အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) လမ်းမပေါ်က စမ်းသပ်မှု

ကျန်းရွှိုက်သည်

အာတာပူစီအကြီးကြီးကို ကိုင်လျက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေမိ၏။

အာတာပူစီ၏ အလွန်အမင်း ချိုမြိန်မှုက သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆူညံနေသော အတွေးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ အစ်ကိုချူး ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ သူတို့ကော ဘယ်မှာနည်း။ ခဏလေးက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော သံမဏိမျှော်စင်ကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လူအုပ်ကြီးကို ရေခဲခွဲသင်္ဘောကဲ့သို့ ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ချူးရှန့်၏ ပုံရိပ်မှာ လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချူး... အစ်ကိုချူး..."

ကျန်းရွှိုက် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရဲယူနီဖောင်းနှင့် မလိုက်ဖက်သော အာတာပူသီကို ကိုင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။

"လမ်းဖယ်ပေးကြပါ... ရဲတပ်ဖွဲ့က တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ..."

သူ အားသွန်ခွန်စိုက် တိုးဝင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။

ချူးရှန့် ဖောက်ထွက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ခလုတ်နှိပ်၍ ရပ်တန့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံနေကာ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းနေကြသည်။

အမှိုက်ပုံးထဲသို့ အချိုရည်ဗူး အလွတ်တစ်ခုကို ပစ်ထည့်တော့မည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ပစ်လိုက်သည့်အနေအထားအတိုင်း လက်ကို လေထဲတွင်ခဲနေ၏။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားများနေသော လူငယ်စုံတွဲမှာလည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လက်ညှိုးထိုးနေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ဦး၏အင်္ကျီကော်လာကို အခြားတစ်ဦးက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးနေကြသည်။

တန်းစီရာတွင် အလစ်အငိုက် လူကျော်သွားသည့် လူလိမ်တစ်ဦးမှာလည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းဆင်လျက် တန်း၏ နောက်ဆုံးသို့ ပြန်သွားပြီး သူ့ရှေ့မှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးအား လဲကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကလေးကိုပါ ဖမ်းထိန်းပေးလိုက်သေးသည်။

လောကကြီးသည် ဤမျှလောက် ငြိမ်းချမ်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းရွှိုက်က နောက်မှလိုက်သွားရင်း ထိုနေ့က ကင်းလှည့်စဉ် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော "အံ့ဖွယ်" အဖြစ်အပျက်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။ ယဉ်ကျေးမှု ပွဲတော်ကျင်းပရာနေရာအပြင်ဘက်တွင် စက်ဘီးများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်လျက် ပစ်ထားရာမှ ချူးရှန့် ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ စက်ဘီးများကို လိုသလို ပစ်ချရန် ကြံရွယ်ထားသူများမှာ ချူးရှန့်၏ "မင်းတို့ ပစ်ထားရဲရင် ပစ်ထားကြည့်လေ" ဟူသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ စစ်တပ်၏ စည်းကမ်းချက်များကို ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

တစ်ဦးစီမှာ စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေပြီး စက်ဘီးများကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ စနစ်တကျ ထိုးသွင်းကာ ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်တည်းသို့ အညီအညာ ထားရှိကြသည်။ စက်ဘီးသော့ခတ်သံများမှာ စစ်တပ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် သေနတ်၏ ဒေါက်ကို ဆွဲချလိုက်သကဲ့သို့ တိကျလှသည်။

နောက်ထပ် လမ်းဆုံတစ်ခုတွင်လည်း မီးနီပြနေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ကားများ မရှိသည်ကို မြင်သော ခြေလျင်သွားလာသူအချို့မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ လမ်းဘေးတွင် ခြေလှမ်းစပြုနေကြသည်။ ချူးရှန့်မှာ ဘာမျှ မပြောဘဲ လမ်းဆုံတွင် လက်ပိုက်လျက် မီးနီကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုလူများမှာ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး လမ်းမှာ မြင်းပြေးနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း မီးစိမ်းလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တည့်မတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးမှာမူ အကြာကြီး ရပ်နေရသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။

ကျန်းရွှိုက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒူးထောက်ကာ အမောဖြေနေရသည်။ သူသည် ဝရမ်းပြေးတရားခံကို လိုက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရွေ့လျားနေသော "နတ်ဘုရား" တစ်ပါးနောက်သို့ လိုက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ သူသည် ဝေါ်ကီတော်ကီကို ကိုင်ကာ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး အမောတကော ပြောလိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်... ကြားရရင် ပြန်ပြောပေးပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စိုးရိမ်တကြီး အသံမှာ ဝေါ်ကီတော်ကီမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျန်းရွှိုက်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ချူးရှန့်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

ကျန်းရွှိုက်မှာ ငြိမ်းချမ်းနေသော လမ်းမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ရယ်စရာကောင်းသော အာတာပူစီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်ကို တင်ပြပါတယ်... အစ်ကိုချူးက ကင်းလှည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်..."

"သူက တစ်မြို့လုံးကို အရည်အသွေးမြင့်မားရေး လမ်းညွှန်မှုပေးနေတာပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း : "... လူစကား ပြောစမ်းပါကွာ..."

"အစ်ကိုချူးက... သူ... သူ သူတို့ကို လိုက်သွားတာပါ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

ချူးရှန့်မှာ ကျန်းရွှိုက် စိတ်ကူးထားသလိုမျိုး အတင်းအကျပ် ပြေးလွှားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ မမြန်လှသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တောအုပ်ထဲတွင် သားကောင်ကို အမိဖမ်းမည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်တိကျပြီး လူအုပ်ကြားမှ လွတ်ထွက်နေသော နေရာများအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ထိုတောက်ပနေသော အနီရောင်မျဉ်းမှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

“လက်တစ်ထောင်ရှိသော ကွမ်ရင်နတ်ဘုရား” စွမ်းရည်က သူ့အား "လက်" များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းထားသည်။ ထိုလက်မှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကျောပိုးအိတ် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းအသစ်စက်စက်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်သွားသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လွန်းသဖြင့် အခိုးခံလိုက်ရသော မိန်းကလေးပင် မသိလိုက်ပေ။

သူက မာစတာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ချူးရှန့် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဤသူမှာ သာမန်သူခိုးမဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သော သူခိုးဖြစ်သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသော အပြည့်ရောင်မျဉ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနီးရှိ မြေအောက်ရထားဘူတာရုံဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ သူ မြေအောက်ရထားဘူတာထဲ ရောက်သွားပါက ဖမ်းဆီးရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

ချူးရှန့်က ထပ်မံ၍ ချဉ်းကပ်မနေတော့ပေ။ သူသည် သားကောင်နှင့် ၁၀ မီတာခန့် အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဖောက်ထွင်းအောင်မြင်သွားသော သူမှာ ပိန်လှီပြီး သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသည့် အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးဖြင့် မြေအောက်ရထားဘူတာဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည့်ခဏတွင် ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အယောင်အယောင် အမှားမှား မဟုတ်ပေ။ သားရဲတစ်ကောင်က စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်မျိုးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျောရိုးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းထိအောင် တုန်ယင်သွားစေသည်။

ဓားသွားပေါ်တွင် နေထိုင်ရသော အဆင့်မြင့် သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူတို့ထက် များစွာသာလွန်သည်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ၁၀ မီတာအကွာတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေ၏။ ထိုလူမှာ အတင်းပြေးဝင်လာခြင်းလည်း မရှိ၊ အော်ဟစ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအပြုံးမှာ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အလွန်ပင် တောက်ပပြီး ကြင်နာတတ်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးနှင့် တူနေသည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် ဒေါသလည်း မပါ၊ သတိပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။

ရှိသည်မှာ အရသာရှိသော သားကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်မြင့် သူခိုး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် "ဗုန်း" ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားသည်။ သူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု မထင်မှတ်တော့ဘဲ အစားအစာကွင်းဆက်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာမှ မသိရသေးသော မျိုးစိတ်တစ်ခု၏ နေ့လယ်စာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကိုပင် ထိခိုက်စေမည့် အပြုအမူတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်မိတော့သည်။

သူသည် ခိုးယူထားသော ဖုန်းကို အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မသိလိုက်သည့် မိန်းကလေးဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ မိန်းကလေး အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ဖုန်းကို ကျောပိုးအိတ် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မရသေးပေ။ သူသည် အိတ်ဇစ်ကိုပါ ပြန်ဆွဲပိတ်ပေးလိုက်သေးသည်။

အိတ်ဇစ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် အိတ်ဇစ်ကို လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်သေးသည်။ အရာအားလုံး စိတ်ချရစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ချူးရှန့်ကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ လှည့်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တရွတ်တိုက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျန်းချန်မြို့ရှိ လျှို့ဝှက်သော ဟိုတယ်ခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာ နံရံပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်၏ အဓိကနေရာများမှ မြင်ကွင်းများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်နေသည်။ ပိုးသားလက်အိတ်ဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဝိုင်နီခွက်ကို ကိုင်လျက် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသည်။ သူသည် ချူးရှန့် ကင်းလှည့်နေစဉ် လူအုပ်ကြီးက အလိုလို လမ်းဖယ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘဲနဲ့တော့ လျှောက်လုပ်နေတာပဲ..."

သူသည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အထင်ကြီးနေသော သူခိုးတစ်ဦးမှာ ချူးရှန့်၏ အကြည့်တစ်ခုတည်းဖြင့် ကြောက်လန့်ကာ ဒူးထောက်ဝန်ခံသွားသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ..."

သို့သော် သူ အဖိုးအခကြီးစွာ ပေး၍ အခြားပြည်နယ်မှ ငှားရမ်းထားသော "အရိပ်မဲ့လက်ဝါး" သူခိုးမှာ ချူးရှန့်၏ အပြုံးကို မြင်ရုံဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အခိုးခံပစ္စည်းကို ပြန်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။ လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်မှာ သူ အားဖြင့် ညှစ်လိုက်သဖြင့် အသံမြည်လာသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ "လက်အိတ်ဖြူ" သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မျက်နှာကို အသည်းအသန် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေများပင် ကျလာနိုင်လောက်အောင် အေးစက်နေသည်။ သူသည် ဝိုင်နီခွက်ကို တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ခွက်ကို ထိန်းချုပ်စက်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..."

"အကုန်လုံးက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေပဲ..."

သူသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမှာ ရူးသွပ်သော ဒေါသဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လျှို့ဝှက်ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ နံရံမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်သွားပြီး စိန်တိုက်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ရွှေငွေတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများမရှိဘဲ အေးစက်သော သတ္တုအရောင် တောက်ပနေသည့် အနက်ရောင် ကိရိယာသေတ္တာတစ်လုံးသာ ရှိသည်။

သူသည် ကိရိယာသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဆေးထိုးအပ်နှင့် အရိုးစုပုံစံ တံဆိပ်ကပ်ထားသည့် ဆေးပုလင်းအချို့ကို တွေ့ရသည်။ လက်အိတ်ဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသူသည် ဆေးထိုးအပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အထဲရှိ အပြာရောင်အရည်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း မကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သာမန်နည်းလမ်းတွေက မင်းကို မနိုင်ဘူးဆိုရင်..."

"ဒါဆိုရင် တကယ့်... အနုပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ ပြပေးမယ်..."