အခန်း (၈၀-၈၁)

အခန်း ၈၀ - ရုပ်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုမြို့တော်မှ သတင်းစကား

လွန်ခဲ့သောတစ်ရက်က စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဟန်ရွှေသည် ဝမ်ထောင်အား မိမိ၏ ခင်ပွန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဝမ်ထောင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြောခဲ့၏။ စစ်သားတစ်ဖွဲ့သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သော်လည်း စခန်းဘက်သို့ ဦးတည်မလာခဲ့ကြချေ။

ဟန်ရွှေ နားလည်လိုက်သည်။ ထိုတပ်ဖွဲ့သည် ဇွန်ဘီများကို စခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်မလာလိုကြသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မနေ့က ခေါင်းဆောင်ဟောင်း၏ မိတ်ဆွေနှင့် တွေ့ဆုံပြီး နေရာထိုင်ခင်း အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးသည့်တိုင် သူမ၏ ခင်ပွန်းရော ထိုတပ်ဖွဲ့ပါ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာခဲ့ကြသေးချေ။

ထိုတပ်ဖွဲ့သည် ဇွန်ဘီများရန်မှ တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းအောင်းနေလောက်ပြီး မိမိ၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဘေးကင်းနိုင်ကြောင်း သိထားသော်လည်း စခန်းထဲတွင် ရှိမနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ဟန်ရွှေကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ထောင် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။

ရေပေးဝေရေးစက်ရုံတွင် အကဲခတ်ခဲ့ရသည်များနှင့် မကြာသေးမီက ဆက်ဆံခဲ့ရမှုများအရ ဟန်ရွှေ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်လည်း ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာမူ အသုံးမကျသည့်အပြင် စရိုက်လည်း ညံ့ဖျင်းလှ၏။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမနှင့် မထိုက်တန်ချေ။

သို့သော် ၎င်းသည် သူတစ်ပါးကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ထောင်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စိတ်မပါပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟန်ရွှေသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကူညီထောက်ပံ့ရေးစွမ်းရည် ရှိသည့် စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ထောင်အနေဖြင့် သူမနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိထားရန်တော့ ဆန္ဒရှိသည်။

"သူ့ကို သူ့ခင်ပွန်းအကြောင်း ပြောပြပြီး ပင်ကိုယ်စရိုက်မှန်ကို သိအောင် လုပ်ပေးသင့်လား"

ဝမ်ထောင် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

လူအချို့၏ အတွေးအခေါ်များသည် ကွဲပြားတတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိ၏။ အကယ်၍ ဝမ်ထောင်ကိုယ်တိုင်သာ ထိုကဲ့သို့ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်ထိုးမည့်သူနှင့် ကြုံရပါက ကာယကွရှင်က မည်သူဖြစ်စေ သည်းခံမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူကို အနားတွင် ထားရှိခြင်းသည် အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးကို ဆောင်ထားသည်နှင့် တူလှသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက ထိုသို့ တွေးချင်မှ တွေးလိမ့်မည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဟန်ရွှေ၏ အမြင်တွင် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဆန်းဝေကွမ် လုပ်ခဲ့သောအရာသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူမကို ကူညီရာရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ​အပြင်လူမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပြီး ခွင့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ကာ သူ၏ဘက်မှ ရှေ့နေလိုက်ပေးပါက ဝမ်ထောင်သာ လူဆိုးဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟန်ရွှေသည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုး မဟုတ်ဟု ဝမ်ထောင် ခံစားရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် အလိုလိုသိစိတ်ကို အားကိုး၍မရချေ။

"ဟေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝမ်ထောင် ငေးမှိုင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဟန်ရွှေက သူ၏လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ခုခုကို သတိရသွားလို့ပါ"

ဝမ်ထောင် ပြုံးလိုက်၏။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် နှုတ်ဖြင့် ပြောပြမည်မဟုတ်ဘဲ ဗီဒီယိုကိုသာ အမည်မဖော်ဘဲ ဟန်ရွှေထံ ပြသလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ဟန်ရွှေ မည်သို့ ဆက်လုပ်မည်ဆိုသည်မှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်းကို ဟန်ရွှေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကြပြီးနောက် သုံးဦးသား လေသံနှိမ့်၍ စကားပြောဆိုကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် စိမ်းနေကြသေးသဖြင့် စကားလက်ဆုံမှာ အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းခြင်းမရှိပေ။

ချန်ကျွမ်းသည် ဝမ်ထောင်နှင့် စွမ်းရည်ရှင်များအကြောင်း ဆွေးနွေးလိုသော်လည်း ဝမ်ထောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စွမ်းရည်ရှင်အဖြစ် လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်လိုခြင်း ရှိမရှိ မသေချာသဖြင့် စကားကို အများကြီးမပြောဘဲ ထိန်းထား၏။

ဝမ်ထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံသည် ကြက်အုပ်ထဲက ဗျိုင်းကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားလှသည်။ အသစ်ရောက်ရှိလာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်သာ နေကြလေသည်။

သို့သော် အချို့သော အမျိုးသမီးများသည် ဝမ်ထောင်အနားသို့လာပြီး မိတ်ဆက်လိုကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် စိတ်ချရသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟန်ရွှေသည် သူ၏အနားတွင် အမြဲရှိနေသဖြင့် အချို့လူများမှာ အနားသို့မချဉ်းကပ်ရဲကြချေ။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျွမ်းက ဝမ်ထောင်၏ လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။

"ကော်မတီဝင်တွေ လာနေပြီ"

ဝမ်ထောင်နှင့် ဟန်ရွှေတို့နှစ်ဦးစလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူတစ်စု လမ်းလျှောက်လာနေကြပြီး အရှေ့ဆုံးတွင် လူသုံးဦး ယှဉ်တွဲလျက် ရှိနေ၏။

ဘယ်ဘက်တွင် ကွက်ဆန်းအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ပါးကာ ထူထဲသော မျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ အလယ်တွင်မူ ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာထားရှိပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အားနည်းပုံပေါ်သော လူအိုကြီးတစ်ဦး ရှိနေကာ ညာဘက်တွင်မူ ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေလေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦး ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ထိုအခန်းတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်ဘက်ကလူက ကော်မတီဝင် လျူဟဲပဲ။ သူက ကွန်ပျူတာပညာရှင်တစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ စခန်းထဲက ဒေသတွင်းကွန်ရက်၊ အကျိုးပြုမှတ်စုတွေနဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်အက်ပ်တွေကို သူပဲ ဖန်တီးခဲ့တာ..."

ချန်ကျွမ်းက ဘယ်မှညာသို့ ဝမ်ထောင်အား မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

ဝမ်ထောင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ လျူဟဲ၏ ဆံစပ်လိုင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"အလယ်ကလူကတော့ ရန်ကျဲပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရွှေကျဲခရိုင်ရဲ့ ဒုတိယခရိုင်ဝန်ဟောင်း ဖြစ်သလို ရွှေကျဲတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဥက္ကဋ္ဌလည်း ဟုတ်တယ်။ သူက စခန်းထဲက လူအင်အားကို စီမံခန့်ခွဲတာ..."

ဝမ်ထောင်သည် ထိုလူအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း ဝမ်ထောင်ကမူ သူ့ကို 'ပြုံးနေသောကျား' တစ်ကောင်ဟု ခံစားရသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ထောင်သည် ပြုံးနေသောကျား အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်သည် အလွန် တိကျလှပေသည်။

"ညာဘက်အစွန်ဆုံးကလူကတော့ အရာရှိ ဖုန်းမင်းအန်းပဲ။ သူက မူလက ရွှေကျဲခရိုင်ရဲဗျူရိုရဲ့ ဒုတိယရဲမှူး။ သူ့ရဲ့ နည်းနည်းဝဖြိုးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးနဲ့၊ သူက တော်တော် သန်မာတာ။ သံပိုက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို အေးဆေး နှိမ်နင်းနိုင်တယ်..."

ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို တစ်ကိုယ်တော် နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်းသည် ထူးခြားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ထောင်သည် သူ့ကို အထူးတလည် ဂရုပြု၍ ကြည့်လိုက်သေးသည်။ အကြောင်းမူကား လျူဟဲနှင့် ရန်ကျဲတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် သွေးဘားတန်း ၁၀၀ သာ ရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကိုမျှ ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ ဖုန်းမင်းအန်း၏ သွေးဘားတန်းမှာမူ သုံးရာကျော် ရှိနေသဖြင့် သူသည် အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီ အကောင်သုံးလေးဆယ်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသောအရည်အသွေး သို့မဟုတ် စွမ်းရည်များ ရှိမနေကြချေ။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး စွမ်းရည်အရဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အဆင့်သာ ရှိသည်ဟု ဝမ်ထောင် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို သိလို့လား"

ဖုန်းမင်းအန်းသည် မိမိ၏အနားရှိ ဟန်ရွှေကို ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဝမ်ထောင်က စပ်စုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းရဲ့ မိတ်ဆွေလေ။ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက အခု အပြင်မှာ ရှိနေတာ။ အရင်က မတော်တဆ အဆက်အသွယ်ရတုန်းက သူက လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရွှေကျဲစခန်းကို လာခဲ့တာ..."

ဟန်ရွှေက အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလေသည်။

"ဒီလိုကိုး"

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် အဆက်အသွယ်ရှိသော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရခြင်းသည် အလွန် စိတ်သက်သာရာရစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကော်မတီဝင်သုံးဦးသည် ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းများကို ပြောကြားခြင်းမရှိဘဲ လူသစ်များအတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခြင်းကိုသာ အကျဉ်းချုပ် ပြုလုပ်ကြသည်။ ထို့နောက် စခန်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စအချို့ကို ရှင်းပြပြီး အားလုံးသာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ပါက စခန်းက ငတ်မွတ်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် ပစ္စည်းကိရိယာများ ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရသော အမဲလိုက်သမားများအကြောင်းကို အဓိကထား မိတ်ဆက်ပေးပြီး စွမ်းရည်ရှိပါက အမဲလိုက်သမားအဖြစ် လျှောက်ထားကြရန် အားပေးကြသည်။

သို့သော် တုံ့ပြန်သူ အလွန်နည်းပါးလှ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဘေးကင်းသော စခန်းသို့ ခဲရာခဲဆစ် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ပြီး ဝဝလင်လင် စားသောက်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပစ္စည်းများရှာဖွေရန်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားလိုကြချေ။

၎င်းတို့သုံးဦးသည်လည်း အံ့သြခြင်းမရှိကြပါ။ အကယ်၍ အပြင်ထွက်၍ ပစ္စည်းရှာဖွေလိုသူ အမှန်တကယ် များပြားပါက စခန်းတွင် အမဲလိုက်သမား ဤမျှအထိ ရှားပါးနေမည်မဟုတ်ပေ။

ရန်ကျဲက ကြိုဆိုပွဲညစာ စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် လူအချို့က အစားအစာများ ထည့်ထားသော တွန်းလှည်းများကို တွန်းလာကြသည်။

ဝမ်ထောင် ကြည့်လိုက်၏။ ဤအစားအစာများသည် ထမင်းစားဆောင်တွင် အစားအစာတံဆိပ်ခေါင်းဖြင့် ရရှိသော အရာများနှင့် ကွဲပြားခြင်းမရှိဘဲ မည်သည့်ပါဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် လုပ်ထားမှန်းမသိသော ဆန်ပြုတ်ကဲ့သို့ အနှစ်များသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွဲပြားချက်မှာ ပမာဏ ပိုမိုများပြားခြင်း ဖြစ်၏။

အသစ်ရောက်ရှိလာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကတော့ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်အများစုသည် တစ်ရက်လျှင် အစားအစာတံဆိပ်ခေါင်း တစ်ခုသာ ရရှိသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ပြည့်တင်းစေရန် မလုံလောက်ဘဲ မငတ်ရုံတမယ်သာ ရှိကြသည်။

ယခုအခါ ဤအစားအစာ ပမာဏအမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝဝလင်လင် စားသောက်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ထောင်သည် အစားအစာကို စိတ်မပါသော်လည်း ၎င်းတို့ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ပန်းကန်လုံးအငယ်တစ်ခု ယူကာ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အနည်းငယ် စားလိုက်သည်။

ချန်ကျွမ်းနှင့် ဟန်ရွှေတို့မှာမူ ဝမ်ထောင်ကဲ့သို့ အိန္ဒြေမဆယ်နိုင်ကြချေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပန်းကန်လုံးအကြီးများကို ကိုင်ကာ အားရပါးရ စားသောက်နေကြသည်။

စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ချန်ကျွမ်းက လူသစ်များအတွက် ပြုလုပ်သော ဤကဲ့သို့သော ကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားသို့ လူတိုင်း တက်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဝမ်ထောင်အား ရှင်းပြလေသည်။ သာမန်လူများသည် နှစ်ကြိမ်သာ လာရောက်နိုင်ပြီး တစ်ကြိမ်မှာ မိမိတို့အား ကြိုဆိုသည့်အချိန် ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ်မှာမူ အလကားဝင်စားပွဲအခမ်းအနားတစ်ခုအဖြစ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူငါးရာကျော်ရှိသော စခန်းတွင် လူနှစ်ရာခန့်သာ တက်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ မလာချင်၍ မဟုတ်ဘဲ လာခွင့်မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

စခန်းအတွင်းရှိ အနည်းငယ်မျှသော ဆရာဝန်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ချန်ကျွမ်းသည် ဤကဲ့သို့သော အလကားဝင်စားပွဲအခမ်းအနားများသို့ အကန့်အသတ်မရှိ တက်ရောက်နိုင်သည့် အထူးအခွင့်အရေးကို ခံစားခွင့်ရှိသည်။

ဤအစားအစာကို စခန်းအတွင်းရှိ စားဖိုမှူးကြီးအချို့က တီထွင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အစားအစာမျိုးစုံကို အိုးတစ်လုံးတည်းတွင် စုပေါင်းချက်ပြုတ်ပြီးနောက် အနှစ်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သာမန်အားဖြင့် လူများ မစားသုံးနိုင်သော အရိုးကဲ့သို့သော အရာများကိုပင် ဤကဲ့သို့ ပြုပြင်ပြီးနောက် စားသုံးနိုင်သဖြင့် အစားအစာ အမြောက်အမြားကို သက်သာစေသည်။

အခြေခံအားဖြင့် စခန်းသည် ရသမျှ အစားအစာအားလုံးကို အသုံးပြုသည်။ အပြင်ပန်း၌ အမြဲတမ်း အနှစ်များ ဖြစ်နေသော်လည်း အရသာမှာမူ နေ့စဉ် ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည်။

အစားအစာသည် အရသာရှိမရှိဟူသည်မှာမူ... ချန်ကျွမ်းနှင့် ဟန်ရွှေအပါအဝင် လူတိုင်း မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်သဖြင့် ဝမ်ထောင်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် မမေးမြန်းတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ကော်မတီဝင်သုံးဦးသည် ဝမ်ထောင်ရှိရာ အရပ်သို့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ မင်းက ဝမ်ထောင် ထင်တယ်၊ ဟုတ်လား။ စခန်းရဲ့ အမဲလိုက်သမားတစ်ယောက်အဖြစ် ကြိုဆိုပါတယ်"

လူအိုကြီး ရန်ကျဲသည် ပြုံးလျက် သူ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

'အမဲလိုက်သမား' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စခန်းတွင် အမဲလိုက်သမား ဖြစ်ခြင်းသည် ဇွန်ဘီများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် အရေးပါသူများ ဖြစ်ကြ၏။

"မင်္ဂလာပါ"

ဝမ်ထောင်သည် ရိုသေမှုလည်းမပျက်၊ မာနလည်းမကြီးဘဲ သူနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မိမိအား စွမ်းရည်ရှင် သို့မဟုတ် ကော်မတီဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ဆွေးနွေးလိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အနည်းငယ်မျှသော အားပေးစကားများ ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ကျွမ်းက ဝမ်ထောင်၏ နားအနားသို့ တိုး၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ဝေတပ်ဖွဲ့က ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံးနီးပါး အိပ်ပျော်နေတာ စောစောကမှ နိုးတာ။ ဒါကြောင့် မင်းအကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ မသင့်တော်တာမို့ သူတို့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်အမှန်ကို မသိသေးတာ။ အကယ်၍ မင်း ထုတ်ပြဖို့ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် စကားကူပြောပေးနိုင်ပါတယ်"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်မှပဲ ကြည့်တာပေါ့"

ဝမ်ထောင်သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လူအိုကြီး ရန်ကျဲသည် ဝမ်ထောင်နှင့် ခဏမျှ စကားပြောဆိုခဲ့ရုံမက အခြားလူများနှင့်လည်း စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ရာထူးကြီးအရာရှိတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိဘဲ အလွန် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပုံရ၏။

နည်းပညာရှင် လျူဟဲကမူ ရန်ကျဲ၏ နောက်မှ အမြဲလိုက်ပါနေပြီး စကားပြောခဲလှသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော လူမှုရေးကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဟန် သို့မဟုတ် အနည်းငယ် အေးစက်သော ပုံစံရှိပုံရသည်။

ဖုန်းမင်းအန်းမှာမူ ဟန်ရွှေကို ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုနေ၏။

ဝမ်ထောင်သည် ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော်လည်း သူ၏ အကြားအာရုံသည် ထူးကဲစွာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ဖုန်းမင်းအန်းက ဟန်ရွှေအား ဌာနမှူး သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော ရာထူးတစ်ခုခု ခန့်အပ်ရန် ပြောဆိုနေသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထောင် ခဏမျှ အံ့သြသွားသည်။ ဟန်ရွှေသည် နောက်ပေါက် သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ်ကို အသုံးပြုနေခြင်းအပေါ် သူ အံ့သြခြင်းမဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမူကား ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အဆက်အသွယ်ကို အသုံးမပြုခြင်းသည် လူမိုက်ရာကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အံ့သြမိသည်မှာ ဟန်ရွှေသည် မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို ဖုန်းမင်းအန်းအား ပြောပြထားပုံမရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဌာနမှူးရာထူးဖြင့် အဘယ်ကြောင့် တင်းတိမ်နေမည်နည်း။ သူမသည် တိုက်ရိုက် ကော်မတီဝင်ပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဟန်ရွှေ မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို ဝမ်ထောင် မသိသော်လည်း သူမက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် သူလည်း စပ်စုရန် မလိုပေ။

ဟန်ရွှေသည် ဝမ်ထောင်၏အနားမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် အမျိုးသမီးအချို့သည် သူ့ထံ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်လာကြပြီး မိတ်ဖွဲ့လိုကြောင်း ပြောကြသည်။

ချန်ကျွမ်းသည် ယောက်ျားအချင်းချင်းသာ နားလည်နိုင်သော အကြည့်တစ်ချက်ကို ဝမ်ထောင်အား ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ထောင်အတွက် နေရာချန်ပေးကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ရှင်... ရှင်က ဝမ်ထောင် ဟုတ်တယ်မလား"

ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ထောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏အရှေ့ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောတရုတ်အမျိုးသမီးကို မြင်သဖြင့် မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။ သူမသည် မြင်ဖူးသလိုရှိသော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကို ခေတ္တမျှ စဉ်းစား၍မရချေ။

"ဝမ်ထောင်... ငါပါ၊ ဟော့ကျိယီလေ။ န၈မ့မျက်နှာက အမာရွတ်က တကယ်ပဲ ပျောက်သွားတာပဲ။ ငါ နင့်ကို မမှတ်မိတော့သလိုတောင်ဖြစ်တော့မလို့..."

"အော်... မင်းကိုး"

နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ထောင် နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားသည်။ ဟော့ကျိယီသည် ယခင်က ဝမ်ထောင်နှင့်အတူ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းအချို့တွင် အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော ဆယ့်ရှစ်ဆင့်မြောက် အငယ်စားအနုပညာကြယ်ပွင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ 'အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်' ဆိုသည်မှာ စကားလှအောင်ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်ဆံရေး အများကြီးမရှိခဲ့ကြချေ။

အကြောင်းမူကား ဝမ်ထောင်သည် မျက်နှာပြခွင့်မရဘဲ လူကြမ်းများအတွက် လူစားထိုးသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟော့ကျိယီမှာမူ မျက်နှာပြခွင့်ရသော အငယ်စားအနုပညာကြယ်ပွင့်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် အဆင့်အတန်းချင်း မတူညီကြချေ။

၎င်းတို့ မတော်တဆ ဆုံတွေ့ကြသောအခါ ဟော့ကျိယီသည် သူ့ကို ဗြောင်ကျကျ နှာခေါင်းရှုံ့ခြင်းမရှိသော်လည်း အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်ပြီး စကားပြောခဲကာ အလွန် အေးစက်သော ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားတတ်သည်။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကို ခိုးကြည့်ရုံသာ ရှိခဲ့၏။ ဝမ်ထောင်သည်လည်း မိမိအား အေးစက်စွာ ဆက်ဆံသော လူနောက်သို့ လိုက်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူမနှင့် ရင်းနှီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဟော့ကျိယီသည် ဝမ်ထောင် မိမိအား မှတ်မိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ဝမ်ထောင်... နင် အသက်ရှင်နေတာကို မြင်ရတာ တကယ် ဝမ်းသာတာပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ"

ဝမ်ထောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ယခု ဟော့ကျိယီသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အချိန်များထက်မက ပို၍စ်တ်အား ထက်သန်နေလေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အသက်ရှင်နေရတာ ကောင်းပါတယ်"

ဝမ်ထောင်က ပုံမှန်အတိုင်းသာ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ဟော့ကျိယီ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွား၏။ ဝမ်ထောင်သည် မိမိနှင့် စကားပြောရန် စိတ်မပါသည်ကို သူမ သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ဤအရာသည် ကမ္ဘာမပျက်ခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူမက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် ရင်းနှီးစွာဖြင့် ဝမ်ထောင်၏ လက်မောင်းကြွက်သားများကို တို့လိုက်ပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အဟမ်း... ဝမ်ထောင်၊ နင်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာသလို ငါ ခံစားရတယ်။ နင်က အခုဆို ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို တစ်ယောက်ချင်း အေးဆေး တိုက်နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ဝမ်ထောင်က ပြီးစလွယ်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကြွားဝါတတ်သော အကျင့်မရှိချေ။ အကယ်၍ ဟော့ကျိယီအား မိမိသည် နှိုးထလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလျှင်ပင် ဘာထူးမည်နည်း။ ထို့ပြင် သူသည် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသဖြင့် စကားအများကြီး ပြောရန် မလိုပေ။

ဟော့ကျိယီသည် ဝမ်ထောင်၏ စိတ်မပါမှုကို သတိပြုမိသော်လည်း လက်မလျှော့သေးချေ။ သူမသည် ခိုလှုံရန်အတွက် သန်မာသော လူတစ်ဦးကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စခန်းသို့ မလာရောက်မီက အမျိုးသမီး မိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ဦးသည် မျက်လုံးနီနေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်စု၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရပြီး သေဆုံးသွားသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမသည် နောက်တစ်ယောက် မဖြစ်လိုပေ။

"ဒါဆို နင်က တကယ် တော်တာပဲ။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်နိုင်တာကိုး။ အော်... ဒါနဲ့၊ နင် အဲဒီတုန်းက ရုပ်ရှင်မြို့တော်မှာ ရှိမနေဘူးလား။ အဲဒီက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ မင်းကို မတွေ့မိသလိုပဲ..."

"အော်... ငါက အိမ်မှာ နားနေတာပါ"

"ကံသီလို့ပေါ့။ နင် ရုပ်ရှင်မြို့တော်မှာ ရှိမနေတာ ကံကောင်းတာပဲ။ အဲဒီမှာ ဘယ်လောက် အသည်းယားစရာ ကောင်းလဲဆိုတာ နင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီလောက်အထိ အသက်ရှင်နေရတာကို တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ..."

ဟော့ကျိယီသည် အလွန် သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားလူအချို့သည်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြသည်။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ထောင် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ရှိလာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရုပ်ရှင်မြို့တော်သည် သူ ရေရှည် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သဖြင့် သံယောဇဉ် အနည်းငယ်ရှိကာ ထိုနေရာ၏ အခြေအနေကို သိရှိလိုသည်။

"မင်း စိတ်မရှိရင် အဲဒီအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား"

"အာ... စိတ်မရှိပါဘူး၊ စိတ်မရှိပါဘူး"

ဟော့ကျိယီသည် ဝမ်ထောင်၏ သနားဂရုဏာကို ရရှိရန်အတွက် နာကျင်မှုကို ဟန်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူက ရုပ်ရှင်မြို့တော်၏ အခြေအနေကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်သည် သူနှင့် ရင်းနှီးရန် ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ထောင်ကို ထိုင်ရန် အမြန် ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုအချိန်က အခြေအနေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။

"နင် မသိဘူး၊ အဲဒီတုန်းက..."

ဟော့ကျိယီ၏ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှင်းပြချက်ကြောင့် ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"နင်ပြောတာက စစ်တပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး ရုပ်ရှင်မြို့တော်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့ကို ကယ်တင်သွားတယ် ဟုတ်လား... သူတို့က ငါတို့ ရွှေကျဲစခန်းက စစ်သားတွေ မဟုတ်တာ သေချာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီစစ်တပ်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ တင့်ကားတွေတောင် ပါသေးတယ်။ သူတို့က ဇွန်ဘီတွေကို တိုက်ရိုက် နင်းခြေသွားတာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဖြတ်သွားရုံပဲ ထင်တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါက အဲဒီတုန်းက ပိတ်မိနေတာ။ ငါ အကူအညီတောင်းပေမယ့် သူတို့ လုံးဝ မကြားရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလို သနားစရာ အခြေအနေမျိုး ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ ကြားတာကတော့..."

ဤနေရာတွင် ဟော့ကျိယီသည် ဝမ်ထောင်၏ နားအနားသို့ တိုးကာ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"အဲဒီစစ်တပ်က လမ်းမှာ ဆုံကြတဲ့ စစ်သားတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာက ဟုန်ရှီးခရိုင်ပဲ။ ဒီ ရွှေကျဲစခန်းက စစ်သားတွေလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားချင်ပေမယ့် အချိန်မမီလို့ ကျန်ခဲ့တာ..."

"အော်..."

ဝမ်ထောင် အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

ဟော့ကျိယီအနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို သူ့အား လိမ်ညာရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုစစ်တပ်သည် ဟုန်ရှီးအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းသို့ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ လူများကို ကယ်ဆယ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အဓိကတာဝန် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ အဓိက တာဝန်မှာ ဟုန်ရှီးစခန်းတွင် စုဝေးပြီး အကြီးစား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်း သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကယ်တင်ခြင်းခံရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ကံကောင်းသည်ဟုသာ ပြောရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် မနာလိုခြင်းမရှိပေ။ သူ ယခု စဉ်းစားနေသည်မှာ ဤဟုန်ရှီးစခန်းသည် စစ်သားများနှင့် လက်နက်များ အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် အလွန် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ နောင်တွင် အခွင့်အရေး ရရှိပါက သွားရောက် ကြည့်ရှုသင့်လေသည်။

"ငါတို့လို ကံဆိုးသူတွေကတော့ ရုပ်ရှင်မြို့တော်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ငါတို့ ပိတ်မိနေတဲ့ နေရာမှာ စတိုးဆိုင်ငယ်လေး တစ်ခုရှိလို့ ရေနဲ့ အစားအစာ ရှိနေသဖြင့် ငတ်မသေခဲ့တာ။ နောက်တော့ သေနတ်သံတွေ ကြားရပြီး ဆူညံသံတွေကြောင့် ဇွန်ဘီတွေ ထွက်သွားကြတယ်။ ငါတို့ အခွင့်အရေးယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တုန်း ရွှေကျဲစခန်းက လူတွေနဲ့ ကြုံခဲ့တာ... ငါတို့ ဒါရိုက်တာကတော့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခြင်းခံရတာကို အခုထိ မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး... အဟင့် အဟင့်..."

ဝမ်ထောင်သည် ဟော့ကျိယီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအချို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဟွမ်းဖုန်းရုပ်ရှင်မြို့တော်မှ ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ဦးမှာ ဟော့ကျိယီထက်ပင် နာမည်မရှိသော အငယ်စားအနုပညာကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်ကာ ကျန်ရှိသူများမှာ ရုပ်ရှင်လောကဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

အချိန်မစောတော့သည်ကို မြင်သဖြင့် ဝမ်ထောင် ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဆက်ပြောကြဦး။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းလို့ အရင် ပြန်တော့မယ်"

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ မစ္စတာဝမ်"

ဟော့ကျိယီနှင့် အခြားလူများသည်လည်း အမြန်ထရပ်ကာ ဝမ်ထောင်အား ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ဝမ်ထောင်၏ ပုံရိပ် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဟော့ကျိယီသည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ"

ယနေ့တွင် ဝမ်ထောင်နှင့် သာမန် စကားပြောဆိုရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သော အစပျိုးခြင်းတစ်ခုဟု သူမ ခံစားရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် စခန်းတစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေကြပြီး မကြာခဏ တွေ့ရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် ထိုထက်မကသော ဆက်ဆံရေး ဖြစ်မလာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်ထောင်သည် အမဲလိုက်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲထားနိုင်ပါက အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ငတ်မွတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံနိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးပြန်ရွာနေသည်ကို ဝမ်ထောင် မြင်တွေ့ရသည်။

"ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ပြီး ဇွန်ဘီတချို့ကို သတ်၊ ပုံကြမ်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းရမယ်။ လမ်းကြုံရင် တင်ယွီချင်ကိုလည်း ဆက်သွယ်ရမယ်..."

နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို စီစဉ်ပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံသို့ သွားခဲ့သည်။ ဝေကျန့်ကော်၏ ဒဏ်ရာ မည်သို့ရှိသည်ကို ချန်ကျွမ်းအား မေးမြန်းလိုခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝမ်ထောင်သည် ကြေညာချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စခန်းအတွင်း၌ စီရင်ဆုံးဖြတ်ရေးဌာန အသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဟန်ရွှေကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ရေးဌာနမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်"

............

အခန်း ၈၁ - အရှိန်ပြင်းညာဘက်လက်မောင်းကာ

နေထိုင်ရာနေရာတစ်ခုတွင် လူဦးရေ အမြောက်အမြား စုဝေးလာသည့်အခါမျိုးတွင် အငြင်းပွားမှုများမှာ ရှောင်လွဲမရဘဲ ဖြစ်ပွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ရွှေကျဲစခန်း၌ လူနည်းပါးစဉ်ကမူ အခြေအနေမှာ ထိန်းသိမ်းရ လွယ်ကူခဲ့ပြီး မည်သည့် အငြင်းပွားမှုမျိုးမဆို စည်းရုံးဖျန်ဖြေခြင်း အနည်းငယ်ဖြင့် အလွယ်တကူ ပြီးငြိမ်းသွားခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ငါးရာကျော် ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ထိုကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် လူတစ်ဦးအား သီးသန့် တာဝန်ပေးအပ်ရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။

ဟန်ရွှေသည် ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး ဖြစ်သော်လည်း ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် အငြင်းပွားမှုများကို စည်းရုံးဖျန်ဖြေရာတွင် အတွေ့အကြုံ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနိုင်သဖြင့် ဤအလုပ်အတွက် သင့်တော်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးသည် တိုက်ရိုက် ကော်မတီဝင် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို ဟန်ရွှေ သိရှိခြင်း ရှိမရှိ ဝမ်ထောင် သေချာမသိချေ။ သူမ သိရှိပုံမရဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက မိမိ၏စွမ်းရည်ကို လျှို့ဝှက်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ သူမကို ဖမ်းဆီး၍ ခန္ဓာဗေဒခွဲစိတ်ခြင်း ပြုလုပ်မည့်သူလည်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ သူမက ထုတ်ဖော်မပြောသဖြင့် ဝမ်ထောင်ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုမည်မဟုတ်ပေ။

စခန်းအတွင်းရှိ လူနည်းစုဖြစ်သော ဆရာဝန်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် ချန်ကျွမ်းသည် အချိန်အများစုတွင် အလုပ်ရှုပ်နေတတ်သည်။ နံနက်ခင်း အချိန်၌ပင် သူ့ထံတွင် ရောဂါပြသရန် လူအများအပြား တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျွမ်းသည် လူနာကို ကြည့်ရှုကုသပေးခြင်း ရှိမရှိ မိမိဘာသာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိသော်လည်း စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ထံ လာရောက်ပြသသူ မည်သူ့ကိုမဆို နွေးထွေးစွာ ကြည့်ရှုပေးပြီး ရောဂါရှာဖွေပေးလေ့ ရှိသည်။

"လူအများစုက အမှန်တကယ် ဖျားနာနေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဝေဒနာအနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က စိုးရိမ်စိတ်လွန်ကဲပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိအားတွေ ခံစားနေရတာ။ ကျွန်တော့်ဘက်က စကားအနည်းငယ် ပြောပေးလိုက်တာက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကို မပျောက်ကင်းစေနိုင်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ကိုတော့ သက်သာရာရစေပါတယ်"

လက်ရှိလူနာများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်ကျွမ်းသည် သူ၏လက်များကို သုတ်ကာ ဝမ်ထောင်အား ပြုံးလျက် ရှင်းပြလေသည်။

"တကယ် လေးစားဖို့ကောင်းတယ်"

ဝမ်ထောင်က ချန်ကျွမ်းအား လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဝေတပ်ဖွဲ့ဝင်ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ၊ အသက်အန္တရာယ် ရှိလား"

"သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိလိုပဲ၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နံရိုးနှစ်ချောင်း ကျိုးသွားပြီး ပေါင်ရိုးလည်း ဒဏ်ရာရသွားတာမို့ အချိန်အတော်ကြာ အနားယူဖို့တော့ လိုအပ်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

ဝေကျန့်ကော် ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်းအား လက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်"

"မင်း အပြင်ထွက်မလို့လား၊ ရက်နည်းနည်းလောက် အနားမယူတော့ဘူးလား"

ဝမ်ထောင်တစ်ယောက် လက်နက်အပြည့်အစုံ ဆင်ယင်ထားသည်ကို မြင်သဖြင့် ချန်ကျွမ်း ရုတ်တရက် အံ့သြသွားရသည်။

စခန်းအတွင်းရှိ အမဲလိုက်သမားများသည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလေ့ရှိကြသော်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် သွားရောက်ကြခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ သွားလေ့ရှိကြပြီး ကျန်ရှိသော အချိန်များကိုမူ ပစ္စည်း လုံးဝ ပြတ်လတ်သွားခြင်းမျိုး မရှိပါက စခန်းအတွင်း၌သာ အနားယူလေ့ ရှိကြသည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် အသက်နှင့် ရင်း၍ သွားနေကြရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဝမ်ထောင်သည် မနေ့ကတစ်ရက်ကမှ စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မနေ့ကတစ်ရက်သာ အနားယူရသေးကာ ယနေ့တွင် အပြင်သို့ ထပ်မံထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချေပြီ။

"ဟုတ်တယ်"

ဝမ်ထောင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး စကားကို အများကြီး ရှင်းမပြတော့ပေ။

သူသည် လက်မောင်းကာကို ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ စုဆောင်းချင်သလို တင်ယွီချင်နှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တကယ် လေးစားဖို့ကောင်းတယ်"

ချန်ကျွမ်းကလည်း ဝမ်ထောင်အား လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရုတ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း... တကယ်လို့ မင်းလမ်းကြုံမယ်ဆိုရင် ပိုရွေ့ဆေးခန်းဆီ တစ်ချက်လောက် သွားပေးလို့ ရမလား..."

" ပိုရွေ့ဆေးခန်း..."

ဝမ်ထောင် မျက်မှောင်ကုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်မိရာ ထိုနေရာအား မှတ်မိသလို ရှိနေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနေရာက..."

ချန်ကျွမ်းက တိကျသော တည်နေရာကို ပြောပြပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"အဓိကကတော့ စခန်းထဲမှာ ဆေးဝါးတွေ ပြတ်လတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ အဲဒီဆေးခန်းထဲမှာ အသုံးဝင်မယ့် ဆေးဝါးတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်..."

"ဘယ်လို ဆေးဝါးမျိုးကို အဓိက လိုချင်တာလဲ၊ ငါက အဲဒီအရာတွေအကြောင်း အများကြီး နားမလည်ဘူး"

ချန်ကျွမ်းက အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"ဟော်မုန်းတွေ၊ ပဋိဇီဝဆေးတွေ၊ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတွေနဲ့ အဲဒီလို အရာမျိုးတွေပေါ့။ ဝေဒနာအနည်းငယ်လောက်အတွက်ဆိုရင် ဆေးပမာဏကို တိုးပေးလိုက်ရင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သက်သာစေနိုင်တယ်... အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အထူးကုဆရာဝန်တွေလို သေချာရှာဖွေပြီး ရောဂါအခြေအနေအလိုက် တိကျတဲ့ ဆေးဝါးတွေ ညွှန်ကြားပေးနိုင်ဖို့ အခြေအနေ မပေးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းကိုပဲ အသုံးပြုနိုင်တာ..."

ဝမ်ထောင် ရှေးဦးစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်... စခန်းက လူတွေက ခရိုင်ပထမဆေးရုံဆီ ဘာလို့ သွားပြီး ပစ္စည်းမရှာကြတာလဲ။ အဲဒီဆေးရုံထဲက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေက ပိုပြီးတော့ အများကြီး စုံလင်မှာပဲ။ အားလုံးမှာ လူအင်အားရော သေနတ်တွေရော ရှိကြတာပဲ၊ ဆေးရုံဆီ သွားတာက အဲဒီလောက်အထိ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဝမ်ထောင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချန်ကျွမ်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဟူး... ဆေးရုံမှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ပေါကြွယ်ဝတာ မှန်ပေမဲ့ ဇွန်ဘီတွေလည်း အပြည့်ပဲလေ။ ပြီးတော့... ဆေးရုံထဲမှာ အထူးဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ ကျွန်တော်တို့ စခန်းက ဆေးရုံကို သွားဖို့ မစဉ်းစားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားတုန်းက တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးကတည်းက အဲဒီနေရာကို သွားဖို့ ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြတော့တာ..."

"အော်... အထူးဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိတာကိုး"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ထောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် သူ၏ အမြင့်ဆုံးသွေးပမာဏသည် အထူးဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်သည့်အခါမှသာ တိုးမြင့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆေးရုံတွင် အထူးဇွန်ဘီများ အမြောက်အမြား ရှိနေပါက သူ့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ထို့ပြင် အထူးဇွန်ဘီများသည် ဇွန်ဘီအမြုတေများကိုလည်း ချပေးနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သဖြင့် ချန်ကျွမ်းသည် ဝမ်ထောင်အနေဖြင့် အထူးဇွန်ဘီများ၏ အမြုတေများကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ပြီး အမြန် ဖျောင်းဖျလေသည်။

"ဝမ်ထောင်... မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ပထမဆေးရုံဆီတော့ မသွားပါနဲ့။ လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးတောင် သေဆုံးခဲ့ရတာ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ အဲဒီလောက်များပြားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအထူးဇွန်ဘီတွေမှာ အမြုတေတွေ ရှိနေရင်တောင် မင်း အသက်ရှင်နေမှ ရယူနိုင်မှာလေ"

ချန်ကျွမ်း၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်သဖြင့် ဝမ်ထောင် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါ၊ ငါ အခုချက်ချင်း သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ခြင်မဲ့ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

ချန်ကျွမ်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ထောင်သာ မိမိပြောသော စကားကြောင့် ဆေးရုံသို့ သွားရောက်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ပါက သူသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။

"ဆေးခန်းကိစ္စကတော့ ငါ အခြေအနေ သွားကြည့်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ လမ်းကြုံလို့ အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုရင် သွားရှာပေးနိုင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်း တတ်နိုင်သလောက်ပဲ လုပ်ပါ။ အဆင်မပြေရင်လည်း ထားလိုက်ပါ၊ စွန့်စားမှုတွေ မလုပ်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ မင်းကို အလကား ကူညီခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်း ဆေးဝါးတွေ ရလာခဲ့ရင် အကျိုးပြုမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပဲ အပ်နှံလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ အကျိုးပြုမှတ်တွေကို သုံးပြီး အဲဒါတွေကို ပြန်လဲလိုက်မယ်"

ရွှေကျဲစခန်းတွင် ဆရာဝန်က ကြည့်ရှုပေးလိုပါက ရောဂါပြသခြင်းသည် အခမဲ့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆေးဝါးများကို အသုံးပြုပါက အကျိုးပြုမှတ်များကို ပေးချေရမည် ဖြစ်၏။ ဆရာဝန်များသည်လည်း ဆေးဝါးများကို ကိုယ်တိုင် လဲလှယ်ရန်အတွက် အကျိုးပြုမှတ်များ လိုအပ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် လျှော့စျေး ရရှိကြသည်။ ဆရာဝန်များသည် ဤစျေးနှုန်းကွာခြားချက်မှတစ်ဆင့် အကျိုးပြုမှတ်များကို ရှာဖွေနိုင်ကြသည်။

ကမ္ဘာမပျက်ခင်က ဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် ဖြစ်စေ ဆရာဝန် ဖြစ်ခြင်းသည် လူတိုင်း အလိုရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ"

ဝမ်ထောင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ အကယ်၍ အဆင်ပြေပါက ချန်ကျွမ်းအား အကူအညီအနည်းငယ် ပေးရန် သူ စိတ်မရှိပေ။ ထို့ပြင် အကယ်၍ ဆေးဝါးများ အမှန်တကယ် များပြားပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း အချို့ကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပေသည်။

"အော်... ဒါနဲ့—"

ဝမ်ထောင် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ချန်ကျွမ်းက ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝမ်ထောင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ကိစ္စရှိတာ သွားပါ..."

ချန်ကျွမ်းက အမြန် လက်ခါပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်ဟန် ပေါ်နေသည်။

သူသည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် ဝမ်ထောင်လည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ပေ။

သူ ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံပြင်ပသို့ ထွက်လာသောအခါ အမဲလိုက်သမားစတိုင် အမည်းရောင်ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ရွှေသည် အဆောက်အအုံထဲသို့ အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဝမ်ထောင်... ရှင် အပြင်ထွက်မလို့လား"

ဟန်ရွှေ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဝမ်ထောင်သည် တစ်ရက်သာ အနားယူပြီးနောက် အပြင်သို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ယခုထက်ထိ နာကျင်ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားလိုတော့ချေ။

"ဟုတ်တယ်၊ အတူတူ လိုက်မလား။ ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှာဖွေနိုင်မှာ သေချာတယ်"

ဝမ်ထောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ပြောရလျှင် ဟန်ရွှေသည် ရဲဝတ်စုံနှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်လှပြီး အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အမည်းရောင်ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် သူမသည် ရဲရင့်ပြတ်သားပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ဝတ်စုံသည် အနည်းငယ် သေးငယ်နေသလား မသိပေ။ ဘယ်ဘက်ရှိ ရဲတံဆိပ်နှင့် ညာဘက်ရှိ ခြောက်ဂဏန်း တံဆိပ်နံပါတ်တို့သည် တင်းကျပ်စွာ ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ဟင့်အင်း... မလိုက်တော့ဘူး—"

ဝမ်ထောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ရွှေက အမြန် လက်ခါပြလိုက်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ ငြင်းဆိုမှုသည် မြန်ဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမက ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်မ ကြောက်လို့မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒဏ်ရာတွေက မသက်သာသေးလို့ပါ။ အပြင်ထွက်ရင် ရှင့်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်မှာ... နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ့၊ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးရရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ပစ္စည်းရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်မည်ဆိုပါက ဝမ်ထောင်နှင့်အတူ သွားရန် သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ဝမ်ထောင် မည်မျှအထိ သန်မာကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူမ၏ ဒဏ်ရာများ မသက်သာသေးသဖြင့် အပြင်ထွက်ခြင်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဟာဟား... ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်"

ဝမ်ထောင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းသာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဟန်ရွှေ၏ သွေးပမာဏ နည်းပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

သူသည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ကားထဲသို့ ဝင်ကာ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ဟန်ရွှေသည် ဝမ်ထောင်၏ ကားမောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဆန်းဝေကွမ်တွင် ဝမ်ထောင်၏ စွမ်းအား ထက်ဝက် သို့မဟုတ် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိပါက သူမအနေဖြင့် ဤမျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည် မဟုတ်ပေ။

"ဝေကွမ်... ရှင်ဘေးကင်းရမယ်နော်"

"ဟေး... သူငယ်ချင်၊ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်မလို့လား"

ပင်မဝင်ပေါက်တွင် တာဝန်ကျနေသော လူများသည် ယခင်က စစ်သားများပင် ဖြစ်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတချို့ သွားရှာမလို့"

ဝမ်ထောင်က ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။

"အရင်ဆုံး စာရင်းသွင်းလိုက်ပါဦး..."

တစ်ဖက်လူက ပုံစံတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသဖြင့် ဝမ်ထောင်သည် မိမိ၏ နာမည်နှင့် ရက်စွဲကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စစ်သားများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"သာမန်လူတွေက ရိုင်ဖယ်သေနတ်တွေ ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"

စခန်း၏ အကျိုးပြုမှတ်များဖြင့် လဲလှယ်နိုင်သော ပစ္စည်းစာရင်းတွင် ပစ္စတိုသေနတ်နှင့် ပစ္စတိုကျည်ဆန်များသာ ရှိပြီး ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ ရှိမနေချေ။

"လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလို အခွင့်အရေး မရှိသေးဘူး။ အခုအချိန်မှာ လုံခြုံရေးတပ်မတော်က လူတွေကိုပဲ ရိုင်ဖယ်သေနတ်တွေ ထုတ်ပေးထားတာ၊ ရဲတွေမှာတောင် ပစ္စတိုသေနတ်ပဲ ရှိတာ။ သာမန်လူတွေဆိုရင် ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။ ပြီးတော့... သေနတ်ရှိတာက မကောင်းဘူးဗျ"

စစ်သား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ရှိသည်။

"ငါ အပြင်မှာ ဇွန်ဘီတွေကို မြင်တဲ့အခါ မသိစိတ်က သေနတ်နဲ့ ပစ်ချင်ပေမယ့် စိတ်ကို ထိန်းထားရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေနတ်ပစ်တာက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ပေမယ့် ပိုများတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိနေလို့ပဲ။ ဓားရှည်တွေ ဒါမှမဟုတ် လှံတွေကို သုံးပြီး နှိမ်နင်းတာက ပိုကောင်းတယ်... အဲဒီလို သေနတ်ရှိပြီး မသုံးရဲတဲ့ အခြေအနေက တကယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်"

ဝမ်ထောင် ထိုခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမူကား သူကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက် ရှိပြီး ၎င်းတွင် အသံတိတ်ပြောင်းပင် တပ်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော် သူသည် ယခင်က တူကိုင်ဇွန်ဘီကို သတ်ဖြတ်စဉ်က မလွှဲမရှောင်သာသည့် အခြေအနေတစ်ခုတွင်သာ တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေတွင် သူသည် သေနတ်ကို သေချာပေါက် အသုံးပြုမည်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အသင်းဖော်မရှိဘဲ တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဇွန်ဘီ အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်မိပါက ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ပေါ်လာသော "ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ" များသည် တစ်ဦးတည်းရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးအတွက် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို အလိုရှိသော်လည်း အသုံးပြုရန်အတွက် မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းကို အမှတ်တရပစ္စည်းအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရန်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေနတ်ကို မနှစ်သက်သော ယောက်ျားဟူ၍ မရှိချေ။

"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ မင်းကို တော်တော် အားကျတယ်။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ဆိုရင်... ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို အချက်နည်းနည်းလေးနဲ့တင် အသေရိုက်နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

စစ်သားသည် ဝမ်ထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများကို ကြည့်ပြီး အားကျသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဟာဟား...ဒီလိုပါပဲ"

ဝမ်ထောင်က ပြုံးလျက် အလိုက်သင့်ပြောလိုက်သည် ။

"ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်"

"ဘေးကင်းပါစေ"

စစ်သားက လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စခန်း၏ ဝင်ပေါက်တံခါးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ထောင်က သူ့အား လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

စခန်းမှ ကား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြောင့် ဖြစ်စေ၊ အခြားအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သူသည် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထောင်သည် လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဆေးခန်းဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်းများအတွက် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သဖြင့် ဆေးခန်းဆီသို့ သွားရောက်ခြင်းသည် သူ၏အတွက် ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဝူး... ဝူး...ဝူး

အကွေ့တစ်ခုသို့ အရောက်တွင် အရှေ့ဘက်၌ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ထောင်သည် လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး ဇွန်ဘီဆီသို့ တည့်တည့်ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်၏။

ဘုန်း...

ဇွန်ဘီမှာ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီးနောက် သူ၏ဦးခေါင်းသည် ကားဘီးဖြင့် ကြိတ်မိကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းထုပ်တစ်ခု ကျလာခဲ့၏။ ဝမ်ထောင်သည် စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

【 ရရှိသည် - ကြိုး *၁ 】

ဝမ်ထောင် ကားကို မရပ်ဘဲ ဆက်လက် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဦးခေါင်းကြိတ်မိပြီး သေဆုံးနေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ထောင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားသည်။

သူ ကားဖြင့် တိုက်မိသော ဇွန်ဘီများနှင့် သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်သော ဇွန်ဘီများသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်သော်လည်း မီးပုလင်းဖြင့် မီးရှို့သတ်သော ဇွန်ဘီများကိုတော့ သူသတ်လိုက်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းမရှိချေ...

"ဘယ်လို ကွဲပြားချက်မျိုး ရှိနေလဲဆိုတာ မသိဘူး... ဒီ ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်း ရှာဖွေတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်..."

.ဇွန်ဘီများသည် မည်သည့်အခါမျှ ကုန်စင်သွားခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဝမ်ထောင် မောင်းနှင်နေသော လမ်းသည် မနေ့ကတစ်ရက်က သူ အသုံးပြုခဲ့သော လမ်းပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မျှ ကျန်ရှိမနေခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုမူ... လမ်းမပေါ်တွင် မိုးရေထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေကြသော မည်းမှောင်နေသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ထောင် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ သူသည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဟင်..."

သို့သော် မထွက်ခွာမီ ဝမ်ထောင်သည် ဇွန်ဘီအုပ်၏ အလယ်တွင် ရင်ဘတ်အတွင်းမှကလီစာများ တိုးလိုတွဲလောင်းကျနေသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ခွဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ လုပ်သင့်လား..."

ဝမ်ထောင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဗုံးခွဲဇွန်ဘီများကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ လွယ်ကူပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မလိုပေ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ ၎င်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပါက စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဗုံးခွဲဖျက်ဆီးခြင်း ပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် သူ၏ အမြင့်ဆုံးသွေးပမာဏကို တိုးမြင့်စေမည်မဟုတ်သော်လည်း ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခု ရရှိနိုင်ခြင်းကပင် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ထောင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီးပဲ။သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဗုံးခွဲရင်တောင် ငါ အမြုတေကို သွားကောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရချင်မှ ရမှာ။ အတင်း ဝင်လုဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များပြီး မထိုက်တန်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေမှန်းမသိတဲ့ အရူးဇွန်ဘီတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်..."

ဝူး... ဝူး...

ဝမ်ထောင် လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လမ်းနှစ်လမ်းကို ပတ်မောင်းပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် ပိုမိုသင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဇွန်ဘီ အကောင်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်နေသော ရင်ပြင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် သက်ကြီးဇွန်ဘီများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ကားကို ရင်ပြင်၏ ပြင်ပတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မီးသတ်ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။

ဒုန်း။

【 -၅၀၀ 】

ဒုန်း။

【 -၅၀၀ 】

...ပြောရလျှင် ပုဆိန်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် တူကို အသုံးပြုခြင်းထက် အားစိုက်ထုတ်ရမှု ပိုမို သက်သာစေသည်။ သူ တူကို အသုံးပြုစဉ်က ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲရန်အတွက် အဓမ္မအင်အားကို အသုံးပြုခဲ့ရသော်လည်း ပုဆိန်ကို အသုံးပြုသည့်အခါတွင်မူ အားအများကြီး စိုက်ထုတ်ရန်မလိုဘဲ ဦးခေါင်းကိုထိမှန်ခြင်း ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ဤသာမန်ဇွန်ဘီများသည် ဝမ်ထောင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြချေ။ အထူးသဖြင့် မိုးရွာသွန်းခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အာရုံခံစားမှုများကို သိသိသာသာ ထိခိုက်စေသဖြင့် ဝမ်ထောင်သည် ၎င်းတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည့်တိုင် သတိမပြုမိကြချေ။

မကြာမီ ရင်ပြင်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီအားလုံးကို ဝမ်ထောင်က ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဟူး—"

ဝမ်ထောင် သက်ပြင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်မိ၏။ ပုဆိန်ကို တစ်ဆက်တည်း ဤမျှကြာကြာအထိ လွှဲရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းစေလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဇွန်ဘီအလောင်းများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ထောင်က သူ၏ ဦးခေါင်းခွံပုံမျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ၏ ကံတရားသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆိုးလည်းမဆိုး၊ ကောင်းလည်းမကောင်းချေ။ ဤဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် လိုအပ်သော ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် စုဆောင်းမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

" ဒါက ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုပဲ..."

သူ ယခင်က သေချာမကြည့်မိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရင်ပြင်၏ ဘေးတွင် သုံးထပ်ကုန်တိုက်ဟောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရောက်လာမှတော့ သွားကြည့်တာပေါ့။ ပထမထပ်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး အပေါ်ထပ်တွေကိုတော့ မသွားတော့ဘူး..."

ဝမ်ထောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤမားကတ်သည် အဝတ်အထည်များကို အဓိက ရောင်းချသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ သူသည် အဝတ်အထည်များကို အမြဲတမ်း အွန်လိုင်းမှသာ ဝယ်ယူလေ့ရှိသဖြင့် ဤနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မလာဖူးချေ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် မားကတ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အထည်များအပြင် အချို့သော စားသောက်ဆိုင်များ၊ စူပါမားကတ်များနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများ ရှိနေနိုင်ပေသည်။ အထဲတွင် အစားအစာများစွာ ရှိနေသင့်သည်။

ယနေ့အတွက် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန်မှာ အဓိက မဟုတ်သော်လည်း ရောက်ရှိနေသဖြင့် ရှာဖွေလိုက်လျှင်လည်း အရှုံးမရှိပါ။ သူသည် အရှိန်ပြင်းလက်မောင်းကာကို ထုတ်လုပ်ပြီးမှ တင်ယွီချင်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရုံပင်။

ကုန်တိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်း၌။

လိုက်ကာများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ချက်ချင်း လှည့်ပြန်လာပြီး ဖိုက်သဖဲကစားနေကြသော လူသုံးဦးအား ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ... အဲဒီလူသန်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ဆီ လာနေပြီ"

သူက အကြီးအကဲဟု ခေါ်ဆိုသော လူမှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြီး အပေါ်အင်္ကျီ မဝတ်ဆင်ထားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နဂါးမည်းတက်တူး ထိုးနှံထားသည့် လူပြောင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တက်တူးနှင့် လူပြောင်ကြီးသည် လက်အောက်ငယ်သား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမာရွတ်များနှင့် ကြွက်သားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သူက တကယ်ပဲ လာနေတာလား..."

သူသည် သူ၏ ပါးလွှာသော မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်မိပြီး ဖော်ပြမတတ်နိုင်အောင် စိတ်တိုသွားခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ... သူ ကျွန်တော်တို့ကို သိသွားတာလား"

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါတို့ရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို သေချာ ပိတ်ထားတာ၊ သူ ငါတို့ကို မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

တက်တူးနှင့် လူပြောင်ကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့..."

အခြား လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက လည်ပတ်လှီးပြသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

လူပြောင်ကြီး စကားမပြောမီ တတိယမြောက် လက်အောက်ငယ်သားက အမြန် ကန့်ကွက်လေသည်။

"အဲဒီလူ ဘယ်လောက် သန်လဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။ ဇွန်ဘီတွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တာ။ ငါတို့အားလုံး ပေါင်းရင်တောင် သူ့ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆီမှာ သေနတ်ရှိတာပဲ—"

ခွပ်။

လက်အောက်ငယ်သား စကားမဆုံးမီ လူပြောင်ကြီးက သူ့ကို တိုက်ရိုက် ကန်လိုက်သည်။

ဘုန်း။

လက်အောက်ငယ်သားသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖဲချပ်များသည်လည်း နေရာအနှံ့ ပျံနှံ့သွားခဲ့သည်။

လူပြောင်ကြီးသည် မိမိလက်ထဲရှိ ဖဲချပ်များကို အေးဆေးစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထိုလက်အောက်ငယ်သားကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက တကယ့် လူအပဲ။ ဒီနေရာမှာ သေနတ်သုံးဖို့ ယုံကြည်နေတာလား။ အရင်က ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား။ ငါတို့ကို မြန်မြန်သေအောင် လုပ်နေတာလား"

"တောင်းပန်ပါတယ် အကြီးအကဲ"

ကန်ခံလိုက်ရသော လက်အောက်ငယ်သားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူပြောင်ကြီး၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ အမြန် တောင်းပန်လေသည်။ အခြား လက်အောက်ငယ်သားများလည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြ၏။

လူပြောင်ကြီး ထရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို သွားပုန်းထားလိုက်။ အဲဒီလူ တက်လာရင် အဲဒါတွေကို ရှာမတွေ့ပါစေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ"

လက်အောက်ငယ်သားများ အလုအယက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

လူပြောင်ကြီးသည် သူ၏ ခါးနောက်တွင် ထိုးထည့်ထားသော ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ဗီရိုတစ်ခုအတွင်း ထည့်ထားလိုသော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်သာ သိမ်းဆည်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည် ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

"မင်းက အလိုက်သိတဲ့လူ ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့... ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

လူပြောင်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။ထိုအခိုက် ဝမ်ထောင်သည် ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်းသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် စျေးဝယ်စင်တာအဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ပျက်စီးယိုယွင်းနေပုံရသော်လည်း သဘာဝအလင်းရောင်မှာမူ ကောင်းမွန်လှသည်။ မိုးရွာသောနေ့ ဖြစ်သည့်တိုင် အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

သို့သော် အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝမ်ထောင် မျက်မှောင်ကုတ်မိသွားသည်။

လွန်စွာ ရှုပ်ပွနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ပွမှုသည် လူများ ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးစဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ပရမ်းပတာ အခြေအနေနှင့် မတူဘဲ သားရဲကောင်တစ်ကောင်က တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မားကတ်ကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ပထမထပ်ရှိ ဆိုင်များထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ဆိုင်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပြိုကျပျက်စီးနေခြင်း သို့မဟုတ် အပျက်အစီးများဖြင့် ပိတ်ဆို့နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဝမ်ထောင်သည် မားကတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တိုင်တုံး အချို့ကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤအရာများသည် လမ်းလျှောက်သူများနှင့် ယာဉ်အသွားအလာများကို ခွဲခြားရန်အတွက် ရင်ပြင်တွင် ထားရှိသော အရာများ ဖြစ်ပြီး တစ်ခုလျှင် ပေါင်နှစ်သုံးရာခန့် လေးလံလှသည်။ ထွက်ပြေးမှု မည်မျှပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်စေကာမူ ဤအရာများ မားကတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။

"ဒီနေရာမှာ အထူးဇွန်ဘီတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးတာလား..."

ဝမ်ထောင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ဟန်ရွှေသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက အလွန်ကောင်းမွန်မည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်၊ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဇွန်ဘီများ ရှိမရှိကို အာရုံခံပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အနည်းငယ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမျှ ရှာမတွေ့သော်လည်း သူ စိတ်မချသေးချေ။

"အပေါ်တက်တဲ့ လှေကားက ကောင်းနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ပထမထပ်မှာပဲ နေမယ်"

ဝမ်ထောင်က အပေါ်ထပ်သို့ မတက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပထမထပ်သည် ရှုပ်ပွနေပြီး ရှာဖွေစရာ ပစ္စည်းများ မရှိသော်လည်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ချက်ချင်းထွက်ပြေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ အပေါ်ထပ်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်ပွားပါက ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ထောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အခန်းငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အဝတ်အထည်မျိုးစုံ ဖြန့်ကျဲထားသော နေရာဖြစ်ပြီး သွေးကွက်များ သို့မဟုတ် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော အမှတ်အသားများ မရှိသဖြင့် အတော်လေး ဘေးကင်းပုံရသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အန္တရာယ်မရှိကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် အရှိန်ပြင်းညာဘက်လက်မောင်းကာပုံကြမ်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

【 အရှိန်ပြင်းညာဘက်လက်မောင်းထုတ်လုပ်ရေးပုံကြမ်း (ထုတ်လုပ်နိုင်သည်) 】

ထုတ်လုပ်မှုကိုအတည်ပြုသည်၊

စိတ်အာရုံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ထုတ်လုပ်ရေးပစ္စည်းများသည် အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံကြမ်းအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်ရေတွက်ခြင်း ရှိမနေချေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ထောင်၏ လက်ထဲ၌ အမည်းရောင်လက်မောင်းကာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

【 အရှိန်ပြင်းညာဘက်လက်မောင်း ထုတ်လုပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ 】

------