အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) လုံခြုံရေး အစည်းအဝေး

ကျန်းချန်မြို့၊ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၊ အစည်းအဝေးခန်းမအမှတ်(၁)။

ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံ အစည်းအဝေးစားပွဲကြီးတစ်လျှောက်တွင် ပခုံးပေါ်၌ ကြယ်ပွင့်တပ်ဆင်ထားသည့် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မြို့တော်ဗျူရိုအကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်၊ ဌာနခွဲအသီးသီးမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေး၊ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး၊ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တို့မှ ကပ္ပတိန်များအားလုံး စုံညီစွာ တက်ရောက်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းပူပူများ ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ထိတွေ့ရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်အတွက် အထူးလုံခြုံရေး အစည်းအဝေးဖြစ်သည်။

ကျိုးကျန်ကော်သည် ပင်မနေရာတွင် ထိုင်လျက် စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်မှန်မှန် ခေါက်နေကာ အခန်းတစ်လျှောက်ကို အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

"ရဲဘော်တို့... အဓိကအချက်ကိုပဲ ပြောကြရအောင်"

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း တစ်ခန်းလုံး၏ အပူချိန်ကို ပိုမိုကျဆင်းသွားစေသည်။

"ဒီနိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်က ငါတို့ မြို့ရဲ့ နိုင်ငံတကာပုံရိပ်ကို ပြသဖို့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုပါပဲ။ အာဏာပိုင်တွေက အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မီဒီယာတွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေတာ။ လုံခြုံရေးဖိအားက သာမန်ထက် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားနေတယ်"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး အလေးပေး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အထူးသဖြင့် ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှုတွေပါပဲ။ အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက်တွေအရ ပွဲတော်ကာလအတွင်း လာရောက်သူဦးရေဟာ ပုံမှန်ထက် ၅ ဆကနေ ၁၀ ဆအထိ ရှိလာမှာပါ။ ဒီလိုဝန်းကျင်မှာ ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှုတွေ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ပုံရိပ်အတွက် အလွန်တရာ ဆိုးရွားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ကျိုးကျန်ကော် ပြောပြီးသည်နှင့် အောက်ခြေမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နန့်ချန်ခရိုင်ဌာနခွဲမှ အကြီးအကဲမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာသည်။

"ဗျူရိုအကြီးအကဲကျိုး... ကျွန်တော်တို့ မကြိုးစားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဌာနခွဲက ရုံးဝန်ထမ်းတွေအပါအဝင် ရဲအရာရှိအားလုံးကို ရှေ့တန်းမှာ ဖြန့်ကျက်ထားတာပါ။ တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်နေရင်တောင် မလုံလောက်ပါဘူး။ လုံခြုံရေးပိုင်းမှာ အပေါက်အဟောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပါပဲ"

ဘေချန်ဌာနခွဲမှ အကြီးအကဲကလည်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ သူခိုးတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ပိုပိုပြီး လျှို့ဝှက်လာတယ်။ ဂိုဏ်းဖွဲ့ပြီး လှုပ်ရှားကြသလို နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေကြတယ်။ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်ကို ဖမ်းလိုက်ရင် နောက်ထပ် ၁၀ ယောက်က ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ အကုန်လုံးကို ကာကွယ်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်သလို အကုန်လုံးကို ဖမ်းဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်"

"အရပ်ဝတ်ရဲအရာရှိတွေကို ဖြန့်ကျက်တာက ပင်လယ်ထဲ ဆားပက်သလိုပါပဲ။ လှိုင်းတွန့်လေးတောင် မမြင်ရဘူး။ ခရီးသွားတိုင်းကို သူခိုးလို စိုက်ကြည့်နေလို့မှ မရတာ... ဒါက လက်တွေ့မကျပါဘူး"

ခဏတာအတွင်းမှာပင် အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံးသည် "ညည်းတွားရာနေရာ" ဖြစ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ ဒုက္ခရောက်နေပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။ ကျိုးကျန်ကော်သည် ၎င်းတို့၏ အခက်အခဲများကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ပို၍ ကြုတ်လာသည်။ အခက်အခဲများ ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ၎င်းကို အဖြေရှာရန်မှာ လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အကြည့်များမှာ နန့်ချန်ဌာနခွဲ၏ ထိုင်ခုံများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"ရဲဘော်ထဲ့ကျွင်း... မင်းတို့ နန့်ချန်ဌာနခွဲက ဒီယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ရဲ့ ပင်မနေရာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဖိအားအများဆုံးပဲ။ မင်းဘက်က ဘာများအကြံဉာဏ်ရှိသလဲ"

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ထဲ့ကျွင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝမ်ထဲ့ကျွင်းမှာ ယနေ့ ထူးခြားနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်နေခြင်း သို့မဟုတ် သက်ပြင်းချခြင်းမျိုး မရှိပေ။ သူသည် ကုလားထိုင်တွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ကိုင်ကာ လက်ဖက်ခြောက်များကို မှုတ်ထုတ်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အသက်သေရေးလုံခြုံရေး အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်နေသည်နှင့် မတူဘဲ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အထက်လူကြီးများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဝမ်ထဲ့ကျွင်းသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုပင် ရှိနေ၏။

"လေးစားအပ်ပါသော ခေါင်းဆောင်များ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များခင်ဗျာ..."

ဝမ်ထဲ့ကျွင်းသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ယုံကြည်မှုမျိုး လွှမ်းခြုံနေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ နန့်ချန်ဌာနခွဲအနေနဲ့ ခုနက အားလုံးပြောသွားတဲ့ အခက်အခဲတွေကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."

သူက စကားကို တမင်ဆွဲပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ဒီလောက်ထိ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ မလိုပါဘူး။ ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြာရှည်စွာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ဒီပြဿနာအတွက် ကျွန်တော်တို့ နန့်ချန်ဌာနခွဲက အသေးစိတ် လေ့လာမှုတွေ၊ ရဲရင့်တဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုတွေကတစ်ဆင့် အဖြေတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားပါပြီ..."

"နောက်ဆုံးအဖြေပါပဲ"

“နောက်ဆုံးအဖြေ ဟုတ်လား”

အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြသည်။ မည်သည့် အစီအစဉ်က "နောက်ဆုံးအဖြေ" ဟု ခေါ်ဆိုရဲသနည်း။ ကျိုးကျန်ကော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ စပ်စုလိုစိတ်၊ သံသယ၊ စစ်ဆေးလိုသော အကြည့်များကြားတွင် ဝမ်ထဲ့ကျွင်းသည် ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူသည် မည်သည့် ရှင်းပြချက်ကိုမျှ မပေးဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးကို ထိုး၍ အစည်းအဝေးခန်း၏ အထင်ကရမရှိဆုံး ထောင့်နေရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ချူးရှန့်သည် တည့်မတ်စွာဖြင့် လေးနက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် ဝမ်ထဲ့ကျွင်း၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကြောင့် ဤအဆင့်မြင့် အစည်းအဝေးသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အစမှအဆုံးအထိ ပျင်းရိစရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး အလွန်လေးနက်သော ဒဿနိကဗေဒ မေးခွန်းတစ်ခုကို တွေးတောနေသည်။

နေ့လယ်စာစားချိန် စားသောက်ခန်းမက ဝက်သားနှပ်ထဲမှာ အဆီပိုများသလား၊ အသားပိုများသလား။

သို့သော် ပြင်ပလူများအတွက်မူ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေသည်။ တောင်ပူစာကဲ့သို့သော ထိုကိုယ်ထည်သည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်သော်လည်း အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ လူတိုင်းမှာ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် အထိန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်ကို အခြားသူများကမူ လောကဓံကို မြင်ပြီးသားဖြစ်ကာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်သော စိတ်အေးလက်အေးပုံစံဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ အမာရွတ်များ ထူထပ်နေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ကို ဖြာထွက်စေသည်။

သူသည် အစည်းအဝေးအတွက် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် လာသည့်အတိုင်းပင်။

တစ်ခန်းလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင်ပင်။ "ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်" အကြောင်းကို သတင်းစာများနှင့် ကောလာဟလများမှတစ်ဆင့်သာ ကြားဖူးကြသော ခေါင်းဆောင်အများစုမှာ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လူကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ခြေဖျားမှ ခေါင်းဖျားအထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်အေ ဝရမ်းပြေးကို အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝန်ခံသွားအောင် လုပ်နိုင်သူလော။ ဤသည်မှာ နိုက်ကလပ်တစ်ခုတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝန်ခံသွားအောင် လုပ်နိုင်သူလော။ ကောလာဟလများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သိမ်ငယ်လှပါပေသည်။

ဝမ်ထဲ့ကျွင်းမှာ ရလဒ်အတွက် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ သူလိုချင်သည့် တုန်လှုပ်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီ။ ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားပြီကို သူ အသိပေးချင်သည်။ အမှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန်မှာ လုပ်အားများစွာ သို့မဟုတ် နည်းပညာ မြင့်မားရန် မလိုပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်နှာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လုံလောက်သည်။

ကျိုးကျန်ကော်သည် ထောင့်တွင် ရှိနေသော ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ ဆယ်စက္ကန့်တိတိ ကြည့်နေခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ထဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲ ရောက်မတတ်ပင်။ ဗျူရိုအကြီးအကဲကျိုး ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ပြက်လုံးထုတ်သည်ဟု အပြစ်တင်မည်ကို သူ ကြောက်နေ၏။

ရုတ်တရက်။

"ဖြောင်း….”

ကျိုးကျန်ကော်သည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုကျယ်လောင်သော အသံမှာ အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။ ဝမ်ထဲ့ကျွင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ပြီးပါပြီ၊ ကိစ္စကြီးတက်ပြီ။

သို့သော်လည်း ကျိုးကျန်ကော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ အစားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်မှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့် ကိုလံဘတ်ကဲ့သို့၊ တစ်ပေါင်းတည်းသော သီအိုရီကို ရှာတွေ့လိုက်သည့် ရူပဗေဒပညာရှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းတယ်"

ကျိုးကျန်ကော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ထဲ့ကျွင်းကို ညွှန်ပြကာ ချူးရှန့်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ဝမ်ထဲ့ကျွင်း မင်း ငါ့ဆီကို တကယ့် ရတနာတစ်ပါး ခေါ်လာပေးတာပဲ"

"ငါ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ"

"ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှု ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှုကို တားဆီးဖို့ ဘာလိုသလဲ ခြိမ်းခြောက်မှု လိုတာပေါ့ သူခိုးတွေကို အပြင်မထွက်ရဲအောင် လုပ်ဖို့ လိုတာပဲ”

"လူအင်အားနဲ့ နည်းပညာတွေက သာမန်နည်းလမ်းတွေပါပဲ”

"ငါတို့ အခု လိုအပ်နေတာက မဟာဗျူဟာအဆင့်ရှိတဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း လက်နက်တစ်ခုပဲ”

ကျိုးကျန်ကော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဆုံးအဖြတ်ပေးလိုက်ပြီ"

သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်းကစပြီး ကျန်းချန် နိုင်ငံတကာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် ခိုးဆိုးလုနှိုက်မှု တိုက်ဖျက်ရေး စစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီ!"

"ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ်ကတော့"

သူသည် လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝက်သားနှပ် အဆီများသလား အသားများသလားဟု တွေးတောနေသူအား တိကျစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူပဲ”