အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃)

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသည့် ပရိသတ်များသည်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် များစွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြလေသည်။ လင်းရန်၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ တောဝက်တစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ကြိုတင်တွေးထားခြင်းမရှိပေ။ ဝမ်တာ့လီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများသည် ခြံထဲသို့ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က ရှိခဲ့သည့် ယုံကြည်မှု အပြည့်နှင့် အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပေါင် ၅၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အသေးအမွှားကိစ္စမဟုတ်ပေ။ တောဝက်အနင်းခံလိုက်ရပါက အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်အထိ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

"ဘုရားရေ... ငါ့တစ်သက်မှာ တောဝက်ကို အခုမှပဲ အပြင်မှာ မြင်ဖူးတော့တယ်"

"ငါလည်း နယ်မှာပဲ ကြီးလာတာ၊ အဖိုးနဲ့အဖွားတို့က တောဝက်တွေ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး သီးနှံတွေ ဖျက်ဆီးတယ်လို့ ပြောတာပဲ ကြားဖူးတယ်၊ ငယ်ငယ်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့မှပဲ ဒီလောက် အကောင်ကြီးကြီးကို မြင်ဖူးတော့တယ်"

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်ဆိုရင် ဒါ တောဝက်ဘုရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒီလူတွေလည်း တော်တော် ကံဆိုးတာပဲလို့ မထင်ကြဘူးလား"

"ဟားဟား... ဒီလိုအချိန်မှာ ရယ်နေတာကတော့ ကိုယ်ချင်းစာတရား မရှိရာ ရောက်ပေမယ့် သူတို့ တောဝက်အလိုက်ခံနေရတာ မြင်တော့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး"

"အပေါ်ကလူ ရယ်မနေနဲ့ဦး၊ ဝဋ်လည်နေဦးမယ်"

"လင်းရန်ရဲ့ အိမ်က တိရစ္ဆာန်တွေကို တော်တော် ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ၊ ဒီနေ့လည်း တောဝက်ဘုရင်ကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်ပြီ၊ ငါတို့ မသိသေးတဲ့ တခြား ဘယ်လို အံ့ဩစရာတွေ ရှိနေဦးမလဲ မသိဘူး"

"တစ်ယောက်ယောက် ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်ကြပြီလား"

"မြန်မြန် ဖုန်းဆက်ကြပါ၊ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေကြနဲ့ဦး၊ တစ်ယောက်ယောက် တကယ် သေသွားနိုင်တယ်"

တောဝက်ဘုရင်က ဝမ်တာလီနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကို တစ်ဝင်းလုံးပတ်၍ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသောကြောင့် ဝမ်တာလီတို့မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ မှတ်ချက်များကို ကြည့်ရှုနေရန် အချိန်မရှိကြတော့ပေ။

"အားလုံး သစ်ပင်ပေါ် တက်ကြ၊ တောဝက်တွေ သစ်ပင် မတက်တတ်ဘူး"

ဝမ်တာ့လီသည် ထောင့်စွန်းရှိ ဇီးသီးပင်ကို လက်ညိုးထိုးပြကာ အားလုံးကို အမြန် တက်ကြရန် တိုက်တွန်းလေသည်။ သူသည်လည်း အလျှင်အမြန်ပင် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်နိုင်လိုက်သဖြင့် တောဝက်၏ တိုက်ခိုက်မှု ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

တောဝက်သည် သူ၏ ခြေထောက်နှင့် သုံးလက်မခန့်သာ လိုတော့သည့် အနေအထားကို မြင်လိုက်သောအခါ ဝမ်တာ့လီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိသည်။ အကယ်၍သာ အတိုက်ခံလိုက်ရပါက သူ၏ လက်ကျန် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ ကုန်ဆုံးရပေတော့မည်။

လီတင်းနှင့် ရှုလီတို့သည်လည်း တောဝက်အာရုံလွတ်သွားသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထိုင်ခုံများကို အသုံးပြု၍ သစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန် တက်သွားကြလေသည်။ ဝဖြိုးသော ဝူအန်း တစ်ယောက်သာလျှင် တောဝက်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဝင်းအတွင်း သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေခဲ့သဖြင့် တောဝက်၏ အဓိက ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရှုလီသည် သူ၏ ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဂရုတစိုက် ဖက်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တော်တော် ကြောက်သွားတာပဲ၊ ဒီတောဝက် နင်းသတ်တာ ခံရတော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်တာ"

"လင်းရန်က ဘာလို့ သူ့အိမ်ဝင်းထဲမှာ တောဝက်ကို မွေးထားရတာလဲ၊ ဒါ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား"

လီတင်းသည်လည်း အလားတူပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"သူ ငါတို့ကို တမင် ဒုက္ခပေးတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်နေတာ"

ဝူအန်းမှာမူ အိမ်ဝင်းအတွင်း အော်ဟစ် ငိုယိုနေရရှာသည်။

"မင်းတို့တွေ သစ်ပင်ပေါ်မှာ စကားချည်းပဲပြောမနေကြနဲ့ဦး၊ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု မြန်မြန် စဉ်းစားပေးကြပါဦး"

တောဝက်၏ ကြီးမားလှသော အစွယ်များက သူ၏ တင်ပါးကို အကြိမ်ကြိမ် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

"ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါ"

ဝူအန်းသည် လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကာ ဝမ်တာ့လီနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာလည်း သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြသော်လည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျ၍ တောဝက်၏ အစာ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မလှုပ်မရဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

"အစ်ကိုဝူ... ခဏလောက် ထပ်အောင့်ထားပါဦး၊ ကြည့်နေတဲ့သူတချို့ က ရဲကို ဖုန်းဆက်ပေးထားတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်၊ ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားပါ"

ရှုလီသည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူအန်းက ‌ဒေါသတစ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။

"တောက်... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်ပြေးနိုင်တော့မှာလဲ"

"ဒီကောင်က ငါ့နောက်ကို တောက်လျှောက် လိုက်နေတာ၊ ငါ့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မမှီနိုင်ဘူး"

"မင်းတို့ တစ်ခုခု မြန်မြန်လုပ်ကြပါဦး၊ ငါ ဒီမှာ တကယ် မသေချင်သေးဘူး"

ဝူအန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း တုန်ရင်နေသည်။ တောဝက်သည် သူ၏ နောက်နားတွင် ကပ်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး တောဝက်ထံမှ အနံ့ဆိုးများမှာလည်း ပို၍ နီးကပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာခဲ့သည်။

"ဝုတ်"

တောဝက်သည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝူအန်းကို ခြေနင်းချေမွပစ်ရန် အားခဲထားသည့်အလား နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေလေသည်။

"ကြုံရာဘုရားဆင်းကယ်ပါ၊ ငါ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့တော့"

"ငါတို့ကြားမှာ ဘယ်လို ရန်ငြိုးရန်စတွေများ ရှိနေလို့လဲ"

"ငါ မပြေးနိုင်တော့ဘူး၊ တကယ် မပြေးနိုင်တော့ဘူး"

ဝူအန်းသည် အသက်ရှူရသည်မှာပင် အလွန်ခက်ခဲလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူရှိလဲ၊ ငါ့ကို ကူညီနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်လောက်မရှိကြဘူးလား"

ကြည့်ရှုနေသူများသည်လည်း ကူညီနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါ တကယ့်ကို သနားစရာ မြင်ကွင်းပဲ"

"မင်းအတွက် ငါ ဗီဒီယို ရိုက်ထားပေးတယ်၊ ရဲတွေ ရောက်လာရင် ဒါကို ပြလိုက်"

"သနားပေမယ့်လည်း တကယ် ရယ်ချင်မိတာပဲ"

"အပေါ်ကလူတော့ အကုသိုလ်တစ်ခုတိုးပြီဟေ့"

"ရပါတယ်၊ ငါ အခု အွန်လိုင်းပေါ်က သစ်သားခေါက်သံ နားထောင်ပြီး ကုသိုလ်ယူနေတယ်"

"ဟားဟား... သူငယ်ချင်း မြန်မြန်ပြေး၊ မရပ်လိုက်နဲ့ဦး"

"ငါ မင်းကို ဒုံးပျံတစ်စင်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒီအားနဲ့ မြန်မြန် ပြေးပါ"

"ဒီလိုအချိန်မှာ ဒါမျိုး လုပ်နေတာကတော့ တော်တော် ရက်စက်ရာ ကျတယ်"

"ဒါဆို ငါ နောက်ထပ် နှစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်မယ်"

"မှတ်ချက်တွေထဲမှာ ပွဲကျပြီ၊ Streamer ရေ... မြန်မြန် လှုပ်ရှားတော့"

"မင်းတို့တွေ တကယ် ဆိုးကြတာပဲ"

လင်းရန်သည် နွားငယ်လေးကို မောင်းရင်း အိမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် အကူအညီတောင်းသံ ကြားလိုက်သလိုပဲ"

ရန်အာဟုသည် သူ၏ နားကိုကုတ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလေသည်။

"မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်မှာပါ၊ ငါတော့ ဘာသံမှ မကြားရပါဘူး"

ထိုစကား ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ဟိန်းထွက်လာလေတော့သည်။

"အား"

ထိုအသံသည် ကောင်းကင်ယံသို့တိုင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။