ခေါ်ခဲ့ဖူးသလို၊ လယ်သမားဝါဒီများကိုလည်း “ဘာမှန်းမသိ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူရိုင်းတွေ” ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နှိမ်ချ ဆဲဆိုခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ပြင်းလှသည့် နှုတ်မှုရေးရာ စစ်ပွဲကြီးသည် တရစပ် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့ရာ နံနက်ခင်း အာရုဏ်တက်ချိန်မှ စတင်၍ မွန်းတည့် ၁၂ နာရီ ကျော်လွန်သည့်တိုင်အောင် ယနေ့ထက်ထိ မပြီးဆုံးနိုင်သေးချေ။

ထောင်စောင့်က ဧကရာဇ်၏ မြေးတော်ထံသို့ အစားအသောက်များ လာပို့ပေးသည်။

“ငါ မစားဘူး၊ အဝေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း”

ကောင်လေးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မောက်မာစော်ကားစွာဖြင့် ပယ်ချလိုက်တော့သည်။

*ငါ မကြာခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ရတော့မှာပဲဥစ္စာ၊ ဒီလို စက်ဆုပ် ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ ထောင်စာတွေကို ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ*

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတွင်း၌မူ ဆရာကြီး ချွမ်ရင်ကျန်းက ဝတ်ရုံ လက်စကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“မင်းလို သီလက္ခဏာမရှိတဲ့ ဝက်သူတောင်းစား၊ ခွေးတိရစ္ဆာန်ကောင်၊ မင်းက မေတ္တာတရား၊ တရားမျှတမှု၊ ကျင့်ဝတ်စောင့်ထိန်းမှု၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ သစ္စာတရား အကြောင်းတွေကို ဘာတစ်ခုမှ နားလည်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး”

ဆရာကြီး ကျိဆွေ့ကလည်း စားပွဲကို ဗုန်းခနဲနေအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“အုပ်ချုပ်သူမင်းနဲ့ မိဘအပေါ် ထားရမယ့် ကြီးမြတ်တဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နိယာမတရားပဲ၊ ခင်ဗျားလို အထက်လူကြီးမရှိ၊ မိဘမရှိတဲ့ကောင်ကတော့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထက် ဘာမှ မပိုဘူး”

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ထောင်စောင့်က နောက်ထပ် ထမင်းတစ်နပ် ထပ်မံယူဆောင် လာပြန်သည်။

မြေးတော်မှာမူ စိတ်မရှည်ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ထမင်းဗန်းကိုပါ ဝုန်းခနဲ ဆွဲမှောက် ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ငါ မစားဘူးလို့ ပြောနေတယ်မလား”

သူ ငေါက်ငမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲကမူ ဆန္ဒပြသည့်အနေဖြင့် တဂွီဂွီ မြည်ဟီးလာခဲ့ချေပြီ။

သူ့မျက်ဝန်းများက အခန်းထောင့်စွန်းဆီသို့ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်မိသည်။

*ဦးလေးကတော့ အခုအချိန်မှာ ငါ့ကို ကယ်ထုတ်နိုင်ဖို့ အပြင်မှာ အသည်းအသန် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ် ပေးနေရှာမှာ သေချာတယ်*

“ဒီကောင်စုတ်”

ဆရာကြီး ချွမ်ရင်ကျန်းက လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းဝန်းဆွဲထားသည့်ကြားမှနေ၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။

“ငါ့စကားကို သေသေချာချာ မှတ်ထားလိုက်စမ်း၊ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျမ်းစာတွေအကုန်လုံးကို အပိုင် ရှာဖွေပြီး ဖတ်ဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းနဲ့ ထပ်ပြီး စာချင်းပြိုင်ဦးမှာကွ”

“အဘိုးကြီး”

ကျိဆွေ့ကလည်း သူ၏ ထက်မြက်လှသော လျှာစွမ်းဖြင့် တစ်ချက်ကလေးမျှ အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် ပိတ်ရိုက် လိုက်သည်။

“လာခဲ့စမ်းပါ၊ ငါက မင်းကို တစ်စက်ကလေးမှ မကြောက်ဘူး၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ခေတ်ဟောင်းစာပေဂိုဏ်းက လူမိုက်တွေ၊ မင်းတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကြီးကပါ လုံးဝ အသိအမှတ်မပြုဘဲ စွန့်ပယ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်”

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်၌ ဧကရာဇ်၏ မြေးတော်လေးမှာ ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲက ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် အော်မြည်နေသော အသံကြီးမှာ ထောင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ် နေတော့သည်။

သူသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ဖြင့် အကျဉ်းထောင်၏ မျက်နှာကြက်ကို ငေးမောကြည့်နေမိရှာတော့သည် -

*ဦးလေး... ဦးလေး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ဦးလေး...*

ကျိဆွေ့သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ မျက်မှောင်ကြီးကို ကုတ်ထားရင်း ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများနှင့် သမိုင်း မှတ်တမ်း အထောက်အထားများကို တဖျတ်ဖျတ် လှန်လှောကာ အသည်းအသန် ရှာဖွေ ဖတ်ရှု နေတော့သည်။

၁၂ လက်မ အရွယ်အစားရှိသော ဖယောင်းတိုင်ကြီးသည် တည်ငြိမ်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ဖယောင်းရည် များမှာမူ တစ်လက်မချင်းစီ တရွေ့ရွေ့နှင့် အရည်ပျော်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီး တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ဖယောင်းတိုင်ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုတောင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖယောင်းတိုင် ငုတ်တိုလေးဘဝသို့ ရောက်ရှိ သွားတော့သည်။

ကြက်ဦးတွန်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာချိန်မှပင် ကျိဆွေ့သည် နောက်ဆုံး၌ ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ပျင်းကြော ဆန့်လိုက်သည်။

“ငါ... တစ်ခုခုကို မေ့နေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်...”

သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“နေပါဦး”

လေညင်းကြောင့် အလိုအလျောက် လှန်သွားခဲ့သော စာမျက်နှာတစ်ခုပေါ်တွင် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ချက်ချင်း ဆိုသလို တောင့်တင်းသွားရတော့သည်။

“ငါ ... ဒီစာကြောင်းလေးကို မေ့သွားတာပဲကွ”

သူသည် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ တစ်ဟုန်ထိုး ပြည့်လျှံလာကာ သူ၏ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ကောက်စွပ်လိုက်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ရှေးဟောင်းစာပေဂိုဏ်းက သူခိုးကောင်တွေ၊ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့တွေ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံ လာရစေရမယ်”