အခန်း ၁၁၁

အခန်း(၁၁၁) အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့သို့ လာပါ၊ မင်းရဲ့မျက်နှာက ဗျူဟာမြောက် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်

ထိုလူသည် လက်ကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ သူ၏ တာဝန်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ပစ်မှတ်က အလွတ်လပ်ဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် အထူးစီမံပြုလုပ်ထားသော အဆိပ်အပ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် လုပ်ကြံရန်ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏လက်မောင်းကို အားပါးတရ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဟဲ့... လူငယ်လေး၊ အပြင်မှာပဲ မရပ်နေပါနဲ့..ဒီအထဲဝင်ပြီး အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ဘုန်းတော်ကို ခံယူပါဦးကွယ်..."

"လာပါ... ငါ့ကို ရဲအရာရှိ ချူးရှန့်နဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပါဦး၊ ငါ့ဖုန်းက ကင်မရာကောင်းတယ်..."

ထိုလူသည် ကြီးမားလှသော အားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပို၍ ဆူညံလာသော လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် ရောမွှေစက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည့် ပဲစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ လက်များ၊ မိုဘိုင်းဖုန်းများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများက လေးဘက်လေးတန်မှ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် တွန်းတိုက်ခြင်း ခံနေရသဖြင့် မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ချူးရှန့်နှင့် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ သားကောင်ဟု သတ်မှတ်ထားသူမှာ ယခုအခါ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားအမျိုးသမီးများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး မျက်နှာမှာမူ အသည်းအသန် စိတ်ပျက်အားငယ်နေဟန်ဖြင့် တောင့်တင်းနေ၏။ ကလေးတစ်ဦးကိုဆိုလျှင် မိခင်က ပွေ့ချီကာ ချူးရှန့်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သေးသည်။

"မြန်မြန်... ကပ္ပတိန်ဝက်ဝံကြီး ပြေး..."

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မည်းမှောင်သွား၏။ လုပ်ကြံမှုလော။ ထိုလူသည် မိမိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ နွေဦးပွဲတော်ကာလ မီးရထားဘူတာရုံကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော နေရာတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်မှာ လေဆင်နှာမောင်းထဲတွင် အပ်ချုပ်နေရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။

သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူသည် လူအုပ်ကြားမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး နံရံကိုမှီကာ မောပန်းစွာ အသက်ရှူလိုက်ရင်း သူ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်၏။

"အမဲလိုက်သိမ်းငှက်... မြွေအသိုက်မှ ဆုတ်ခွာရန် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံပါတယ်.. ပစ်မှတ်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွန်းရောက် အရပ်သားအုပ်စုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လူသားဒိုင်းနံရံရှိနေပါတယ်။ ထပ်ပြောပါတယ်... ပစ်မှတ်မှာ လူသားဒိုင်းနံရံဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်း ခံရသဖြင့် ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်ပါ..."

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဦးထုပ်ကို အနားကွပ်ဆွဲချလိုက်ပြီး လမ်းကြားထဲရှိ အရိပ်များအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်သည် ထိုခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ မည်သို့လွတ်မြောက်လာခဲ့မှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူမှတ်မိသည်မှာ ပူနွေးသော ခေါက်ဆွဲတစ်ကိုက်မျှ မစားလိုက်ရဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးများ အတင်းအကျပ် ထိုးထည့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကျောပိုးအိတ်တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့ရပြီး လူပေါင်းများစွာနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးခဲ့ရသည်။ သူသည် သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက်ရသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် သူသည် အိပ်စက်နားနေပြီး လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းသွားရန်သာ လိုလားနေမိ၏။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို..."

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လန်ဖုန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ အေးစက်နေသော အသံဖြစ်သည်။

"မြို့ရဲ့တောင်ဘက်၊ ကျင်းရှင်းလက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ အခန်း(၁)”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ချလိုက်တော့သည်။ ချူးရှန့်က ဖုန်းကိုကိုင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိ၏။ သူသည် ဖုန်းကို ဘေးနားရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာ။

ချူးရှန့်သည် ရှေးဟောင်းသစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လန်ဖုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကူချင်တီးလုံးသံသာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ကျုံဆန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လန်ဖုန်းမှာ ခရမ်းရောင် မြေအိုးကို အသုံးပြု၍ လက်ဖက်ရည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် ပယင်းရောင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချူးရှန့်ဆီသို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"မြည်းကြည့်စမ်း ဒီနှစ်အတွက် ကြိုတင် ရိတ်သိမ်းထားတဲ့ လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ပဲ"

ချူးရှန့်သည် ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခါးသက်သက် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့မျက်နှာက အခုဆိုရင် ပြည်ပက အမှောင်ဝဘ်ဆိုက်မှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ တစ်သန်းတန်ဖိုးရှိနေပြီ"

လန်ဖုန်း၏ ပထမဆုံးစကားမှာပင် ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ချူးရှန့်သည် ခွက်ကိုကိုင်ထားသော လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်တည်း အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။

"အော်”

လန်ဖုန်းမှာ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို ကြာရှည်စွာကတည်းက သိရှိထားပုံရသည်။ သူသည် ဘေးမှ တက်ဘလက်ကို ထုတ်ယူကာ လော့ခ်ဖြုတ်ပြီး ချူးရှန့်၏ ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။ စခရင်ပေါ်တွင် အင်္ဂလိပ်စာလုံးများဖြင့် ရေးသားထားသော လျှို့ဝှက်ဖိုင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါက တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးဌာနတစ်ခုဆီကနေ ငါတို့ ကြားဖြတ်ရရှိထားတဲ့ မင်းအကြောင်း အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာပဲ"

လန်ဖုန်း၏ လက်ချောင်းက စခရင်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"သာမန်ရပ်ကွက်ရဲတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြတယ် ဒါကြောင့် မင်းကို 'ကုဒ်' နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်တာ"

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော အမူအရာမျိုး ပေါ်လာသည်။

"သူတို့က မင်းကို 'ကုဒ်: ဟေဒီးစ်' လို့ ခေါ်ကြတယ် ငရဲမင်း ဟေဒီးစ်ပေါ့။

မင်းကို 'ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ဒေသအလိုက် သက်ရောက်မှု ပြင်းထန်တဲ့ ဇီဝခြိမ်းခြောက်မှု လက်နက်' လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်"

ချူးရှန့်သည် တက်ဘလက်ပေါ်ရှိ သူ၏ 'တံခါးစောင့်နတ်မင်း' ပိုစတာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။

*ဇီဝခြိမ်းခြောက်မှု လက်နက် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလဲ။ ရဲခွေးမျိုးဆက်သစ်တွေများလား*

"သူတို့က မင်းရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းဖို့ ရူးသွပ်နေကြပြီး မင်းရဲ့ အမူအကျင့် ယုတ္တိဗေဒကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ အမြဲတမ်းပဲ မအောင်မြင်ဘူး"

လန်ဖုန်းသည် တက်ဘလက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချူးရှန့် မင်းက သာမန်ရဲတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းက သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ၊ နိုင်ငံခြား အင်အားစုတွေကြားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တွေဝေမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပေါ့"

သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဤအစည်းအဝေး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ကို လာခဲ့ပါ၊ မင်းအတွက် အမြင့်ဆုံးအဆင့် အထူးစစ်ဆင်ရေးစရိတ်ကို ငါ တိုက်ရိုက် လျှောက်ထားပေးနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ အထောက်အထားတွေကို လျှို့ဝှက်ထားပေးမှာဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ မိသားစုကိုလည်း အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ပေးသွားမယ်”

လန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"အရေးကြီးဆုံးက မင်းရဲ့မျက်နှာက သဘာဝအတိုင်း ရုပ်ဖျက်ထားသလိုပဲ။ လူမိုက်ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်လို ရုပ်ရည်ရှိတဲ့သူက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ အသေးစိတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ကူချင်တီးလုံးသံသာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ချူးရှန့်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မွန်းလွဲပိုင်းက အဘွားကြီးများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးလိုက်မိပြီးနောက် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ရုံးခန်းထဲမှ ဆေးလိပ်ငွေ့နံ့နှင့် လက်ဖက်ရည်နံ့တို့ ရောထွေးနေသော ရင်းနှီးသည့် အနံ့ကို သတိရလိုက်သည်။

သူသည် အမြဲအတိုင်းပင် တိုတုတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အလုပ်ရှုပ်တယ်"

လန်ဖုန်းက ကြောင်အသွားသည်။ ချူးရှန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ပိုကောင်းတယ်။ တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်က ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် ဖျော်တိုက်ပေးတယ်"

"ဖူး..."

လန်ဖုန်းမှာ သောက်လက်စ လက်ဖက်ရည်ကိုပင် ထွေးထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ သူသည် ချူးရှန့်ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် နိုင်ငံတော် ဂုဏ်သိက္ခာ၊ တစ်ကိုယ်ရည် တန်ဖိုးနှင့် အထူးအခွင့်အရေးများအကြောင်း အရှည်ကြီး ပြောပြရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ငြင်းဆိုရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ "တပ်ဖွဲ့မှူးက လက်ဖက်ရည် ဖျော်တိုက်ပေးလို့" တဲ့လား။ ဤသည်က လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ။

လန်ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ သိလိုက်သည်မှာ ဤလူကို "ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့" ဆိုသည့် သက်တောင့်သက်သာ နေရာမှ ဆွဲထုတ်ရန်မှာ ရန်သူ့နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးကို သစ္စာဖောက်အောင် စည်းရုံးရသည်ထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟုပင်။ သူသည် အဓိက အကြောင်းအရာကိုသာ ပြောတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် တခြားအကြောင်း ပြောကြရအောင်။ အပ်ချုပ်သမားဒါမှမဟုတ် လက်အိတ်ဖြူလို့ခေါ်တဲ့သူက ကျန်းချန်မြို့က ထွက်မသွားသေးဘူး။ သူက လာမယ့်လမှာ ကျန်းချန်မှာ ကျင်းပမယ့် နိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်"

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

"နောက်ဆုံးရ ထောက်လှမ်းချက်အရ သူက အမှောင်ဝဘ်ဆိုက်ကတစ်ဆင့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ထိပ်တန်း ခါးပိုက်နှိုက်တွေ နှောင့်ယှက်သူတွေနဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်သူတွေကို စုဆောင်းထားတယ်။ သူတို့က ပွဲတော်မှာ လူအများဆုံး ဖြစ်နေမယ့်နေ့မှာ အကြီးစား ခိုးမှုနဲ့ ဆူပူမှုကို ဖန်တီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်"

"သူ့ပန်းတိုင်က ငွေကြေးမဟုတ်ဘူး”

လန်ဖုန်း၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"သူက ဒီနိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှု ဖလှယ်ပွဲကို နိုင်ငံတကာ အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတာ။ သူက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ မျက်နှာကို ကမ္ဘာ့မီဒီယာတွေရှေ့မှာ ရိုက်ချလိုက်ချင်တာပဲ"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ လေထုမှာ အပူချိန် အတော်လေး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ချူးရှန့်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ ခွက်တိုက်မိသံမှာ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် လျစ်လျူရှုတတ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့နယ်မြေမှာ ပြဿနာ ရှာချင်တာပေါ့လေ”

လန်ဖုန်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်မျှ မြင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ကြားချင်နေသည့် စကားမှာ ဤစကားပင်။

"ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးတာဝန်က မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုရဲ့ တာဝန်ဖြစ်ပြီး ငါတို့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့အဖွဲ့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

လန်ဖုန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ကော်လာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးပြီ၊ ငါ သွားတော့မယ်”

သူသည် ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ချူးရှန့်မှာမူ နေရာတွင်ပင် ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် လန်ဖုန်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်နေသေးသော လက်ဖက်ရည်ကို လောင်းချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ခွက်အောက်တွင် ခေါက်ထားသော ဓာတ်ပုံငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက လက်ချောင်းဖြင့် ဓာတ်ပုံကို ဖြန့်လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံမှာ အဝေးမှ မှန်ဘီလူးကို အသုံးပြု၍ ခိုးရိုက်ထားပုံရသဖြင့် ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။ နောက်ခံမှာ ကျန်းချန်ဆိပ်ကမ်းရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်တစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဘေးသို့လှည့်ကာ အခြားတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည်။ အခြမ်းမြင်ကွင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချူးရှန့်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

“အပ်ချုပ်သမား”