အခန်း ၁၁၂

အခန်း(၁၁၂) အိမ်ထောင်ရေးဈေးကွက်၏ ဒဏ္ဍာရီ

ချူးရှန့်သည် ရဲစခန်းခွဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ထိုဓာတ်ပုံကို ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ စာဖတ်မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ကာ အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာတော့၏။

"ဒါက.. ဟိုလက်အိတ်ဖြူကိစ္စပဲ..."

သူသည် ချူးရှန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က ဘာပြောလိုက်သေးလဲ..."

"သူက ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်မှာ ပြဿနာ ရှာချင်နေတာ..."

ချူးရှန့်၏ စကားမှာ တိုတုတ်၍ လိုရင်းတိုရှင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ ကျန်းရွှိုက်နှင့် စုရှောင်ယာတို့မှာပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အသက်ရှူရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ နိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်သည် ယခုနှစ် ကျန်းချန်မြို့၏ အရေးကြီးဆုံး ပွဲလမ်းသbင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရုံးခန်းတံခါးမှာ "ဒုန်း" ခနဲ ပွင့်လာသည်။ အသက်အရွယ်ရနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အပူထိန်းဘူးကို ကိုင်လျက် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာ၏။

"အဘိုးကြီးဝမ်... ကြည့်စမ်း၊ ရှင် ဟင်းရည်ယူဖို့ မေ့သွားပြန်ပြီ..."

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောတတ်သော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ကြင်နာတတ်သည့် ဇနီးသည် ကျန်းဟွေ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟွေသည် အပူထိန်းဘူးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ချူးရှန့်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့၏။

"အိုး... ချူးလေးလည်း ရှိနေတာပဲ..."

သူမသည် ချူးရှန့်ဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ရောက်သွားကာ အပေါ်အောက် စေ့စေ့ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်... ဒီအရပ်အမောင်း... ကြည့်လေ ပိုကြည့်ကောင်းလေပဲ..."

ချူးရှန့်မှာ သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားသဖြင့် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ဇနီးသည်၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဦးခေါင်းကို မီးဝါးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ... ဟင်းရည်ပေးပြီးရင် ပြန်တော့..."

"ပြန်ရမှာလား... ဒီနေ့ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်..."

ကျန်းဟွေသည် ခါးထောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ ချူးရှန့်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ချူးလေး... အခုဆို မင်း အသက် ၂၈ နှစ် ရှိပြီ မဟုတ်လား..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရည်းစားရော ရှိပြီလား..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကိစ္စပြတ်ပြီ..."

ကျန်းဟွေသည် သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"သွားစို့... အန်တီနဲ့အတူ ကောင်းတဲ့နေရာ တစ်နေရာကို သွားရအောင်..."

"အန်တီ ဒီနေ့ မင်းအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက်ရအောင် ရှာပေးမယ်..."

ချူးရှန့်မှာ အပြီးအပိုင် အေးခဲသွားတော့သည်။ အိမ်ထောင်ဖက်...။ ဒါက ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းသစ်တစ်ခုခုရဲ့ ကုဒ်နာမည်များလား။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

"တကယ့်ကို ဒုက္ခပါပဲ..."

"မိန်းမ... ကလေးကစားသလို မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါတို့ အခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြောနေတာ၊ နိုင်ငံတကာ သူလျှိုအကြောင်းလေ..."

"သူလျှိုဖြစ်တာနဲ့ပဲ ဘာဖြစ်လဲ... သူလျှိုဖြစ်တာက အိမ်ထောင်ဖက် ရှာတာထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား..."

ကျန်းဟွေ၏ ယုတ္တိမှာ မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ပေ။

"ချူးရှန့် ဒီကောင်လေး... နေ့တိုင်း ဒီလူကြီးတွေနဲ့ပဲ အတူရှိနေတာ၊ သူ မိုက်မဲသွားတော့မှာပဲ သူ အခုချက်ချင်း ရည်းစားမရှာရင် နောက်ကျရင် သူ့ကို ဘယ်သူ စောင့်ရှောက်ပေးမလဲ..."

သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ ချူးရှန့်ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ သံတံခါးကိုပင် ကန်ဖွင့်နိုင်သော ချူးရှန့်၏ ခွန်အားမှာ ကျန်းဟွေ၏ တားဆီး၍မရသော "မိခင်မေတ္တာ" ရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျောခိုင်း၍ တီးတိုး တေးသီချင်း ဆိုနေလိုက်၏။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာ။

ကျန်းချန် ပြည်သူ့ပန်းခြံရှိ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရေးနေရာ။ ဤနေရာမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတို့၏ စစ်မြေပြင်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင်ပင် တင်းမာမှုများ ရှိနေ၏။ အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို ကုန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ကြိုးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။

"အမျိုးသမီး၊ ၂၆ နှစ်၊ မဟာဘွဲ့ရ၊ အိမ်နှင့် ကားရှိသူကို ရှာဖွေသည်..."

"အမျိုးသား၊ ၃၅ နှစ်၊ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်သည်၊ လစာ ၂ သောင်း၊ လှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးကို လိုချင်သည်..."

စျေးသည်များကဲ့သို့ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ချူးရှန့် ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်အထိပင်။ သူသည် ကျန်းဟွေ ဘယ်နေရာကနေ ချေးငှားလာမှန်းမသိသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရွယ်အစားမှာ တစ်ခုငယ်နေ၏။ သူ၏ ကြွက်သားများကြောင့် အဝတ်အစားများမှာ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အတိုင်း တင်းကျပ်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နေရောင်ခြည်ကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားသော နံရံတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ အမာရွတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာနှင့် ထို "ရုံးသုံးဝတ်စုံ" မှာ မည်သို့မျှ မလိုက်ဖက်ပေ။

"..."

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားတော့သည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို သူ၏သားအတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးနေသော အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် စကားကိုပင် မေ့သွား၏။ စားပွဲပေါ်တွင် ဖဲရိုက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်မှာလည်း သူ၏ဖဲပြားကို "ဒုန်း" ခနဲ ကျသွားသည်။ ကစားနေသော ကလေးအချို့မှာ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ငိုယိုကာ မိဘများ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ကျန်းဟွေမှာမူ ဤအခြေအနေကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော ပိုစတာကို အားပါးတရ ဖြန့်လိုက်သည်။ ပိုစတာပေါ်တွင် စာလုံးကြီးများဖြင့် ရေးသားထား၏။

【ချူးရှန့်၊ အမျိုးသား၊ ၂၈ နှစ်၊ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း၊ ကုမ္ပဏီထုတ် ကားပိုင်ဆိုင်၊ ပထမအဆင့် ဂုဏ်ပြုတံဆိပ် ရရှိထားသူ။】

ဤကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်စိကျစရာ ဖြစ်သည်။ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာနှင့်လည်း အလွန်လိုက်ဖက်လှ၏။ ကြည့်ရှုနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ တညီတညွတ်တည်း နောက်သို့ တစ်လှမ်းစီ ဆုတ်သွားကြသည်။

*ဒီလူက ရဲအရာရှိ ဟုတ်လို့လား...။ ဒီလူက ထောင်ကလွတ်လာတဲ့ လူမိုက်ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား...။ ပထမအဆင့် ဂုဏ်ပြုတံဆိပ် ဟုတ်လား...။ လူသတ်လို့ ရလာတဲ့ တံဆိပ်များလား…*

ကျန်းဟွေက ဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ကာ လူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြပါဦး... ငါ့ရဲ့ သားလေးက ရိုးသားပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်ရှိတယ်၊ ဒီလိုလူမျိုး ရှားတယ်နော်..."

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အခြေအနေမှာ အတော်လေး အဆင်မပြေ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်…

ထိုအချိန်တွင် ပိန်ပါးသော အရိပ်တစ်ခု လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။ သူမှာ ချူးရှန့်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အဘိုးကြီးဝမ် ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးဝမ်သည် ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် တုန်ရီသွား၏။

"အို... ဒီလူကြီး မဟုတ်လား..."

သူသည် ရှေ့သို့ အလောတကြီး တိုးသွားကာ ချူးရှန့်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အားကုန်အော်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြပါဦး... အသက်ရှင်နေတဲ့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်မင်းကြီးပဲ..."

"သူပဲ... သတင်းစာထဲက ရဲအရာရှိ ချူး၊ နတ်ဆိုးကဲ့သို့ ရုပ်ရည်၊ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ နှလုံးသားရှိတဲ့ လူပဲ..."

ထိုအော်သံမှာ ပူနေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေပုံးလိုက် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရေး နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ပွက်လောရိုက်သွားတော့၏။

"ဘာ... သူက သူငယ်တန်းကျောင်းထဲကို တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ပြီး ကလေးတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းလား..."

"ဘုရားရေ... သူပဲ... သူ့ကို သတင်းစာထဲမှာ မြင်ဖူးတယ်..."

"သူ့မျက်နှာက ပိုတောင် ကြောက်စရာကောင်းသေးတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် လေတိုက်ရာလမ်းကြောင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘိုးကြီးဝမ်မှာ ပန်းခြံထဲက အပင်ပေါ်သို့ပင် ခုန်တက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

"ငါပြောမယ်... အရင်တစ်ခါ ဒီနတ်မင်းကြီးက ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခါးနာ၊ ခြေထောက်နာတွေ ပျောက်သွားတာပဲ... ငါ ငါးထပ်တောင်ကိုတောင် မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ တက်နိုင်တယ်..."

"ဒီလိုရုပ်ရည်ကို ကြောက်စရာလို့ မခေါ်ဘူး... ဒါကို မင်းတို့က နတ်မင်းကြီးရဲ့ တန်ခိုးလို့ ခေါ်ရမှာ... နားလည်လား..."

"တစ်ချက်ကြည့်ရင် အသက်ရှည်မယ်၊ နှစ်ချက်ကြည့်ရင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဝေးမယ်... သူ့ကို ခေါင်းထိခိုင်းနိုင်ရင်တော့ တစ်မိသားစုလုံး ကောင်းချီးခံစားမှာပဲ..."

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားအမျိုးသမီးများမှာ အချင်းချင်း ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရဲရင့်သော အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာသည်။

"အဲ... ရဲအရာရှိချူး... သူ တကယ်ပဲ အဲလောက် ထူးဆန်းတာလား..."

ချူးရှန့်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် ချူးရှန့်၏ အကြည့်ကြောင့် ခြေဖျားမှ ဦးခေါင်းအထိ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

"ဝါး... တကယ်ပဲ... ငါ့ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေတောင် ကြည်လင်လာသလိုပဲ..."

ဤအချက်မှာ လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။ ကလေးများအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရန် လာကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ ချူးရှန့်အပေါ် ထားရှိသော အကြည့်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

ယင်းက သားမက်လောင်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ အဖိုးတန် ကိုယ်ပိုင်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရဲအရာရှိချူး... ကျွန်မကို ကြည့်ပေးပါ..."

"နတ်မင်းကြီး... ကျွန်မမြေးရဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံပေါ်မှာ လက်မှတ်လေး ထိုးပေးပါ..."

"ဆရာကြီး... ကျွန်မရဲ့ နဖူးလေးကို ထိပေးပါ…”

အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရေးနေရာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖျော်ဖြေပွဲနှင့် ထူးဆန်းသော အယူသီးမှုဆိုင်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန်းဟွေမှာမူ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်လျက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုဆူညံမှုများကြားတွင်…

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာ သူမ၏ မိခင်က ချူးရှန့်၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခြေထောက်များပင် တုန်ရီသွားသည်။ ချူးရှန့်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးမှာ ငိုတော့မည့် အခြေအနေကို သတိပြုမိ၏။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးအိတ်ကို ထုတ်ကာ အနည်းငယ် နေရခက်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် တစ်ရှူးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချူးရှန့်၏ ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်မရှိဘဲ တွေဝေမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများသာ ရှိနေ၏။ မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် တစ်ရှူးကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ့်ကို ယောကျ်ားပီသတာပဲ..."

"ကျွန်မ... ကျွန်မကို ဝီချတ်အကောင့်လေး ပေးလို့ ရမလား..."

ချူးရှန့်: "....”

အဝေးမှ ကြည့်နေသော ကျန်းဟွေမှာမူ ပြုံးမပျက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အဘိုးကြီးဝမ်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... ကြည့်လိုက်ဦး... ချူးရှန့်ရဲ့ ရုပ်ရည်က အိမ်ထောင်ရေးဈေးကွက်မှာ ရှားပါးပစ္စည်းပဲ..."

ချူးရှန့်မှာ အဒေါ်ကြီးများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အခက်အခဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် ရန်သူတပ်ရင်း တစ်ခုလုံး ဝိုင်းထားခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ အသက်ရှူရ ကြပ်နေသည်။

[ဒင်..]

ရုတ်တရက် စနစ်၏ အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

[ပြစ်မှုအမြင် စနစ် စတင်ပြီ]

[ ရှေ့တည့်တည့် မီတာ ၃၀ အကွာတွင် ပြစ်မှုကျူးလွန်မည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့ရှိရသည် ]

ချူးရှန့်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သာမန်လူများနှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်က အဆင်မပြေမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်၏ အစွန်းတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သတင်းစာဖြင့် အကာအကွယ်ယူကာ အဘိုးအိုတစ်ယောက်၏ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် နိုက်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။