အခန်း ၁၁၇

အခန်း(၁၁၇) ဒီလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြင်ကရော ကောင်းရဲ့လား

ကျန်းရွှိုက်မှာ အာတာပူစီမုန့်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။

အာတာပူစီမုန့်၏ ချိုမြိန်လွန်းသော အရသာမှာ သူ၏ ပြိုလဲနေသည့် ကမ္ဘာ့အမြင်နှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် အလုပ်လုပ်နေရသည်ဟု မခံစားရဘဲ လူ့လောကကို လှည့်လည်စစ်ဆေးနေသည့် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး၏ နောက်လိုက်ဖြစ်နေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

တစ်နာရီခန့်အလိုက သူသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နှက်နေသည့် ရဲတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ချူးရှန့်၏ နံပါတ်တစ် ပရိသတ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ချူးရှန့်ကဲ့သို့ ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အား သို့မဟုတ် လက်နက်များမပါဘဲ သူ၏ အငွေ့အသက်သက်သက်ဖြင့်ပင် မကောင်းမှုများကို ဒူးထောက်ခိုင်းနိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှ ခန့်ညားလိုက်လေသနည်း။

ချူးရှန့်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ကပ္ပတိန်ဝမ်၏ရှေ့၌ပင် နောက်ပြန်လန်၍ ခုန်ပြလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ချူးရှန့်၏ တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က သူ့ကို အရိပ်အောက်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ ကျန်းရွှိုက်၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ အမှန်တကယ် ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းကို မည်သို့မျှ မဖော်ပြနိုင်ချေ။

ကင်းလှည့်ခြင်းက စတင်နေ၏။

ကျန်းရွှိုက်သည် သူ၏ ကျောကို ဆန့်တန်းကာ အာရုံစိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ စကင်န်ဖတ်နေ၏။ သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူတစ်ယောက်ကို တွေ့သည်နှင့် ရဲတက္ကသိုလ်တွင် သင်ယူခဲ့သည့် အကောင်းဆုံးသော ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းခြင်းနည်းစနစ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

မကြာမီပင် သူသည် ပထမဆုံးပစ်မှတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးများ လှုပ်ရွနေသော လူတစ်ယောက်သည် သတင်းစာတစ်စောင်ကို အကာအကွယ်ပြုကာ အမှတ်တံဆိပ်ပါ လက်ကိုင်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်နေသည်။ ကျန်းရွှိုက်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး ချူးရှန့်ကို အချက်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်…

ချူးရှန့်သည် ထိုလူ၏ဘေးမှ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

ဘာမျှ မဖြစ်လာခဲ့ပေ။ ကျန်းရွှိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"အစ်ကိုချူး မမြင်လိုက်တာလား..."

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ထိုလူသည် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုလူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဂရီးလ်ဆတ်ကောင်ဖုတ်ဆိုင်သို့ အလောတကြီး ပြေးသွားကာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဆယ်ကောင်လောက် ပေးပါ... အစပ်ပိုထည့်... မြန်မြန်လုပ်ပါ..."

ထိုလူသည် ပူလောင်နေသော ဆတ်ကောင်ကင်ကို ကိုင်ထားရင်း ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်တော့ဘဲ အသက်ကယ်ဆေးတစ်ခွက်သောက်နေသကဲ့သို့ အလောတကြီး စားသောက်နေတော့သည်။

ကျန်းရွှိုက်မှာ - "....” ဒါက ဘယ်လိုနည်းဗျူဟာလဲ။ ပြဿနာကို အာရုံလွှဲဖို့ အစားအသောက်ကို သုံးတာလား။

သူ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ဒုတိယမြောက် ပစ်မှတ်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ နှစ်ယောက်တွဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က လမ်းမေးဟန်ဆောင်ကာ ခရီးသွားဧည့်သည်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကျောပိုးအိတ်ကို ဓားမြှောင်နှင့် ထောက်ထားသည်။ ဖတ်စာအုပ်ထဲကအတိုင်း အံဝင်ခွင်ကျ ရှိလှသော ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုပင်။ ကျန်းရွှိုက်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချူးရှန့်သည် ရေဝယ်ရင်း သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ထိုနေရာကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဟန် ပြုသည်။ သို့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ထိုခါးပိုက်နှိုက်သမားသည် ချူးရှန့်၏ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ…

"ဒေါက်…”

ဓားမြှောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လက်ကို ရုတ်သိမ်းပြီး ခရီးသွားဧည့်သည်များထံသို့ ပြေးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓားမြှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ တရားမျှတသော မျက်နှာပေးဖြင့် အင်္ဂလိပ်စကားလုံး အနည်းငယ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာ... သတိထားပါ... အန္တရာယ်များတယ်..."

လမ်းမေးသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားသည် ခရီးသွားဧည့်သည်၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ကိုယ်ရံတော်များကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးကာ လူအုပ်ထဲမှ လုံခြုံစွာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ "ကယ်တင်ခြင်း" ခံလိုက်ရသည့် ခရီးသွားများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်ကျကာ ထို "အသက်ရှင်နေသည့် လေဖုန်းများ" နှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် အတင်းတောင်းဆိုကြသည်။

ကျန်းရွှိုက်၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်လာသည်။ သူ အမြတ်တနိုးထားသည့် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများသည် နားမလည်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် မြေပြင်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

မြို့ပြင်မှ လာသော၊ သူ့ကိုယ်သူ "နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ" သူခိုးဟု သတ်မှတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက်မှာမူ ဤအရာကို မယုံကြည်ပေ။ သူသည် ဘေးမှ တုန်ရီနေသော ဒေသခံ "လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်" ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဖြစ်ကို ကြည့်စမ်း။ ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ပြပေးမယ်။ ဘာအစောင့်အရှောက်နတ်မင်းလဲ။ မင်းတို့က လှည့်စားနေကြတာ..."

သူသည် လည်ပင်းတွင် ကင်မရာကြီး ချိတ်ဆွဲထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး လူအုပ်ကြားတွင် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်ကာ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကင်မရာမှန်ဘီလူး၏ လော့ခ်ကို ထိမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ နူးညံ့ပြီး ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလိုအလျောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ချူးရှန့်သည် သူ၏ နောက်မှ သုံးမီတာပင် မဝေးတော့သည့်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူက ထိုလူကို မကြည့်ဘဲ အာတာပူစီတစ်လုံးကို ဝယ်နေသည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဒါ ဘယ်လောက်လဲ…”

ချူးရှန့်က မေးသည်။

"ငါးယွမ်ပါ..."

ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်။

"သုံးယွမ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ချူးရှန့်က ထပ်မေးပြန်သည်။

သူဈေးမေးသည့်ပုံ၊ ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်သည့်ပုံ၊ သူ နှစ်ယွမ်လောက် အမြတ်တင်ရောင်းနေသလားဟု သံသယဝင်နေသော ထိုအေးစက်စက်၊ အာရုံစိုက်မှုအပြည့်နှင့် လူသတ်သမားကဲ့သို့ အငွေ့အသက်..။

ခါးပိုက်နှိုက်သမား၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကင်မရာကို ခိုးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစာကို ကာကွယ်နေသည့် တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ်၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဒိုင်နိုဆောငယ်လေးကို လုယူနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ချူးရှန့်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ချူးရှန့်နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျန်းရွှိုက်မှာမူ လုံးဝ ထုံအသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကင်းလှည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ "လူသားများကို သန့်စင်ခြင်း" ဟုခေါ်သော ကြီးမားသည့် ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ချူးရှန့်သွားလေရာရာတွင် ဆူညံနေသည့် လူအုပ်ကြီးက သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ဆိုင်ရှင်များက စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးကြသည်။

ရန်ဖြစ်နေသော စုံတွဲမှာလည်း ချက်ချင်းပြန်သင့်မြတ်သွားကြပြီး ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်ကို ခံစားနေကြသည်။ ငိုနေသော ကလေးမှာလည်း ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် ငိုသံရပ်သွားပြီး မျက်ရည်ကို အတင်းပြန်မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကို ထိမိလှသည်။ တစ်လောကလုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်နေ၏။

ကျန်းရွှိုက်သည် ချူးရှန့်အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ အိပ်မက်ထဲတွင် စကားပြောနေသည့်အတိုင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူး... ကျွန်တော်တို့ ရဲတွေလို့ မထင်တော့ဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့က ရွေ့လျားနိုင်တဲ့ လေထုသန့်စင်စက်တွေပါ..."

"ဟိုမှာကြည့်... အဘွားကြီးတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံအိတ်ကောက်ရလို့ ပိုင်ရှင်ကို နှစ်မိုင်လောက် အမီလိုက်ပြီး ပြန်ပေးနေတာ... ပိုင်ရှင်က မယူတော့ အဘွားကြီးက သူ့ကို စော်ကားတယ်ဆိုပြီး ရဲခေါ်တော့မလို့ လုပ်နေပြီ"

ထိုအချိန်မှာပင် "အံ့ဖွယ် ပြောင်းပြန်လှန်မှု" ရောက်လာသည်။

ပန်းရိုက်အင်္ကျီနှင့် လူတစ်ယောက်သည် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လက်နှိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံအိတ်၏ အစွန်းကို မထိရသေးခင်မှာပင် ချူးရှန့်က သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။

ထိုလူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"..."

အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ထိုလူသည် လျှပ်တစ်ပြက်မြန်နှုန်းဖြင့် လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းရွှိုက်၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး နှစ်လက်စလုံးဖြင့် ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် "ဒုန်း" ကနဲ အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

လှုပ်ရှားမှုအားလုံးမှာ လှပပြီး သဘာဝကျလှသည်။ အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒနှင့် ဥပဒေကို လေးစားသောစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ချူးရှန့်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရာရှိ…ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်"

"ကျွန်တော် အောင်အောင်မြင်မြင် မခိုးရသေးဘူး ပိုက်ဆံအိတ်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ် ဒါ... ဒါက ကြိုးပမ်းမှုအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်မလား.. ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးတာ သက်သာခွင့်ပေးပါဗျာ..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဘိုးကြီးမှာလည်း လှည့်ကြည့်ရင်း ကြောင်သွား၏။ ချူးရှန့်မှာ ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေသည့် ထိုလူကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းရွှိုက်သည် တိတ်တဆိတ် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မှတ်စုထဲတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရိုက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချုး၏ ကင်းလှည့်ဥပဒေ အပိုဒ်(၁) - အကယ်၍ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်သည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရုပ်တည်နေလျှင် သူသည် အလိုအလျောက် အဖမ်းခံခြင်း၊ ဝန်ခံခြင်းနှင့် ပြစ်ဒဏ် သတ်မှတ်ချက်များကို ဆွေးနွေးခြင်းအပါအဝင် တရားစီရင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်”

ရေးပြီးသွားသောအခါ သူသည် တမျိုးတစ်ဖုံ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးရှန့်၏ ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုမှ ပေးပို့လာသော မာလ်တီမီဒီယာ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်းရွှိုက်သည် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးဖြင့် လက်အိတ်ဖြူများနှင့် ခွဲစိတ်ကိရိယာကဲ့သို့သော အညှပ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ အောက်တွင် စာတန်းလေးတစ်ခု ပါရှိသည်။

"အဖွင့်တေးဂီတ စတင်ပြီ”

ကျန်းရွှိုက်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

နိုင်ငံတကာမှ နာမည်ကျော် သူခိုးကြီး

"တစ္ဆေလက်ဝါး"

“သူတို့ တကယ် ရောက်လာကြပြီ”

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ပြည်သူလူထု၏ အလွန်အကျွံ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကူအညီမဲ့မှုနှင့် အဆင်မပြေမှုတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်း၏နေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်သက်မှုနှင့် အေးစက်လှသော လူသတ်ငွေ့များက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ချူးရှန့်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ရှေ့ရှိ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရွှိုက် မမြင်နိုင်သော လောကထဲတွင် လက်များကို ကိုယ်စားပြုသည့် လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းများစွာသည် ချူးရှန့်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တောက်ပနေသော အနီရောင်မျဉ်းများအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းမှာ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်ပြီး အတားအဆီးများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေနေသော နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွားတစ်ဦးထံသို့ ညွှန်ပြနေသည်။ အကောင်းဆုံး လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် အပြာရောင်မျဉ်းမှာလည်း ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ချူးရှန့်သည် သူ မစားရသေးသော အာတာပူစီကို ကြောင်စီစီဖြစ်နေသည့် ကျန်းရွှိုက်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ယူထားလိုက်..."

ကျန်းရွှိုက်သည် အလိုအလျောက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ချူးရှန့်ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြောက်ကျည်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထူထပ်နေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တန်းမတ်စွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။