အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် အမျိုးသမီးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီ

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သိတယ် ဟုတ်လား။

ဒါပဲလား။

ဤသူကား ခိုးဆိုးလုနှိုက်နှိမ်နင်းရေး စစ်ဆင်ရေး၏ စစ်ဆင်ရေးမှူးချုပ် ဖြစ်လေသည်။ အထူးခန့်အပ်ထားသော အကြီးတန်း အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤကောင်လေးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှငြိမ်သက်နေရသနည်း။ စားသောက်ခန်းမတွင် ဟင်းအသစ်တစ်မျိုး တိုးလိုက်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အေးခဲသွားလုနီးပါးဖြစ်နေစဉ် တံခါးဝမှ အိတ်ကြီးတစ်ခုကို ဆွဲငင်လာသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရဲစခန်းခွဲ၏ စာတိုက်ဌာနမှ အဘိုးကြီးလီ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။ သူက စာပို့အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆွဲလာရင်း မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေရပြီး ချွေးတို့ဖြင့် ရွှဲစိုနေ၏။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်... ဒါတွေက ရဲအရာရှိ ချူးရှန့် အတွက်ပါ..."

အဘိုးကြီးလီက အိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စာအိတ်များမှာ အိတ်ထဲမှ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် တုန်ယင်သွားသည်။

"ဘာတွေတုန်း..ကျေးဇူးတင်လွှာတွေလား..."

သူက ကိုင်းညွှတ်၍ စာတစ်စောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် စာလုံးများမှာ ကောက်ကွေးစွာဖြင့်

"ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက် ရဲအရာရှိ ချူးရှန့်ထံသို့" ဟု ရေးသားထား၏။ သူက စိတ်ဝင်စားသွားကာ စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်သည်။

"ချစ်ခင်လေးစားအပ်ပါသော ရဲအရာရှိ ချူးရှန့် ခင်ဗျာ"

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မက သာမန်အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ပါ။ ဒီစာကို ရေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ဆုံး ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖော်ပြဖို့ပါပဲ"

"ကျွန်မခင်ပွန်းက လောင်းကစားသမားပါ။ သူက အရင်က ညနိဗ္ဗာန်လို နေရာမျိုးတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို အကုန်ဖြုန်းပစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ တားတား ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော အလကားပဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတာပါ။"

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဤအပိုင်းကို ဖတ်စဉ်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ပိုဒ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းလာတော့သည်။

"အဲ့ဒီညကတည်းကပဲ ရဲအရာရှိက ညနိဗ္ဗာန်ကို ရောက်လာခဲ့တာလေ။ ကျွန်မခင်ပွန်းက လူအုပ်ကြားထဲမှာ ရဲအရာရှိကို တစ်ချက်ပဲ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့..."

"အဲ့ဒီတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံပါပဲ"

"သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် အိပ်လို့ မပျော်တော့ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း တရားမျှတမှုတွေ၊ မာန်ဟုန်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရဲအရာရှိရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေတယ်တဲ့"

"သူ အခုဆိုရင် မာကျောက်တောင် မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ ဝမ်ဖူစားပွဲတင်ဖဲချပ်ကို မြင်လိုက်တိုင်း ရဲအရာရှိရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ယောင်ပြီး ဖဲချပ်ထဲကနေ ရဲအရာရှိက ခုန်ထွက်လာပြီး 'ဘယ်သူက ဖဲချပ်ကို ကိုင်တာလဲ' လို့ မေးလာမလားဆိုပြီး ကြောက်နေရတာတဲ့”

"အခုတော့ သူ လောင်းကစားကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ အုတ်သယ်တဲ့အလုပ်တောင် လုပ်နေပြီရှင်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်ရလာပြီ"

"ရဲအရာရှိချူးရှန့်ရေ ရှင်က ရဲအရာရှိတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတော်စင်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါ"

"..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ကျန်းရွှိုက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိပြီး ပြန်ပိတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေ၏။ စုရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝိုး…အစ်ကိုချူးက တကယ်ပဲ တော်တာပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို အကြည့်တစ်ချက်နဲ့တင် လောင်းကစားလမ်းကြောင်းကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်နိုင်တယ်”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စာရွက်ကို လုံးချေလိုက်ပြီး သူ၏ ကမ္ဘာအမြင်များ တုန်လှုပ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေတုန်းကွ"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စုရှောင်ယာက ကိုယ်တိုင်ကိုင်းညွှတ်၍ စာများကို စတင် စီစစ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပန်းရောင်စာအိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စပ်စုစွာ ဖွင့်ဖတ်လိုက်၏။ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်... ဒါက..."

"ဖတ်"

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စိတ်မရှည်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စုရှောင်ယာမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခြင်ယင်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်ရသည်။

"ချစ်ခင်ရပါသော အစ်ကိုချူး၊ ကျန်းမာပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။"

"ကျွန်မက ရွှေဇလုံခြေဆေးခန်းမှာ အဖမ်းခံခဲ့ရတဲ့ ရှောင်လီပါ"

"အဲ့ဒီညက ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေး လုပ်ဆောင်နေချိန်မှာ ရဲအရာရှိကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အလွန်တုန်လှုပ်သွားရပါတယ်”

"ရဲအရာရှိရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ကျွန်မရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ဘဝအတွက် အလင်းရောင်တစ်ခုလိုပါပဲ”

"ရဲအရာရှိလိုမျိုး စင်ကြယ်ပြီး၊ ခွန်အားကြီးမားတဲ့၊ ယောက်ျားပီသတဲ့ လူမျိုးကို ကျွန်မ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပါဘူး"

"အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ရဲအရာရှိကလွဲပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက နို့မပြတ်သေးတဲ့ ကလေးတွေလိုပါပဲ"

"အခုဆိုရင် ကျွန်မ... ကျွန်မ သူတို့အပေါ် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ပါဘူး”

"တကယ်ပါ၊ လုံးဝကို စိတ်မဝင်စားတော့တာပါ"

"ကျွန်မ ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒီနှစ်အတွက် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲကို လျှောက်ထားလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြေဆိုနိုင်ရမယ်လို့ ကျိန်ဆိုထားပါတယ်"

"ကျွန်မ ရဲအရာရှိလိုမျိုး ဖြစ်ချင်ပါတယ်”

"အစ်ကိုချူး.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မရဲ့ ဘဝလမ်းသစ်ကို ပြသပေးခဲ့တာပါ”

"ဖူး..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းရွှိုက်မှာ သောက်လက်စ ရေကို အရှိန်ဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်မိပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာမူ ငေးမောလျက် သူ့ဘာသာ သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ... ဒါတွေက ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတာလဲ..."

ချူးရှန့်မှာ ရာဇဝတ်မှုများကိုသာ နှိမ်နင်းနေသူမဟုတ်ဘဲ လောင်းကစားအထူးကျွမ်းကျင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံအဖြစ်ပါ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသည်လော။

စုရှောင်ယာက နောက်စာတစ်စောင်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုစာမှာ မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့သော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထား၏။ သူမက ပြုံးလျက် ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူး၊ ဒီစာက ပိုတောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါသေးတယ်”

"စာထဲမှာ ရေးထားတာက သူမရဲ့ ကလေးက မူလတန်းကျောင်းမှာ တတိယတန်း တက်နေတာတဲ့။ ကလေးက အရမ်းဆိုးပြီး အိမ်စာကိုလည်း မလုပ်ဘူးတဲ့"

"နောက်တော့ သူမက စားပွဲခုံရှေ့မှာ အစ်ကိုချူးရဲ့ တံခါးစောင့်နတ်မင်းပိုစတာကို ကပ်ထားလိုက်တယ်တဲ့"

"အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး ကလေးက ကျောင်းကပြန်ရောက်တာနဲ့ အိမ်စာလုပ်ဖို့အတွက် အခန်းထဲကို အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့တာပဲတဲ့။ စားပွဲပေါ်က ဦးလေးချူးရဲ့ အကြည့်တွေကို အိမ်စာမပြီးမချင်း သူ မရင်ဆိုင်ရဲဘူးတဲ့”

"ကလေးရဲ့ စာမေးပွဲ ရမှတ်တွေကလည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းအောင် တိုးတက်လာပြီး အခုဆိုရင် အတန်းထဲမှာ ထိပ်ဆုံးဖြစ်နေပြီတဲ့”

"ဒီအဒေါ်ကြီးက သူမရဲ့ ဘက်စုံ နည်းပြအရာရှိဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုချူးကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ အိမ်ကို ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးချင်တယ်တဲ့”

နားထောင်နေသည့် ကျန်းရွှိုက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ သူက ချူးရှန့်အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူး အစ်ကို့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို စီးပွားဖြစ်ဖို့ မြို့တော်ကို လျှောက်ထားရအောင်ဗျာ။ ချူးရှန့် တံဆိပ်စာရေးကိရိယာတွေ ထုတ်လိုက်ရင် တစ်နိုင်ငံလုံး ရောင်းရမှာ အသေအချာပဲ..”

ချူးရှန့်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူက ထိုထူးဆန်းပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော ကျေးဇူးတင်လွှာများကို နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထိုင်နေမိသည်။ သူက စုရှောင်ယာ၏ မိတ်ကပ်ပြင်ရာတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် မှန်ငယ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် အမာရွတ်များဖြင့် ရက်စက်သောအသွင်ရှိသည့် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။

*ဒီမျက်နှာက တကယ်ပဲ... အဲ့ဒီလောက်တောင် ပညာပေးနိုင်တာလား*

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စာပုံထဲမှ တင့်တယ်စွာ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာအိတ်ထူထူတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက သံသယဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုထဲတွင် ပုံနှိပ်စက်မှ ခုလေးတင် ထွက်လာသည့် သတင်းစာ တစ်စောင် ပါရှိနေ၏။

'ကျန်းချန် ညနေခင်းသတင်းစာ'

မျက်နှာဖုံးတွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော စာလုံးအမည်းကြီးများက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား နှေးကွေးစွာ ဖတ်လိုက်သည်။

"သဟဇာတဖြစ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်း တည်ဆောက်ရေးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်စေရေးတွင် ရဲအရာရှိ ချူးရှန့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ လက္ခဏာများက ပါဝင်သော အပြုသဘောဆောင်သည့် အခန်းကဏ္ဍ"

"..."

ခေါင်းစဉ်ကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်များမှာ အားလျော့သွားပြီး သတင်းစာမှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူက နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာကျက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ပြီးသွားပြီ... ဒီကမ္ဘာကြီး... လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီ..."

ရုံးခန်းအတွင်းတွင် လူတိုင်းမှာ ဤ တရားဝင် အစိုးရစာတမ်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရယ်မောရန်ပင် မေ့လျော့နေကြ၏။ ဤ မှော်ဆန်သော တိတ်ဆိတ်မှုအကြားတွင် မီးဖွင့်ထားသော်လည်း အသံပိတ်ထားသည့် တီဗီမှာ ရုတ်တရက် အသံမြည်လာတော့သည်။

"အရေးပေါ် သတင်းတစ်ခုရှိပါတယ်"

မြင်ကွင်း ပြောင်းသွားပြီး ရုပ်တည်တည်ဖြင့် အမျိုးသမီး သတင်းကြေညာသူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မတို့ စခန်းက ရရှိထားတဲ့ သတင်းအရ နိုင်ငံတကာ နာမည်ကြီး ထိပ်တန်း ရာဇဝတ်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ တစ္ဆေလက်ဝါးက တစ်နာရီခန့်က အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်"

တီဗီစခရင်ပေါ်တွင် လက်အိတ်ဖြူများစွာကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထူးဆန်းသော တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သတင်းကြေညာသူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး လေးနက်သွားသည်။

တစ္ဆေလက်ဝါးအဖွဲ့က ၎င်းတို့အနေဖြင့် အရှေ့ဘက်မှ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံကြောင်းနှင့် လာမည့် ကျန်းချန် နိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကို ပစ်မှတ်ထားကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

"သူတို့က ဒီပွဲကို သမိုင်းမကြုံဖူးသေးတဲ့ ခိုးယူမှု ပွဲတော်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်လို့ ကြုံးဝါးလိုက်ပါတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က မည်သည့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ကမှ သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားပါတယ်"

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ တီဗီဆီသို့ ရောက်သွား၏။ ခဏလေးကမှ တက်ကြွနေသည့် လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တီဗီစခရင်မှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွား၏။ ကင်မရာက ပွဲတော်၏ လုံခြုံရေး စီစဉ်မှုဆိုင်ရာ ပိုစတာများကို အာရုံစိုက်ထားသည်။

ပိုစတာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် 'ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်' ဟု နာမည်ကြီးသည့် ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးတို့မှာ စူးရှနေပြီး မာန်ဟုန်တို့ ပြည့်နှက်နေ၏။ သတင်းကြေညာသူ၏ အသံမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေသည့် တူတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"တစ္ဆေလက်ဝါးရဲ့ ဒီစိန်ခေါ်မှုက ငါတို့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ လုံခြုံရေး သင်္ကေတအသစ်ဖြစ်တဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်မင်းရဲအရာရှိချူးရှန့်ကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်ခြင်းပဲ"

တီဗီပေါ်တွင် ကင်မရာက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကိုသာ အဓိကထား ရိုက်ကူးထား၏။ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ချူးရှန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တီဗီစခရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်များက 'လောင်းကစား စွန့်လွှတ်ခြင်း'، 'ညစ်ညမ်းမှု စွန့်လွှတ်ခြင်း' နှင့် 'ကြိုးစားသင်ယူခြင်း' စသည့် စာတိုများ ရေးသားထားသော ကျေးဇူးတင်လွှာများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စခရင်ပေါ်ရှိ 'မိမိကိုယ်ကိုယ်' နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတော့သည်။

လူထု၏ အလွန်အကျွံ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော သူ့မျက်နှာပေါ်က အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အဆင်မပြေမှုတို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ထိုနေရာတွင် အဆုံးမဲ့ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အေးစက်ပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိသော အရိပ်အယောင်တို့သာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။