အခန်း ၂၀၂

အခန်း (၂၀၂) နောက်ဆုံးမှ ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ပေါ်သို့ ရိက္ခာများ သယ်ဆောင်သွားခြင်း

"ကျောက်လင်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းရှိ လမ်းမပေါ်၌ ကျောက်လင်၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်သည် တည်းခိုခန်းမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ကျောက်လင်ကို တားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွမ်... လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ခင်ဗျားတို့ ချီလင်အကယ်ဒမီ (၁၀) ခုက နည်းပြတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေ တောင်ထဲကို ဝင်နှင့်နေပြီလို့ လူတွေ ပြောနေကြတာ ကြားတယ်... ဟုတ်လား..."

ကျောက်လင်က ယွမ်ကော်ကော်ကို ကြည့်၍ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ ယွမ်ကော်ကော်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

ထန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနဲ့ ဖုန်းရှောင်းတို့ ရှေ့တွင် ယွမ်ကော်ကော်က ကျောက်လင်ကို စောင့်မည်ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ အခြားအဖွဲ့ဝင် (၉) ဖွဲ့မှာ တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ စေ့စပ်သေချာစွာ ရှာဖွေနေကြရာ အချို့လူများက ရတနာကို ရှာတွေ့သွားရန် အလားအလာ အလွန်များနေသည်။

ယခု ကျောက်လင် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကော်ကော်က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။

"ဟုတ်တယ်... ချီလင်အကယ်ဒမီက ရလဒ်တွေ ထုတ်ပြန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေအားလုံး တောင်ထဲကို ချက်ချင်း ဝင်သွားကြတာ..."

ယွမ်ကော်ကော်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ခင်ဗျားကကော... ဘာလို့ ချက်ချင်း တောင်ထဲ မဝင်သေးတာလဲ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါလား..."

"ငါက မင်းကို စောင့်နေတာပေါ့..."

"ငါ့ရဲ့ ခြေရာခံခြင်းနဲ့ ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ရတနာကို ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်..."

"ဒါကြောင့် မင်း ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရတာ..."

ယွမ်ကော်ကော်က အားနာပါးနာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အားနည်းချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘဲ အလွန်ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်... နားလည်ပါပြီ..."

"ကောင်းပြီ... မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းဆိုင်ကိုသွားပြီး ရိက္ခာတွေ ဝယ်ရအောင်... ပြီးရင် အတူတူ တောင်ထဲ ဝင်ကြမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

"မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းဆိုင် ဟုတ်လား..."

"မင်း တောင်ထဲကို ရိက္ခာတွေ သယ်သွားမလို့လား..."

ယွမ်ကော်ကော်က မယုံနိုင်သည့်ပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ရတနာရှာဖို့ ကူညီပေးပါလို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတာပါ... တောင်ပေါ်မှာ ပျော်ပွဲစားထွက်ဖို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ရတနာဆိုတာ ရှာရတာ ဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး..."

"ယွီချီတောင်ထွတ် တောင်တန်းတွေထဲမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒီခရီးကို အလကား ဖြစ်မသွားစေရဘူးလေ... ဟင်းကောင်းကောင်းချက်စားပြီး အိပ်ရေးဝအောင်တော့ အိပ်ရမှာပေါ့..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်မှာ ဒေါသထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယွမ်ကော်ကော်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပင် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

ကျောက်လင်ကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဟုတ်ပါ့မလား…။

ယွမ်ကော်ကော်၏ နေရာမှာတင် အေးခဲသွားလုမတတ် ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ ခင်ဗျား ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ထိပ်ဆုံး (၃) နေရာထဲ ပါအောင် အာမခံတယ်..."

"ကျွန်တော် ပြောတာ နားထောင်... အရင်ဆုံး မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းဆိုင်ကို သွားပြီး ရိက္ခာတွေဝယ်... ပြီးရင် တောင်ထဲ ဝင်ကြမယ်..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပျော့ခွေသွားရသည်။ သူသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ကိုပင် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် ယွမ်ကော်ကော်ကို အနီးအနားရှိ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ဆား၊ ဟင်းချက်ဆီ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ မြေအိုးများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကာ အထည်အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွမ်... မျက်နှာပျက်မနေပါနဲ့... စိတ်ကို ပျော်ရွှင်အောင်ထားပါ... ဒါမှ ရတနာကို ရှာတွေ့မှာ..."

ကျောက်လင်က ရိက္ခာများ ဝယ်နေစဉ် ယွမ်ကော်ကော်က တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ စိတ်ဓာတ်ကျစွာရပ်နေ၏။

ရိက္ခာများ ဝယ်ပြီးနောက် ယွမ်ကော်ကော်၏ မျက်နှာမှာ ရေစက်ကျတော့မည့်အလား ရှုံ့မဲ့နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က နှစ်သိမ့်စကား နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုတော့ တကယ့်ကို အထင်ကြီးမိတယ်..."

ယွမ်ကော်ကော်က နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင် တကယ်ပဲ ရိက္ခာအိတ်ကြီး တစ်အိတ် ဝယ်ထားပြီး တောင်ထဲဝင်ကာ တောကောင်လိုက်ပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်ဖို့ ကြံစည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ရ၏။

*ညီလေးရာ... ငါတို့က ပြိုင်ပွဲကြီးထဲ ရောက်နေတာလေ... မင်းက တကယ်ကြီးပြောနေတာလား…*

"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ မြင်းကော ဘယ်ရောက်နေလဲ... မြန်မြန် ခေါ်လာခဲ့... ဒီအစာအိတ်ကြီးကို တောင်ပေါ်အထိ ကျွန်တော့်ကို ထမ်းခိုင်းဖို့တော့ မကြံနဲ့နော်..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာ လုပ်လိုက်သော်လည်း သူ ခိုင်းသည့်အတိုင်း ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး တည်ခိုခန်းမှ သူ၏ မြင်းကို သွားခေါ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က အထည်အိတ်ကို မြင်းဇောင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"သွားကြရအောင်... အခု တောင်ထဲ ဝင်လို့ရပြီ..."

"ယွီချီတောင်ထွတ်က အရမ်းကြီးမားတယ်... တောင်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ တစ်ညတည်းနဲ့ ပြန်ထွက်လာလို့ မရဘူး... တောင်ထဲမှာ ရက်အတော်ကြာ နေရနိုင်တယ်..."

"ဒီရိက္ခာအိတ်ကြီးနဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ (၁၀) ရက်လောက်ထိ စားလို့ရတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် စွဲလမ်းလာကာ ပြန်ပြောရန်ပင် ပျင်းရိနေတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယွမ်ကော်ကော်က မြင်းကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့က ထွက်သွားပြီး ကျောက်လင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ ယွီချီတောင်ထွတ်သို့ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လက်ရှိအချိန်သည် ချီလင်အကယ်ဒမီ (၁၀) ခု၏ ပြိုင်ပွဲကြီးဖြစ်သည်။ လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ ချီလင်အကယ်ဒမီက တောင်ဝင်ပေါက်တွင် ပြိုင်ပွဲဝင်သူများမှလွဲ၍ ကျန်သူများ မဝင်ရောက်နိုင်စေရန် လူများ ချထားသည်။ အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်ပြည်သူများကို တောင်ထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ပင်ထား၏။

ယွီချီတောင်ထွတ်သို့ တောင်တက်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သူ မည်သူမဆို တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်သည် သူ၏ မြင်းကို တောင်ဝင်ပေါက်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"မှတ်ပုံတင် တံဆိပ်ပြားကို ပြပါ..."

တောင်ဝင်ပေါက်၌ တဲကြီးတစ်လုံး ဆောက်ထားပြီး ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား (၁၀) ယောက်က စောင့်ကြပ်နေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ကျနေသည့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ယွမ်ကော်ကော်ကို တားလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကော်ကော်သည် သူ၏ ယွီရွှေခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီ နည်းပြတံဆိပ်ပြားကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် ဖိတ်ထားတဲ့ မိတ်ဆွေပါ..."

ယွမ်ကော်ကော်က တံဆိပ်ပြားကို ပေးလိုက်သောအခါ ကျောက်လင်ကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

စည်းမျဉ်းအရ ပြိုင်ပွဲဝင် နည်းပြများသည် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်ခွင့် ရှိသည်။

"ကောင်းပြီ... ဝင်သွားတော့..."

ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ကျောင်းသားက နည်းပြတံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အမူအရာမဲ့စွာ ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး အရိပ်ရသည့် နေရာတွင် အေးအေးလူလူ လှဲအိပ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤချီလင်အကယ်ဒမီ ပြိုင်ပွဲ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုခု

ရှိနေသည်ဟု သူ၏ အာရုံက ပြောနေသည်။

အကယ်၍ ချီလင်အကယ်ဒမီ (၁၀) ခု၏ ပြိုင်ပွဲကို သင့်လျော်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် ကျင်းပမည်ဆိုလျှင် နည်းပြများနှင့် ကျောင်းသားများအကြား ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် နည်းပြများကို ပြင်ပလူများကို ဖိတ်ခေါ်ခွင့် ပြုထားရသနည်း။

ကျောက်လင်သည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်သော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့ တောင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

တဲထဲရှိ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ကျောင်းသား (၁၀) ယောက်သည် ထိုလူနှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"အဲ့ဒါကယွီရွှေခရိုင်ရဲ့ ထိပ်တန်းနည်းပြ ဖြစ်ရမယ်... သူက ဘယ်လို မိတ်ဆွေမျိုးကို ဖိတ်ထားတာလဲ... တောင်ပေါ် တက်တာတောင် ရိက္ခာအိတ်ကြီးတစ်အိတ် သယ်သွားသေးတယ်... သူက ရတနာရှာဖို့ လာတာလား... အပန်းဖြေဖို့ လာတာလို့ပဲ ထင်တယ်..."

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အခြားကျောင်း (၉) ကျောင်းက တောင်ထဲ ရောက်နေတာ တစ်ဝက်တောင် ရှိနေပြီ... ယွမ်ကော်ကော်ကတော့ အခုမှ ဝင်လာပြီး လူတစ်ယောက်ပဲ ခေါ်လာတယ်... သူက ပြိုင်ပွဲကို အလေးအနက် မထားတာပဲ..."

နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုသူ (၁၀) ယောက် လှောင်ပြောင်နေချိန်တွင် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က မြင်းစီး၍ တောင်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာပြန်သည်။

သူကတော့ အခြားသူမဟုတ်ပေ။ ယန်ချန်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင် ဟေးချီခရိုင်သို့ ရောက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ယန်ချန်ဖုန်းက နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင် တောင်ထဲ ဝင်သွားမှသာ သူက မြင်းစီး၍ လိုက်လာပြီး ဆက်လက် စောင့်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျောက်လင်... တောင်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ တခြားအကယ်ဒမီ (၉) ခုက နည်းပြတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးလို့ ရပြီ..."

"ဟွန်း... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း... ကျောက်လင်... ယွီချီတောင်ထွတ်မှာ သေချာပေါက် သေရမယ်..."

ယန်ချန်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်ပြောလိုက်ပြီး တဲသို့ ရောက်လာသည်။

မကြာမီ ယန်ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ နည်းပြတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ စစ်ဆေးမှု လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်သွားပြီး မြင်းစီး၍ တောင်ထဲ ဝင်သွား၏။

တောင်ဝင်ပေါက်မှာတင် ယွီချီတောင်ထွတ်၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် လူ (၁၀) ဦး ရှိနေ၏။

မည်သူမဆို သူတို့ကို မှတ်မိလျှင် ဤလူ (၁၀) ယောက်မှာ ချီလင်အကယ်ဒမီ (၁၀) ခု၏ နည်းပြချုပ်များဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြပေမည်။

သူတို့အားလုံး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ပြင်ပလူများရှေ့တွင် မပေါ်ပြူခဲ့ကြပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အကယ်ဒမီများအကြား ယှဉ်ပြိုင်မှုကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"အကယ်ဒမီ (၁၀) ခုက လူတွေအားလုံး တောင်ထဲ ဝင်သွားကြပြီ..."

နည်းပြချုပ်တစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုးဟိုး... ယွီရွှေခရိုင်က ချီလင်အကယ်ဒမီက လူတွေက တောင်ထဲကို နောက်ဆုံးအဖွဲ့အဖြစ် ဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

နည်းပြချုပ်တစ်ယောက်က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟား ဟား…”

နည်းပြချုပ် တစ်ယောက်ချင်းစီက သိနားလည်သလို ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

တကယ်ပင် ထန်ဝေ့၊ ဝမ်ထုံနှင့် ဖုန်းရှောင်းတို့က ကျောင်းသား (၅) ယောက်ကို ဦးဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ ယွမ်ကော်ကော်က ကျောက်လင်ကို ဦးဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ယန်ချန်ဖုန်း ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ ယွီရွှေခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ဖြစ်ကြသည်။

"အဲ့လောက်နဲ့ မဝါကြွားပါနဲ့... ငါတို့ နောက်ဆုံးမှ ဝင်သွားတာဆိုတော့ ရတနာကို အရင်ဆုံးရှာတွေ့တဲ့ကျောင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ..."

ယန်ဟုန်နျန်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။