အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉) ရတနာရှာဖွေခြင်းသို့ တက်လှမ်းခြင်း

"သူက ကျောက်လင်ဆိုတာ ဟုတ်သလား..."

ဖုန်းယွမ်ရီက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မသိမသာ ချလိုက်မိ၏။

ချက်ချင်းပင် ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ လူအပေါင်းတို့၏ အကြည့်သည် ကျောက်လင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် တောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ သူတို့ထံသို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ယွီဝမ်ချန်နှင့်အတူ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ယနေ့မနက် အစောပိုင်းတွင် ကျောက်လင်သည် ဒရုန်းဖြင့် တောင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ရာမှ တောင်ဆိတ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အကြီးဆုံး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးကာ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်ဆိတ်သည် နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားကာ သန်မာပြီး ဖျတ်လတ်၍ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ မြင်းကောင်းတစ်ကောင်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် ယွမ်ကော်ကော်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ လူအုပ်စုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ထပ်ရှာနေကြတာလား..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... သူတို့က မင်းမှာ ရတနာမြေပုံ ရှိတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲနေကြတာလေ... သူတို့က ဒီမနက် အစောကြီးကတည်းက ရတနာမြေပုံကို မင်းဆီကနေ အတင်းတောင်းဆိုဖို့ ရောက်လာကြတာ..."

ယွမ်ကော်ကော်က ထိုအဖွဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဤလူများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခကို လာရှာနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ပြောတာမှန်တယ်... ငါ့ဆီမှာ ရတနာမြေပုံ တကယ်ရှိတယ်..."

"ငါတစ်ခါတုန်းက မဟာလီမင်းဆက်မှ တပ်ပျက်စစ်သားတစ်စုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီတပ်မှူးအလောင်းဆီကနေ ဒီရတနာမြေပုံကို ရခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီရတနာမြေပုံက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ငါလည်း မသေချာဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ရတနာမြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤရတနာမြေပုံသည် ကျောက်လင် အရင်က ရခဲ့သည့် မြေပုံမဟုတ်ဘဲ ယွီဝမ်ချန် မနေ့ညက ပြောပြခဲ့သော အတုအယောင် ရတနာနေရာငါးခုထဲမှတစ်ခု၏ မြေပုံဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း..."

ဖုန်းယွမ်ရီက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ပေးရမှာလဲ..."

"မင်းတို့ ပါးစပ်နဲ့ ပြောရုံသက်သက်နဲ့ ငါရထားတဲ့ ရတနာမြေပုံကို ပေးရမှာလား..."

"မင်းတို့မှာ အဲ့လောက်တောင် မျက်နှာကြီးနေတာလား..."

ကျောက်လင်က ခနဲ့သည့် အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် ရတနာမြေပုံအတုကို ထုတ်ပြလိုက်သော်လည်း ဤလူများလက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ပေးအပ်၍ မဖြစ်သေးပေ။

ဤရတနာမြေပုံ၏ တန်ဖိုးကို သူတို့ ယုံကြည်လာစေရန်အတွက် တစ်ခုလုံးကို စည်းစနစ်တကျ သရုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပြီးမှသာ သူတို့ကို ထိုနေရာသို့ အရောက်သွားရန် ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ ဟုတ်လား..."

ဖုန်းယွမ်ရီက အလွန်တရာ မောက်မာစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည့် ဖုန်းယွမ်ရီ၊ တီတုံနှင့် လုချင်းဖုန်းတို့ သုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ ကျောက်လင်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာရှိတဲ့ ငါတို့သုံးယောက်နဲ့ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် နည်းပြ ခုနစ်ယောက်ရှိနေတာကို မင်း ကျောက်လင်အနေနဲ့ ငါတို့ကို ခုခံနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဖုန်းယွမ်ရီက မထီတရီ ပြောလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျောက်လင်က ခဏတာ တုန်ယင်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ရတနာမြေပုံ ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တစ်ခုတော့ သဘောတူရမယ်..."

"မဟုတ်ရင် ငါ အခုချက်ချင်း ရတနာမြေပုံကို အစအနမကျန်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မှာ..."

ကျောက်လင်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းယွမ်ရီ၊ တီတုံနှင့် လုချင်းဖုန်းတို့သည် ကျောက်လင်၏ သရုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။ ကျောက်လင် တုန်ယင်နေသော်လည်း ခေါင်းမာစွာဖြင့် တောင်းဆိုချက်များ ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိုသုံးဦးမှာ အလွန်ပင် သဘောကျနေကြ၏။

"မင်း ပြောစမ်းပါဦး..."

ဖုန်းယွမ်ရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီရတနာမြေပုံကို မဟာလီမင်းဆက်မှ တပ်ပျက်စစ်သားဆီကနေ ရခဲ့တာ... ဒါဟာ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး..."

"တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် မင်းတို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး..."

"ငါ့ကို ငွေပြားတစ်ထောင်ပေးစမ်း... အဲ့ဒါဆိုရင် ဒီရတနာမြေပုံ မင်းတို့ဟာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က သူ၏ စည်းကမ်းချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဖုန်းယွမ်ရီ၊ တီတုံနှင့် လုချင်းဖုန်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဒီလောက်ပဲလား…”

သူတို့သုံးယောက်သည် ကျောက်လင်အနေဖြင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းချက်များကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည်ပင် အတင်းအဓမ္မ လုယက်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြ၏။

သို့သော် ဤစည်းကမ်းချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့သုံးယောက်စလုံးတွင် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရန် အကြံအစည် မရှိတော့ပေ။

မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူတို့သုံးယောက်လုံး သိထားသည်မှာ ယွမ်ကော်ကော်သည်လည်း ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ကျောက်လင်၏ ရတနာမြေပုံကို အတင်းအဓမ္မ လုယူလိုက်ပါက ယွမ်ကော်ကော်ကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် ယွမ်ကော်ကော်က ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီကို လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ပါက သူ့ကို ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ငွေပြားတစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

သူတို့ ငွေလိုချင်လျှင် စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံဖြင့် ငွေသောင်းနှင့်ချီ၍ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။

"ငွေပြားတစ်ထောင် မင်းကို ငါ ပေးနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်း ကျောက်လင်နဲ့ ယွမ်ကော်ကော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငါတို့နဲ့အတူ ရတနာကို လိုက်ရှာရမယ်..."

"အကယ်၍ ဒီရတနာမြေပုံက အတုလို့ သိလိုက်ရရင်တော့ ငါတို့လည်း ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

ဖုန်းယွမ်ရီက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားဖြင့် ဖုန်းယွမ်ရီသည် ကျောက်လင်၏ စည်းကမ်းချက် တစ်ဝက်ကို သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ငွေတစ်ထောင်က ပြဿနာမရှိသော်လည်း ရတနာမြေပုံက အတုဖြစ်နေပါက ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ လူအုပ်စုမှာ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ယင်းကိုတော့ သဘောတူ၍ မရပေ။

ကျောက်လင်မှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ ရတနာကို လိုက်ရှာမယ်..."

ကျောက်လင်က သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းယွမ်ရီက သူ၏ ဘေးရှိ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ နည်းပြတစ်ယောက်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုနည်းပြက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်လင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးသား လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အလဲအလှယ် ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။

ဖုန်းယွမ်ရီသည် ရတနာမြေပုံကို ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့ မနေ့က အဲ့ဒီဧရိယာကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့တာလို့ ငါတို့ ထင်တယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ မွန်းတည့်ချိန်အရောက် ငါတို့ အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်အောင်သွားရမယ်..."

ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ၏ မှတ်ဉာဏ်သည်လည်း ထူးခြားကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဖုန်းယွမ်ရီသည် မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို သူ၏ ယခင်မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ချက်ချင်း ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

"ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီက ရတနာကို ပထမဆုံးတွေ့ရှိသူ ဖြစ်လာတော့မယ် ထင်တယ်..."

တီတုံနှင့် လုချင်းဖုန်းတို့လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်နှင့် ယွမ်ကော်ကော်တို့က သံအိုးငယ်လေးအပါအဝင် အစားအသောက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က တောင်ဆိတ်ကို စီးကာ တစ်ယောက်က မြင်းကို စီး၍ ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ လူအုပ်စုနောက်သို့ အမြန်လိုက်ပါသွားကြသည်။

မနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး တောင်တန်းများကြားတွင် စက်ဘီးစီးသကဲ့သို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

ခရီးအကွာအဝေး လီ (၅၀) ခန့် ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုအုပ်စုသည် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော တောင်ခြေသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယွမ်ရီက ရတနာမြေပုံကို ထုတ်ယူကာ ဂရုတစိုက် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်... မြေပုံအရ ဒီနေရာမှာ ရတနာရှိတာ သေချာတယ်..."

ဖုန်းယွမ်ရီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤတောင်သည် မီတာနှစ်ထောင်နီးပါး မြင့်မားပြီး ယွီချီတောင်တန်း၏ အဓိက တောင်ထွတ်များထဲမှ တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

တောင်တစ်ခုလုံးနီးပါးမှာ ကျောက်သားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဧရာမ ကျောက်တောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

မဟာလီမင်းဆက်သည် ၎င်း၏ ရတနာကို ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ဆိုသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

"အားလုံးပဲ... အဖွဲ့ခွဲပြီး ရှာကြစမ်း... တစ်ခုခု သံသယဖြစ်စရာတွေ့ရင် ငါ့ကို အကြောင်းကြားပေး..."

ဖုန်းယွမ်ရီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

နည်းပြများနှင့် သင်တန်းသားများသည် တုံ့ပြန်ကာ ရတနာဂူပေါက်ကို ရှာဖွေရန် တောင်၏ နေရာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

ကျောက်လင်နှင့် ယွမ်ကော်ကော်တို့သည် တောင်ခြေရှိ သဘာဝအတိုင်း ချိုင့်ဝင်နေသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ထိုအရိပ်ရနေရာသည် ဟင်းချက်ရန်နှင့် အပန်းဖြေရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

"အစ်ကိုယွမ်... အနီးအနားက တောင်တွေမှာ သားကောင်တစ်ကောင်လောက် သွားရှာလိုက်ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ မနက်ခင်းလုံး ခရီးနှင်လာကြတာဆိုတော့ ဆာလွန်းလှပြီ..."

ကျောက်လင်က အစားအသောက်များ ထည့်ထားသော အထည်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ယွမ်ကော်ကော်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ အနီးအနားရှိ သစ်တောထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ... ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ယွမ်ကော်ကော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန်းယွမ်ရီက အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ကျောက်လင်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးဖုန်း... စိတ်မပူပါနဲ့ သူက သားကောင်တစ်ကောင်လောက်ရှာဖို့ သွားတာပါ..."

"ကြည့်ပါဦး... ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်လား... ယွမ်ကော်ကော်က ငါ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ဖုန်းယွမ်ရီက ကျောက်လင် မီးမွှေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြီးကျယ်သော ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပတော့မည့်အလား ထင်မြင်သွားပြီး ကျောက်လင်၏ စကားကို နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... သွားပြီး သားကောင်တွေကို နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ရှာလာခဲ့..."

ဖုန်းယွမ်ရီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာစကား ပြောလိုက်တာလဲ..."

"မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ အစေခံလို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါက ကျောက်လင်အတွက် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ရှာပေးတာက ငါ့ သူငယ်ချင်းမို့လို့... မင်း ဖုန်းယွမ်ရီက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေရတာလဲ..."

"မင်း အသားစားချင်ရင် မင်းဘာသာ မင်းသွားရှာလိုက်..."

ယွမ်ကော်ကော်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သစ်တောထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေသည်။