အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀)

လင်းယန်သည် ယနေ့တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ မနေ့က တွေ့ရှိခဲ့သော တောဝက်ကြီး၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ခရီးမထွက်ခွာမီ သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူး လီထံသို့ ဖုန်းဆက်သတင်းပို့ခဲ့လေသည်။

ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအား စေလွှတ်ပေးရန် သူက တောင်းဆိုလိုက်၏။

အကယ်၍ ထိုတောဝက်ဘုရင်သည် အနီးအနား၌ ရှိနေသေးပါက ဘေးမဲ့တောအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် ကျေးရွာများ၏ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေမည် မဟုတ်ပါလား။

ညွှန်ကြားရေးမှူး လီသည်လည်း ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောတူလေသည်။

အကြောင်းမှာ ရွာသားတစ်ဦးဦး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ပါက ညွှန်ကြားရေးမှူး လီတွင် တာဝန်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ခရီးစတင်ချိန်တွင် လင်းယန်သည် အစေ့အဆံအစုံအလင် ပါဝင်သော ဆန်ပြုတ်ပုံးငယ်တစ်ပုံးကို အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့၏။

ထိုဆန်ပြုတ်မှာ ယနေ့ ဝက်စာများထဲမှ သီးသန့် ခွဲထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တောဝက်ဘုရင်ကို တောင်ကုန်း တစ်ပြင်လုံး လိုက်လံ မရှာဖွေဘဲ အစာဖြင့် မျှားခေါ်ကာ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာစေရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အဝူး"

အမွှေးဖြူနှင့် အမွှေးဝါ နှစ်ကောင်သည် လင်းယန် တောင်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို သိရှိသွားပုံ ရ၏။

၎င်းတို့သည် လင်းယန်နားကိုရောက်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ကဲပါ... ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ နှစ်ကောင်ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဆော့ခိုင်းမယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့နားမှာပဲ ကပ်နေရမယ်နော်၊ တောင်ပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

တောင်ပေါ်တွင် အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရှိမနေဟု အာမမခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျားပေါက်ကလေးများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ၎င်းတို့ကို မိမိအနားတွင်သာ ထားရှိခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရလေသည်။

အမွှေးဖြူနှင့် အမွှေးဝါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လူးလိမ့်နေကြပြီး ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပေါ်၏။

လင်းယန်သည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေကတော့ သနားစရာ ကောင်းလွန်းနေပြီ၊ မင်းတို့က နောင်တစ်ချိန်မှာ တောဘုရင် ဖြစ်လာမယ့် ကျားပေါက်လေးတွေ မဟုတ်လား၊ တောင်ပေါ်တက်ရရုံနဲ့တင် ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရသလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ဟော့သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဟောင်တော့သည်။

"ဝေါ့... ဝေါ့"

လင်းယန် တောင်ပေါ်တက်တိုင်း သူ့ကို အမြဲတမ်း ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ၎င်း၏ သခင်က ကျားပေါက်စလေး နှစ်ကောင်ကိုသာ ခေါ်သွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည်သာလျှင် သခင်၏ အသစ္စာရှိဆုံး သူငယ်ချင်း မဟုတ်ပါလား။

လင်းယန်က ဟန်ဟော့ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ကာ ကြားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ မင်း အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ပြီး အိမ်စောင့်ရမယ်၊ အခုကစပြီး ဘယ်သူစိမ်းကိုမှ အိမ်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုနဲ့ဦး"

လင်းယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေမိ၏။ သူ၏ အိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်လိုသော လူအချို့ အမြဲလိုလို ရှိနေတတ်သည်။

သို့သော် မနေ့က ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိုလူများသည် သူ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည် စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဟန်ဟော့သည် နှာမှုတ်ကာ ရှေ့ခြေထောက် နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ယက်လျက် သူ၏ ကန့်ကွက်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။

"မင်းပါ သွားလိုက်ရင် အိမ်ကို ဘယ်သူ ကြည့်ပေးတော့မှာလဲ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပါ့မယ်"

လင်းယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချော့မော့လိုက်သည်။

"ငါ ပြန်လာရင် မင်းအတွက် အသားခြောက် အတုံးလေး နှစ်တုံး ကျွေးမယ်လေ"

"အသားခြောက်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဟန်ဟော့သည် ချက်ချင်းပင် အမြီးနံ့ကာ လင်းယန်၏ လက်ကို လျှာဖြင့် လျက်၍ ကျေနပ်ကြောင်း ပြသလေသည်။

ပြင်ဆင်စရာ ရှိသည်များကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လင်းယန်သည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ရှေ့မှ လျှောက်သွား၏။

၎င်း၏ နောက်တွင်မူ အမွှေးဖြူနှင့် အမွှေးဝါ နှစ်ကောင်က လိုက်ပါလာကြသည်။

"ကဲ... သွားကြစို့၊ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းတို့ကို ဒီနက်နဲတဲ့ တောင်တန်းကြီးဆီကို ခရီးထွက်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေခိုင်းမယ်"

ယနေ့မှာ ပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုသူမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ များပြားနေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ တောင်ပေါ်တက်ပြီပေါ့၊ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ"

"အပေါ်ကလူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တက်ကြွနေတာလဲ"

"တောက်... ငါ့တစ်သက် ကျေးလက်တောရွာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အိပ်မက်က တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုရှာရဖို့ပဲ"

"ဒီ အိုင်ဒီပိုင်ရှင်က ဆရာကြီး ကျင့် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဒါကြောင့် ဒီလို စကားမျိုး ပြောနိုင်တာပေါ့"

"အဲဒီ အိုင်ဒီကို တကယ် အားကျမိတယ်"

"အချို့လူတွေက မြို့ကြီးပြကြီးမှာ မွေးဖွားလာကြပြီး အချို့လူတွေကတော့ တောရွာတွေမှာ ကျွဲနွား တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ အလုပ်လုပ်ဖို့ မွေးဖွားလာကြတာပါ"

"ခင်ဗျား ပြောတာကို ကျွန်တော် သဘောမတူဘူး၊ ဒီဘလော့ဂါ ကျွေးတဲ့ ဝက်တွေက ကျွန်တော်တို့ စားတာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်၊ ကျွဲနွားတွေကို ထည့်တောင် မပြောနဲ့တော့"

"ကဲ... စိတ်ထိခိုက်စရာတွေ မပြောကြပါနဲ့တော့"

"ဒါ တောင်ပေါ်က မြင်ကွင်းတွေလား၊ သိပ်လှတာပဲ"

ရှီးဆွေကျေးရွာသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားတွင် တောင်တန်းများ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။ တောင်နှင့် ရေ ဝန်းရံထားသော နေရာဟုပင် တင်စားနိုင်၏။

လေပြည်ညင်းကလေး တစ်ချက်အဝှေ့တွင် လင်းယန် ခံစားနေရသော မွမ်းကျပ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ကျေးလက် လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းကာ စပါးခင်းများကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဒီနေ့ ယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေနဲ့ တွေ့မလားတော့ မသိဘူး"

"ဒီတောင်ပေါ်က ကြက်တွေက သဘာဝအတိုင်းကြီးပြင်းနေကြတဲ့ ကြက်တွေ ဖြစ်လို့ အိမ်ကြက်တွေထက် ပိုစားကောင်းတယ်၊ အသားက နူးညံ့ပြီး အရမ်းအရည်ရွှမ်းတာ၊ ဟင်းချိုချက်သောက်သောက်၊ ဆီပြန်ချက်စားစား စားမြိန်ရောပဲ"

လင်းယန်သည် မနေ့ညက စားခဲ့သော တောကြက် နှစ်ကောင်ကို သတိရကာ သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေ၏။

လင်းယန်၏ တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ အွန်လိုင်း အသုံးပြုသူများမှာ အမျိုးမျိုး ဝေဖန်ပြောဆိုကြလေသည်။

“တောကြက်နှင့် အိမ်ကြက် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ကြီး ကွာလို့လား"

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါမှ မစားဖူးတော့ သိချင်မိသား"

"ဒါပေါ့... အစာကျွေး မွေးထားတဲ့ အိမ်ကြက်တွေနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ကြီးပြင်းလာတဲ့ တောကြက်တွေက အများကြီး ကွာခြားတာပေါ့"

"လွှင့်ပေးတဲ့သူက တောကြက် နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းပြီး ရောင်းပေးလို့ မရဘူးလား"

"တကယ်လို့ တောကြက်သာ ရှိရင် မင်းတို့ဆီ ရောက်မလာနိုင်တော့ဘူး"

"နေပူကျဲကျဲအောက်မှာ မပူဘူးလား"

"ကျေးလက်နဲ့ မြို့ပြ အပူချိန်က အများကြီး ကွာခြားတယ်၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က နွေရာသီတိုင်း အဘွားဆီ သွားပြီး အပူရှောင်လေ့ ရှိတယ်၊ အဘွား ဆုံးသွားတဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတော့ မရောက်ဖြစ်တော့ဘူး၊ သတိရမိသား"

"ဟုတ်တယ်၊ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ နေတုန်းကဆို ညဘက် စောင်ခြုံပြီး အိပ်ရတာ၊ အဲယားကွန်းတို့ ပန်ကာတို့တောင် မလိုဘူး"

"ဟုတ်လို့လား၊ ကျွန်တော်ကတော့ အဲယားကွန်း မပါရင် အိပ်လို့ကို မရတာ"

"အပေါ်က လူလိုပဲ ကျွန်တော်လည်း တစ်နေ့ ၂၄ နာရီလုံး အဲယားကွန်း ဖွင့်ထားရတာ၊"

ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်မှာမူ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လွတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားတော့သည်။

မူလက လင်းယန်၏ နောက်မှ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ပါလာသော်လည်း တောင်ပေါ်ရောက်သောအခါ ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားနေကြတော့၏။

လင်းယန်သာ အော်ဟစ် မတားဆီးပါက ၎င်းတို့မှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

" အမွှေးဖြူနှင့် အမွှေးဝါ... လျှောက်မပြေးကြနဲ့လေ။"

ကျားပေါက်ကလေးများသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူကာ ခပ်ဖြေးဖြေးသာ သွားကြတော့သည်။

လင်းယန်သည် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားရင်း တောင်လယ်ခေါင်ခန့်သို့ ရောက်ပြီဟု ထင်သောအခါ သူကိုင်ဆောင်လာသော ပုံးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ကဲ... ဒီမှာပဲ ခေတ္တ နားကြစို့၊ ဝက်ကြီး သူ့အလိုလို ရောက်လာမှာကို စောင့်ရအောင်"

သူသည် သစ်ပင်စောင်းကြီး တစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လျှောက်သွားလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်အဝေးကြီးတော့ မသွားနဲ့ဦး"

လင်းယန်သည် တောရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ သဘာဝအရ ကျားများသည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော စရိုက်ရှိကြောင်း သိထားသည်။ ၎င်းတို့ကို အိမ်မွေးကြောင်လေးများကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါက တောထဲသို့ ပြန်လည် လွှတ်ပေးသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်ရန် အခက်အခဲ ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမွှေးဖြူနှင့် အမွှေးဝါတို့မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ထိုအရှိန်အဟုန်မှာ ကြည့်ရှုနေသူများကို အလွန် အံ့အားသင့်စေခဲ့၏။

"အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားတွေဆိုတာ တကယ်ကိုပဲ မတူဘူးပဲ"